ปรารถนาซ้อนรัก เขียนโดย คันศร

นิยายแห่งรัก    ปรารถนาซ้อนรัก   เขียนโดย .. คันศร

ตอนที่ ๕    

หวามไหว

.

....... จนถึงตอนนี้ ..

....... เราก็ยังรู้สึกถึงความแปลบปลาบอยู่เลย .. มันรู้สึกดีจริงๆ นะ 

....... เรายังลองใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองดู .. แต่มันก็ไม่เหมือน ..

....... ลองใช้ปลายลิ้นตัวเอง๱ั๣๵ั๱ที่ริมฝีปาก .. ก็ไม่ใช่ ..!!

....... แต่พอเป็๲ปลายลิ้นของเค้า .. มันไมมัน?

....... มันถึงรู้สึกได้ขนาดนั้น?

....... มันทำให้รู้สึกได้มากมายขนาดนั้น?

....... จน..

....... ในใจมันเรียกร้องอยากให้มีอีกครั้ง ..

....... อีกครั้ง .. และ..อีกครั้ง..!!

.

....... ‘จูบแรก’ .. เป็๞แบบนี้เองเหรอ?

....... มิน่าล่ะ..!!   .. พระเอก F4 ถึงได้หวั่นไหวจนกลายเป็๲.. รัก ..

....... รัก..??

....... รักเหรอ..??

.

....... นี่เรารู้สึกกับเค้าไปขนาดนั้นแล้วเหรอ..??

....... ไม่ใช่มั้ง?

....... ไม่นะ.. ? หรือ .. ไม่แน่นะ ..!!

....... เออ.. เออ..

....... ไม่รู้สิ..!!

.

....... ถามใครดีล่ะ .. ถามอาพจน์ดีกว่า ..

....... ไม่ได้ ..!!

....... จะให้อาพจน์รู้ว่าเราจูจุ๊บกะผู้ชายไม่ได้!!

....... งั้น.. ถามพี่ยุทธ 

....... โอยยยยย.. แค่คิดถึงใบหน้าพี่เค้า .. แววตาพี่เค้า .. ก็ไม่กล้าจะพูดอะไรด้วยแล้วล่ะ

....... เอาไงดี

....... ถามพี่สุทัศน์

....... ไม่ไม่ไม่

....... พี่สุทัศน์ต้องเล่าให้อาพจน์ฟังแน่ๆ  พี่โยก็ด้วย  ทั้งสองคนไม่ยอมเก็บความลับให้เราแน่ๆ 

....... เหลือพี่น้ำคนเดียว   

....... ใช่!!

....... พี่น้ำ .. พี่น้ำคนเดียวที่เราควรจะคุยเ๹ื่๪๫นี้ด้วย

.

....... เราเลยลองเดินมาที่.. ‘เรือนงาน’  ซึ่งเป็๞พื้นที่ที่เราแทบจะไม่เคยเดินมาเลย ทั้งที่อยู่ใกล้เรือนเอกที่เราอยู่นิดเดียว 

....... ที่เรือนงานนี่ ก็จัดได้อย่างเรียบร้อย.. น่าอยู่.. คงฝีมือป้าลีนั่นแหละ  สามสี่หนุ่มนั่นคงไม่มีเวลามาทำอะไรแบบนี้หรอก  แค่ตามอาพจน์ ทำงานให้อาพจน์ ก็หมดวันหมดเดือนหมดปีแล้ว   

....... เฮ่อ.. มัวแต่คิดเ๹ื่๪๫อะไรอยู่เนียะ .. จะมาคุยเ๹ื่๪๫ของเราไม่ใช่เหรอ? 

....... แต่.. เอ๊ะ!!  

....... ทำไมเงียบจัง !!

....... หรือพวกพี่เค้าไปทำงานนอกบ้านกันหมด  งั้นเราก็เดินมาเสียเที่ยวน่ะสิ!!    

....... เฮ่อ....

....... แต่ไม่น่าเชื่อ.. พอเราถอนหายใจเสร็จ .. ทั้งพี่ยุทธ พี่น้ำ ก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งของบ้านพร้อมๆ กัน 

....... “เอ่อ.. คุณพีท”  พี่น้ำเรียกชื่อเรา เราเห็นว่าพี่น้ำ๻๷ใ๯หน่อยๆ ด้วย

....... แต่พี่ยุทธสิ พอเห็นเรา ก็เอาแต่ก้มหน้า 

....... “พีทครับ”  พี่ยุทธเรียกเรา แต่ก็ยังก้มหน้าอยู่ดี  ซึ่งก็น่าจะดี..  เพราะถ้าพี่เค้าเงยหน้ามาสบตา เราก็ไม่รู้ว่า.. จะกล้ามองหน้าพี่เค้ามั้ย?

....... “พี่ขอโทษนะครับ ขอโทษที่.. ที่.. ”  พี่ยุทธพูดไม่ออก

....... “เอ่อ..”  เราอยากจะบอกพี่ยุทธว่า .. เราไม่ได้โทษอะไรพี่ยุทธเลย  “ไม่เป็๞ไรครับพี่  ไม่เป็๞ไร”  พอจะพูด .. เราก็พูดไม่ออกเหมือนกัน

....... “พี่เสียใจนะครับ ที่ดูแลคุณพีทไม่ดี”  พี่น้ำออกตัวอย่างสุภาพ

....... “ไม่เป็๞ไรครับพี่น้ำ พีทสะเพร่าเองครับพี่”  พอพูดจบ เรายังรู้สึกว่าต้องบอกอะไรพี่น้ำอีกสักหน่อย  “พี่น้ำอย่าบอกเ๹ื่๪๫นี้กะใครนะครับ โดยเฉพาะอาพจน์”  เออ.. กะพี่น้ำ เรายังกล้าพูดมากกว่ากะอีกคนนะเนียะ  

....... “ครับคุณพีท”  พี่น้ำรับปาก  ดูเหมือนพี่เค้าจะแอบถอนหายใจด้วย

....... “คราวหน้าพี่จะดูแลพีทอย่างดีครับ”  พี่ยุทธพูดทั้งสุภาพ ทั้งอ่อนน้อม  “จะไม่ให้เกิดเหตุอะไรแบบนี้อีก”  ทั้งยังพยายามค้อมตัว ค้อมหัวให้เรา

....... จนเรารู้สึกว่ามากไป จึงเอื้อมมือไปแตะที่ต้นแขนพี่ยุทธ  “พอแล้วพี่”    แต่.. เราพูดได้แค่นั้น.. แค่นั้น.. ใจก็สั่นๆ.. เรารู้สึกร้อนว่าบขึ้นที่ใบหน้า ..

....... รู้สึกว่า.. ที่เรายืนอยู่ตรงนั้นมันวูบไหวเหลือเกิน

....... นี่.. นี่.. แค่เอามือไปแตะตัวพี่เค้า .. ทำไมเสียอาการไปขนาดนี้นะ

....... “เอ่อ .. คุณพีทมาถึงที่นี่ มีอะไรให้พวกเรารับใช้เหรอครับ”  พี่น้ำถามขึ้น เป็๞คำถามที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้เราได้ดีจริงๆ

....... “ก็.. เราอยากคุยกับ.. พี่น้ำ”  เราสารภาพ

....... “ครับ”  พี่น้ำรับคำเรา และเดินเข้ามาหาเรา พร้อมกับหันไปบอกพี่ยุทธ  “ยุทธไปทำงานของยุทธเลยก็ได้นะ”

....... “ได้ครับ”  พี่ยุทธตอบ

....... พร้อมกับที่เราพูดพอดีเลย เราบอกพี่เค้าไปว่า  “พี่ยุทธ อยู่ก็ดีนะ”

....... พี่ยุทธมองหน้าพี่น้ำ  พี่น้ำพยายามทำหน้าเรียบเฉย คงเพราะรู้ว่าผมมองหน้าพี่เค้าอยู่

....... แต่เราสิ พอบอกให้พี่เค้าอยู่ เรากลับยิ่งเขินมากขึ้น  และพอพี่เค้ายังยืนอยู่   เราจะคุยกับพี่น้ำได้ยังไงล่ะ? .. เฮ่อ.. รู้งี้.. ให้พี่เค้าไปทำงานซะก็ดี

....... พี่น้ำยิ้มอย่างปกติที่สุด  “คุณพีทอยากคุยอะไรกับผมเหรอครับ?”    

....... “เอ่อ.. ”  กลายเป็๞เราที่พูดไม่ออก ก็จะให้พูดไปได้ยังไงล่ะ พี่ยุทธอยู่อีกทั้งคน และยังมองเรา.. ด้วย.. สายตาที่เราไม่กล้ามองกลับไปจริงๆ  “ไม่มีอะไรละ”  พูดจบ เราก็รีบเดินกลับไปที่เรือนใหญ่   

.  

....... มื้อเย็นวันนี้

....... เรานั่งทานอาหารข้างๆ อาพจน์เหมือนอย่างทุกวันที่ผ่านมา  ตรงข้ามเราก็คือพี่สุทัศน์ ถัดจากพี่สุทัศน์ไปก็คือ.. พี่ยุทธ    

....... ดีนะ .. ที่พี่เค้านั่งถัดออกไปอีกที่หนึ่ง หากพี่เค้านั่งตรงข้ามเรา เราคงทำอะไรไม่ถูก   

....... อ้อ.. ข้างๆ เราคือพี่น้ำ  ส่วนพี่โย อาพจน์ให้พี่เค้าไปทำธุระที่อื่น จึงไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย

....... “กุ้งมะขามอร่อยมาก”  อาพจน์พูดขึ้น  “ยุทธตักให้พีทชิมหน่อยสิ” 

....... “ครับ”  พี่ยุทธรับคำ แล้วก็หยิบช้อนกลางตักกุ้งมะขามมาวางที่จานเรา

....... ทำเอาเราออกอาการ.. จนเรากลัวว่าอาพจน์จะสังเกตเห็นท่าทางที่ผิดปกติ

....... “ท่านครับ ปีนี้มะม่วงแช่อิ่มเราอร่อยมากนะครับ น่าจะทำตลาดได้ราคาดีครับ”  ดีที่พี่สุทัศน์ ชวนอาพจน์คุยเ๱ื่๵๹อื่น อาพจน์เลยหันไปพูดคุยกับพี่สุทัศน์ เลย..คงจะไม่ได้สังเกตอะไรกะเรา เพราะตอนที่เราแอบมองอาพจน์ก็หันไปคุยกับพี่สุทัศน์ทั้งตัว

....... เรารีบทานอาหารให้อิ่ม แล้วก็บอกอาพจน์ว่า.. จะเข้าไปดูซีรีย์ออนไลน์ในห้องนอน  แล้วเราก็รีบเข้าห้องนอน ก่อนที่จะมีอาการกับพี่ยุทธมากไปกว่านี้

.

....... เรานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ก็ไม่ได้ออนไลน์อะไร

....... พออยู่คนเดียว เราก็ยิ้มไม่หยุด ใจมันเป็๲สุข .. สุขที่เขายิ้มให้ .. สุขที่เขาดูแลเราบนโต๊ะอาหาร .. ตักกับข้าวให้เรา .. แม้จะทำตามคำสั่งอาพจน์ก็เถอะ

....... มองไปทางไหน .. ก็เห็นแต่ใบหน้าพี่ยุทธเต็มไปหมด 

....... โอ๊ย.... 

....... ทำอะไรไม่ถูกแล้วนะ

....... ความซาบซ่านจากการจูบที่ริมฝีปาก มันกระตุ้นให้เราวาบหวามอีกแล้ว  

....... มันทำให้เราอยากที่จะจูบอีกสักครั้ง

....... แล้ว.. 

....... จะไปจูบเค้าได้ยังไงล่ะ  

....... แล้ว..

....... เค้าจะอยากจูบกับเราหรือเปล่าก็ไม่รู้

....... โอ๊ย..

....... ทำยังไงดี?

.

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙จบตอนที่ ๕ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙