“คำขอของนายเป็นจริงแล้ว!” น้ำเสียงยินดีของโรซี่ดังอยู่ในหู เป็นสัญญาณว่าฉินเฉาได้ทำสัญญาครั้งแรกกับปีศาจแล้ว
หลังจากที่ฆ่าราชาวิญญาณ ฉินเฉาก็ได้รับความสามารถเทเลคิเนซิสเพิ่มเข้ามา ฉินเฉาชอบความสามารถนี้อย่างมาก เพราะว่า ในช่วงก่อนที่เขาจะสามารถเรียนคาถาได้ เขาจะใช้ความสามารถนี้เพื่อหาวิธีโจมตีแล้วป้องกันได้
“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันหวังว่าพวกเธอจะไม่กระจายมันออกไป” ฉินเฉาหันกลับไปหาพวกหญิงสาวที่ยังคงตกอยู่ในความหวาดกลัวแล้วพูดว่า “มันมีหลายสิ่งในโลกนี้ที่พวกเธอยังไม่เข้าใจ เมื่อไม่เข้าใจ ก็ไม่ควรพูดอะไรเหลวไหลออกไป ยิ่งกว่านั้นซุนเสี่ยวเฟิงเป็นผู้เคราะห์ร้าย ถ้าข่าวลือนี้แพร่ออกไปมันจะส่งผลต่ออนาคตเขา”
“เข้าใจแล้วค่ะ...” ตอนนี้สาว ๆ ล้วนเชื่อถือฉินเฉา บางคนยังเปิดใจจนแม้แต่คิดว่า อยากจะมีความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืนกับชายทรงพลังคนนี้
ถ้าเป็นฉินเฉาเมื่อก่อนจะต้องเห็นด้วยกับความคิดนี้แน่นอน
“โดยเฉพาะ คนปากสว่างอย่างหู่หลี่ลี่ เธอไม่ได้รับอนุญาตให้พูดเรื่องนี้กับใครสักคน!”
“ไปตายซะ! นายสิปากสว่าง!” ทันใดนั้นหู่หลี่ลี่ก็ตื่นจากอาการตกใจ เท้าเอวแล้วแย้งว่า “ฉันคนนี้ เป็นคนเก็บความลับได้สนิทที่สุดแล้วรู้มั้ย? อย่างเช่น ฉันไม่เคยบอกใครเลยว่าเหวินเหวิน ยังคงฉี่รดที่นอนแม้จะอายุเกิน 10 ปีไปแล้ว!”
“หลี่ลี่ อยากตายเหรอไง!?” หน้าของฟางเหวินแดงก่ำ เธอกอดหู่หลี่ลี่ไว้ หวังว่าเธอจะสามารถกัดเพื่อนปากมากคนนี้จนตายได้
เหงื่อเย็น ๆ ไหลจากหน้าผากฉินเฉา ‘อย่างนี้ยังเรียกว่าตัวเองเก็บความลับได้เหรอ?’
“ใครที่จับตามองฉันอยู่?” ซูจีบุ้ยปากของเธอขณะที่มองซุนเสี่ยวเฟิงที่สลบอยู่บนพื้น
“ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้มันใกล้เธอเด็ดขาด” ฉินเฉาสายตาเป็นประกายมองซูจีอย่างห่วงใย
ซูจีมองไปที่ชายตรงหน้าเธอ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกกังวลใจ ‘ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คำพูดทำให้หัวใจของฉันเต้นเร็วแบบนี้?’
ตามจริงแล้ว ทั้งฉินเฉาแล้วซูจีไม่ได้สังเกตเลยว่าพวกเขาต่างส่งความรู้สึกให้กันแล้วกัน
“คุณหนูรองที่นี่อันตราย กลับไปที่เมืองจิงหยางกันเถอะครับ” เจียงตงเก็บมาเชเต้แล้วพยายามให้ซูจีออกจากที่นี่ให้ได้
“ไม่ ฉันไม่ไป” ซูจีประหลาดใจในตัวเอง ทันใดนั้นเธอก็หาเหตุผลให้ตัวเอง “อีกไม่นานก็ถึงงานต้อนรับนักเรียนแลกเปลี่ยนแล้ว ฉันต้องเตรียมงานกับนักเรียนคนอื่น เจียงตง นี่เป็นแค่อุบัติเหตุ นายอย่าบอกพี่ล่ะ นายก็เห็นว่าเธอไม่สามารถแก้ปัญหาเรื่องแบบนี้ได้”
“แต่ คุณหนูรอง ที่นี่อันตรายจริง ๆ ตราบเท่าที่ผมยังเป็นพ่อบ้านของคุณหนูอยู่ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณหนูพาตัวเองมาเผชิญกับอันตรายเด็ดขาด”
“ตราบเท่าที่มีฉินเฉาอยู่ที่นี่ ฉันไม่มีอะไรต้องกลัว” ทันใดนั้นซูจีก็หัวเราะ ฉินเฉาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ ทันใดนั้นก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ หญิงสาวนางนี้มักจะทำให้ผู้คนมีความสุข
“เจียงตงนายช่วยทำความสะอาดที่นี่หน่อย จางลี่ ฉันอยากให้นายช่วยจัดการกับนักเรียนคนนี้” ซูจีพูดกับจางลี่ขณะที่ชี้นิ้วของเธอไปที่ซุนเสี่ยวเฟิงที่หมดสติ
“ไม่ต้องห่วงอาจารย์ซู ผมจะพาเขาไปห้องพยาบาลเองครับ”
“ฉินเฉานายกลับไปได้ ที่นี่ไม่มีอะไรอันตรายแล้ว”
“ได้” ฉินเฉามองไปที่ซูจี ทันใดนั้นเขาก็พบว่าตาของเธอเปียกชื้น เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจากนั้นก็หันหลังแล้วออกจากห้องไป
ฉินเฉาคาดว่าซูจีคงมีความรู้สึกกับเขาเล็กน้อย
แม้ว่าเขาจะพูดคำที่จองหองกับเจียงตง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความรู้สึกแบบนี้ ฉินเฉาอดรู้สึกหดหู่ใจไม่ได้
ร่างแฟนเก่าปรากฏขึ้นกวนใจเขา
หรือซูจีจะเหมือนแฟนเก่า? ทำไมเจ้าหญิงผู้ร่ำรวย ผู้ที่คุ้นเคยกับชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ จะมาใช้ชีวิตที่อัตคัดด้วยกันกับเขา?
ด้วยท่าทางแบบนั้น ซูจีรู้สึกลังเลกับความรู้สึกของเธอ หรือว่าเธอจะลังเลกับเรื่องนี้?
ที่จริงแล้ว สิ่งที่ฉินเฉาคิดไม่เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่ซูจีกำลังคิดอยู่เลย แล้วเธอกังวลกับอะไร...
ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ สักวันเขาจะกลายเป็นเทพปีศาจที่ยิ่งใหญ่ แล้วเธอล่ะ? เธอเป็นศิษย์สายพุทธ ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกัน ผู้ฝึกตนในโลกฝึกตนจะอนุญาตเหรอ?
ในโลกของผู้ฝึกตน เส้นทางปีศาจแล้วสำนักเที่ยงธรรมไม่ถูกกันเหมือนน้ำกับไฟนั่นล่ะ เธอกับฉินเฉาจะทำลายกำแพงนี้ได้อย่างนั้นเหรอ?
“อาจารย์ซู คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” ขณะที่กำลังซ้อมอยู่นั้น เด็กสาวบางคนสังเกตว่าการเคลื่อนไหวของซูจีดูสับสน พวกเธอจึงเข้าไปถามเธอ
“ไม่เป็นไร บางทีอาจเป็นเพราะหิวน่ะ” ซูจีลูบท้องของเธอ “เอาเถอะ เรามาซ้อมกันต่อ ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวหลังซ้อมเสร็จ!”
“ค่ะ!”
พวกหญิงสาวเห็นด้วย
แต่ฉินเฉาจะไปรู้ว่าในใจซูจีกำลังคิดอะไรได้ยังไง? เขากลับไปที่สำนักงานเพื่อพักสมอง
“ฉินเฉาวันนี้นายมีเวรกลางคืน แต่ถ้านายอยากกลับบ้านเร็ว ฉันจะจัดการให้”
ด้วยหนังหน้าที่หนา กระบองไฟฟ้าหวังพยายามเลียตูดฉินเฉา
“ไม่เป็นไร ฉันจะอยู่เวรคืนนี้เอง” ฉินเฉาโบกมือแล้วทรุดลงที่โซฟา
กระบองไฟฟ้าหวังไม่มีความสุข เขารู้สึกว่าแทนที่จะเป็นเลียตูด เขากลับทำได้แค่เลียขา เขาสลายรอยยิ้มแล้วสบถในใจ ฮึ่ม อะไรทำให้แกจองหองขนาดนี้? ไม่ใช่ว่านายเป็นแค่ไอ้หนุ่มหน้าขาว ที่อาศัยผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?
ฉินเฉาไม่ทานข้าวเที่ยง ดังนั้น เขาจึงใช้เวลาทั้งวันอยู่ในสำนักงาน
เขาไม่ได้ใช้เวลาไปกับความสับสน เพื่อฆ่าเวลา เขาใช้เวลาศึกษาความสามารถใหม่
ฉินเฉายื่นมือออกไป แก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะทันใดนั้นก็ลอยเข้ามาในมือ
นี่แน่นอนแล้วว่าเป็นความสามารถที่สะดวกมาก
“ฉินหลิงอีก 10 วัน นักเรียนแลกเปลี่ยนจะมาถึง การเตรียมการต้อนรับเป็นยังไงบ้าง?”
ภายในตึกอำนวยการซูเฟยกำลังยุ่ง บนโต๊ะกองเต็มไปด้วยเอกสาร
“ทุกอย่างจัดการไว้แล้วค่ะ” ฉินหลิงที่ยืนถัดจากซูเฟย เธอกำลังจัดเอกสารที่ดำเนินการอยู่ให้กับซูเฟย
“ดี เจ้าเมืองใส่ใจกับเรื่องนี้มาก ดังนั้น ฉันไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด” ซูเฟยเซ็นชื่อบนเอกสาร ส่งมันให้ฉินหลิง จากนั้นก็ถอนหายใจ
“นี่เป็นเอกสารชุดสุดท้ายแล้ว เธอไปพักได้ ฉันจะกลับไปดูซูจีเหมือนกัน ยัยน้องสาวคนนี้ชอบทำให้พี่สาวเป็นห่วงอยู่เรื่อย”
“เอ่อ ผู้อำนวยการซู วันนี้มืดแล้ว คุณรีบกลับจะดีกว่า” ฉินหลิงรับเอกสารแล้วพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม
“งั้นก็ขอโทษที่ทำให้เธอต้องทำโอทีอีกแล้วนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงยังไงมันก็ยังมีโบนัสสำหรับโอทีไม่ใช่เหรอคะ?” ฉินหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอจะเป็นหัวหน้ากับลูกน้อง แต่พวกเธอก็ทำตัวเหมือนพี่น้อง ซูเฟยรู้สึกเหนื่อยนิด ๆ จริง ๆ เธอหยิบโค้ตจากไม้แขวนแล้วสวมมัน
“เอาล่ะ ฉันจะไปแล้ว ถ้าเหนื่อยก็นอนซะ ถ้าหิวก็เรียกพวกที่อยู่ในห้องรักษาความปลอดภัย ให้พวกเขาไปซื้ออาหารให้ ยังไงเธอก็ต้องใช้พวกทึ่มนั้นให้เป็นประโยชน์บ้าง”
“ฉันรู้ค่ะ ผู้อำนวยการซู ดูแลตัวเองด้วย”
ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า ซูเฟยออกมาจากตึกอำนวยการแล้วไปที่ลานจอดรถโรงเรียน
งานที่โรงเรียนทำให้เธอยุ่ง ขณะที่น้องสาวทำให้เธอเป็นห่วง นี่เป็นเพราะชายคนนั้น ฉินเฉา ผู้ที่ทำให้น้องสาวของเธอหลงผิด! ไม่ ฉันต้องหาทางพาซูจีกลับจิงหยาง ถ้าเธอยังอยู่ที่ซู่หนาน ไม่นานต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับเธอแน่
ซูเฟยปล่อยให้จินตนาการเตลิด พร้อมกับเดินเข้าไปที่ที่จอดรถชั้นใต้ดิน ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัว เธอก็ถูกบางคนชนเข้าซะก่อน
“โอ๊ย!” ซูเฟยรู้สึกเหมือนเธอชนกับกำแพงแล้วแทบล้มลงกับพื้น แต่ทันใดนั้นก็มีร่าง ๆ หนึ่ง ยื่นแขนมากอดเอวเธอไว้ เขาดึงเธอไปไว้ในอ้อมแขน
“ว้าย!” กลิ่นที่เข้มข้นของผู้ชายโชยเข้าจมูกเธอ ภายใต้สถานการณ์นี้ ซูเฟยอดหน้าแดงไม่ได้ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าผู้ชาย ทันใดนั้นเธอก็สะท้าน หิ่งห้อยตัวเล็ก ๆ ในหัวใจเธอทันใดนั้นก็เปล่งแสง
“ฉินเฉา นายมาได้ไง!?” ซูเฟยผลักชายที่อยู่ในเครื่องแบบยาม แล้วพูดอย่างโมโห “นายมาวิ่งเล่นอะไรอยู่ในที่จอดรถใต้ดินนี้กัน?”
“คืนนี้ผมอยู่เวร ผมเลยมาตรวจโรงเรียนตามปกตินะครับ” ฉินเฉามองซูเฟยที่กำลังโกรธอย่างขบขัน “ที่จอดรถนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่ดูแลของผม”
ซูเฟยมองฉินเฉาอย่างโมโห ทันใดนั้นก็กลอกตาแล้วดันแว่นเธอขึ้น แล้วพูดว่า “ฉินเฉา เท่าที่จำได้นายจบจากมหาลัยสาขาภาษาจีน ในเมืองจิงหยาง เรามีบริษัทโฆษณาอยู่นายคิดว่าตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการของที่นั่นเป็นยังไง? เงินเดือนก็สูง งานก็ไม่หนัก”
“ไม่เป็นไร ผมชอบทำงานเป็นยามที่นี่” ฉินเฉาโบกมือ เขาปฏิเสธข้อเสนอของซูเฟย “อีกอย่างค่าครองชีพของที่นั่นก็สูงกว่าที่นี่ ผมคงลำบากถ้าต้องใช้ชีวิตที่นั่น ที่พ้งที่พักก็ยังไม่มี”
“นาย!” เหมือนกับมีน้ำมันแล้วเกลืออยู่ในปาก ซูเฟยคันที่ฟัน เธอหวังว่าจะกัดชายคนนี้จนตายได้ นี่เป็นแผนของซูเฟย ถ้าซูจีไม่อยากไปอยู่ที่จิงหยาง งั้นเธอก็จะให้ฉินเฉาไปมันไม่ใช่ปัญหาว่าใครต้องไป ตราบเท่าที่เธอสามารถแยกพวกเขาทั้งคู่ได้ นั่นก็พอแล้ว
แต่ใครจะรู้ พวกเขาเหมือนกับเต่าที่เคลื่อนที่น้อยมาก ยากจะสั่นไหว
“แล้วคุณล่ะ ผู้อำนวยการซู นี่ก็เย็นมากแล้ว ทำไมคุณยังไม่กลับอีก?” เมื่อเห็นซูเฟยท่าทางอารมณ์ไม่ดี ฉินเฉาจึงเปลี่ยนหัวข้อโดยไม่ลังเล
“ไม่ใช่เรื่องของนาย!” ซูเฟยกลอกตา ไม่สนใจฉินเฉา เธอหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าของเธอ จากนั้น พร้อมกับเสียง ปิ๊ป ปิ๊ป ประตูของ BMW ซีรี่ย์ 5 ก็ปลดล็อก
เมื่อเธอเปิดประตู ทันใดนั้นก็มีคนพุ่งออกมาจากเสาที่อยู่ใกล้ ชายสวมแว่นแล้วถือมีดสั้นที่อันตราย ทั้งร่างอยู่ในชุดดำ เขาจับซูเฟยไว้ด้วยมือเดียวขณะที่อีกข้างเตรียมแทงมีดเข้าที่คอขาว ๆ ของเธอ
ซูเฟยไม่ใช่ศิษย์สายนอกของสำนักพุทธ แล้วเธอก็ไม่เคยเรียนศิลปะป้องกันตัวอะไรเลย ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่กรีดร้องแล้วรอความตายที่กำลังจะมาถึง
ฉินเฉาใช้ความสามารถพุ่งเข้าใส่นักฆ่าชุดดำ เขาพลิกฝ่ามือ นักฆ่าคนนั้นรู้สึกเหมือนมีพลังลึกลับกำลังควบคุมเขา เขาถูกส่งให้ลอยไปแล้วปะทะเข้ากับเสาต้นที่อยู่ข้างหลังเสียงดังตึง!
เรื่องที่เกิดขึ้นเร็วมากเหมือนฟ้าแลบ ซูเฟยยังไม่หายจากอาการตกใจ
โชคดีที่ฉินเฉาที่อยู่ที่นี่ได้รับความสามารถใหม่ ไม่อย่างนั้น ต่อให้เธอรอดตายแต่อย่างน้อยก็ต้องบาดเจ็บ
นักฆ่าต้องซุ่มรออยู่ที่นี่นานแล้ว รอเพื่อที่จะฆ่าเธอ
“เร็วเข้า มานี่” ฉินเฉาดึงซูเฟยที่ยังตระหนกแล้วซ่อนเธอไว้ข้างหลัง ชายชุดดำชัดเจนว่าเป็นนักฆ่าอาชีพ เพราะว่าเขายังไม่ตัดใจ หลังจากลุกขึ้น พร้อมกับมือยังถือมีดสั้น เขาเดินเข้ามาหาพวกเขาทีละก้าว ทีละก้าว
ในตอนนี้เอง ชายชุดดำอีกคนก็ออกมาใต้รถ BMW ของซูเฟย เหมือนว่าเขาจะเป็นสหายของนักฆ่าคนนั้น การปรากฏตัวของทั้งคู่เพื่อฆ่าซูเฟย
จบตอน#
2.45M
