ผมยังจำได้ดี ในตอนเช้าของวันนั้น ผมกำลังนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบ หลังจากที่เมื่อคืนได้ขึ้น์จนน้ำแตกกับคุณป้ายูมิคนเสียวไปแล้ว อากาศกำลังเย็นสบายสุด ๆ แสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง และมีเสียง นก…..
"ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วที่รักว่าอย่าพาพวกเธอมาบ้านเรา ทำไมคุณถึงไม่ฟังผมเลย..!!"
เสียงของพ่อตวาดดังลั่นห้องรับแขก จนผมกับ คุณป้ายูมิถึงกับสะดุ้งใตื่น
"พ่อกลับมาแล้วงั้นเหรอ….? ทำไมไวจัง แม่บอกว่าพ่อจะกลับมาพรุ่งนี้นี่น่า"
"นี่ถ้าไม่ใช้เพราะท่านประธานเกิดท้องเสีย การไปดูงานก็เลยยกเลย ผมคงโดนคุณปิดบังเื่นี่ไปอีกนานสินะ"
"โธ่ คุณ เื่แค่นี่เอง อย่าโมโหสิคะ ฉันกับเพื่อนก็ไม่ได้ทำอะไรเสีย…."
"คุณจะบอกว่าไม่มีอะไรเสียหายยังงั้นเหรอ..!! เพื่อน ๆ ของคุณทุกคนเคยทำงานอะไรมาก่อน คุณก็รู้อยู่แก่ใจดี แล้วเ้าโทรุก็อายุยังน้อย หรือคุณคิดจะให้มันเข้าวงการด้วยรึไงฮ่ะ!"
พ่อผมยังคงโวยวายเสียงดังไม่เลิก แถมยังลากผมเข้าไปมีส่วนร่วมในบทสนทนาด้วย อืม….ว่าแต่คุณพ่อรู้ได้ยังไงนะว่าความใฝ่ฝันของผมคือ การได้เป็นักแสดงหนังผู้ใหญ่ชายตัวท็อบของประเทศ…
จะบ้าเหรอ มันใช่เวลามาคิดเื่นั้นตอนนี้ไหมเนี่ย กลับไปที่การทะเลาะกันของพ่อกับแม่ผมต่อ
จากตอนแรกที่คุณแม่เอวีคนสวยของผมใจเย็น แต่พอผ่านไปได้ไม่นานด้วยความโกรธ อันไร้เหตุผลของพ่อก็ทำให้เธอฟิวส์ขาด ขึ้นเสียงใส่พ่ออย่างที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน เวลานี้สองผัวเมียจึงมีปากมีเสียงกันอย่างหนัก พวกคุณป้ามิซะ กับคุณป้าซากิก็พูดอะไรมากไม่ได้ด้วย เห็นจะมีก็แต่คุณป้ายูมิคนเดียวนี่แหละที่หน้าแดงกำหมัด ด้วยความโกรธจัด นี่ถ้าคนขึ้นเสียงไม่ใช่พ่อผม สามีของเพื่อนรักเธอ ผมว่าป่านนี้คุณป้ายูมิคงเอากำปั้นยัดหน้าเขาไปนานแล้ว
"เออ..! เอางั้นก็ได้ ถ้าอยากจะสนุกกับเพื่อน ๆ ของเธอมากนักล่ะก็ งั้นก็เชิญตามสบาย ฉันจะไปนอนที่บ้านแม่แทน"
พ่อขึ้นเสียงเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดิน กระทืบเท้าปึงปังออกจากห้องไป แถมเปิดประตูกระแทกใส่แม่เสียงดังโครมอีกต่างหาก ตอนนี้เองผมถึงได้เข้าใจว่า พ่อมีอคติกับอาชีพนี่อย่างมากจริง ๆ เมื่อเขาจากไปแล้ว สีหน้าของแม่ผมที่โกรธจัดก็พลันเปลี่ยนเป็เศร้าหมอง ก่อนที่เธอจะยกสองมือขึ้นมาปิดหน้า และร้องไห้โฮออกมา โชคดีที่ในเวลานั้นเธอมีเพื่อนรักทั้งสามอยู่ด้วย ทุกคนจึงเข้าไปโอบกอดแม่ และปลอบโยน
ผมเองในเวลานั้นก็ทำได้แค่เฝ้ามองคุณแม่อย่างรู้สึกสงสาร และเห็นใจ แต่จะเข้าไปยุ่งมากก็ไม่ได้เดี๋ยวความแตกเื่ที่กลับชาติมาเกิด ตอนนี้ผมควรทำตัวให้สมกับเป็เด็กถึงจะถูก..
หลังจากเช้าวันนั้นแม่ก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ และมีเพื่อน ๆ ของเธอคอยดูแล ส่วนเื่อาหารการกินของผมตลอดวันน่ะเหรอ เื่นั้นสบายหายห่วง เพราะคุณป้ายูมิเป็คนรับผิดชอบทั้งหมด ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำกับข้าวอร่อยมาก และน่าแปลกที่คุณป้าไม่ได้พูดถึง…เื่เมื่อคืนเลย แม้แต่น้อย ไม่รู้เธอเมาจนจำไม่ได้ หรือไม่อยากพูดถึงมันตอนนี้กันแน่ ก็นะแม่ผมเสียใจขนาดนี้ เกิดต้องมาได้ยินอีกว่า เพื่อนรักของตัวเอง เอาลูกชายเธอทำผัวไปแล้ว แม่คงรับไม่ไหวแน่ ๆ ดังงั้นการเงียบอาจจะเป็หนทางที่ดีที่สุดในเวลานี้
แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ไว้มีโอกาสเหมาะ ๆ เมื่อไร ผมจะลองแกล้ง ๆ ถามคุณป้ายูมิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าเธอจำไม่ได้ก็ดีไป แต่ถ้าจำได้ทุกอย่างละก็….บางทีผมอาจจะขอเบิ้ลอีกครั้งก็เป็ได้ อิอิ
และ ในเมื่อคำปลอบโยนของเพื่อนเอวีของคุณแม่ผมไม่สามารถเยียวยาความเ็ปให้เธอได้ สิ่งที่ตามมาก็คือ….แอลกอฮอล์ หรือเหล้านั่นแหละครับ คุณแม่ผมดื่มหนักมาก ดื่มไปก็ร้องไห้ไป พวกคุณป้าก็ดื่มนะ แต่เหมือนจะดื่มน้อยกว่าเมื่อคืนมาก ๆ ซึ่งผมก็บังเอิญผ่านไปได้ยินมาว่า พรุ่งนี้คุณป้าทั้งสามมีงานที่ต้องทำในตอนเช้า นั้นจึงเป็เหตุผลว่าทำไมทุกคนจึงเมามากไม่ได้นั้นเอง
แม่ดื่มอยู่แบบนั้นจนเมาแอ๋ ซึ่งก็กินเวลาไปจนเกือบจะสามทุ่ม ซึ่งคุณป้าเอวีของผมทั้งสามคนจะต้องกลับกันแล้ว คุณป้ามิซะ กับคุณป้าซากิกลับไปก่อนเพราะกลัวรถไฟจะหมด ซึ่งเหลือแค่คุณป้ายูมิที่เอารถส่วนตัวเธอจึงกลับช้าหน่อยได้
"ป้าฝากดูแม่เธอด้วยนะโทรุคุง" คุณป้ายูมิส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผมก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้น
"ครับคุณป้า ขอบคุณนะครับที่ทำอาหารให้ผมทาน และอยู่เป็เพื่อนแม่ทั้งวัน"
"จ้า ไม่ต้องขอบใจหรอก โทรุก็เหมือนลูกชายของป้าอยู่แล้วนี่นะ มา ๆ ขอป้ากอดลาที จะได้เจอโทรุคุงอีกเมื่อไรก็ไม่รู้"
คุณป้ายูมิทำหน้าเศร้า ๆ เหมือนจะร้องไห้ก่อนจะอ้าแขนสองข้างกางออก ผมก็เลยเดินเข้าไปหาเธอ จากนั้นคุณป้ายูมิก็ใช้สองแขนโอบกอดผม ไอ้กอดน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ทว่า…สองเต้าไซซ์บิ๊กเบิ้มของคุณป้าเอวีคนสวย ที่มาโดนตัวผมนี่สิ โอวววว…วววว ์ชัด ๆ ขนาดเมื่อคืนที่ผมได้จับ ได้ชิมมันจนหนำใจมาแล้วนะ ถึงตอนนี้ไอ้ความรู้สึกนั้นมันก็ยังไม่จางหายไปเลย ถ้ามีโอกาสคราวหน้าผมอยากจะ…อึก.!!
ขณะที่ผมกำลังคิดทะลึ่งลามกจกเปรตอยู่นั้น จู่ ๆ หว่างขาของตัวเองก็ถูกอะไรบางอย่างมาจับกุมไว้อย่างรวดเร็ว มะ…มือของคุณป้ายูมินั้นเอง..!!
แถมไม่ใช่แค่จับ คุณป้ายูมิ ยังมากระซิบบางอย่างข้างหูของผมอย่างแ่เบาด้วยว่า
"เื่เมื่อคืนเก็บไว้เป็ความลับของเราสองคนนะโทรุคุง เอาไว้วันหลังป้าจะมาสอนบทต่อไปให้นะจ๊ะ.."
สิ้นเสียงกระซิบ สองตาของผมก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คำตอบที่ผมอยากรู้เผยออกมาเรียบร้อย เื่เมื่อคืนที่เราสองคนเย็ดกัน คุณป้ายูมิไม่ได้เมาจนขาดสติ แต่เธอจำทุกอย่างได้นี่เอง อ้าวแบบนี้ก็หวานเจี๊ยบสิครับ อ๊าาาา..าาาาผมแทบจะรอบทเรียนต่อไปของเธอไม่ไหวแล้ว ว่าง ๆ แอบถามคุณแม่ดีไหมนะว่า บ้านคุณป้ายูมิอยู่แถวไหน ผมอยากจะไปเย็ด เอ๊ย! อยากจะไปเยี่ยมเธอสักหน่อย ก็นะรสสวาท เอ๊ย! รสชาติอาหอย ถุย! รสชาติอาหารของคุณป้าเด็ดขนาดนี้ (ตื่นเต้นจนพูดผิดพูดถอกไปหมด) ครั้นจะรอให้คุณป้ามาหาที่นี่อีกคงจะยากแล้วแหละ ยิ่งเกิดเื่แบบนี้ขึ้นด้วย ผมไปหาเธอจะสะดวกกว่า
และเมื่อคุณป้ายูมิบอกความลับจบ เธอก็บอกลาผม แล้วกลับบ้านไป ส่วนผมก็กลับเข้าไปดูคุณแม่เอวีที่เมามายจนไม่ได้สติต่อ เวลานี้แม่เมามาก เมาจนไม่สามารถดื่มต่อได้อีกแล้ว ผมจึงต้องประคองร่างของเธอกลับเข้าห้องไปนอน
พอวางร่างของแม่ลงบนเตียง ผมก็ได้กลิ่นเหล้าเหม็นคละคลุ้งจากตัวของเธอเต็มไปหมด เลยคิดว่าจะปล่อยให้แม่นอนไปทั้ง ๆ สภาพนี้ ทว่า…เพียงแค่ผมหันหลังเตรียมจะก้าวออกจากห้อง คุณแม่เอวีของผมก็ได้พึมพำขึ้นเบา ๆ ว่า
"โท…รุคุง เช็ด…ตัว..หายยยย แม่โหน่อยยยย เอื้อก…."
ผมหันขวับมาอย่างรวดเร็วก่อนจะเห็นใบหน้าแดงก่ำ กับรอยยิ้มอันเมามายของแม่
"คะ…ครับ คุณแม่งั้นเดี๋ยวผมไปเอาผ้ากับน้ำอุ่นมาก่อนนะครับ" ผมตอบก่อนจะ ออกจากห้องไปเอาอุปกรณ์มา
และไม่นานนักผมก็กลับ ก่อนจะเริ่มเช็ดตัวให้แม่ ผมเช็ดแขนเช็ดหน้าของเธออยู่ชั่วครู่จนเสร็จจึงคิดที่จะเอาของไปเก็บ และปล่อยให้แม่นอนต่อ ทว่า…ในเวลานั้นแม่ก็ส่งเสียงงอแงเป็เด็ก ๆ แล้วพูดบาง อย่างขึ้นจนผมใ
"เอ๋….? โท…รุคุงงงงง เช็ดอ่ารายยย แต่หน้ากับแขนแม่ล่ะลูก แบบนั้นมันจะปายย สะอาดได้ไง ลูกต้องเช็ดตรงนี้ด้วยน้าาาาา"
คุณแม่เอวีของผมได้พูดอย่างเดียว แต่เธอยังลุกขึ้นมานั่งก่อนที่จะ……ถอดเสื้อออก..!!
เวลานั้นร่างท่อนบนของแม่ผม จึงเหลือเพียงแค่เสื้อยกทรงสีดำลายลูกไม้ตัวน้อย ที่ห่อหุ้มสองเต้าขาวอวบอัด ไซซ์ใหญ่โตมโหฬารอยู่เพียงอย่างเดียว…
จบตอน
572
