ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

        อรุณแรกของวันแต้มแสงสีทองอ่อนทั่วผืนป่าหมอกบางลอยเอื่อยอาบยอดหญ้า ฮวาเสี่ยวซีสะพายย่ามพาดบ่าก้าวขึ้นนั่งบนที่นั่งคนขับรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางมั่นใจแฝงความมุ่งมั่นในมือกระชับบังเหียนหนังอย่างแน่นหนาแม้ในตอนแรกจะรู้สึกไม่คุ้นเคยนักกับการควบม้า แต่ด้วยสัญชาตญาณและไหวพริบของนางเสียงกีบม้าก็เริ่มสม่ำเสมอ เคลื่อนตัวไปตามทางดินที่ทอดยาว

        เบื้องหลังรถม้า ตู้ไม้เล็กๆที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นห้องโดยสารปลอดภัยถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเจ้าอ้วนน้อยลูกชายของนาง ด้านในปูด้วยผ้านวมเนื้อนุ่มซ้อนกันหลายชั้นรั้วไม้ไผ่รอบตู้ถูกมัดแน่นหนาเพื่อซับแรงกระแทกและป้องกันการพลัดตกฮวาเสี่ยวซีตรวจสอบทุกจุดอย่างพิถีพิถันก่อนออกเดินทาง

        นางสวมหมวกผ้าปีกกว้างบังแดดคล้ายสตรีเดินทางในชนบท หากแต่แววตาของนางกลับเฉียบคมราวนักล่าเส้นทางเบื้องหน้าคดเคี้ยวเลาะผ่านชายเขาและทุ่งนาเขียวขจีบางช่วงเป็นหลุมบ่อจากฝนที่ผ่านมา แต่ฮวาเสี่ยวซีก็ประคองรถม้าอย่างมั่นคง

        สองข้างทางมีหมู่บ้านเล็กๆ ผ่านสายตาบ้างประปรายบางช่วงเป็นตลาดคึกคักที่นางแวะหยุดเพื่อเติมเสบียง ซื้อข้าวสาร ผลแห้งและน้ำสะอาด นางดูแลเจ้าอ้วนน้อยอย่างใกล้ชิด ป้อนอาหารเหลว ลูบศีรษะเบาๆเมื่อลูกตื่นจากแรงสะเทือน

        แม้นางจะมีทักษะเอาตัวรอดแต่การเดินทางไกลและค่าใช้จ่ายประจำวันก็ทำให้ย่ามเงินของนางบางลงทุกที ค่าที่พักอาหารม้า ยาเล็กน้อยล้วนบั่นทอนทรัพย์ที่มีอยู่น้อยนิด

        เมื่อพระอาทิตย์คล้อยต่ำและสายลมยามเย็นพัดแรงขึ้น นางจึงตัดสินใจหยุดพักที่กระท่อมร้างริมป่ากระท่อมไม้เก่าๆ ที่ยังคงแข็งแรงพอสำหรับกันลมฝน ก่อไฟเล็กๆ ด้านนอกหุงข้าวต้มง่ายๆ คลุกผักแห้ง

        เจ้าอ้วนน้อยหลับสนิทอยู่ในตู้นางนั่งกอดเข่ามองเปลวไฟ แววตาฉายแววกังวล

        "เจ้าอ้วนน้อย...เงินของเราเหลือน้อยเต็มที" นางพึมพำกับตัวเองคล้ายกับอยากแบ่งความหนักใจให้ใครสักคน

        แม้จะเคยใช้ชีวิตในหมู่บ้านชนบทมาก่อนแต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึง "ความไม่มี" อย่างแท้จริงไม่มีรายได้ ไม่มีหลังพิง ไม่มีที่ให้กลับ—มีเพียงเจ้าอ้วนน้อยในตู้ไม้และความหวังที่จะไปถึงเมืองหลวง

         พักแรมกลางป่า

        ค่ำคืนมืดสนิทกลืนทุกสิ่งรอบตัวจนเหลือเพียงแสงไฟจากกองฟืนเล็กๆ หน้ากระท่อมสายลมหนาวพัดผ่านปลายผมของฮวาเสี่ยวซีลูบไล้ข้างแก้มบางเบาราวมือของใครสักคนที่มองไม่เห็น

        นางนั่งเงียบ กอดขาหลวมๆ มองเปลวไฟเต้นระริกความเงียบไม่ได้ให้ความสงบ แต่ยิ่งขับให้ความคิดพรั่งพรูความกังวลในใจเริ่มหนักหน่วงขึ้นทุกที

        "อีกหลายร้อยลี้...เมืองหลวงจะอยู่ตรงไหนกันแน่..." เสียงพึมพำเบาหวิวราวจะปลิวตามลม

        เจ้าอ้วนน้อยยังคงนอนหลับสนิทในตู้รถเสียงลมหายใจเบาๆ ชวนให้หัวใจแม่อ่อนลง ฮวาเสี่ยวซีลุกขึ้นอีกครั้งเดินไปตรวจดูรอบรถ ตรวจสายเชือก กำแพงไม้ ก่อนจะเดินอ้อมกลับมายังกองไฟ

        แสงไฟริบหรี่ นางเติมฟืนอีกเล็กน้อยเปลวไฟจึงค่อยๆ ลุกขึ้นใหม่เงาต้นไม้รอบด้านเต้นระยับคล้ายเงาของสัตว์ร้ายที่หลบเร้นในความมืด

        เสียงจิ้งหรีดดังแว่ว ลมแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงใบไม้สีกันเกิดเป็นเสียงซ่าๆ คล้ายเสียงกระซิบ ฮวาเสี่ยวซีรู้สึกขนลุกวาบแม้นางจะไม่กลัวสิ่งลี้ลับ แต่คืนนี้… มันเงียบเกินไป

        จากนั้น เสียงโหยหวนยาวลึกก็ดังขึ้นกลางความเงียบ!

        “อ๊าวววววววววววว—”

        เสียงหมาป่า!

        ฮวาเสี่ยวซีสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ทั่วร่างใบหน้าหันขวับไปทางต้นเสียง เสียงโหยหวนสั่นสะท้านดังมาอีกระลอกครั้งนี้ใกล้กว่าเดิม!

        นางคว้าท่อนไม้ใกล้ตัวโดยสัญชาตญาณ เดินย่องช้าๆตรวจรอบกระท่อมเงาตะคุ่มของต้นไม้เริ่มคลุมเครือยิ่งขึ้นภายใต้แสงจันทร์ที่เลือนราง

        “อย่าเข้ามา... ขออย่าเข้ามา”เสียงพร่าของนางเปล่งออกคล้ายคำอ้อนวอน

        เสียงฝีเท้าเบาๆครืดคราดตามพื้นใบไม้แห้งดังขึ้นรอบด้าน เส้นเสียงต่ำขู่ฮึ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆราวกับฝูงสัตว์กำลังล้อมวง

        หมาป่าปรากฏตัว

        ในเงามืดใต้ร่มไม้ใหญ่บางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ตะเกียงดวงเดียวไม่อาจส่องลึกถึงผืนดินด้านในป่ารอบกระท่อมคล้ายจะกลายเป็นเขาวงกตของเงาสายลมที่พัดวูบผ่านเปลี่ยนเป็นกลิ่นสาบบางอย่างที่คุ้นจมูก สัตว์... สัตว์นักล่า

        แล้วเสียงฝีเท้านั้นก็หยุดลงชั่วครู่ก่อนหมาป่าตัวแรกจะค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากความมืด ดวงตาสีเหลืองอำพันวาววับข่มขวัญขนหนาสีเทาหม่นของมันลู่ไปกับลม สะท้อนแสงไฟพอให้มองเห็นรูปร่างล่ำสัน

        ตามมาด้วยอีกตัว แล้วอีกตัวฝูงหมาป่าเริ่มปรากฏออกจากเงา เสียงคำรามต่ำประสานกันดังแผ่วในลำคอของพวกมันขณะที่ฟันเขี้ยวคมโผล่พ้นริมฝีปากคล้ายพร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ

        ฮวาเสี่ยวซีชักมีดสั้นจากข้างเอวทันทีปลายมีดสะท้อนแสงไฟวูบวาบ นางก้าวถอยหลังช้าๆประคองร่างใกล้ตู้รถที่ลูกน้อยนอนหลับอยู่โดยไม่ให้หมาป่าเข้าถึง

        จากนั้น…ร่างหนึ่งขนาดใหญ่โตทะมึนเดินออกมาจากเงา มันสูงกว่าหมาป่าตัวอื่น กล้ามเนื้อแน่นหนาขึ้นเป็นพิเศษ ขนบริเวณหลังลุกตั้งทุกเส้น ดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแววอำมหิต—มันคือ จ่าฝูง

        เสียงขู่ของมันดังก้องลึกในลำคอเป็นสัญญาณเริ่มการล่า!

        “แย่แล้ว…” ฮวาเสี่ยวซีพึมพำ ใจเต้นแรง

        ไม่ทันสิ้นเสียงคิด จ่าฝูงก็พุ่งเข้าหานางทันทีเขี้ยวแหลมฉับวูบกลางอากาศ นางเบี่ยงตัวหลบวูบ เฉียดปลายแขนเพียงนิ้วเดียวก่อนจะหมุนตัวกลับ ฟาดมีดเข้าเต็มแรง ฟันเฉือนลำคอมันเป็นทางยาวเลือดสีเข้มกระฉูดพ่นรดพื้น

        หมาป่าล้มลงทั้งยืนทันใดนั้นเสียงคำรามดังกระหึ่มรอบกระท่อม ฝูงหมาป่าที่เหลือบุกเข้ามาพร้อมกัน!

        ฮวาเสี่ยวซีสบถในใจพลิกตัวหลบการตะครุบของตัวหนึ่งก่อนจะหมุนตัวฟันเฉียงใส่อกมันเงาหมาป่าเคลื่อนไหวทุกทิศ เงื้อมเงา ฟัน เงื้อมเงานางต้องต้านทุกมุม

        แสงไฟสะท้อนปลายมีดในมือซ้ายมือขวาฉวยท่อนไม้ร้อนจากกองไฟใช้เหวี่ยงไล่ ร่างของนางเหมือนเงาผ่านเปลวเพลิงคล่องแคล่ว รวดเร็ว ประหนึ่งนักรบแห่งรัตติกาล

        เสียงร้องโหยหวนของหมาป่าที่ถูกฟันลั่นขึ้นเป็นระยะฝูงสัตว์เริ่มชะงักเมื่อเห็นพี่น้องล้มไปทีละตัว

        แต่แล้วในจังหวะที่นางกำลังฟาดฟันหมาป่าตัวหนึ่งก็กระโจนขึ้นไปบนหลังคารถม้า!

        วิ่งไล่ล่าช่วยลูก

        เสียงกระแทกบนหลังคารถม้าดัง “ตุบ!”ตามด้วยเสียงแง้มตู้ไม้ ฮวาเสี่ยวซีหันขวับไปทันที หมาป่าตัวหนึ่งกำลังใช้เขี้ยวคาบเจ้าอ้วนน้อยขึ้นมา

        “ไม่!!” นางกรีดร้องลั่น หัวใจเหมือนถูกแทงซ้ำ

        ภาพลูกชายถูกหอบหิ้วออกไปในเงามืดทำให้สติของนางเหมือนหลุดไปชั่วขณะ ไม่สนว่ารอบตัวจะมีหมาป่าอีกกี่ตัวนางพุ่งออกจากวงล้อมทันที

        เท้าเปล่าของนางเหยียบผ่านดิน หิน กิ่งไม้แหลมแต่ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เสียงร้องไห้ของเจ้าอ้วนน้อยดังแผ่วเบามาจากด้านหน้าปลุกแรงวิ่งให้นางทะยานฝ่าเงาค่ำอย่างไม่หยุดยั้ง

        หมาป่าตัวนั้นวิ่งเร็วอย่างกับลมแต่ฮวาเสี่ยวซีก็ไม่ยอมหยุดนางพุ่งไล่ติดอยู่ไม่ห่างเงาร่างของหญิงสาวราวนักล่าที่ขับเคลื่อนด้วยพลังแห่งมารดา

        ขณะที่มันกำลังจะมุดเข้าพงไม้นางก็เร่งฝีเท้าเต็มแรง กระโดดลอยตัวสูงขึ้นเหนือพื้น!

        กลางอากาศแสงจันทร์สะท้อนดวงตาแน่วแน่ของนางขณะร่อนลงตรงหน้ามันราวกับฟ้าผ่า

        หมาป่าชะงักทันทีเขี้ยวยังคาบเจ้าอ้วนน้อยไว้แน่นดวงตาสีเหลืองเบิกกว้างเมื่อเห็นหญิงสาวปรากฏตรงหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว

        “ปล่อยลูกของข้า!!”เสียงตวาดของนางสั่นสะเทือนกลางพงไพร

        ไม่รอคำตอบฮวาเสี่ยวซีพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มีดในมือสาดประกายแวววับนางฟาดเข้าเต็มแรงที่ลำคอ หมาป่าหอนลั่น ปลดคาบเด็กน้อยทันที!

        นางคว้าร่างเจ้าอ้วนน้อยเข้ามาในอ้อมแขนโอบกอดแน่นพร้อมถอยหลังอย่างมั่นคง ใบหน้าซีดของลูกชายเปื้อนน้ำตา แต่ยังหายใจอยู่

        หมาป่ากระเสือกกระสนบนพื้นก่อนจะนิ่งเงียบไปในที่สุด

        ฮวาเสี่ยวซียืนหอบหายใจ ลูกอยู่ในอ้อมแขนนางเปื้อนเลือดทั้งของหมาป่าและของตัวเอง

แต่ในวินาทีนั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าเสียงสะอึกเบาๆ ของลูกในอกเสียงร้อง…ที่บอกว่านางยังไม่สูญเสียเขาไป