ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 125 เริ่มสู้!

   “พวกเจ้าอย่าเข้ามานะ!” เด็กสาวส่งเสียงออกมาพลางขยับถอยหลัง ผู้ชายทั้งสามหัวเราะหลังจากเห็นท่าทางเด็กสาว เธอคนนี้คงไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว ล้มก็เท่ากับหมดหนทางหนี!

   “เจ้าอย่ากังวลไปเลย เดี๋ยวพวกข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี” ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้นจาดนั้นมันก็ขยับเข้าใกล้ร่างเด็กสาวอย่างไม่รีบร้อน ยังไงเธอก็ไม่มีทางรอดไปได้อยู่แล้วจะรีบไปทำไม? รีบไปก็ไม่สนุกน่ะสิ 

   “รูโน่ ต่อไปตาข้าและอย่าทำนานเกินไปล่ะ” ชายอีกคนซึ่งมีนามว่าเจลริกเอ่ย รูโน่หรือก็คือชายที่ขยับเข้าใกล้เด็กสาวพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการบอกว่าได้ เด็กสาวหน้าซีด เธอเข้าใจทันทีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น เสียใจ นั่นคือความรู้สึกของเด็กสาวในเวลานี้ เธอไม่น่าเข้ามาที่นี่เลย! เป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอแท้ๆ

   “ไม่นะ” เด็กสาวพูดออกมาด้วยความรู้สึกกลัวเมื่อเห็นรูโน่เข้ามาใกล้ตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ เธอนั้นเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาที่แสนอ่อนแอ การขัดขืนฝ่ายตรงข้ามย่อมเป็นไปไม่ได้ ความแข็งแกร่งเด็กสาวไม่อาจเทียบความแข็งแกร่งชายทั้งสาม

   “หึหึ” รูโน่หัวเราะเล็กน้อย มันรู้สึกชอบท่าทางหวาดกลัวของเด็กสาวเบื้องหน้า หัวเราะเสร็จรูโน่ก็เพิ่มความเร็วตัวมันขึ้นเล็กน้อยเป็นผลให้ระยะห่างระหว่างมันกับเด็กสาวลดลง เห็นเช่นนั้นเด็กสาวหน้าซีดยิ่งขึ้น เกรงว่าหากรูโน่เข้ามาใกล้กว่านี้เธอคงกลัวจนสลบไปทันที

   “รูโน่เจ้าควรรีบกว่านี้” ไรกอนเร่งรูโน่ ตัวมันเป็นคนสุดท้ายที่จะได้ทำ ถ้ารูโน่ช้าอยู่แบบนี้น่าจะอีกนานกว่ามันจะได้ทำ

   “เจ้านี่ชอบเร่งข้าจริ…” ก่อนที่รูโน่จะกล่าวจบ มันพลันหยุดพูดกะทันหันและรีบหันหน้าไปมองยังทิศทางหนึ่ง ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่มากมายของมัน รูโน่สามารถสัมผัสถึงศัตรูได้ทันทีหากอีกฝ่ายเข้ามาในระยะของมัน ไม่จำเป็นต้องใช้สัมผัสรับรู้ตรวจสอบ

   ไม่ใช่แค่รูโน่คนเดียวที่หันหน้า ชายอีกสองคนก็ด้วย พวกมันมีประสบการณ์การต่อสู้ใกล้เคียงกับรูโน่ เพราะงั้นพวกมันจึงสามารถสัมผัสถึงศัตรูได้เช่นกัน

   “เจ้าเป็นใครกัน?” รูโน่เป็นคนกล่าวขึ้นคนแรก มันใช้สายตาตรวจสอบชายผู้มาใหม่อย่างจริงจัง มันไม่ได้ประมาทอีกฝ่ายแม้เพียงนิด การประมาทฝ่ายตรงข้ามจะทำให้โอกาสเสียชีวิตของมันเพิ่มมากกว่าเดิม ระมัดระวังใว้ก่อนดีที่สุด

   ‘ฉันโดนจับได้แล้ว?’ สายฝนหยุดเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาไม่คาดคิดว่าศัตรูจะสังเกตเห็นเขาเร็วกว่าที่คิด ศัตรูในความฝันนี้แข็งแกร่งจริงๆ ดูเหมือนเขาจะต้องเพิ่มความอันตรายของพวกมันไปอีกระดับ

   “เจ้าไม่ได้ยินรึไง?” เพราะสายฝนเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับมารูโน่จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง จากที่มันตรวจสอบแล้วฝ่ายตรงข้ามเป็นแค่คนธรรมดาที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าคนธรรมดาเล็กน้อยเท่านั้น แน่นอน รูโน่และเพื่อนของมันอีกสองคนไม่คิดประมาทผู้มาใหม่ ไม่ว่าอะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้! ใครจะรู้บางทีฝ่ายนั้นอาจมีไพ่ลับสุดยอดซ่อนเอาใว้อยู่

   ”ถึงฉันจะได้ยินฉันก็ไม่จำเป็นต้องตอบนาย” สายฝนกล่าว มือทั้งสองจับฝักดาบและด้ามดาบแน่นยิ่งกว่าก่อน ชายทั้งสามสามารถสัมผัสเขาได้ทั้งๆที่จุดซึ่งเขาอยู่ค่อนข้างห่างไกลพอสมควร นี่แสดงให้เห็นว่าชายสามคนนี้ต้องมีระดับศูนย์จุดห้าเป็นอย่างน้อยแน่นอน

   ‘ถ้าฉันไม่ช่วยเด็กสาวเพื่อข้อมูลฉันก็อาจจะหิวตาย และด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าพวกนั้นฉันเชื่อว่าใช้เวลาไม่นานพวกมันจะต้องพบฉันแน่ ที่นี่ไม่มีอะไรที่สามารถใช้ซ่อนตัวได้เลย สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องสู้กับพวกมันอย่างไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว ฉันคิดว่าแทนที่จะรอให้ถึงเวลานั้นฉันควรเริ่มต่อสู้ตอนนี้จะดีกว่า’ แม้จะรู้ว่าศัตรูสามคนของเขาแข็งแกร่งทว่าสายฝนก็ยังคงนิ่งสงบ การต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นเร็วๆนี้เป็นการต่อสู้ที่ตัดสินว่าเขาจะมีชีวิตอยู่รอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ มันไม่อาจล้อเล่นได้

   “ปากดีจริงๆ คนที่ปากดีแบบนี้มักจะจบไม่สวย!” รูโน่เอ่ย เพื่อนอีกสองคนเงียบ ไม่ได้พูดกล่าวสิ่งใด พูดไปก็ไม่ได้ช่วยให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น ปล่อยให้เพื่อนพวกมันพูดกับผู้มาใหม่คนเดียวน่าจะดีกว่า

   “ปากฉันก็เป็นแบบนี้แหละ หากนายไม่พอใจก็เข้ามาได้เลย” ดาบพลันถูกดึงออกจากฝักจนเกิดเสียง สายฝนไม่ได้ทิ้งฝักดาบไป มันยังคงมีประโยชน์อยู่

   “ดี! ข้าจะทำให้เจ้าตายในอีกไม่ช้า” ฉับพลันรูโน่เคลื่อนไหว ตามมาด้วยเจลริกและไรกอน ทั้งสามเคลื่อนไหวแทบจะในเวลาเดียวกันเลย หากไม่ได้เคยต่อสู้ร่วมกันมาก่อนเป็นไปไม่ได้ที่จะทำแบบนี้ มีแต่คนที่เคยต่อสู้ร่วมกันมากมายหลายครั้งถึงจะทำได้!

   ‘เป็นการเคลื่อนไหวที่พร้อมเพรียงกันมาก!’ สายฝนใช้สัมผัสรับรู้ซึ่งมีอาณาเขตอันน้อยนิดจากนั้นก็เตรียมตัวเคลื่อนที่ เขาคงไม่อาจแลกอาวุธกับพวกมันได้ เขาไม่ได้อยู่ในสภาวะสงบนิ่งและก็ไม่ได้มีความแข็งแกร่งเท่าศัตรู สายฝนจำเป็นต้องหาโอกาศสร้างช่องว่างเพื่อจัดการฝ่ายตรงข้าม ปัญหาคือพูดน่ะพูดง่าย ทำน่ะมันยาก ศัตรูร่วมมือกันดีขนาดนี้ยากมากที่พวกมันจะปล่อยให้เขาสร้างบาดแผลให้กับพวกมันง่ายๆ

   ‘ทีมเวิร์คดีแล้วอย่างไรล่ะ? ฉันจะใช้ความสามารถของฉันทั้งหมดทำลายทีมเวิร์คนั้นซะจากนั้นก็จะจัดการพวกมันทั้งหมด’ สายตาสายฝนสงบนิ่งยิ่งขึ้น เขาพยายามจดจำทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูเพื่อหาวิธีการป้องกันที่ดีที่สุดและวิธีโจมตีสวนกลับ

   การเคลื่อนไหวของรูโน่เร็วมาก สายฝนยังไม่ทันคิดอะไรออก มันก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว สำหรับเรื่องนี้สายฝนไม่ได้รู้สึกแปลกใจหรือตกใจอะไร เขาคิดใว้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเขามันเป็นเรื่องยากมากที่เขาจะคิดวิธีป้องกันที่ดีที่สุดและวิธีโจมตีสวนกลับออกภายในระยะเวลาไม่นาน อีกอย่างข้อมูลเกี่ยวกับศัตรูก็ยังไม่มากพอ

   ‘ฉันต้องใช้เวลาเพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับศัตรู’ คิดเช่นนั้นสายฝนพลันเตะพื้นส่งตัวไปด้านหลัง ถ้าเป็นไปได้เขาจะไม่แลกอาวุธกับศัตรูเด็ดขาด การแลกอาวุธกับศัตรูมีแต่จะทำให้สายฝนเสียเปรียบมากขึ้นซึ่งนัานไม่ใช่เรื่องที่ดี มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะตายก่อนคิดวิธีป้องกันและโจมตีสวนกลับออก

   “เฮอะ! ไม่เห็นเก่งเหมือนปากเจ้าเลย แน่จริงก็หยุดหนีแล้วมาสู้กันตรงๆสิ” รูโน่เพิ่มความเร็วยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า เพียงพริบตามันก็มาอยู่เบื้องหน้าสายฝนอีกครั้ง เมื่อถึงตรงหน้ามันก็ไม่รอช้าให้เสียเวลา โจมตีสายฝนทันที

   ‘สู้ตรงๆฉันก็เสียเปรียบน่ะสิ’ สายฝนกล่าวภายในใจ เขาเตะพื้นต้องการส่งตัวไปข้างหลังอีกครั้งแต่ก็พบว่าไม่สามารถทำได้ เท้าเขาถูกล็อคใว้โดยดินซึ่งถูกเปลี่ยนสภาพและเสริมแกร่งให้มีความแข็งแกร่งสูงขึ้นหลายเท่า ในวินาทีเดียวกันรูโน่ก็ฟันดาบใส่เขาอย่างดุดัน ไรกอนยิงลูกธนูใส่สายฝนด้วยความเร็วสูง แม้จะอยู่ในสภาพที่ไม่อาจหนีได้ทว่าสายฝนก็ยังคงสงบนิ่งอยู่ เขาคิดเอาใว้อยู่แล้วว่าการต่อสู้กับชายทั้งสามคนนี้ต้องไม่ง่าย

---