ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 56 เมดคนนั้นเข้ามาได้ยังไง

ยามค่ำคืนที่เงียบสงบบรรยากาศที่เป็นสุขไร้ซึ่งเสียงของผู้คน

โคบี้ยืนกอดอกอย่างสบายอารมณ์ไม่มีนายน้อยที่น่ารำคาญคอยส่งเสียงโวยวายชวนปวดหัวโสตประสาทมีเพียงแค่เขากับเมดสาวคนนั้น...

แต่ทว่าไม่นานหลังจากนั้นโคบี้ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดแปลก เขาหันไปมองโดยรอบก็พบว่าเมดสาวคนนั้นหายไปแล้วโดยที่เขาไม่อาจสัมผัสได้เลยว่าเธอหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“เธอหายไปได้ยังไงกันเนี่ย!!!!!!”

ไบรอันตกใจถึงขั้นเอามือทั้งสองบีบแก้มตัวเองเขาถูกนายน้อยน่ารำคาญนั่นไหว้วานให้คอยเฝ้าและจับตามองเมดสาวคนนั้นไว้หากเธอเคลื่อนไหวและคิดจะทำอะไรบางอย่างที่เป็นอันตราย...ตัวเขาต้องไปหยุดเธอทันที

...และเขาที่เป็นถึงเกรทเทอร์ที่มีฝีมือระดับสูงพอตัวและเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลากลับไม่อาจสัมผัสถึงตัวตนของเธอตอนที่หายไปได้เลย...‘นี่ชั้นต้องทนฟังนายน้อยบ่นอีกแล้วเหรอเนี่ย’

.

.

.

---ภายในมิติของตะเกียงแห่งการประลอง

ความมั่นใจของฟอยนั้นไม่มีเหลืออยู่เลยเขาเรียกหอกแสงแห่งอพอลโล่ออกมาด้วยแขนขาที่สั่น

“ก-แก...เมดนั่นเข้ามาในมิตของตะเกียงแห่งการประลองได้ยังไง”

...กอนเมินเสียงที่พูดออกมาอย่างสั่นกลัวของฟอยก่อนที่ตัวเขาเองจะเป็นฝ่ายพูดบ้าง

“อย่างแรกเลย...กฎและข้อตกลงของตะเกียงแห่งการประลองน่ะชั้นรู้ดีชั้นเองก็เคยมีอยู่หนึ่งอันเมื่อนานมาแล้วเพราะงั้นแกจะมาเล่นลิ้นหรือใช้คำพูดล่อลวงแบบนั้นกับชั้นไม่ได้หรอกนะ”

การที่เด็กคลาสบราวน์ทอรัสเคยครอบครองตะเกียงแห่งการประลองสำหรับฟอยนั้นเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อแต่ดูท่าทางที่มันพูดอย่างมั่นใจก็อาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้

“อย่างที่สองชั้นเองก็ไม่สามารถฝ่าฝืนกฎข้อตกลงของตะเกียงได้เช่นกันการประลองครั้งนี้ยังคงเป็นการประลองในแบบตัวต่อ”

และในทันทีที่กอนพูดจบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็มิอาจทราบได้ซีโร่ก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าของฟอยพร้อมกับหมัดที่กำแน่นกระแทกไปที่หน้าท้องของเขาเข้าอย่างจัง

“ตุบ!!!”

มันเป็นที่แน่นมีเสียงที่เบาแต่หนักหน่วง

...ฟอยไม่สามารถตั้งตัวอะไรได้ทันเลยเข่าของเขาทรุดลงไปอยู่กับ

“พรวด!!”

น้ำลายของฟอยทะลักออกมาจากปากใบหน้าของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งจะอ๊วกแตกออกมาอย่างหนัก

น้ำมูกน้ำตา และน้ำลายไหลออกมาพร้อมๆกัน

“นี่มันตัวต่อตัวบ้าอะไรของแกว่ะ”

มือของฟอยลูบไปที่บริเวณท้องของตัวเองในสภาพที่ทุลักทุเลแค่พยายามพยุงสติให้คงอยู่ยังเป็นเรื่องที่ลำบากมากๆ

“ชั้นพูดเรื่องจริงนะ!”

กอนยิ้มออกมา...

“โกหก!...แกมันโกหกชัดๆโกหกหน้าด้านๆ ก็เห็นอยู่ว่าไม่ใช่การต่อสู้แบบตัวต่อตัว!”

“ก็ชั้นกำลังจะบอกแกอยู่นี่ไง........เมดของชั้นน่ะเป็นมินเนี่ยนของชั้นยังไงล่ะเพราะงั้นการประลองนี่มันถึงยังเป็นการประลองในแบบตัวต่อตัวอยู่”

...หลังจากที่ฟอยได้ยินตัวของก็แข็งทื่อไปอีกครั้ง

เมดคนนี้จะเป็นมินเนี่ยนได้ยังหรือต่อให้เธอเป็นมินเนี่ยนจริงแต่คนที่เป็นเจ้านายของเธอคือไอเจ้าเด็กคลาสบราวน์ทอรัสมานาเท่ากับศูนย์เนี่ยนะ....‘ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้’

ฟอยที่กำลังจะพูดเถียงแต่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาไม่อาจมองเห็นเส้นใยสีเขียวเชื่อมระหว่างทั้งคู่

ในบรรดาผู้ที่ครอบครองมินเนี่ยนระดับสูงบนโลกใบนี้นั้นในบางคนก็ไม่มีเส้นใยเชื่อมระหว่างมินเนี่ยนเช่นกัน

แต่ผู้คนเหล่านั้นก็ล้วนแต่เป็นผู้คนที่มีอายุเยอะและมีระดับมานาที่สูง...การที่ไม่มีเส้นใยสีเขียวเชื่อมระหว่างมินเนี่ยนก็เปลียบเสมือนดาบสองคมเพราะมินเนี่ยนที่ไม่มีเส้นใยเป็นมินเนี่ยนที่อิสระและมันสามารถที่สังหารผู้เป็นนายได้เช่นกันหากมันไม่พอใจ

....จากข้อมูลที่เขารู้ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่เมดคนนี้จะเป็นมินเนี่ยนของเจ้าเด็กคลาสบราวน์ทอรัส

แต่ทว่าเหนือข้อมูลทั้งหมดที่เขารับรู้มาก่อนหน้าและเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้แขนขาของเริ่มสั่นเป็นเจ้าเข้า

ความกลัวที่เขาไม่เคยได้ประสบพบเจอมาก่อนในชีวิต...คือเรื่องที่ไม่ว่าจะเป็นโลกใบนี้หรือโลกใบไหนไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ใดก็ตาม ก็ไม่อาจที่จะฝ่าฝืนกฎและข้อกำหนดของตะเกียงแห่งการประลองได้เลยสักครั้ง

และในตอนนี้ฟอยก็แทบจะเชื่อไปแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเด็กที่มีอายุใกล้เคียงกับเขาตรงหน้าแต่กลับมีมินเนี่ยนระดับสูงขนาดนี้คอยรับใช้อยู่จริง

.

.

กอนที่เห็นฟอยกำลังคิดอะไรบางอย่าอยู่นานก็พูดออกมา

“ว่าไง! ชั้นคิดว่าแกไม่ใช่คนโง่หรอกนะและแกก็ไม่ใช่คนที่ประมาทอะไรขนาดนั้นด้วย...แกมันก็แค่เด็กที่ถูกปลูกฝังอะไรมาผิดๆ”

กอนที่กำลังพูดยั่วโมโหฟอยอยู่นั่นเองจู่ๆฟอยก็ก้มกราบใบหน้าแนบพื้นหันมาทางเขา...จนแม้แต่เขาเองยังตกใจ

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ครับได้โปรดให้อภัยในความสามหาวไม่รู้จักประมาณตนของผมด้วยเถอะครับ...”

ฟอยก้มกราบโดยไรซึ้งความอายและไม่ห่วงเรื่องศักดิ์ศรีเลยแม้แต่น้อย

“ท-ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!!!”

กอนพูดออกมาอย่างตกใจในการกระทำที่แสนกระทันหันของฟอย

...บรรยากาศโดยรอบในตอนนี้เปลี่ยนไปทันที

“ได้โปรดให้ผมได้เป็นข้ารับใช้ของท่านด้วยเถอะครับจะให้ผมทำอะไรก็ได้ผมยอมทุกอย่าง”

ฟอยเข้ามาก้มกราบใกล้เท้าของกอนและมันทำให้กอนไม่รู้จะทำตัวยังไงดีกับสถานการณ์ในตอนนี้...

“ฆ่ามันเลยไหมค่ะนายท่าน”

ซีโร่ดึงมีดของเธอออกมาเตรียมจะปาดไปที่คอของฟอย...

ส่วนฟอยเองก็ยอมรับชะตากรรมไม่ได้หนีหรือขัดขืนอะไรทั้งสิ้น

“หากท่านผู้ยิ่งใหญ่ต้องการที่จะฆ่าผมก็ตัดคอของผมได้เลย...โทษฐานที่ผมทำตัวไม่รู้จักคิดเอง”

ฟอยอ้าแขนเงยหน้ารับคมมีด...

“เดี่ยวก่อน! หยุดเลยนะ...ห้ามใครทำอะไรทั้งนั้นนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!”

กอนห้ามการกระทำทุกอย่างของซีโร่เพราะตอนนี้เขารู้สึกปวดหัวกับการกระทำที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหันจากหน้ามือเป็นหลังมือของฟอยเป็นอย่างมาก…

และสิ่งที่เขาต้องการนั้นไม่ใช่ชีวิตของฟอยแต่มันคือตะเกียงแห่งการประลองต่างหาก

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic