ครืดๆๆๆ...
.
ในขณะที่ผมหลีกหนีจากสังคม
่ชีวิตมัธยมของผมก็หันมาอยู่
กับโลกการเขียนการ์ตูนที่ผมชอบ
นอกจากชอบการ์ตูนมาั้แ่เด็กๆแล้ว
.
ผมชอบการสร้างอะไรสักอย่างที่เป็ของตัวเอง
เขียนเื่ราวที่ตัวเองอยากเขียนอยากให้เป็
โดยไม่ต้องไปยุ่งกับผู้อื่น
.
แต่กลายเป็ว่ายิ่งคุณพยามจะหลีกเหลี่ยง
พวกคนที่ชอบเสือกก็จะต้องสาระแน
มายุ่งกับคุณอยู่ตลอด
.
"เฮ้ยแมว! ทำไมมึงไม่เขียนเื่แบบนี้วะ?"
"เอาแบบที่มันไทยๆหน่อย! คนไทยนะเว้ย!"
"เอาเื่แบบนี้สิ! สนุกแน่! ขายได้ชัวร์!"
.
และเหมือนกับทุกอย่างที่ผมทำ
ผมไม่เก่งพอที่จะไปเป็สุดยอด
เพราะความพยายามที่ต่ำ
และความใส่ใจที่น้อยของผมนั่น
.
แต่ว่ามันไม่ได้หมายความว่า
ผมจะมานั่งทำตามคำสั่งของพวกมัน
ผมจะทำเพราะผมมีความสุขเท่านั้น
ได้โปรดอย่ามายุ่งกับผม!
.
พ่อ - "มึงเอาแต่เขียนการ์ตูนแล้วโตไปจะหากินอะไร?"
.
แม้แต่พ่อแม่ของผมก็ไม่สนับสนุน
ใช่... ความจริงผมก็ค่อนข้างจะรู้ตัวว่าไม่มีลุ้น
ไม่ว่าผมจะประกวด
การเป็นักเขียนการ์ตูนสักกี่ครั้งก็ไม่เคยผ่าน
ไอ้การที่ว่าประเทศเราไม่ได้มี
ตลาดด้านนี้เหมือนญี่ปุ่นก็ส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนหนึ่งมันก็เพราะว่าผมกาก...
.
ผมไม่เก่งพอทั้งฝีมือลายเส้นที่วาด
รวมไปถึงเื่ที่ผมเขียนก็ไม่ใช่สายตลาด
ผมวาดเื่ที่ผมชอบอย่างไซไฟเืสาด
เหงา เศร้าซึม ตัวเอกกากๆ โรคจิต ความคิดวิปริต
แถมยังชอบให้มีฉากโป๊เปลือยผิดศีลธรรมอันดีงาม
ทุกๆอย่างมันเลยพาให้ผม
ห่างจากอาชีพที่ผมอยากจะทำไปเรื่อยๆ
.
ผลสุดท้ายผมก็ไม่ได้เป็นักเขียนการ์ตูนและไปเข้ามหาลัย
เมื่อที่บ้านกดดันผมก็เลยเลือกเรียนออกแบบผลิตภัณฑ์ไป
.
ใช่...
ตอนแรกผมคิดว่าเอาวิชาที่มันได้วาดรูป
แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้ใกล้เคียง
กับการเขียนการ์ตูนเลยสักนิด
ผมรู้ตัวว่าเลือกผิดตอนที่ได้เรียน
ถ้าจะมีอะไรที่ดีสำหรับการเลือกผิด
ในชีวิตครั้งนี้ก็คือการได้มาอยู่หอ...
สามารถมีชีวิตลำพังได้อย่างใจ
.
แต่มันก็เป็ชีวิตที่ซังกะตาย
เมื่อคุณมาอยู่ในที่ที่คุณไม่อยาก
ชีวิตมันก็ไม่มีความหมาย
.
ผมพยามเขียนการ์ตูนต่อไปในขณะที่เรียนไป
และมันก็...พัง...พัง...และ...พัง
ทั้งการ์ตูนทั้งเกรดเรียนมีแต่ตกต่ำ
อ้อ...ถ้าคุณเบื่อฟังผมบ่นเื่เรียนแล้วล่ะก็
ผมจะบ่นเื่ความรักให้ฟัง
.
ในที่สุดผมก็ตกหลุมรักผู้หญิงอีกครั้ง
ใช่... เป็ดาวคณะรุ่นน้องน่ารักสุดๆ
แต่พูดก็พูด ผมยังคงกากเหมือนเดิมไม่มีผิด
ตามติดเธอเหมือนสตอลก์เกอร์แต่ไม่กล้าจีบ
ทั้งแอบช่วยงานเธอแบบลับๆ
ทำอะไรเหมือนไอ้โรคจิต
สุดท้ายมันก็กลายเป็อดีต
ให้เพื่อนๆเอามาเล่ากันขำๆอีกครั้ง
.
ผมจึงตัดสินใจว่าผมจะเลิกมัน
เลิกไล่ตามผู้หญิงที่ผมชอบ
และกลับไปใช้ชีวิตอย่างลำพัง
แน่นอนว่ามันมีผู้หญิงที่ชอบผมเข้ามาบ้าง
.
แต่ผมก็เป็พวกที่อยากได้คนที่ผมเลือก
มากกว่าจะเป็ฝ่ายถูกเลือก ทั้งๆที่ไม่ได้มีความกล้า
และชอบผู้หญิงที่หน้าตา
โดยเฉพาะผู้หญิงที่ดันมีเ้าของแล้ว
สุดท้ายแล้วไม่ว่ากับคนไหนผมจึงได้แต่ซดแห้ว
ความรักสำหรับผมแล้วมันจึงกลายเป็แค่มายา
จนกระทั่งผมเรียนจบไปแบบนั้น...
.
"นายแมว! ไปเที่ยวกันไหม?"
"เอ๋?...เอ้อ...ได้?"
.
แต่แล้วผมก็พ่ายแพ้ในวันหนึ่งตอนทำงานที่แรก
มันเป็งานที่หน้าเบื่อ อย่างการทำป้ายโฆษณา
ตามความ้าของลูกค้า
มันอาจเพราะผมเบื่อจะทะเลาะ
กับลูกค้ามนุษย์ลุงมนุษย์ป้า
.
แถมเธอยังเป็ผู้หญิงสายรุกที่ตื๊อผมมากๆ
มันยากที่จะปฏิเสธ
ผู้หญิงที่ต้องเจอกันในเวลางานทุกวัน
เธอทั้งซื้อของมาฝาก เฝ้าจีบเช้าจีบเย็น
จนในที่สุดผมก็ใจอ่อนยอมคบกับเธอ
.
แต่ก็บอกเธอไปตรงๆว่า ผมไม่ได้ชอบเธอนะ
แต่จะลองคบดูก่อนก็ได้ เธอก็โอเคแบบนั้น
ทั้งที่ผมคิดว่ามันเป็คำพูดตรงๆที่ฟังดูเอาแต่ใจมาก
แต่ในเมื่อเธอตกลง ผมก็ไม่รู้จะหลีกหนีมันอย่างไร
.
"แมว... เค้าเมื่อยอะ...นวดให้เค้าหน่อยสิ"
"เอะ...เอ๋?"
.
เธอชื่อบุ๋ม หน้าตากลางๆไม่ได้สวยมากมายอะไร
ตัวเตี้ยไม่ถึง 160 อวบนิดๆและนมใหญ่สักคัพดีได้
นิสัยของเธอก็ไม่ได้ดีอะไรนัก ทั้งตอแหล ขี้นินทา
ขี้เหวี่ยงขี้วีนอย่างน่ารำคาญสัดๆ
ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ได้
เธอมีนิสัยแทบทุกอย่างที่ผมเกลียดมัน
.
ทว่าแม้เธอไม่ใช่สเปคผมสักนิดแบบนั้น
แต่ตอนนั้นผมกลับไม่ได้ใส่ใจ
ผมพ่ายแพ้ให้หญิงสาวที่เข้ามาสนิทชิดใกล้
.
ความจริงแล้วผมเป็แค่คนใจง่าย
แค่เพราะเธอมาคุยกับผมทุกวัน
คนที่ไม่ได้คุยกับผู้หญิงสักเท่าไหร่
ก็ตกลงไปในหลุมนั่น
.
อึ๊...อือ....
.
ผมนวดใหล่ให้เธอ
อยู่บนโซฟาคู่รักหลังสุดของโรงหนัง
ใจผมมันเต้นไม่เป็ส่ำ อยู่มา 25 ปี
ก็เพิ่งจะเคยบีบนวดร่างกายผู้หญิงอย่างจัง
.
ฮืมม...
.
ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มอย่างมาก
แถมกลิ่นกายหอมๆของหญิงสาวนั่น
มันอาจเป็กลิ่นน้ำหอม แต่ผมก็ชอบที่จะดอมดมมัน
.
หมับ! อุ๊!! ดะ...เดี๋ยวก่อน!!
.
ผมใเมื่อหญิงสาวเอื้อมมือ
ล้วงมาคว้าลำท่อนในกางเกงของผม
พวกเราสองคนอยู่ในผ้าห่มของโรงหนัง
ในโซฟาคู่รักด้านหลังไม่ต้องกลัวว่าใครจะมอง
แต่มันก็เหมือนกับว่ารีบร้อนเกินไปจนผมกลัวมาก
.
จากตอนแรกผมคิดว่า
จะลองคบสัก 6 เดือนเพื่อศึกษากันก่อน
มันกลายเป็ว่าเดทแรกที่เรามาดูหนังกัน
เธอกลับขอให้ผมนวดแล้วล้วงมือมาจับควยผมพลัน
อีกมือเธอนั่นก็ดึงมือผมให้ล้วงคอเสื้อเธอไปจับนมนั่น
.
หยำๆ...อึ๊...อือ...
.
มันนุ่มมือมากๆ และหัวนมเธอก็แข็งขึ้นมาอย่างขึงขัง
พอๆกับท่อนควยผมที่ตื่นตัวในมือของเธอดุดัน!
.
"หูย... ควยแมวใหญ่จัง...
เห็นหน้าหวานๆไม่รู้เลยนะเนี่ย หุหุ!"
.
อู้ยส์ๆ...
.
หญิงสาวพูดแล้วเริ่มชักมือรูดมัน
ทำไมเธอถึงได้ทำหน้าตาลามกแบบนั้น?
.
จุ๊บ!! อื้อมม!! อื๊อ!
.
แล้วเธอก็เป็ฝ่ายบดปากจูบผมทันควัน
ผมมันคนไม่เคยมีแฟนและไม่มีประสบการณ์
แม้ว่าผมจะใช้เวลากับการดูหนังโป๊ญี่ปุ่นอยู่ค่อนข้างมาก
และเป็แฟนตัวยงมาตลอดอะไรแบบนั้น
แค่ของจริงน่ะมันไม่เหมือนกัน
ผมประหม่าและปล่อยให้เธอนำทุกอย่าง
.
"บะ..บุ๋ม...ทำแบบนี้มันจะดีเหรอ? อู้ยส์ๆ!"
"อะไรคะแมว? แมวไม่ชอบเหรอ? หุหุ..."
"กะ...ก็ไม่ใช่ไม่ชอบ...!"
.
ปรี๊ดซ์ๆๆ!! อู้ยส์ๆๆ!!
.
ในที่สุดน้ำควยผมก็พุ่งกระฉูดเลอะผ้าห่มโรงหนัง
.
ฮิฮิฮิ!
.
เธอเอาผ้ามาเช็ดมันและหัวเราะขำ
หนังเหนิงอะไรเราแทบไม่ได้ดูมัน
และขากลับผมก็เขินเธอมากๆ
แต่ว่า...
.
"แมวอยากไปไหนกับบุ๋มต่อมั้ย..."
"เอะ...เอ๋?"
.
เธอถาม...
.
ผมทำงานที่นี่โดยเลือกเพราะมันใกล้บ้าน
จึงขี่จักรยานมาทำงาน รถที่ผมนั่งอยู่นี่ก็เป็ของเธอ
แถมเธอก็ยังเป็ฝ่ายถามแบบนั้น
.
"อ้า...ไม่รู้สิ..ก็อยากไปต่ออยู่นะ...แต่ไม่รู้จะไปไหน..."
"อะไรอะแมว! นายต้องบอกสถานที่มาสิ!"
"กะ...ก็ผมไม่รู้นี่นา..."
.
แม้ว่าเธอจะทำท่าเหมือนอายๆ
แต่ในที่สุดเธอก็เป็ฝ่ายขับรถพาผมวนไปวนมา
จนถึงโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่งซึ่งเธอบอกว่าไม่เคยเข้าไป
แม้ว่าผมจะไม่เชื่อน้ำมนต์ของหญิงสาว
แต่จังหวะนั้นใครมันจะไปสนกันเล่า?
ผมก้าวยาวตามเธอเข้าห้องไปอย่างร้อนๆหนาวๆ
.
"เค้าง่วงแล้วอะแมว
นอนกันอย่างเดียวห้ามทำอะไรนะ!"
"เอะ...เอ๋? ดะ...ได้...."
.
หัวใจผมนั้นเต้นไม่เป็ส่ำ
ส่วนหญิงสาวนั้นอมยิ้มแทบจะเป็ขำ
เธอมีนิสัยแบบนั้น เป็ผู้หญิงชอบแกล้งชอบอำ
.
ตึง...
.
ผมลงไปนอนข้างๆหญิงสาวตัวเล็กๆอวบอัด
ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร หรือไม่ควรจะทำอะไรเหมือนกัน
ใจผมก็อยากจะเย็ดเธอนั่นแหละมาถึงขั้นนี้แล้ว
แต่เพราะความด้อยประสบการณ์ ผมจึงไม่กล้าทำอะไร
จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชม.
.
หนุบ... อุ๊?
.
เธอก็พลิกตัวขยับเข้ามาซุกไออุ่น
ร่างกายอวบนุ่มของเธอัักับอกของผม
ตอนนั้นผมเกร็งไปหมดไม่รู้ว่าควรจะรุกยังไง
แต่ก็เอื้อมมือออกไปกอดร่างเธอเอาไว้
.
"แน่ะ! ทำอะไรอะแมว?"
"อะ...เอ๋?"
.
เธอลืมตาขึ้นมามองผมตาแป๋ว
ใช่แล้วเธอไม่ได้หลับ และจับตาดูผมอยู่ตลอด!
585
![นักการเมืองอัจฉริยะเกิดใหม่ในต่างโลก [政治家]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1691805381_99110525.webp)
