ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        มู่เสวียนเย่เติมอีกประโยคเข้าไปอย่างเงียบๆ

        “ข้ารู้ เจ้าไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเป็นผู้พูดหรอกเย่เออร์ คืนนี้เจ้าไม่ต้องกลับไปที่วังเพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อหรือ? ”

        มู่เอ้าเทียนต่อบทสนทนากลับมา ก่อนจะเอ่ยกับมู่เสวียนเย่

        “ไม่ต้องขอรับ ข้าขอลาหยุดไปแล้วอีกทั้งยังมีรองผู้บัญชาการอยู่ พรุ่งนี้ข้าค่อยรีบกลับไปโผล่หน้าให้เห็นก็พอแล้วขอรับ”

        มู่เสวียนเย่กล่าว เหตุใดเขาถึงได้ยินร่องรอยของความรังเกียจที่อธิบายไม่ถูกในน้ำเสียงของบิดากัน?

        “อย่างนั้นหรือ...”

        มู่เอ้าเทียนพยักหน้าพลางรับหยวนเป่ากลับคืนมาในอ้อมแขน ชายหนุ่มก้มศีรษะลงแล้วเล่าให้หยวนเป่าฟังต่อว่า “หออู๋หมิงจะจัดงานประมูลทุกกลางเดือน พอถึงเวลานั้นตาจะพาเจ้าไปเปิดชมดูนะ”

        “ขอรับ ขอบคุณท่านตา”

        หยวนเป่ายิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

        มู่เอ้าเทียนมองดูเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยสายตาที่ชื่นชมและรู้สึกพึงพอใจอยู่ในใจ

        "หยวนเป่าเอายาที่ตัวเองกลั่นออกมาไปประมูลได้หรือไม่ขอรับ?”

        หยวนเป่าถามอีกครั้ง ดวงตาที่ใสราวกับกระจกแก้วของเขามองไปที่มู่เอ้าเทียนด้วยความคาดหวัง

        มู่เอ้าเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง บนใบหน้าฉายความรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "นี่ นี่...หยวนเป่าน้อย สิ่งที่หออู๋หมิงประมูลล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า เป็นของที่หายากยิ่งนัก ยาที่เจ้ากลั่นออกมา ตาเกรงว่าหออู๋หมิงจะไม่รับประมูล"

        มู่เอ้าเทียนเอ่ยความจริงเขาคิดว่าหยวนเป่าอยู่ที่ด้านล่างหุบเขาพร้อมกับท่านผู้เฒ่าลึกลับมาเป็นเวลานาน บางทีเขาอาจได้เรียนรู้อะไรบางอย่างและพัฒนาโอสถบางตัวออกมาแต่มันก็คงไม่ใช่โอสถที่ดีพออย่างแน่นอน เนื่องจากมาตรฐานของหออู๋หมิงค่อนข้างสูง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะรับประมูลยาที่หยวนเป่ากลั่นออกมา นี่ไม่นับว่าเป็นเรื่องล้อเล่นหรือ?

        "แต่ยาข้าที่ข้ากลั่นออกมาล้วนเป็นโอสถชั้นดีและเป็นโอสถที่หายากทั้งสิ้นนะขอรับ"

        หยวนเป่าเน้นย้ำอีกครั้ง

        มู่เอ้าเทียนหลุดหัวเราะ เด็กชายคนนี้ค่อนข้างดื้อรั้นจริงเชียวชายหนุ่มตบไหล่เขาเบาๆ “หากเป็นเช่นนั้นเจ้าลองเอายาไปขายดูก่อนย่อมได้ ดูว่าหออู๋หมิงจะยอมรับซื้อหรือไม่ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับ เจ้าก็ไม่สามารถประมูลขายได้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่เล่า?”

        มู่เอ้าเทียนเอ่ยเช่นนี้เพื่อสลายความคิดของหยวนเป่าที่ต้องการประมูลยาที่เขากลั่นขึ้นแต่หยวนเป่ากลับพยักหน้าอย่างจริงจัง "ท่านตา ท่านเอ่ยได้ถูกต้องพรุ่งนี้ข้าจะลองไปดู หากพวกเขายินดีที่จะยอมรับ ข้าก็จะสามารถช่วยท่านแม่ได้เช่นกันขอรับ"

        มู่เอ้าเทียนตกใจเป็นอย่างยิ่ง "...! "

        เด็กน้อยคนนี้ช่างมีมารยาทและรู้ความเหลือเกิน

        ฮวาเหยียนมองดูปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนแก่และเด็กน้อยที่เกิดขึ้นในยามนี้หัวใจของนางแย้มยิ้ม ท่านพ่อยังไม่รู้ถึงความสามารถของหยวนเป่า หากวันใดมีโอกาสคงจะต้องทำให้เขาประหลาดใจได้แน่ อยากให้เขารู้ว่าหลานชายของเขาคนนี้เป็นอัจฉริยะตัวน้อยผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ

        และหออู๋หมิงที่มู่เอ้าเทียนเอ่ยถึงนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้หยวนเป่าสนใจเท่านั้นแต่ยังทำให้นางสนใจไปด้วยดังนั้นฮวาเหยียนจึงถามต่อว่า “ท่านพ่อ ผู้ใดเป็นเจ้าของหออู๋หมิงหรือเจ้าคะ? ”

        หากไม่มีเส้นสายแล้ว เป็นไปได้อย่างไรที่จะตั้งหลักปักฐานในสถานที่เช่นต้าโจวนี้ได้อีกทั้งในยามที่ท่านพ่อและท่านพี่ใหญ่กล่าวถึงหออู๋หมิง น้ำเสียงของพวกเขาก็ค่อนข้างชื่นชมนับถือ การที่จะทำให้ทั้งท่านอ๋องและท่านแม่ทัพรักษาพระองค์แห่งองค์ฮ่องเต้เคารพยำเกรงได้นั้น ก็เป็นไปได้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังหออู๋หมิงจะต้องมีความสามารถบางอย่างเป็นแน่

        เมื่อได้ยินคำถามของฮวาเหยียน มู่เอ้าเทียนพลันส่ายหัว "พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะผู้ที่อยู่เบื้องหลังหออู๋หมิงนั้นลึกลับยิ่งนักจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ตัวตนของเขา"

        "เก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียว”

        ฮวาเหยียนถอนหายใจ แต่ในใจของนางกลับจำเรื่องหออู๋หมิงเอาไว้แล้ว นางตั้งใจไว้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องแวะไปดูให้ได้

        ...

        “ท่านพ่อ เดี๋ยวคืนนี้หยวนเป่านอนกับข้า”

        ในตอนนั้นเอง จู่ๆมู่เสวียนเย่ก็เอ่ยขึ้น ที่แท้แล้วในยามนั้นทุกคนได้เดินไปถึงสวนด้านหลังจวนแล้วหากเลี้ยวไปทางขวาก็จะเป็นเรือนปีกทางทิศเหนือซึ่งเป็นเรือนที่มู่เสวียนเย่อาศัยอยู่

        มู่เสวียนเย่รวบหยวนเป่าเอาไว้ในอ้อมแขน

        “ไม่ได้ หยวนเป่าต้องนอนกับข้า”

        เมื่อได้ยินคำเอ่ยของมู่เสวียนเย่ มู่เอ้าเทียนพลันเลิกคิ้วพร้อมกับอ้าปากปฏิเสธ ก่อนจะเอื้อมมือไปแย่งหยวนเป่ากลับมา แต่มู่เสวียนเย่กลับมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วกว่า เขากอดหยวนเป่าหลบหนีจากมือของมู่เอ้าเทียน มู่เอ้าเทียนกลัวว่าจะทำร้ายหยวนเป่าเข้า ชายหนุ่มจึงไม่กล้าแย่งต่อ

        “ท่านพ่อ ข้าอยู่แต่ในวัง สองสามวันถึงได้กลับมาสักครั้ง แต่ท่านอยู่ที่จวนทุกวัน ท่านสามารถนอนกับหยวนเป่าได้ทุกวัน ดังนั้นแล้วเหตุใดคืนนี้ท่านถึงต้องมาแย่งหยวนเป่ากับข้าด้วย”

        มู่เสวียนเย่อุ้มหยวนเป่าแล้วถอยเท้ากลับพลางเอ่ยกับมู่เอ้าเทียน

        “ข้าไม่สน หยวนเป่าจะต้องนอนกับข้า หลังจากนี้ก็ต้องนอนกับข้า ในจวนนี้ข้าเป็นใหญ่ที่สุด คำพูดของข้าถือเป็นคำขาด”

        มู่เอ้าเทียน ท่านอ๋องหลู่หนานผู้สง่างาม เวลานี้กลับทำตัวเหมือนเด็กน้อยจอมวายร้าย

        ฮวาเหยียนตกตะลึงเมื่อมองดูฉากนี้ แล้วท่านพ่อที่ดื้อรั้นและมีพลังอำนาจคนนั้น? เหตุใดยามนี้เขาถึงปฏิบัติตนราวกับว่าเป็นเด็กน้อยเอาแต่ใจคนนึงเล่า

        ฮวาเหยียนมองไปที่หยวนเป่าอีกครั้ง ก่อนจะเห็นเด็กน้อยกำลังยิ้มตาหยี มองดูท่านตากับท่านลุงใหญ่แย่งชิงตนเองด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

        ฮวาเหยียนยกยิ้มมุมปาก นางเพียงรู้สึกว่าช่วงเวลานี้ผ่านไปอย่างสงบยิ่ง นางกำลังคิดว่านางควรจะออกหน้าทำตัวเป็นคนดี ให้โอกาสท่านพ่อและพี่ใหญ่แข่งขันกันอย่างยุติธรรมดีหรือไม่ ทว่าวินาทีต่อมา นางกลับเห็นมู่เสวียนเย่อุ้มหยวนเป่า ก่อนจะหันตัววิ่งเข้าห้องตัวเองไป เขาวิ่งเร็วจนมู่เอ้าเทียนตั้งตัวตามไม่ทัน

        “เจ้าเด็กหน้าเหม็น”

        มู่เอ้าเทียนด่าไล่หลังเขา ก่อนจะกระทืบเท้าอยู่หลายหน ชายหนุ่มพึมพำด่าทออย่างไม่พอใจว่ามู่เสวียนเย่ไม่กตัญญู จนฮวาเหยียนอยากจะหัวเราะเมื่อได้ยินมัน

        ท้องนภากว้างใหญ่และเต็มไปด้วยหมู่ดารา แสงจันทราสีขาวเงินตกกระทบบนไหล่ของมู่เอ้าเทียน ฮวาเหยียนสามารถเห็นรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปในดวงตาของเขาได้

        “ลูกรัก พ่อไม่ได้มีความสุขเช่นนี้มานานหลายปีแล้ว รวมถึงพี่ใหญ่ของลูกเช่นกันน้อยนักที่จะเห็นเขาเล่นเป็นเด็กแบบนี้”

        มู่เอ้าเทียนถอนหายใจ

        “ท่านพ่อ หยวนเป่าและข้าหวนคืนกลับมาแล้ว ต่อจากนี้ ข้าจะทำให้ท่านมีความสุขทุกวันเลย ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

        ฮวาเหยียนเอียงศีรษะ ดวงตาของนางเปล่งประกายราวกับดวงดารา นี่คือคำจากใจของนางเป็นถ้วยคำที่จริงใจที่สุด

        "ดี ดีเหลือเกินลูกรัก"

        หัวใจของมู่เอ้าเทียนอุ่นขึ้นด้วยความรู้สึกซาบซึ้งรู้สึกเพียงดวงตาที่ฉ่ำชื้น ก่อนที่ความรู้สึกเหล่านั้นจะสลายหายไปเขาได้ยินบุตรสาวตัวน้อยของเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่อรองว่า “ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน ท่านช่วยบอกข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ? ”

        "เรื่องอะไรหรือ? "

        มู่เอ้าเทียนถามกลับ

        ก่อนจะได้ยินฮวาเหยียนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “ท่านพ่อ ท่านอาสะใภ้รองมีใจให้แก่ท่านหรือเจ้าคะ? ”

        มู่เอ้าเทียน "...! "

        เมื่อครู่ยังเอ่ยอยู่เลยว่าจะทำให้เขามีความสุขทุกวัน? เจ้าเด็กหน้าเหม็น ถามเรื่องอันใดของเจ้ากัน เมื่อครู่ยังซาบซึ้งกันจนแทบทนไม่ไหวในยามนี้กลับเอ่ยอันใดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าบุตรสาวกลับกะพริบตาปริบๆ ท่าทางจริงจังเป็นอย่างยิ่ง

        “เจ้าเด็กคนนี้ พูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าอันใดกัน?”

        มู่เอ้าเทียนกล่าวด้วยใบหน้ารังเกียจเป็นอย่างยิ่ง

        เมื่อฮวาเหยียนเห็นการแสดงออกของมู่เอ้าเทียน นางก็ทราบทันทีว่าเรื่องที่นางเดานั้นถูกต้อง ท่าทางของมู่เอ้าเทียนชัดเจนเป็นอย่างยิ่งว่ากำลังนึกย้อนถึงความทรงจำที่ไม่ดีนัก ด้วยความที่ฮวาเหยียนมีลางสังหรณ์ นางจึงโน้มตัวไปตรงหน้าพร้อมเอ่ยปากถามมู่เอ้าเทียนทันที "ท่านพ่อ หรือว่าท่านอาสะใภ้รองยั่วยวนท่าน???”

        ทันทีที่เอ่ยเหล่านี้จบไป ใบหน้าของมู่เอ้าเทียนพลันกลายเป็นสีดำสนิทเขาเอื้อมมือไปบิดหูของฮวาเหยียนทันที "เจ้าไปได้ยินมาจากใดกัน? เจ้าเป็นสาวเป็นนาง คำพูดพวกนี้มันคืออันใดกัน นี่มันกี่โมงแล้ว ยังไม่รีบกลับไปนอนอีก”

        มู่เอ้าเทียนยกมือขึ้นแล้วและเกือบจะบิดหูของฮวาเหยียนแต่ในที่สุดเขาก็หักใจทำไม่ลง เขาไม่เข้าใจ แม้ว่าบุตรสาวอันล้ำค่าของเขาจะสูญเสียความทรงจำแต่อุปนิสัยของนางกลับเปลี่ยนไปมากจริงๆมีคำพูดใดบ้างที่นางไม่กล้าเอ่ย? หา?

        “ไปแล้วเจ้าค่ะ ไปแล้ว กำลังจะไปแล้วเจ้าค่ะ...”

        ฮวาเหยียนหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปทำหน้าทะเล้นใส่มู่เอ้าเทียน จากนั้นนางก็หมุนตัวและเดินไปทางเรือนชิงเฟิงของตนเอง หญิงสาวเดินไปสองก้าวก่อนจะหันกลับมามองอีกครั้งและเห็นมู่เอ้าเทียนยังคงยืนมองตนอยู่ที่เดิม นางมองเห็นสายตาของเขาได้ไม่ชัดเท่าไหร่นัก แต่รู้ว่ามันเต็มไปด้วยความรักความเมตตา

        "ท่านพ่อ ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"

        นางกล่าวขอบคุณท่านอ๋องมู่เอ้าเทียนจากก้นบึ้งของหัวใจจากนั้นก็ก้มลงโค้งคำนับให้มู่เอ้าเทียนด้วยความซาบซึ้ง

        ขอบคุณที่ท่านยอมรับข้า รักข้า ให้อภัยข้า ปรนเปรอข้า เอ็นดูข้า ขอบคุณท่านที่ให้ความอบอุ่นและให้ข้ารู้ว่าความหมายของชีวิตคืออะไร

        “เจ้าลูกคนนี้ ขอบคุณพ่อมากมายอะไรขนาดนั้น รีบกลับไปพักผ่อนเถิด เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงหรือกังวลเรื่องเงิน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เจ้าจะมีท่านพ่ออยู่ด้วยเสมอ”

        มู่เอ้าเทียนโบกมือแล้วหันหน้าหนี เขาเช็ดน้ำตาจากหางตา บุตรสาวกล่าวขอบคุณเขา ทว่าเขาต่างหากที่อยากจะขอบคุณนาง ขอบคุณนางที่ไม่โทษเขาเพราะไม่อาจปกป้องนางในครั้งนั้นได้ขอบคุณที่นางหวนคืนกลับมาอีกครั้งหลังออกจากจวนไปถึงสี่ปี ขอบคุณที่ให้อภัยพ่อที่ไร้ความสามารถคนนี้ของนาง...

        กลับมาถึงเรือนชิงเฟิง ฮวาเหยียนนั่งพักดื่มชาอยู่ครู่หนึ่งสาวใช้ก็มาเคาะประตูบอกว่าต้มน้ำร้อนเสร็จเรียบร้อยแล้ว และถามนางว่าต้องการอาบน้ำเลยหรือไม่

        ฮวาเหยียนมองเข้าไปในกระจก เพิ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้ใบหน้านางนั้นดูหดหู่และไร้เรี่ยวแรงจริงๆ นางจึงรีบร้อนให้สาวใช้ถือถังไม้เข้ามาให้

        สาวใช้ตัวน้อยสองคนนี้ถูกส่งเข้ามาใหม่โดยพ่อบ้านหวัง คนหนึ่งมีนามว่าเสี่ยวลวี่ (สีเขียว) อีกคนมีนามว่าเสี่ยวหง (สีแดง) ซึ่งถือเป็นนามที่ธรรมดายิ่งนักจึงจำได้ง่ายและเพื่อเป็นการทำให้แยกแยะได้ง่าย เสี่ยวลวี่จึงชอบใส่สีเขียวและเสี่ยวหงชอบใส่สีแดง

        ถังไม้ที่บรรจุน้ำร้อนอยู่นี้มีขนาดใหญ่ยิ่งนัก ด้านบนโรยด้วยกลีบดอกไม้เป็นชั้นๆสาวใช้ตัวน้อยสองคนควรจะรับใช้นางในอ่าง ทว่าฮวาเหยียนไม่คุ้นเคยจึงให้พวกนางออกไป

        ฮวาเหยียนถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะก้าวเข้าไปในถังไม้อุณหภูมิของน้ำกำลังพอดี หญิงสาวถอนหายใจอย่างสบายอกสบายใจ

        ใบหน้าของนางขาว ผิวของนางเป็นสีชมพูนุ่มนวลราวกับหยกเนื้อดี นางหลับตาลงราวกับกำลังมีดื่มด่ำกับมัน

        จากนั้น ดูเหมือนนางจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงลืมตาขึ้น ‘พรึบ’ ทันที นางรีบหยิบของบางอย่างบนคอของตนออกมา สิ่งนั้นคือไข่มุกทองมังกรคะนองน้ำที่นางขโมยมาในคราแรกนั่นเอง

        ว่ากันว่าในนั้นบรรจุสวรรค์และใต้หล้าเอาไว้ อีกทั้งยังซ่อนพลังเร้นลับอยู่ข้างใน หากเปิดไข่มุกทองมังกรคะนองน้ำออกได้ ย่อมเรียกลมได้ลม เรียกฝนได้ฝน!

        ฮวาเหยียนยังไม่ลืมว่าเป็นเพราะไข่มุกนี้ที่ทำให้นางถูกฟ้าผ่าจนข้ามมิติมายังโลกนี้

        ในช่วงสองปีแรก ฮวาเหยียนเกลียดไข่มุกนี้เข้ากระดูกดำ ทั้งยังด่าตัวเองด้วยว่าเหตุใดในคราแรกที่มองเห็นไข่มุกเม็ดนี้ นางถึงได้รู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูกและเสี่ยงที่จะถูกไล่ล่าจากองค์กรใต้ดิน นางต้องการขโมยมัน แต่ผลที่ได้คือการนางข้ามมิติมายังอีกโลกหนึ่งในยามนั้น นางศึกษาไข่มุกทองมังกรคะนองน้ำนี้แทบจะทุกวันทำอย่างไรจึงจะพานางกลับสู่โลกเดิมได้ ไม่เพียงแต่นางไม่สามารถกลับไปได้ แต่นางยังทำสัญญากับไข่มุกนี้โดยบังเอิญอีกด้วย

        ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา นางได้นำไข่มุกออกมาศึกษาเป็นครั้งคราว แต่นางไม่พบวิธีการเปิดไข่มุกในตำนานในทางกลับกันนางดันได้ค้นพบเจ้าสมบัติพิเศษอีกอย่างของไข่มุกทองมังกรคะนองน้ำซึ่งก็คือความสามารถในการเก็บสิ่งของในไข่มุกทองมีพื้นที่ที่เป็นมิติวิเศษอยู่ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานางจึงเก็บเงินทองสมบัติล้ำค่ารวมถึงวัตถุดิบทำยาที่หายากและล้ำค่าไว้ข้างในนี้

        ฮวาเหยียนก้าวออกจากอ่าง จากนั้นก็นั่งลงบนเตียงและถือไข่มุกมังกรทองเอาไว้ในมืออันที่จริงตั้งแต่ที่นางรับหยวนเป่ามาเป็นบุตรชาย นางไม่เคยชอบไข่มุกมังกรทองนี้เลย แต่ในยามนี้ นางอยากจะขอบคุณมันด้วยซ้ำ...

        หากปราศจากการชี้นำของมัน นางคงไม่พบมู่อันเหยียนและไม่ได้สืบทอดความปรารถนาสุดท้ายของนางแล้วก็จะไม่มีบุตรชายอย่างหยวนเป่าอีกทั้งจะไม่ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลมู่ ก่อนที่นางจะมาถึงโลกนี้ นาง... เหงาและไม่เคยรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อนดังนั้นเมื่อนางได้รับสิ่งนี้มาแล้ว นางก็ต้องการที่จะทะนุถนอมมันให้มากขึ้นด้วยหัวใจของนาง

        ฮวาเหยียนใช้วิญญาณของนางมองเข้าไปในไข่มุกทองมังกรคะนองน้ำ ดวงตาของนางพร่าเพราะสมบัติที่นางซ่อนเอาไว้ในนั้นถึงสี่ปี เพียงแค่คิดว่าพรุ่งนี้นางจะต้องหยิบมันออกมาจำนำ หัวใจของนางก็มีเลือดออกราวกับว่าถูกคนเอามีดมาแทงเจ็บปวดราวกับถูกประหารชีวิตด้วยการตัดมือเท้า ก่อนจะเชือดคอทิ้ง

        “ไอ้องค์รัชทายาทสารเลว ไอ้บัดซบ ไอ้เฮงซวย เจ้าอย่าได้ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของข้าผู้นี้ก็แล้วกันไม่อย่างนั้นเส้นเอ็นทั้งแขนทั้งขาของเจ้าจะต้องถูกตัดสับแล้วโยนลงไปในคูน้ำเพื่อเป็นอาหารปลาแน่ไอ้สารเลวเอ๊ย! ”

        ฮวาเหยียนโกรธเหลือเกิน ยิ่งนางคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น

        สมบัติเหล่านี้เป็นขุมทรัพย์ที่นางทำงานอย่างหนัก เก็บหอมรอมริบทีละเล็กทีละน้อยเพื่อเอาไว้ช่วยหยวนเป่าเช่น แท่งทองคำห้ากล่องนี้ เป็นในตอนที่นางลงจากภูเขา นางถูกชายหนุ่มผู้มั่งคั่งจ้องมองมาที่นางแล้วลูบสัมผัสมือน้อยๆ ของตน จากนั้นชายคนนั้นก็ถูกนางทุบตี สุดท้ายเขาก็ซื้อชีวิตตัวเองด้วยทองคำห้ากล่องนี้

        นี่คือแท่งทองคำที่นางได้จากการขายเสน่ห์ความงดงามของนาง...

        เมื่อมองไปที่ปะการังไฟสีสดใสทั้งสอง นั่นเป็นของขวัญที่หยวนเป่าได้รับ หลังจากการช่วยเหลือท่านผู้เฒ่าที่ถูกงูพิษกัดเพื่อเป็นการขอบคุณสองแม่ลูก

        นอกจากนี้ยังมีกล่องหยกแข็ง ม้วนผ้าไหมสีทอง หยกแดง แก้วกระเบื้องเคลือบมากกว่าหนึ่งโหล... ไม่ต้องเอ่ยถึงสมุนไพรชั้นยอดที่นางใช้ความพยายามอย่างมากจนได้มันมา ทั้งยังมีขวดและไหน้ำอมฤตต่างๆ รวมถึงยาพิษต่างๆที่หยวนเป่าฝึกทำขึ้นด้วย...

        สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นสมบัติทั้งหมดที่นางเก็บเอาไว้มีสินสอดทองหมั้น เหรียญเงินสำหรับหยวนเป่าในการแต่งลูกสะใภ้และเงินที่เอาไว้ใช้แสดงความกตัญญูต่อท่านพ่อในอนาคตด้วย...

        พรุ่งนี้นางจะต้องเอามันออกมาให้หมด เอาไปขายให้ได้เงินแล้วส่งให้องค์รัชทายาทสารเลวนั่น

        เพียงเพราะนางเอาดอกบัวพันปีมา

        ถึงดอกบัวพันปีจะมีค่าเพียงใดก็ตาม ทว่าสิ่งของในมิติวิเศษของไข่มุกทองของนางก็มีค่าอันประเมินมิได้เช่นกัน ว่ากันว่าผลึกบัวน้ำแข็งที่นางเก็บมาจากด้านบนสุดของยอดภูเขาน้ำแข็งที่หนาวที่สุดก็เป็นสมบัติที่ไม่อาจหาพบได้ ในร้อยปีอาจมีปรากฏออกมาเพียงครั้งเดียว นี่คือสมบัติที่จะเอามาทำยาล้างพิษของหยวนเป่าในอนาคต และมูลค่าของมันเทียบได้กับดอกบัวพันปี

        นางถูกใส่ร้ายโดยตี้หลิงหานคนขี้โกงนั่น

        เพียงเพราะเขาอยากแก้แค้นเรื่องน้ำทิพย์

        ฮวาเหยียนมองดูสมบัติอันน่าตื่นตาเหล่านี้ แค่คิดว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็จะไม่ใช่สมบัติของนางอีกต่อไป ดวงตาของนางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง น้ำตาไหลออกมาสุดจะทน ยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์ใจยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดใจ

        “องค์รัชทายาทเฮงซวย ข้าไม่อาจยกโทษให้เจ้าได้ เจ้ารอก่อนเถิด”

        หัวใจของฮวาเหยียนแตกสลาย

        นางคิดถึงท่านพ่อและท่านพี่ใหญ่ที่คิดจะขายทรัพย์สินเพื่อนาง ทั้งยังจะขอยืมเงินจากสหายคนอื่นอีกด้วย ไม่รู้ว่าต้องติดหนี้น้ำใจคนเท่าไหร่ถึงจะหมดและนั่นก็ทำให้นางทนไม่ไหวจริงๆ

        ฮวาเหยียนดึงวิญญาณของตนกลับคืนมา ก่อนจะเก็บไข่มุกทองกลับไปห้อยรอบคอของนางอีกครั้งเพื่อให้นางได้รู้สึกว่าสมบัติล้ำค่าของนางถูกเก็บไว้ในอ้อมแขนของตนทุกวัน

        ฮือๆๆ นี่อาจเป็นคืนสุดท้ายที่นางมีของเหล่านี้เอาไว้ในครอบครอง

        ฮวาเหยียนน้ำตาคลอ นางกอดไข่มุกทองมังกรคะนองน้ำและผล็อยหลับไป

        ...

        เสี่ยวลวี่และเสี่ยวหงที่ยืนอยู่หน้าประตูกำลังรอให้คุณหนูใหญ่อาบน้ำให้เสร็จพวกนางจะได้เข้าไปทำความสะอาดแต่ได้ยินเพียงคุณหนูใหญ่ขบฟันสาปแช่งคนอื่นอยู่ด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองและหลังจากนั้นไม่นานก็ดูเหมือนนางกำลังสบถด่าพลางสะอึกสะอื้นร่ำไห้...

        หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากในห้องอีกดูเหมือนว่านางจะหลับไปแล้ว

        เสี่ยวหงและเสี่ยวลวี่มองหน้ากันไปมา แต่พวกนางก็ไม่กล้าเคาะประตู เพราะคุณหนูใหญ่ของพวกนางดูแปลกประหลาดยิ่งนัก

        ทางด้านฮวาเหยียนที่หลับไปในความฝันดูเหมือนนางจะเห็นใบหน้าที่เหมือนองค์รัชทายาทตี้หลิงหานอีกครั้ง ท่าทางที่อยู่เหนือสรรพสิ่ง เย็นชาไม่แยแส นางเห็นเขามองลงมาที่นางและเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "ฮวาเสี่ยวเหยียน นำเงินมาให้เปิ่นกงเสีย นี่คือหนี้ที่เจ้าติดเปิ่นกงไว้...”

        หลังจากนั้นทันที ใบหน้าที่สง่างามและไร้ที่ติของตี้หลิงหานก็กลายเป็นวิญญาณชั่วร้ายที่กระหายเลือดเขากลืนกินไข่มุกทองของนางและสมบัติทั้งหมดของนางลงไปในคำเดียว