“ข้าไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ฝ่าาไม่เคยเหลียวแลข้าั้แ่ มีนางเข้ามา นางเป็นางจิ้งจอกแสร้ง ทำทีเป็รักใคร่กับหวงซุน แต่พอลับหลังกับเปลี่ยนวาจาเป็ว่าเล่นบัญชาการเจาอี้ตัดพ้อ
“นายหญิงท่านจะทำอะไร”
“ส่งข่าวให้ หวงซุนรีบยกทัพกลับมาข้ายินดีเปิดประตูเมืองและลดการอารักขา รอบตำหนัก”
“นายหญิง ละละแล้วท่านกับฝ่าาก็จะไร้บัลลังก์ ครั้งนี้หวงซุนทำการสำเร็จแน่เขาว่าใต้เท้าหวูอยู่ข้างหวงซุน”
“ข้าไม่สนใจสิ่งใดขอเพียงมีฝ่าาข้างกาย หากหวงซุนกลับมา นางแพศยานั่นจะต้องเลือกหวงซุนแน่ ถึงคราวนั้นฝ่าาจะได้รู้เสียทีว่าใครรักฝ่าาจริงๆ ”
“ตะแต่ ตำแหน่งฮองเฮาก็จะเป็ของนางเมื่อหวงซุนขึ้น นั่งบนบัลลังก์นางก็เหนือกว่า นายหญิงอยู่ดี”
“ข้าแค่เพียงอยากให้นางเปิดเผยตัวต้นของนางออกมาต่อหน้าฝ่าา ข้ารู้ดีว่าอย่างไรนางก็ต้องเลือกหวงซุน เมื่อถึงเวลานั้นสิ่งที่ข้าเตรียมมานานจนป่านนี้เ้ายังไม่รุ้อีกหรือว่าข้า บัญชาการรองครักษ์ทั้งหมดในวังหลวงแล้วยังแปดกองธง ที่บิดาข้าบัญชาการอีกเล่า ทัพของหวงซุนแม้มีมากแต่ คนของข้าที่เตรียมการและได้เปรียบด้านชัยภูมิ เ้าคิดว่า ใครกันที่จะสามารถนั่งบนบัลลังก์ข้าแค่ยืมมือหวงซุนเปิดเผยตัวตนของนางก็เท่านั้น นางร้อยเล่ห์มารยา ทั้งฝ่าาทั้งซินอ๋องหวงซุน ฝ่าาแต่เดิมทำทีเป็เกลียดชังนาง ทั้งๆ ที่ในใจมีนางเต้มหัวใจลดตัวลงแย่งชิงนางกับผู้อื่น”
“ซินอ๋องก็เพียงแค่หลงใหลได้ปลื้มกับนางแต่หวงซุนกับนาง จึงเรียกว่ารักใคร่ไม่เข้าใจว่าทำไมนางจึงเปลี่ยนใจมา เคียงข้างฝ่าาหรือว่ามีแผนใดกันแน่”
“ฝ่าาเมื่อวานไม่พอใจนางแต่กลับลากนางร่วมแท่นนอนนี้นางเป็ของฝ่าาแล้วฝ่าาเป็คนที่ค่อนข้างเบื่อง่าย ทางเดียวที่กำจัดนางได้คือชี้ให้ฝ่าาเห็นว่านาง ไม่ได้มีใจให้ฝ่าา แต่กลับมีใจให้คนที่ฝ่าาเกลียดชังที่สุด”
ตำหนักใหญ่
“ตุ้เหล่ย ข้ากับพรัสนมจะออกไปนอกวัง เ้าเตรียมม้าและเงิน ทองสำหรับจับจ่ายให้ด้วย”ตู้เหล่ยประสานมือเพียงครู่่เดียวก็นำถุงเงินกับถุงทองอย่างละถุงมาส่งให้กับเฉินตงหัว
“ฝ่าาแม่ทัพเว่ย…”เป็หวงแม่ทัพเว่ยไม่น้อย
“ปล่อยเขา ให้หมอหลวง มาดูแลอาการาเ็ของเขาด้วยข้า ยอมตามใจ พระสนมปล่อยเขาไปให้หมอหลวงดูแลเขาให้ดี จัดเวรยามเฝ้าดูอาการาเ็ของเขา”ตู้เหล่ยยถอนหายใจรีบ วิ่ง ออกไปด้วยความดีใจที่ช่วยเว่ยจี้ได้
“ดีไหม เฟยลี่ข้าปล่อยเว่ยจี้แล้วเ้าต่อไปจะต้องทำตัวน่ารักกับข้า”
“ฝ่าา เอาเปรียบเอาชีวิตคนมาต่อรอง”
“ข้าไม่อยากทำแบบนี้แต่ กว่าจะได้ ใจได้กายแม่นางเฟยลี่มาก็ต้องลงทุนกันหน่อย ว่าแต่วันนี้เ้าจะพาข้าไปที่ไหนกัน”
“ก็ เฟยลี่เบื่อวังหลวงอยากออกไปข้างนอกบ้างและอีกอย่าง ครอบครัว ของคนผู้นั้น”
“ใครกัน”
“ก้คนที่ผูกคอตายที่ประตูวัง อย่างไรเล่าเขาไม่ยอมเข้ามาอยู่ในวังหลวงคงยังไม่พอใจฝ่าาเช่นนั้นเราสองคนไปเปลี่ยนความคิดของพวกเขากันดูรึว่าความจริงใจจะสามารถทำลายกำแพงความเกลียดชังได้ไหม”
“แต่ข้า ข้า”
“ฝ่าา อยากให้เฟยลี่อยู่ด้วยตลอดไปก็ต้องเปลี่ยนตัวเองเสียใหม่ห้ามโมโหง่ายห้ามทำร้ายคนอื่นแล้วก็ห้ามใจร้าย”
“จริงๆ ใช่ไหมหากข้าเปลี่ยนได้ที่เ้าบอกว่าจะอยู่กับข้าตลอดไป”นำเสียงออดอ้อนมะลิหยักไหล่
“ต้องจริงสิเฟยลี่ จะอยู่ข้างกายฝ่าาตลอดไป”คล้องแขนเข้ากับแขนของเฉินตงหัว
“แล้วเ้าทำไม่แต่งกายแบบนี้”เหลือบตามองอาภรณ์สีหมองที่มะลิสวมใส่
“ฝ่าาก้ต้องไปเปลี่ยนอาภรณ์เหมือนกันไปแบบนี้ไม่ได้ถ้าไปแบบนี้แล้วเราจะเห็นเื่ที่ควรเห็นหรือไร”ยกมือดัานหลังของ เฉินตงหัวไปยังม่ายนไม้ไผ่ที่กั้นแบ่งสำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ต้องอาศัยแม่นางแล้วล่ะ แม่นางเปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้าด้วย ตู้เหล่ยไม่อยู่เฉินตงหัวผู้นี้ไม่เคยเปลี่ยนอาภรณ์ด้วยตัวเอง”มะลิเบ้ปาก แต่กลับถูกดึงเข้าไปด้านหลังม่าน ปากอุ่นกดริมฝีปากกับปากบางทันทีไม่ยอมให้เวลาเสียเปล่า
มะลิทำเาสสียงอู้อี้ในลำคอกลัวว่าจะมีใครมาเห็นยกมือยันอกกว้าง
“ฝ่าาต้องรีบไปแล้วเ้าค่ะทำเป็เล่นไปเสียหมด เกรงว่าจะไม่ทันการณ์
“ตามพล็อต หวงซุนจะนำทัพมาชิงตัวหวูจินเฟยลี่ พร้อมกับนางร้าย เมื่อชิงตัวเฟยลี่ไปแล้ว ตอนนี้ยิ่งยุ่งกันใหญ่ เฉินตงหัว ฆ่าคนเป็ผักปลา อีกทั้งยังสั่งปะาตู้เหล่ยที่เป็ไส้ศึก ตอนอ่านก็เห็นใจขันทีข้างกายแต่ตอนนี้มะลิทำไมรุ้สึกว่า ทุกการกระทำชั่วล้วนมีเหตุผล หากเป็มะลิเล่าจะทำอย่างไรไร้คนภักดีไร้พวกพ้องคนใกล้ตัวล้วนเป็คนที่ภักดีต่อหวงซุนทั้งสิ้น เฉินตงหัวจะเจ้บช้ำใจแค่ไหน
“ไปกันได้แล้ว”มะลิมองร่างสุงที่สวมอาภรณ์สีหมองนึกขำว่าคนอย่างเฉินตงหัวร้ายเพียงนี้เหตุใดถึงยอมตามใจมะลิ
นอกเขตวังหลวง
“คุณชาย ท่านให้ข้าตามไปเถิดข้าไม่อยากรั้งที่โรงเตี๊ยมเพียงลำพัง”วิ่งเข้ากอดจากด้านหลังของหวงซุน ที่พยายามแกะมือออก
“ข้าบอกเ้าแล้ว ว่าอย่าทำแบบนี้ อีกเป็อันขาด”ส่งเสียงลอดไรฟัน
“คุณชายจิวจื้อไม่อาจห้ามใจให้ แสดงความรักใครพึงใจในตัวท่าน”
ปาดน้ำตาที่ไหลริน หวงซุนผู้ที่ค่อนข้างจิตใจอ่อนไหวอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนถอนหายใจยาว
“ข้าจะเข้าไปชิงตัว เฟยลี่ออกมาเสียก่อน ไม่ต้องรอบิดาของเฟยลี่การที่ข้าเข้าไปคนเดียว จะทำให้ไม่ต้องมีการสูญเสีย”
“ข้าไม่ให้คุณชายไป”กอดรวบร่างของหวงซุนไว้อีกครั้ง
“จิวจื้อ หากเ้ายังทำแบบนี้เราสองคนก็ยิ่งจะเจ็บข้าไม่ได้มีใจให้เ้า เ้าตัดใจเสียจึงจะไม่ต้อง มีใครจต้องเจ็บข้าก็คงไม่สบายใจหากเห็นว่าเ้าต้องเ็ป”
“คุณชายข้าพร้อมรักและภักดีต่อท่านไม่หวังสิ่งใด”หวงซุนไป๋หยางส่ายหน้าไปมา ก้าวขาออกไปปล่อยให้จิวจื้ออยู่ที่นั่นเพียงลำพัง
มะลิตื่นตาตื่นใจกับ สภาพแวดล้อมที่เห็นตลาดเหมือนในนิยายเหมือนในซีรีส์ แล้วทุกอย่างก็เหมือนในซีรีส์เมื่อเฉินตงหัว เลือกซื้อน้ำตาลปั้นรูปสัตว์ต่างๆ ยื่นส่งให้มะลิ อีกทั้งยังซื้อผลซานซาเชื่อมให้มะลิอีกด้วย”มะลิ เลือกชิมอย่างละนิดอย่างหน่อย เฉินตงหัวมองท่าทีดีใจเหมือนเด็กๆ ของเฟยลี่พร้อมกับอมยิ้ม
“เ้าไม่เหมือนเดิม เ้าดูมีความสุขและสดใสกว่าเฟยลี่คนเดิม”มะลิยิ้ม
“ก็แน่ละสิ ข้าเป็แค่ ..แค่”
“ฮ่องเต้โฉดนั่นนะหรือวันๆ ใช้ชีวิตอยู่แต่ในวังหลังหมกมุ่นเื่รักใคร จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจ ชาวบ้านอย่างไร ข้าทนไม่ไหวแล้วคงต้องย้ายไปอยู่ทางใต้ มีเสียงร่ำลือว่าหวงซุนปกครองที่นั่นด้วยความเป็ธรรม และยังงดจัดเก็บภาษีฟื้นฟูแดนใต้จนรุ่งเรืองที่นี่ภาษีก็แพง แล้วยังถูกกดขี่จากขุนนางที่ชอบรีดไถ”
เสียงดังอยู่ข้างๆ เฉินตงหัว เดินเข้าใส่คนพูดมะลิรีบเข้าไปกอดเฉินตงหัวไว้แน่น
“ฝ่าา” แต่เฉินตงหัวยังฮึดฮัดด้วยความโมโห
“ข้าจะปะาคนพูดเสีย”
“ฝ่าา”มะลิกอดร่างใหญ่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“ข้าจะฆ่าเขาเสีย”ขึ้นขี่หลังเสือแล้วจะลงก็ยาก มะลิจะยอมแพ้ง่ายๆได้อย่างไร
“ไม่ได้ ฝ่าา เฟยลี่ขอร้องจะให้กราบก็ยอม คนผู้นั้นเขาพูดเพราะไม่รู้ว่าฝ่าากำลังจะเปลี่ยน เสียงสะท้อนที่ได้ยินฝ่าาจะต้องนำไปปรับปรุง อย่าโกรธพวกเขาเลย เขาก็มีครอบครัว มีคนที่รักถ้าฝ่าาปะาเขาครอบครัวเขาจะอยู่อย่างไร เขาก็แค่คนไม่รู้จริงคนหนึ่ง ฝ่าาต้องแสดงให้เขาเห็นว่าเขาคิดผิดและพูดผิด”ดวงตาคม เริ่มอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ มะลิเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งอก
394
