เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 1

“จินเออร์ เป็นอะไรไปลูก"​ ซานหลงรีบหันกลับมาทันที​ ที่ได้ยินเสียงดัง
 

เมื่อเห็นว่าซานหลงรีบหันหลังกลับมา หลินเหมยจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ และรีบเดินตามซานหลงไปทันที
 

“เกิดอะไรกันเจ้าค่ะท่านพี่” หลินเหมย
 

“นั้นสิอาซาน โวยวายอันใดกัน” เป่ยฮูหยินตะโกนถามเพราะยังติดพันกับการล้างผักอยู่
 

“อ่าาา​ จินเออร์หลานตาเกิดอันใด​”
 

เมื่อนายท่านเป่ย เอ่ยชื่อจินเออร์ออกมาเพียงเท่านั้น ทุกคนต่างกรูกันเข้ามาดูจินเออร์ทันที ไม่เว้นแม้แต่คนในตระกูลซูที่กำลังแยกย้ายกันไปทำงานตามคำสั่งก่อนหน้านี้
 

“จินเออร์นาง...นางสลบไปขอรับ​ ข้ารบกวนท่านนำนางไปนอนบนเตียงก่อนเถิด​” จินหลงที่กำลังตกตะลึงอยู่ เมื่อเห็นว่าทุกคนวิ่งเข้ามาหา จึงตั้งสติได้และเอ่ยออกไป
 

“ได้ๆ​ จินหลงเจ้าช่วยจินเออร์ด้วยนะ​ อย่าให้นางเป็นอันใดไป” ท่านพ่อรีบพูดออกมาระหว่างที่วางจินเออร์ลงบนเตียง
 

ในตอนนี้สีหน้าของทุกคนต่างเต็มไปด้วยความกังวล และห่วงใยเด็กสาวตรงหน้า ที่นอนสลบอยู่ ไม่เว้นแม่กระทั้งตระกูลซูที่เพิ่งพบเจอและได้รับความช่วยเหลือจากเด็กสาวตรงหน้าที่สลบไปเพียงไม่ทันข้ามเดือน
 

“ขอรับ​ ข้าขอตรวจนางสักครู่” น้ำเสียงที่ตอบรับเต็มไปด้วยความกังวล 
 

“รบกวนทุกท่านช่วยออกไปด้วยขอรับ ข้าจำต้องใช้สมาธิ ท่านซานหลงอยู่ช่วยข้าก่อนนะขอรับ”
 

“ได้ๆ จินหลง รบกวนเจ้าด้วย ส่วนพวกเจ้าตามข้าออกมาเถิด มีเรื่องสงสัยอันใดไว้เราคุยกันข้างนอก”
 

“ขอรับนายท่าน/เจ้าค่ะนายท่าน”
 

ตอนนี้ตระกูลซูนั้น ในสายตาที่แสดงถึงความห่วงใยเด็กสาวแล้ว ยังมีความสับสนและสงสัยในตัวของจินหลง กระต่ายน้อยเมื่อสักครู่เต็มไปหมด เพียงแต่ตระกูลซูก็ยังเป็นตระกูลซู ที่จินหลงเลือกมา แม้จะสงสัยและอยากรู้เพียงใดแต่ความภักดีที่แสดงออกมานั้นย่อมมีมากกว่า
 

“เจ้าว่ามีอันใดให้ข้าช่วยจินหลง”
 

พรึ่บ// สิ้นคำถามของซานหลง จินหลงได้แปลงกายเป็นมนุษย์ในทันที เพื่อให้สะดวกต่อการรักษา และซานหลงก็ได้แต่อึ้งไปแล้วในตอนนี้ เพราะไม่คาดคิดว่า เจ้ากระต่ายน้อยที่ตนเอ็นดูมาตลอดและให้อยู่ข้างกายลูกสาวของตนเองจะกลายเป็น บุรุษรูปงามไปได้
 

“เอ่อ เจ้า จินหลงงั้นหรือ”
 

“ใช่ ข้าเอง หวังว่าท่านจะเก็บเป็นความลับต่อไปได้”จินหลงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เพราะไม่คิดว่าตนเองจะต้องเปิดเผยความลับในเวลาอันรวดเร็วเพียงนี้
 

“ขอรับ ข้าจะไม่เอ่ยอันใดออกไปเด็ดขาด”
 

“ดี งั้นข้าขอตรวจจินเออร์ ห้ามไม่ให้ใครเข้ามาเด็ดขาด ข้าต้องการสมาธิ” หลังจากสั่งความเสร็จ จินหลงได้ยื่นมือไปจับชีพจรเด็กน้อยตรงหน้าและทำการส่งพลังเข้าไปตรวจดูภายในต่างๆ 
 

“ได้” เมื่อรับปากแล้ว ซานหลงจึงไปนั่งรออีกฝั่งหนึ่งในห้องเพื่อคอยดูเหตุการณ์
 

“นางไม่ได้ป่วยหรือไข้ขอรับ​ แต่เหมือนที่ข้าคิดไว้​ พลังของนางกำลังจะตื่นขึ้นก่อนเวลา” จินหลงละมืออกจากจินเออร์และกล่าวออกมาเมื่อหยุดการส่งพลังเข้าไปตรวจดูอาการ
 

“ห๊ะ​ พลังของจินเออร์กำลังจะตื่นขึ้น​ แย่แล้วๆ​ ทำเช่นไรดี” ซานหลงรับรู้เรื่องพลังมาพอสมควร จากการบอกเล่าของนายท่านเป่ย จึงพอจะเข้าใจว่า ร่างกายปกติของคนบนโลกนี้ เมื่ออายุ 7 หนาวแล้วพลังในร่างกายจะตื่นขึ้น ความเจ็บปวดที่ได้รับจะเพิ่มขึ้นตามระดับพลังที่สูงขึ้นไปของแต่ละบุคคล
 

“ไม่ต้องกังวลขอรับ ข้ากางเขตพลังไว้แล้ว​ จะไม่มีมีใครสามารถเข้ามาในห้องนี้​หรือรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้เด็ดขาด”
 

“อืมม​ แล้วเราต้องทำอย่างไรต่อไปละจินหลง​ นางจะฟื้นตอนไหนกัน”
 

“คงทำอันใดไม่ได้ขอรับ​ ต้องรอจนกว่านางจะฟื้นขึ้นมาเอง ​ส่วนเวลาก็ตามที่ข้าบอกเลย​จนกว่าร่างกายนางจะรับพลังไหว​ นางถึงจะฟื้นขึ้นมา”
 

“แล้วนางจะเป็นอันใดมากหรือไม่​ ข้าเป็นห่วง”
 

“นางเพียงแค่อ่อนแอเกินที่จะรับพลังไว้ได้ขอรับ​ จึงทำให้ตนเองนิทราไปแบบนี้​ เมื่อพลังนางตื่นขึ้นมาแบบสมบูรณ์​แล้ว​ นางจะตื่นขึ้นมาเอง”
 

“ข้าว่าระหว่างนี้​ พวกท่านทำก็ช่วยดูแลตนเอง​และกิจการที่นางต้องการเถิด​ เมื่อนางฟื้นขึ้นมา​จะได้สบายใจ”
 

“ได้​ ข้าเชื่อเจ้าจินหลง​ ฝากเจ้าดูแลนางด้วย”
 

หลังจากนั้นซานหลงและจินหลงจึงออกมาจากห้องพักของจินเออร์ และอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ทุกคนรวมไปถึงคนในตระกูลซูฟัง แม้จะตกตะลึงอยู่บ้างแต่ทุกคนก็พยาายามเข้าใจ นอกจากนี้ตระกูลซูแม้เพียงอยากทรยศเพียงใด แต่สัญญาชีวิตนั้น ก็ได้ผูกมัดชีวิตของตนเองไว้แล้ว จึงมั่นใจได้ว่า ความลับนี้จะไม่รั่วไหลไปไหนเด็ดขาด
 

เมื่อจบเรื่องแม้จะเป็นห่วงจินเออร์เพียงใด แต่งานที่จินเออร์ได้สอนทุกคนไว้ ณ ตอนนี้จึงเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจทุกคนไว้ วันเวลาผ่านไปเข้าสู่หน้าหนาว​ ได้​ 1  สัปดาห์แล้ว​ ยังไม่มีท่าทีการตื่นขึ้นของคนตัวเล็กตรงหน้า​ มีเพียงแค่ร่างกายที่ค่อยๆ​ เปลี่ยนแปลงไป​ 
 

ส่วนกิจการกิมจิของจินเออร์​ มารดาของนางได้ทำการปรับปรุงรสชาติและสูตรกิมจิให้มากขึ้น​ จากนั้นจึงนำออกไปทดลองให้ชาวบ้านแถวนี้ชิมกัน​ ผลปรากฏ​ว่า​ ชาวบ้านต่างชื่นชมในรสชาติเป็นอย่างมาก​ นอกจากจะไม่ต้องอดทานผักในหน้าหนาวแล้ว​  รสชาติของกิจจิตรงหน้า​ ก็แตกต่างจากผักดองของชาวบ้านนัก​ เพราะมีรสชาติที่ดีกว่าและผักนั้นก็ยังมีความกรอบและสดอยู่พอสมควรตามระยะเวลาที่ทำการหมักไว้
 

เมื่อเห็นว่าผลตอบรับที่ได้ดีเกินคาด​  ตระกูลเป่ยจึงลองนำสินค้าที่มีมาออกขาย​ ตามเหลาอาหารที่รู้จักและคนรู้จัก​ กลายเป็นว่า​มีการสั่งซื้อมากมาย​ ส่วนเรื่องราคานั้น​ เนื่องจากตระกูลซู  เป็นคนชนชั้นสูงมาก่อน​ จึงพอจะทราบราคาอาหารแต่ละอย่าง​ จึงแนะนำราคาที่สามารถขายได้อย่างเป็นธรรมแก่ทุกฝ่าย
 

เพียงแต่จินหลงที่รับรู้ว่าเด็กน้อยของตนเองที่นอนหลับใหลอยู่นั้น ต้องการความร่ำรวยมากกว่าสิ่งใด​ จึงคอยแนะนำและสั่งสอนสิ่งต่างๆ​ ให้แก่ตระกูลเป่ย​ อีกทั้งยังมีความรู้อื่นๆ​ จากความทรงจำของจินเออร์ให้แก่คนในตระกูลไปด้วย
 

กลายเป็นว่านอกจากกิจการกิมจิหลากหลายสูตรที่กำลังไปได้ดีแล้วนั้น ยังมีเมนูอาหารจากภพก่อนของจินเออร์อีกด้วยในตอนนี้

ปล.1 อ่าาาทุกคน มาตื่นเต้นไปกับน้องกันนน ทะเลกว้างเพียงใด นิยายเรากว้างกว่าเลย วอนคุณรี้ด มาติดตามและคอมเมนท์ไปด้วยกันน้า