โลกทดสอบดับวูบ
เปลวไฟทองเลือนหาย
ทุกอย่างกลับสู่ห้องนอนของซูอินในวังตะวันออก
แต่ความอบอ้าวเมื่อครู่…
กลับถูกแทนด้วยความเย็นวาบ
เหมือนอุณหภูมิลดลงในพริบตาเดียว
ซูอินกอดตัวเอง
“หนาวจังเพคะ… ทำไมอากาศ—”
องค์ชายฉีอวิ้นลุกขึ้นทันที
คว้าผ้าคลุมจากเก้าอี้มาคลุมให้เธอ
น้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง
“นั่นไม่ใช่อากาศ
เป็นพลังของเจ้า—”
ซูอินกระพริบตา
“พลังของข้า? ข้าเพิ่งผ่านการทดสอบไฟมา ทำไมพลังข้าเป็นน้ำแข็งล่ะเพคะ?”
องค์ชายสบตาเธอแน่น
แววตาเขามีทั้งห่วง ทั้งกลัว ทั้ง…หวั่นไหว
“เพราะไฟของกาลเวลา…
ไม่ใช่ไฟธรรมดา
มันเผาอดีตที่เจ้าไม่ต้องการ
และที่เหลือ—คือ ‘พลังพื้นฐาน’ ของเจ้า”
“พลังพื้นฐาน?”
“น้ำแข็ง”
ซูอิน
“…ข้ามีพลังน้ำแข็งเหรอเพคะ!?”
องค์ชายพยักหน้า
เอามือแตะปลายนิ้วเธอ
ทันใดนั้นปลายนิ้วเขาก็มีไอน้ำแข็งเกาะ
“ข้า…ตายแล้วเพคะ นี่มันพลังเอลซ่าเวอร์ชันสวรรค์หรือเปล่า!?”
องค์ชาย
“เอลซ่าคือผู้ใด?”
ซูอินทำหน้าเจื่อน
“ช่างมันเถอะเพคะ…เป็นญาติห่าง ๆ ของดีสนีย์…”
องค์ชายมองเธออย่างงง ๆ แต่ยอมไม่ถามต่อ
⭐ 1) ความเย็นเริ่มควบคุมไม่ได้ซูอินหายใจลึก
แต่ทุกครั้งที่เธอหายใจ
ลมหายใจออกมาเป็นหมอกเย็นจัด
“องค์ชาย… ข้า…คุมมันไม่ได้—”
พื้นหินอ่อนใต้เท้าเธอเริ่มแข็งตัวเป็นผลึกน้ำแข็งบาง ๆ
ลามเป็นเส้นใยงดงามเหมือนลวดลายหิมะ
องค์ชายรีบรั้งเธอเข้าหาอก
จับสองมือเธอแน่นด้วยมือเขาที่อุ่นราวกับไฟ
“ซูอิน—มองข้าไว้
สูดลมหายใจตามข้า
อย่าให้พลังมันครอบเจ้า”
ซูอินเงยหน้ามองเขา
ดวงตาเขาใกล้เหลือเกิน
ใกล้จนเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในดวงตาสีดำลึกนั้น
องค์ชายพูดเบา
ทุ้ม
อบอุ่น
และ…อันตรายสำหรับหัวใจเธอ
“หากเจ้าคุมไม่ได้—ข้าจะคุมเจ้าต่อจากนี้”
เขาพูดเหมือนคำสั่ง
แต่เสียงกลับอ่อนโยนจนเธอเข่าแทบอ่อน
ความเย็นของเธอเริ่มลดลง
เพราะความอุ่นจากตัวเขาแผ่เข้ามา
ซูอินพึมพำ
“ท่าน…อุ่นมากเลยเพคะ… เหมือนเตาแก๊สเคลื่อนที่…”
องค์ชาย
“…เตาแก๊สคืออะไร?”
“สิ่งที่ใช้ทำไก่ทอดเพคะ!”
องค์ชายเบิกตากว้าง
“หมายความว่า…เจ้าเปรียบข้าเป็นสิ่งที่ใช้ทอดไก่?”
“เอ่อ…ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะ แต่—”
“ซูอิน”
องค์ชายน้ำเสียงเข้มขึ้น
เขาก้มลง…
ใกล้…
ใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน
“หากเจ้าเปรียบข้าเป็นอะไรอีกที่เกี่ยวกับไก่ทอด…
ข้าจะ—”
“จะ…อะไรเพคะ?”
ซูอินใจเต้นจนแทบระเบิด
องค์ชายกระซิบเบา
จนลมหายใจเขาสัมผัสริมฝีปากเธอ
“จะจูบเจ้า—ให้เจ้าลืมไก่ทอดไปทั้งชีวิต”
ซูอิน
“—!!”
เธอจะดันเขาออก
แต่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าอกของเขาเท่านั้น
น้ำแข็งจากปลายนิ้วเธอเกาะบนชุดเขาเป็นลวดลายดอกไม้
องค์ชายชะงัก
ก้มมองลายบนชุด
แล้วเงยขึ้นมามองเธอช้า ๆ
“…ดอกเหมยน้ำแข็งงั้นหรือ?”
ซูอินหน้าแดง
“ข้าไม่ได้ตั้งใจเพคะ!”
องค์ชายพูดเบา ๆ
“งดงามเช่นเจ้า”
ซูอิน
“—!!! อะ อะไรของท่านเพคะ ทำไมพูดหวานแบบนี้!?”
องค์ชายหน้าร้อนผ่าว
“ข้าไม่ได้หวาน ข้าแค่พูดความจริง”
ทันใดนั้น
ความเย็นในห้องกลับเพิ่มขึ้นอีก
ลมหมุนวน
เส้นเวลาสั่น
ประตูแสงเปิดออกเบา ๆ
เด็กผมเงินก้าวออกมา
ใบหน้าเขาแดงเล็กน้อย เพราะซูอินยังอยู่ในอ้อมแขนขององค์ชาย
“ซูอิน…”
เสียงเขาเบากว่าทุกครั้ง
เหมือนกำลังพยายามไม่ร้องไห้
“เจ้าคือเทพน้ำแข็งแห่งกาลเวลา
เจ้าถูกปิดผนึกพลังไว้หนึ่งหมื่นปี
ตอนนี้กำลังเริ่มตื่นแล้ว”
องค์ชายขยับยืนบังซูอิน
“ออกไป เจ้ามาทำให้พลังนางปั่นป่วนอีกแล้ว”
เด็กผมเงินเม้มปาก
“เพราะหัวใจนางปั่นป่วนต่างหาก…”
องค์ชาย
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เด็กผมเงินมองซูอิน
สายตานั้นทั้งรัก ทั้งเจ็บ ทั้งคิดถึงจนแทบหายใจไม่ออก
“พลังน้ำแข็งของนาง…
ตื่นเพราะความรู้สึกที่ท่วมท้นเกินคุมได้
หากหัวใจสั่นไหว—
น้ำแข็งจะแผ่ไปทั่วโลกทดสอบ”
ซูอินชี้ด้วยนิ้วสั่น
“เจ้า—เจ้าหมายถึง…ข้าเป็นเทพที่หัวใจปั่นป่วนแล้วโลกจะหนาวเหรอ?”
เด็กผมเงินพยักหน้า
“ใช่
และเมื่อครู่—เจ้าใจเต้นแรงมาก
พลังจึงระเบิดออกมา”
องค์ชายกระตุกยิ้ม
“หมายความว่า…ที่นางเย็นจนควบคุมไม่ได้
เพราะนางเขินข้า?”
ซูอิน
“—!! เงียบเพคะ!!!”
เด็กผมเงินก้มหน้า
เสียงเบาเหมือนใจแตกละเอียด
“ในอดีต…
เจ้าไม่เคยเต้นแรงเพื่อผู้ใดเลย
ยกเว้น…”
องค์ชาย
“ยกเว้นอะไร?”
เด็กผมเงินเงยหน้า
น้ำตาวาว
“ยกเว้นตัวข้าเอง—
ตอนที่เรายังเป็นหนึ่งเดียวกัน”
ซูอินตัวแข็ง
องค์ชายตัวแข็ง
อากาศรอบตัวเย็นจัดจนมีเกล็ดน้ำแข็งลอยในอากาศ
เด็กผมเงินพูดต่อ
ช้า ๆ
เหมือนประกาศสิ่งที่เปลี่ยนความสัมพันธ์ทุกอย่าง
“เจ้า…
คือผู้คุมเวลาแห่งน้ำแข็ง
และในชาติก่อน—
เจ้ามี ‘คู่ภพ’ เพียงคนเดียวเท่านั้น”
ซูอินกลืนน้ำลาย
“…คู่ภพ?”
องค์ชายฉีอวิ้นมองเด็กผมเงินด้วยสายตาอันตราย
เด็กผมเงินพึมพำ
“คู่ภพ…คือผู้เดียวที่หัวใจเทพสามารถเต้นเพื่อเขาได้
ผู้เดียวที่พลังจะตอบสนองต่อเขา
ผู้เดียวที่—
สวรรค์ผูกดวงชะตาให้เป็นของกันและกัน”
ซูอินตัวสั่น
“แล้ว…คู่ภพของข้าในชาติก่อนคือใคร?”
เด็กผมเงินชี้มาที่อกตัวเอง
“…ข้า”
ทั้งห้อง…เงียบสนิท
เหมือนเวลาในโลกหยุดหมุน
องค์ชายฉีอวิ้น
กำดาบแน่นจนข้อขาว
สายตาเย็นราวกับพร้อมฆ่าเทพทั้งสวรรค์
ซูอินตัวชา
หัวใจเต้นวุ่นจนพลังน้ำแข็งปะทุออกมาเป็นดอกไม้แข็งบนพื้นอีกครั้ง
เด็กผมเงินพูดต่อ
เสียงแทบขาดห้วง
“เจ้ากับข้า…
ถูกลิขิตให้เป็นของกันและกัน
แต่ในชาตินี้—
หัวใจเจ้าหันไปทางเขา
ไม่ใช่ข้าอีกแล้ว”
ซูอินปิดปาก
น้ำตาปริ่ม
องค์ชายจับมือเธอ
กอดไว้แน่น
เสียงเข้มลึกจนสั่นหัวใจ
“ซูอิน
แม้สวรรค์จะลิขิตเจ้าให้คู่ภพกับใคร
ข้า—
คือคนที่เจ้ารักในชาตินี้”
ซูอินชะงัก
หน้าแดง
น้ำตาไหลทันที
เพราะความจริงในใจถูกพูดออกมา
เด็กผมเงินกำมือแน่น
น้ำเสียงขาดใจ
“แล้วข้าต้องถูกลืม…ใช่หรือไม่?”
ซูอินกัดริมฝีปาก
สั่นไปทั้งตัว
แต่เธอตอบ…อย่างซื่อตรงที่สุด
“ไม่…ข้าไม่ลืมเจ้า
แต่ข้า…เลือกชีวิตที่ข้ามีในตอนนี้
เลือกตัวข้าในชาตินี้
และข้า—
เลือกองค์ชายฉีอวิ้น”
เด็กผมเงินชะงัก
น้ำตาหยดลงพื้นเป็นผลึกน้ำแข็ง
องค์ชาย
ดึงซูอินเข้ามากอด
ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งปกป้องสุดกำลัง
“ไม่ว่าสวรรค์จะส่งใครมา
ข้าจะไม่มีวันยอมให้ใครแย่งเจ้าไปจากข้าอีก”
ลมหายใจทั้งสองปะทะกัน
ใกล้…
ใกล้จนหัวใจสั่นไหวไปพร้อมกัน
✔ พลังน้ำแข็งของซูอินเริ่มตื่น
✔ เกือบเกิดฉากจูบ (Romantic Tension Scene แบบใกล้มาก!)
✔ เด็กผมเงินเผยเรื่อง “คู่ภพ”—คู่ดวงชะตาของเทพ
✔ ความรักสามเส้าเริ่มเข้มขั้น
✔ องค์ชายประกาศเลือกซูอินก่อนสวรรค์
✔ ซูอินเลือก “หัวใจของชาตินี้” ไม่ใช่ชาติก่อน
✔ ความสั่นไหวทางจิตใจของเทพ = พลังปะทุ
บทที่ 40: คำสารภาพยามจันทรา — คืนที่ไม่มีผู้ใดปิดบังหัวใจได้อีก
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
781K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
