"จบกันแค่นี้แหละท่านผู้นำตระกูล..."
ไป๋ลั่วแสยะยิ้มกว้างร่างกายโชกเืของเขาดูราวมัจจุราช มือขวาที่งอกเส้นใยโลหิตแหลมคมนับสิบเส้นง้างขึ้นสูงเหนือศีรษะของ เฉินเทียนหนาน ผู้นำตระกูลเฉินที่บัดนี้นอนตัวสั่นเทาอยู่แทบเท้าความหวาดกลัวต่อความตายฉายชัดในแววตาของผู้เป็ยอดฝีมือระดับ 5
"ยะ... อย่า! ไว้ชีวิตข้า!ข้ายกทุกอย่างให้เ้า! เงินทอง! คัมภีร์ยุทธ์!ข้าจะยกตระกูลเฉินให้เ้าปกครอง!"
เฉินเทียนหนานร้องขอชีวิตเสียงหลงศักดิ์ศรีค้ำคอถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าปีศาจตนนี้
"ข้าไม่้าสมบัติ..."ไป๋ลั่วตอบเสียงเรียบ "ข้า้าแค่เืของเ้า!"
ฟุ่บ!
มือของไป๋ลั่วตวัดลงมาหมายจะปลิดชีพแต่ในวินาทีที่คมเขี้ยวโลหิตกำลังจะััลำคอของเฉินเทียนหนาน...
ครืนนนนนนนนน!
ท้องฟ้ายามราตรีเหนือคฤหาสน์ตระกูลเฉินพลันฉีกขาดออก!แรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นกระแทกลงมาจากฟากฟ้าราวกับูเาทั้งลูกถล่มทับลงกลางงานเลี้ยง
"อั่ก!"
ไป๋ลั่วกระอักเืคำโตร่างกายของเขาถูกแรงกดดันนั้นบดขยี้จนร่วงลงไปนอนแนบกับพื้นดินทันทีพื้นหินแกรนิตรอบตัวเขาแตกเป็รอยร้าวใยแมงมุม ขยับไม่ได้...แม้แต่ปลายนิ้วก็ขยับไม่ได้!
"ใคร... ใครกัน..."ไป๋ลั่วกัดฟันกรอด พยายามเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำเส้นเืฝอยแตก
ท่ามกลางรอยแยกของมิติบนท้องฟ้าร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ลอยลงมาอย่างช้าๆรัศมีสีทองจางๆ ห่อหุ้มร่างกาย รอบตัวเขามีละอองดาวหมุนวนราวกับเทพเ้าลงมาจุติสายตาของชายชราผู้นั้นว่างเปล่า... มันไม่ใช่สายตาของคนที่มองศัตรูแต่มันคือสายตาของมนุษย์ที่กำลังมอง
"มดปลวก"
"ทะ... ท่านบรรพชน!"เฉินเทียนหนานที่รอดตายอย่างหวุดหวิดรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นโขกศีรษะกับพื้นจนเือาบ "ท่านผู้าุโ เฉินเสวียน!ท่านลงมาโปรดลูกหลานแล้ว!"
เฉินเสวียน ผู้าุโคุมกฎจากตระกูลหลักใน"มหาภพดารา์" ไม่แม้แต่จะปรายตามองเฉินเทียนหนานเขาลอยตัวลงมาหยุดอยู่เหนือร่างของไป๋ลั่วที่ถูกกดทับอยู่กับพื้น แม้จะเป็เพียง "ร่างจำแลงจิต" ที่มีพลังเพียง ขั้น 11 (ราชันย์์) แต่สำหรับไป๋ลั่วที่อยู่แค่ขั้น3... ความต่างนี้มันเหมือนมหาสมุทรกับหยดน้ำ
"กลิ่นอายนี้..." เฉินเสวียนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ"ข้าััได้ถึงกลิ่นอายมาราจากมิติล่าง จึงลงมาดู...นึกไม่ถึงว่าจะมาอยู่ในร่างของขยะพิการเช่นเ้า"
ไป๋ลั่วพยายามฝืนแรงกดดันรีดเร้นพลังมารทั้งหมดที่มี เส้นใยโลหิตพุ่งออกจากหลังหมายจะโจมตี"ตายซะ!!"
เพล้ง!
เพียงแค่เฉินเสวียนตวัดสายตามองเส้นใยโลหิตที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า แตกสลายกลายเป็ผุยผง กลางอากาศทันที!
"อ๊ากกกกกก!"
ความเ็ปจากการที่อาวุธเชื่อมจิติญญาถูกทำลายทำให้ไป๋ลั่วกรีดร้องโหยหวน เืไหลทะลักออกจากตา หู จมูก ปาก
"ช่างน่าขัน..."เฉินเสวียนหัวเราะในลำคอ "มดตัวจ้อย ริอาจกัดราชสีห์"
เขาชูนิ้วชี้ขึ้นร่างของไป๋ลั่วลอยหวือขึ้นมาจากพื้นมาหยุดตรงหน้าเฉินเสวียนโดยที่คอเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เฉินเสวียนจ้องมองเข้าไปในอกของไป๋ลั่วทะลุิัเข้าไปเห็นก้อนเนื้อสีดำที่เต้นตุบตับแทนหัวใจ
"ปรสิตมารา...ของดีนี่นา หากข้าดึงมันออกมาตอนนี้ มันคงสลายไปเพราะยังไม่โตเต็มที่..."เฉินเสวียนลูบเคราครุ่นคิด ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้ไป๋ลั่วหนาวสะท้านไปถึงิญญา
"ดีล่ะ... ข้าจะเลี้ยงเ้าไว้"
"ข้า... ไม่ใช่...สัตว์เลี้ยง..." ไป๋ลั่วเค้นเสียงลอดไรฟัน"เ้าไม่ใช่คนด้วยซ้ำในสายตาข้า" เฉินเสวียนสวนกลับทันที"เ้าเป็แค่ 'แปลงสมุนไพร' ที่เดินได้"
นิ้วของเฉินเสวียนเปล่งแสงสีแดงฉาน เขาจิ้มนิ้วลงไปที่กลางหน้าผากของไป๋ลั่วอย่างแรง"ผนึกทาสโลหิต...ประทับ!"
"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"
ไป๋ลั่วดิ้นพราดกลางอากาศ ความรู้สึกเหมือนถูกเหล็กเผาไฟนาบลงบนสมองโดยตรงอักขระสีแดงรูปดวงตาปีศาจปรากฏขึ้นกลางหน้าผากของเขา กัดกินเข้าไปในิญญา
"ฟังให้ดี เ้าหนู"เสียงของเฉินเสวียนดังก้องกังวาน"ตราประทับนี้จะดูดกลืนพลังชีวิตของเ้าวันละส่วนหากเ้าไม่รีบฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น เ้าก็จะแห้งตาย... ข้าให้เวลาเ้า 3 ปี" "จงดิ้นรน... จงฆ่าฟัน... จงกลืนกินให้มากที่สุดทำให้ปรสิตในตัวเ้าอ้วนพี" "เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะลงมาจากมหาภพดารา์เพื่อเด็ดหัวเ้าไปทำเป็ 'โอสถอายุวัฒนะ' ฮ่าๆๆๆ!"
ร่างของไป๋ลั่วถูกเหวี่ยงทิ้งกระแทกพื้นอย่างแรงราวกับขยะ
ตุบ!
เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดหายไปตราประทับที่หน้าผากปวดตุบๆ เหมือนมีหนอนชอนไชอยู่ในสมอง
เฉินเสวียนหันไปมองเฉินเทียนหนานที่ยังหมอบกราบอยู่"เ้าสวะ... ดูแลตระกูลสาขาอย่างไรให้เกือบพินาศ" "ทะ...ท่านผู้าุโโปรดอภัย!" "ช่างเถอะ... ข้าจะทิ้งเ้าไว้ที่นี่แต่จงจำไว้... อย่าเพิ่งรีบฆ่าเ้าเด็กนี่ ส่งคนไล่ล่ามัน กดดันมันให้มันหนีเข้าไปใน 'ป่าหมอกมรณะ' ยิ่งมันดิ้นรนหนีตายมากเท่าไหร่รสชาติของโอสถก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น!"
"รับทราบขอรับ!ข้าน้อยจะจัดกองกำลังไล่ล่ามันเด็ดขาด!"
เฉินเสวียนพยักหน้า ก่อนที่ร่างจะค่อยๆจางหายไปในแสงสว่าง กลับคืนสู่มิติเบื้องบน ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังก้องฟ้า
...
บรรยากาศในลานจัดเลี้ยงเงียบสงัดไป๋ลั่วนอนตะเกียกตะกายอยู่บนพื้น เืท่วมตัว ความหวังที่จะล้างแค้นพังทลายความหยิ่งผยองถูกเหยียบย่ำจนจมดินเขาเงยหน้ามองเฉินเทียนหนานและองครักษ์ที่เหลือรอด ซึ่งตอนนี้เริ่มลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
"ได้ยินท่านบรรพชนแล้วใช่ไหม..."เฉินเทียนหนานกระชับกระบี่ในมือ เลียริมฝีปาก "ล่ามัน! แต่อย่าเพิ่งให้ตาย...ตัดแขนขามันสักข้างก่อน แล้วไล่มันไปทางป่าหมอกมรณะ!"
"ฆ่ามัน!!!"
ไป๋ลั่วกัดฟันจนเืออก เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายจากการะเิพลังชีวิตะเิคลื่นโลหิตพลักดันศัตรูให้ถอยไปชั่วขณะก่อนจะพาร่างอันสะบักสะบอมะโข้ามกำแพงคฤหาสน์ หนีหายไปในความมืดมิดของรัตติกาล
มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก... ที่ตั้งของ "ป่าหมอกมรณะ" ดินแดนที่ว่ากันว่าคนเป็เข้าไปจะกลายเป็ศพคนตายเข้าไปจะกลายเป็มาร
‘เฉินเสวียน... มหาภพดารา์...’ ‘สักวัน...ข้าจะลากพวกเ้าลงมาจากบัลลังก์... แล้วจับกินไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก!’
น้ำตาแห่งความเคียดแค้นผสมเืไหลรินอาบแก้มนี่ไม่ใช่จุดจบ...
แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ "อสูร" ที่แท้จริง
68
![คุณหนูใหญ่ได้สามีอัปลักษณ์ [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717511695_72786217.webp)
