ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

        ตอนที่ 27 ลอบฆ่า

         เด็กน้อยทั้งสามนั่งกินขนมหวานกันอย่างมีความสุข พี่แพรวาบอกว่าเธอได้ลองทำขนมสยามให้จอห์นชิมดูแล้ว จอห์นชอบมาก มันหวานกำลังดี เขาได้เอาขนมของแพรวาไปขายในร้านค้าของเขาด้วย แต่ร้านของจอห์นไม่ใช่ร้านขายขนมเลย

        ลูกข้าที่เข้าไปในร้านของจอห์นงงกันทุกคน ในร้านขายน้ำหอมแต่ดันมีขนมขายด้วย! แม้ตอนแรกทุกคนจะงงๆ แต่ตอนหลังทุกคนก็ชินไป

        ลูกค้าที่ได้ชิมจึงปล่อยผ่านไป ก็เจ้าของร้านบอกเองว่าขนมของคนรักเขานี่!

        จอห์นได้เอาขนมของแพรวาจัดใส่กล่องอย่างหรูตามสไตล์ร้านน้ำหอมของเขา

        “ดีจังเลยน้า∼ ร่วมด้วยช่วยกันทำมาหากิน นี่ขนาดยังไม่แต่งเลยนะคะ” มะเฟืองแซว

        แพรวาหยิกแก้มมะเฟือง “ชอบแกล้งพี่จริงๆเลย”

        “ขายกันนานรึยังคะ?” ม่านฟ้าถาม

        “เพิ่งได้หนึ่งอาทิตย์จ้า ผลตอบรับค่อนข้างดีนะตอนนี้”

        “เยี่ยมเลยค่ะ”

        จอห์นจิบกาแฟร้อน “แพรวาทำขนมอร่อยอยู่แล้ว ขายยังไงก็ได้กำไร มีผมอยู่ซะอย่าง”

        เด็กทั้งสามหัวเราะเหอะๆ มะเฟืองถาม “พี่จ้อนทำงานอะไรเหรอคะ?”

        “พี่ผลิตน้ำหอมขายน่ะ แต่ไม่ใช่กิจการใหญ่โตอะไรหรอก”

        บอกไม่ใหญ่โต แต่ดันขายสินค้าหรูราคาแพง!

        “พี่จ้อนมาจากครอบครัวที่มีฐานะสินะคะ?” มะเฟืองจำได้ในวันแรกที่พี่แพรเคยพูดไว้ว่าพี่จ้อนมีฐานะที่ไม่ธรรมดา

        แพรวามองหน้าจอห์น จอห์นไม่ค่อยชอบพูดเรื่องนี้สักเท่าไหร่ 

        “ครอบครัวพี่จอห์นเขาเป็นขุนนางน่ะ แต่เขาชอบทำตัวแบบคนธรรมดา เหมือนจะติดดินแต่ก็ไม่ติดดิน”

        แพรวาขำ ไม่ว่าท่าทางและนิสัยของเขาจะเป็นกันเองขนาดไหน แต่ก็ลบบุคลิกของลูกขุนนางตระกูลชั้นสูงไม่ได้

        จอห์นทำหน้างอ “ผมแค่รำคาญครอบครัวของผม อีกอย่างผมไม่ชอบเป็นขุนนาง ผมจึงมาทำธุรกิจที่นี่”

        “พ่อแม่คุณตามมาที่นี่เลยนะคะ คุณไม่ไปหาท่านเลย แบบนี้ไม่ดีนะคะจอห์น” แพรวาเป็นห่วงคนรัก

        “พี่แพรวาเคยเจอพ่อกับแม่ของพี่จ้อนแล้วเหรอคะ?”

        “จ้ะ พ่อของพี่จอห์นอยากให้ไปช่วยงานเขาน่ะ”

        “ผมไม่ไปหรอก น่ารำคาญจะตาย ครอบครัวผมยังมีพี่ชายอีกตั้งหกคน ขาดผมไปสักคน ตระกูลผมก็ไม่ตกอับหรอก แถมบางคนมีลูกแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องการสืบทอดของตระกูลด้วย”

        โห…มีลูกโคตรดก ม่านฟ้าคิดในใจ

        แพรวาถอนหายใจ “พวกเขาถึงขนาดขู่คุณเรื่องมรดกเลยนะคะ”

        “คุณสนใจมรดกบ้านผมรึไง?” 

        “คิดว่าไงล่ะ?” แพรวาถามยิ้มๆ

        “บอกให้แต่งกับผมแล้วอยู่บ้านเฉยๆยังไม่ยอมเลย ผมรู้คุณไม่สน”

        “ก็ใช่สิคะ” แพรวาส่งยิ้มหวานให้คนรักของเธอ “คุณควรคุยกับพ่อแม่ของคุณดีๆนะคะ ท่านเห็นว่าสยามเป็นประเทศที่ยังไม่เจริญ พวกท่านก็ย่อมกลัวคุณจะลำบาก”

        “คุณเคยเห็นผมลำบากรึไง? พวกท่านคิดไปเองต่างหาก”

        มะไฟถามขณะดูดน้ำ “พ่อแม่พี่จ้อนรังเกียจพี่แพรวาไหม?”

         พล็อตพ่อแม่ไม่ชอบลูกสะใภ้มีเยอะไปนี่

        แพรวาตอบอย่างสบายๆ “ไม่รู้สิ พวกท่านคงไม่ประทับใจพี่เท่าไหร่ล่ะมั้งนะ”

        “ผมไม่สนหรอก ผมออกมาใช้ชีวิตที่นี่แล้ว ผู้หญิงที่ผมจะแต่งด้วยคือคุณนะแพรวา”

        เด็กน้อยทั้งสามดูดน้ำเสียงดังจ๊วบๆ หวานไปแล้วนะเฮ้ย!

        ม่านฟ้าพูด “เรื่องพ่อแม่ไม่ยอมรับ หนูว่าคงต้องใช้เวลาค่ะ พี่แพรเป็นคนน่ารักและเป็นคนดีมากๆ สักวันพวกเขาจะเห็นเองแหละค่ะ ดูอย่างพ่อแม่ของหนู พวกพี่ก็น่าจะทราบ มันไม่ง่ายเลยกับเรื่องรักต่างชนชั้น”

        จอห์น “…”

        แพรวา “…”

        “อย่าใช้ทิฐิสู้กันเลยนะคะ เพราะสุดท้ายคนที่เสียใจที่สุดก็คือตัวเอง” ม่านฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ทำเป็นมีดราม่า

        มะไฟเกาหัว เพื่อนเศร้าทำไงดี

        มะเฟืองตาแดง เธอกำลังอินในความดราม่าของเพื่อน

        จอห์นกับแพรวามองหน้ากันไปมา แพรวาพูด “พวกพี่จะพยายามประคองกันให้ดีที่สุด พี่เองก็รักจอห์นแต่ก็กลัวเช่นกัน กลัวว่าจะเสียใจ กลัวว่าเราจะแยกจากกัน”

        นี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่เธอหนีมาที่นี่ แพรวาเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา เธอคิดว่าจอห์นอาจจะลืมเธอได้หลังจากหนีมาที่นี่ แต่ที่ไหนได้ เขากลับมาตามถึงนี้ จอห์นโอบกอดแพรวา

        “ผมจะใจเย็นกว่านี้ เรื่องนี้ละเอียดอ่อนจริงๆ ผมควรจะกล้าเผชิญหน้าแล้วพูดให้ชัดเจน ไม่ใช่หนีและแสดงความรำคาญกับพ่อแม่”

        ม่านฟ้าหันกลับมาอย่างถูกจังหวะ “ดีแล้วล่ะค่ะ หนูไม่อยากให้พวกพี่ต้องเสียใจทีหลังกับความดื้อรั้นของตัวเอง ค่อยๆพิสูจน์ความรักของตัวเองให้เขาได้ดู แม้วันหน้า พี่จะแต่งงานโดยที่พ่อกับแม่พี่จ้อนไม่ยินยอม แต่เมื่อสุดท้ายพวกพี่มีความสุขและชีวิตที่ดี เมื่อได้เห็นหลานของพวกท่าน พ่อแม่พี่จ้อนก็คงได้เห็นมุมมองของความสุขของพวกพี่ทั้งสองเอง บางคู่ไม่ได้รักแบบกัดก้อนเกลือกินได้แบบพ่อแม่หนูนะคะ หนูบอกเลยว่า ตาของหนูแสบมากที่ทำกับพ่อแม่ได้ขนาดนั้น ตอนแรกหนูก็โกรธ แต่ตอนนี้หนูเหนื่อยที่จะโกรธแล้ว เพราะสุดท้ายตาก็รักหนูที่สุดและตามใจหนูที่สุด”

        จอห์นพยักหน้า “ขอบใจที่เตือนสติพี่จ้อนคนนี้”

        ม่านฟ้ายิ้มกว้าง มะเฟืองกับมะไฟก็รู้สึกโล่งใจ การเป็นผู้ใหญ่ไม่ง่ายจริงๆ

        แพรวาพูด “น้องม่านฟ้าดูไม่เหมือนเด็กอายุสิบสองเลยนะ”

        มะไฟแขวะ “ยายนี่เห็นแก่เงินจนเจนโลกแล้วล่ะครับ”

        ฮ่าๆ∼ ทุกคนกลับหัวเราะเฮฮาเหมือนเดิม

        ม่านฟ้าขี่จักยานไปส่งมะเฟืองกับมะไฟที่บ้าน

        เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้า เธอก็เห็นว่ามันมืดค่ำแล้ว

        “ตายๆ โดนท่านตาดุแน่ๆ”

        ม่านฟ้ารีบปั่นจักรยานกลับบ้าน เธอรู้สึกใจคอไม่ดีเลยตอนนี้ เธอพยายามปั่นจักรยานกลับบ้านให้เร็วที่สุด ระหว่างที่รีบ จู่ๆตัวเธอก็ล้มไปพร้อมจักรยาน ยังไม่ทันร้องโอดโอย เธอก็ถูกคนลากเข้าไปในป่าสวน ม่านฟ้าหัวใจเต้นถี่เพราะความกลัว

        ม่านฟ้าโดนลากมาไกล จากนั้นเธอก็โดนถีบ ล่างเล็กตัวงอเพราะโดนถีบที่ท้อง

        “ไอ้ สารเลว!”

        “เด็กตัวแค่นี่ปากดีจริงๆ” เสียงผู้ชายคนนี้เธอคุ้นเคยมาก

        “แกเป็นใคร?”

        “ใกล้ตายแล้วไม่ต้องรู้หรอกน่า ต้องโทษตาของแกล่ะนะ ไม่ต้องตกใจกลัวไป เดี๋ยวฉันจะพาแกไปอยู่กับพ่อแม่ของแก จะได้มีความสุขทั้งครอบครัวไง”

        ม่านฟ้าพยุงตัว เธอหายใจหอบจนตัวโยน โคตรเจ็บเลย!

        “เอ๋…สมกับเป็นสวะในสวะจริงๆเลย แม้แต่เด็กสวยๆอย่างฉันก็ไม่เว้น”

        “หึ! ปากดีเหมือนพ่อแกนัก”

        “จากที่แกพูด ดูท่าจะเกลียดพ่อฉันมาก แกเป็นคงใช้ให้ป้าอรดีนั่นฆ่าแม่ฉันสินะ แต่คนเบื้องหลังอย่างแกคือคนที่ทำให้พ่อฉันตายไปด้วย”

        “รู้ดีนี่นา ที่จริงแกต้องตายด้วยนะนังหนู แต่ฉันยังหาโอกาสไม่ได้”

        “มาแอบฆ่าแบบนี้ แสดงว่าตาฉันจัดการป้าอรดีไปแล้ว ถึงว่าไปไหนกันแต่เช้า”

        “งั้นก็รีบๆตายซะ คงไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้วนะ”

        ชายคนนั้นเอามีดขึ้นมาหมายจะแทงม่านฟ้า

        “เฮ้อ…เพิ่งซื้อวันนี้เองนะ ยังไม่ได้ฝึกใช้เลย” มุมปากของม่านฟ้ายกยิ้ม

        สายตาของเธอมีความเยือกเย็นเข้มขึ้น

        เมื่อบรรยากศเปลี่ยนไป ฆาตรกรก็ตกใจเขา อดที่จะหวาดกลัวเด็กคนนี้ไม่ได้ อายุเท่านี้กลับใจเย็นได้ขนาดนี้ 

        ต้องรีบฆ่าแล้ว!

        ปัง!

        ม่านฟ้าคิดจะใช้ปืนในมิติยิงอีกฝ่ายให้ตาย แต่ก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาจากข้างหลังซะก่อน ม่านฟ้าเห็นฆาตรกรถูกยิงต่อหน้าเธอจะๆ เลือดสาดกระเซ็นเต็มหน้าเธอ ร่างฆาตกรหงายไปกับพื้น

        ฆาตกรได้ตายแล้ว!

        ม่านฟ้าหันไปข้างหลัง เธอเห็นพระยาเดชาดำรงศักดิ์ยืนถือปืนยาวอยู่

        “ท่านตา!”

        “ม่าน!” พระยาเดชาดำรงศักดิ์ส่งปืนให้สมยศแล้ววิ่งไปกอดม่านฟ้า

        “ตาขอโทษ ที่ตามาช้า”

        ร่างของพระยาเดชาดำรงศักดิ์สั่นไหวและสวมกอดเธอเหมือนกลัวหลานสาวตรงหน้าจะหายไป จากนั้นเขาก็ตรวจดูร่างกายของเธอ พระยาเดชาดำรงศักดิ์เห็นท้องน้อยของม่านฟ้าฟกช้ำอย่างน่ากลัว

“ตาจะพาหนูไปโรงพยาบาลนะ หนูบาดเจ็บหนักมาก”  

        ทหารเข้ามาจัดการกับศพของฆาตกร พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับสมยศพาม่านฟ้าไปโรงพยาบาลในตัวเมืองจังหวัด

        เมื่อถึงโรงพยาบาล ม่านฟ้าก็ได้รับการรักษาและได้พักที่ห้องพิเศษ ม่านฟ้าสลบไปทั้งคืนเพราะฤทธิ์ยา พระยาเดชาดำรงศักดิ์นอนเฝ้าม่านฟ้าตลอดทั้งคืน สมยศจึงต้องกลับไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

        เจ้าสุดหล่อกับตาพวงนอนเฝ้าบ้านด้วยใจไม่ปกติสุขเพราะม่านฟ้าได้รับบาดเจ็บ