"หัดมีสติหน่อยคุณภูดิศ! คุณมนัสวีเธอสะดุดกำลังจะล้มผมแค่ช่วยประคองเอาไว้ ถ้าผมไม่คว้าไว้เธอเจ็บตัวไปแล้ว และอีกอย่าง... เธอไม่ใช่ 'ผู้หญิงของคุณ' อย่ามาทำตัวเป็อันธพาลแถวนี้!"
"มึงว่าใครเป็อันธพาล!" ภูดิศตวาดกลับอย่างเดือดดาล
"กูเป็เ้าของที่นี่ และกูจะทำอะไรกับคนที่เข้ามาลักลอบทำเื่ทุเรศๆ ในโรงพยาบาลของกูยังไงก็ได้!"
เสียงตวาดและเสียงยื้อยุดฉุกกระชากดังลั่นโถงทางเดินทำให้ลลิตาที่เพิ่งเดินแยกตัวไปแต่ยังไม่พ้นพื้นที่ หันขวับมามองตามเสียงทันทีหัวใจของหญิงสาวหล่นวูบเมื่อเห็นภาพคู่หมั้นของตัวเองกำลังคลั่งและเปิดฉากปะทะลงไม้ลงมือกับพาสกรน้องชายแท้ ๆ ของเธอ โดยมีมนัสวียืนร้องไห้โฮอยู่ข้าง ๆ
ลลิตาไม่รอช้าเธอรีบวิ่งหน้าตั้งกลับเข้ามาสมทบในจุดเกิดเหตุทันทีหญิงสาวแทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน ออกแรงดันแผงอกของภูดิศให้ถอยห่างออกไปจากน้องชาย
“พี่ดิศ! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ! นี่มันในโรงพยาบาลนะพี่ เป็บ้าไปแล้วรึไงนั่นมันพีทน้องชายลิลลี่นะ!”
ลลิตาตวาดเตือนสติเสียงดังสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของคู่หมั้นด้วยความผิดหวังและตื่นกลัวในอารมณ์รุนแรงของเขา
“ปล่อยมือจากน้องของลิลลี่เดี๋ยวนี้ค่ะ!”
"เธออย่ามายุ่ง!" ภูดิศตวาดคู่หมั้น ทว่าสายตายังไม่ละไปจากหน้าพาสกรด้วยความหึงหวงที่บดบังตา
"ไม่ยุ่งไม่ได้ค่ะ!พี่ดิศ พี่ดิศรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? พี่เพิ่งปฏิเสธคุณพ่อเื่งานแต่งงานของเราแท้ ๆ แต่กลับลงมาสติแตกไล่ต่อยผู้ชายคนอื่นเพราะเื่คุณมนัสวีเนี่ยนะ!" ลลิตาเค้นเสียงพูดด้วยความอัดอั้นและขมขื่น
"พี่ทำแบบนี้มันไม่ให้เกียรติลิลลี่ในฐานะคู่หมั้นเลยสักนิด!"
คำเตือนสติอันเ็ปของลลิตาบวกกับแรงค้ำยันมือของพาสกรทำให้ภูดิศค่อย ๆ ยอมปล่อยมือจากคอเสื้อของอีกฝ่ายชายหนุ่มสะบัดหน้าหนีเพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่านทว่าสายตาคู่คมกริบยังคงจับจ้องพาสกรและมนัสวีราวกับจะกินเืกินเนื้อมนัสวียืนก้มหน้าร้องไห้เงียบ ๆ ด้วยความอับอายโดยมีสายตาของลลิตาที่จ้องมองความคลุ้มคลั่งของคู่หมั้นตัวเองด้วยความรู้สึกที่ยิ่งตอกย้ำว่า...หัวใจของภูดิศไม่เคยมีเธออยู่เลยจริง ๆ มีเพียงแม่ค้าขนมไทยคนนี้เท่านั้นที่ส่งอิทธิพลต่ออารมณ์ของเขาได้มากมายขนาดนี้ ในขณะที่สถานการณ์กลางโถงทางเดินกำลังตึงเครียดจนแทบจะมาถึงจุดแตกหักเสียงรองเท้าส้นสูงที่กะทบกับพื้นหินอ่อนก็ดังรัวขึ้นมาจากทางด้านหลัง คุณหญิงดาริกาที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมกระเป๋าถือใบสำคัญไว้ในห้องรับแขกและตั้งใจจะเดินกลับเข้ามาเอากลับต้องมาเจอกับภาพบาดตาที่ทำให้หัวใจคนเป็แม่แทบวาย
ภาพของภูดิศลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกำลังยืนกำหมัดเผชิญหน้าอยู่กับพาสกรโดยมีลลิตาและมนัสวียืนอยู่ใจกลางความขัดแย้ง
คุณหญิงดาริกาหน้ามืดตามัวด้วยความโกรธสายตาของเธอข้ามผ่านทุกคนแล้วพุ่งตรงไปที่มนัสวีทันทีเธอปักใจเชื่อในวินาทีนั้นว่าต้นเหตุของความพินาศทั้งมวลมาจากผู้หญิงคนนี้คนเป็แม่ก้าวฉับ ๆ เข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงื้อมมือขึ้นสูงแล้วตบลงบนใบหน้านวลของมนัสวีอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง
ฉาดดดด!
“ว้าย! คุณมนัสวี!” ลลิตาอุทานด้วยความใ
แรงตบทำให้ใบหน้าของมนัสวีสะบัดไปตามแรงร่างบางเซถลาไปข้างหลัง มือเรียวยกขึ้นกุมแก้มข้างที่ขึ้นรอยแดงฉาน น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่แล้วร่วงเผาะลงมาด้วยความเจ็บทั้งกายและใจ
“หน้าด้าน! หน้าไม่อาย!” คุณหญิงดาริกาชี้หน้าด่าตัวสั่น ตะคอกเสียงดังด้วยความเกลียดชัง
“ฉันอุตส่าห์ยอมจ่ายเงินก้อนโตให้แกไปแล้ว เพื่อให้แกไสหัวไปให้พ้นจากชีวิตลูกชายฉัน!แล้วนี่อะไร? ไหนแกบอกดิศว่ามีผัวใหม่ไปแล้วไงแล้วทำไมยังสะเออะกลับมาเสนอหน้า ยั่วยวนล่อซื้อลูกชายฉันถึงในโรงพยาบาลอีก!คิดจะจับคนรวยไม่เลือกหน้าหรือไง นังแพศยา!”
“คุณแม่! หยุดนะครับ!” ภูดิศร้องห้ามเสียงหลง
“ไม่หยุด! ฉันสั่งให้แกออกไปจากโรงพยาบาลของฉันเดี๋ยวนี้ มนัสวี! อย่ามาให้พวกฉันเห็นหน้าต่ำๆ ของแกอีก ออกไป!” คุณหญิงตวาดลั่นโถงจนเสียงสะท้อน
"แงงงงงงงงง!คุณแม่! คุณแม่! อย่าทำคุณแม่ของเติมเต็ม!"
เสียงกรีดร้องไห้โฮสติแตกดังลั่นสนั่นห้องโถงจัดเลี้ยง‘น้องเติมเต็ม’ ที่อยู่ในอ้อมกอดของธราธรขืนตัวเองจนหลุดลงมายืนพื้นล่าง ร่างกลมป้อมอ้วนกลมวิ่งหน้าตั้งถลันเข้ามาทรุดเข่าคว่ำปากร้องไห้โฮแทรกกลางระหว่างผู้ใหญ่ทันทีเด็กชายตัวน้อยไม่เคยเห็นผู้เป็แม่ถูกทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนขนาดนี้มาก่อนในชีวิตสัญชาตญาณความหวาดกลัวลนลานทำเอาเนื้อตัวกลมป้อมสั่นเทิ้ม เด็กชายสะอื้นไห้จนตัวโยนอ้าแขนเรียวเล็กสั้นอวบ ๆ ทั้งสองข้างกางออกกว้างพยายามยืดตัวตรงใช้ร่างกลมป้อมน่ารักของตัวเองเป็กำแพงบังปกป้องคนเป็แม่ไว้สุดกำลัง
ดวงตาคมกริบระยับพราวดุจดวงดาวที่เคยฉายแววทะเล้นขี้เล่นบัดนี้เบิกกว้างและแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโตที่ไหลหลั่งรินซัดลงมาอาบแก้มยุ้ยสีชมพูระเรื่อไม่ขาดสายแก้มป่อง ๆบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความหวาดกลัวและผิดหวังเสียใจอย่างที่สุดเมื่อเห็นคุณป้าคนสวยที่ตนเคยช่วยชีวิตและประทับใจกลายร่างเป็นางมารร้ายทำร้ายแม่ของเขา
"ฮึก...แงงง... คุณป้าใจร้าย! อย่ารังแกคุณแม่ของเติมเต็มนะครับ! ... คุณแม่เจ็บไหมครับแงงงงง!"
หนูน้อยหันหลังกลับมาซบหน้าเนียนลงกับหน้าขาของมนัสวีสองฝ่ามืออวบเล็กกอดรัดเรียวขาของแม่ไว้แน่นหวาดผวาจนไม่กล้าสบตาคุณหญิงดาริกาอีกต่อไป
เสียงร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนาของลูกชายราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบเข้ากลางอกของภูดิศและคุณหญิงดาริกาอย่างจังสายใยความผูกพันอันบริสุทธิ์ของกามเทพตัวน้อยสะกดให้ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความตึงเครียดและกลายเป็รอยแผลบาดลึกใจกลางหัวใจของทุกคนในวินาทีนั้นทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงทุ้มทรงพลังดังก้องขึ้นมาขัดจังหวะธราธรไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งสิ้นเขารีบปรี่เข้าไปดึงตัวมนัสวีมาหลบอยู่ข้างหลังแผงอกกว้างของตนทันที ดวงตาของชายหนุ่มที่เคยอบอุ่นบัดนี้เขียวปัดเต็มไปด้วยความโมโหอย่างถึงที่สุดเขาหันขวับไปมองภูดิศ ที่เป็ต้นเหตุของเื่
“เธอไม่ได้ยั่วยวนใครทั้งนั้นคุณหญิง!และเธอก็ไม่ได้เป็อย่างที่คุณหญิงด่าด้วย!” ธราธรประกาศลั่นก่อนจะหันไปหาภูดิศ
“ส่วนมึง... ไอ้ภูดิศ! มึงมันไม่มีความเป็ลูกผู้ชายเลยสักนิดปล่อยให้แม่ตัวเองมารังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ เพราะความหึงหวงบ้าคลั่งไร้สติของมึงคนเดียว!”
62K
