เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เขาเมา หลัวเสี่ยวโหลวรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว และรู้สึกแปลกๆ ผ้าห่มนุ่มๆ บนหลังของเขาไม่รู้สึกนุ่มเลย และใต้ตัวเขาก็ร้อน หลัวเสี่ยวโหลวอดไม่ได้ที่จะพยายามขยับสิ่งที่อยู่ใต้ตัวเขา
คนที่อยู่ใต้เขาส่งเสียงครางอย่างไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ยังต้านทานแรงของหลัวเสี่ยวโหลว และวางแขนไว้บนหลังของหลัวเสี่ยวโหลว
หลัวเสี่ยวโหลวขยับตัวและค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของหยวนซีอยู่ใกล้แค่เอื้อม พวกเขาไม่เคยอยู่ใกล้กันขนาดนี้มาก่อน และหลัวเสี่ยวโหลวก็แข็งทื่อและหายใจเบาๆ ด้วยความกลัว
หยวนซียังไม่ตื่น ตอนนี้ขนตายาวของเขาปิดบังดวงตาที่ดุดันและเย้ยหยันเสมอ ทำให้ดูเด่นชัดถึงใบหน้าที่สวยงามและละเอียดอ่อนมากกว่าปกติ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ราวกับว่ามีความไม่พอใจเล็กๆ ในการนอน
ถ้ามองดูหน้าตาของหมอนี่ตอนนอนหลับ เขาก็หล่อจริงๆ นะ ความดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา แม้จะเปรียบเหมือนสัตว์ป่า ก็เป็สัตว์ที่สง่างามและสวยงาม และในตอนนี้ก็อ่อนโยนลง หลัวเสี่ยวโหลวงงงันไปสองสามวินาที แล้วจึงตระหนักได้ในภายหลังว่าเขากำลังนอนอยู่บนโซฟาทับหยวนซีอยู่ เนื่องจากความแตกต่างของขนาดตัว เขาจึงถูกหยวนซีกอดไว้ในอ้อมแขน
หลัวเสี่ยวโหลวค่อยๆ นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน โอ้พระเ้า เขา เขานอนกอดหยวนซีบนโซฟาทั้งคืนจริงๆ หยวนซีก็เหมือนเขา ไม่มีเวลาอาบน้ำ โอ้ — เมื่อหยวนซีตื่นขึ้นมา เขาจะต้องโกรธจัดและอยากฆ่าคนแน่ๆ!
เพิ่งคิดได้แบบนั้น ใต้ร่างเขา หยวนซีก็ขยับตัว ดูเหมือนจะไม่รู้ตัว และกอดหลัวเสี่ยวโหลวแน่นขึ้นพร้อมกับถูไถกับตัวเขา
ทำอะไรน่ะ! ทำอะไรยุ่งๆ อยู่! ฉันแปลกใจที่เขาทำเื่เอาอกเอาใจแบบนี้ด้วย เขาต้องพยายามใช้เื่นี้มาปิดปากฉันทีหลังแน่ๆ ใช่ไหม?
หลัวเสี่ยวโหลวจ้องมองคนที่อยู่ใต้ร่างเขา โดยไม่สังเกตว่าร่างกายของตัวเองแข็งทื่อ หัวใจเต้นเร็วขึ้น และแม้แต่มือที่อยู่บนร่างกายก็สั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
และแล้ว — ก่อนที่หลัวเสี่ยวโหลวจะคิดออกว่าจะออกจากโซฟาโดยไม่ปลุกหยวนซีได้อย่างไร เขาก็ตื่นขึ้นมา
ราวกับเปลี่ยนจากแมวที่สง่างามและสวยงามเป็สิงโตที่ดุร้ายในทันที หยวนซีหรี่ตาอย่างเกียจคร้าน และหลังจากเห็นสถานการณ์ปัจจุบันอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็จ้องมองทันที คว้าคอเสื้อของหลัวเสี่ยวโหลวและลุกขึ้นนั่ง
"นาย! นาย — เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน?!" แม้จะถามด้วยปาก แต่ดูเหมือนหยวนซีจะไม่สังเกตว่าเขายังคงกอดหลัวเสี่ยวโหลวอยู่ ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งคร่อมเอวของเขาทั้งหมดเนื่องจากท่านั่งของเขา
ขณะที่หลัวเสี่ยวโหลวพยายามขยับตัวออกห่างจากหยวนซี เขาก็พูดด้วยความรู้สึกผิด "คือ เมื่อคืน ผมคิดว่าคุณจะไม่กลับมาจนถึงคืนวันอาทิตย์ เมื่อวานผมไปซื้อชิ้นส่วนเมคคะ แล้วตอนกลับมา ผมก็ถูกนักเรียนที่มาช่วยผมชวนไปกินข้าวเย็น"
หลัวเสี่ยวโหลวสังเกตใบหน้าของหยวนซีอย่างระมัดระวัง เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหยวนซีถึงอาละวาด เมื่อเห็นสถานการณ์ปัจจุบันระหว่างพวกเขาทั้งสอง หลัวเสี่ยวโหลวจึงเพิ่มเติมด้วยเสียงเบา "ผมดื่มเหล้าระหว่างมื้อเย็น และเผลอเมาไป ผมไม่เห็นคุณเมื่อวาน คุณ — กลับมาตอนไหน? ได้กินข้าวเย็นหรือยัง?"
ราวกับตอบสนองต่อคำพูดของหลัวเสี่ยวโหลว ท้องของหยวนซีก็ส่งเสียงร้อง ร่างกายของหยวนซีแข็งทื่อ หน้าแดง และพูดอย่างโกรธ "เมื่อคืน พอนายกลับมา นายก็ลากฉันขึ้นโซฟาอย่างออดอ้อน แล้วนายก็เริ่มร้องไห้และอ้อนวอนให้ฉันอุ้มนายไปที่เตียง ฉันจะมีเวลากินข้าวเย็นได้ยังไง?!"
อะ...อะไรนะ? หลัวเสี่ยวโหลวมองหยวนซีด้วยความตกตะลึง ออดอ้อน ร้องไห้ อ้อนวอนเขาเหรอ? หลัวเสี่ยวโหลวสาบานว่าเขาไม่เคยทำอะไรน่าอับอายขนาดนั้นตอนเมามาก่อน พระเ้า ถ้าเื่นี้เกิดขึ้นจริง มันต้องเป็นิสัยของเ้าของร่างเดิมแน่ๆ มันไม่มีทางเป็เขาได้
ใบหน้าของหลัวเสี่ยวโหลวร้อนผ่าว เขาดิ้นหลุดจากหยวนซี และคลานออกมา "อ๊ะ ผมขอโทษ คุณต้องหิวมากแน่ๆ ผม ผมจะไปล้างหน้าแล้วทำอาหารก่อน"
เขาวิ่งไปที่ห้องรับแขก สะดุดล้มระหว่างทาง
หยวนซีกวาดตามองกล่องใหญ่ๆ ในห้องนั่งเล่นและนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
เขารีบกลับมาจากการจัดการธุระต่างๆ ก่อนกำหนด และได้อ้อมไปไกลเพื่อหลบคนที่ติดตามเขาก่อนเข้าอพาร์ตเมนต์ แต่หลัวเสี่ยวโหลวที่ควรจะอยู่บ้านทำอาหารให้เขา กลับไม่อยู่ที่นั่น หยวนซีนั่งลงบนโซฟาอย่างโมโห รอเขา แต่ผลปรากฏว่าหลัวเสี่ยวโหลวไม่กลับมา และเขาก็หลับไปก่อน
เมื่อหลัวเสี่ยวโหลวเข้ามาตอนกลางคืน เขาสะดุดและล้มทับเขา แต่หยวนซีไม่สนใจที่จะขยับ ม้วนหลัวเสี่ยวโหลวขึ้นมา และกลับไปนอนบนโซฟา
ส่วนเื่พฤติกรรมออดอ้อน การร้องไห้และอ้อนวอนเขานั้น จริงๆ แล้วหลัวเสี่ยวโหลวพยายามขัดขืนตอนที่ถูกดึงขึ้นโซฟาและอยากไปนอนบนเตียง คนเมามักจะกล้ากว่าปกติเสมอ และกระต่ายก็จะกัดเมื่อถูกยั่วยุ
แน่นอนว่าในที่สุด การดิ้นรนของหลัวเสี่ยวโหลวก็ถูกหยวนซีปราบลงอย่างง่ายดายและไร้ความปรานี — หยวนซีนึกถึงด้วยความภาคภูมิใจ
แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกความจริงกับหลัวเสี่ยวโหลวล่ะ? ถ้าหยวนซีบอกเขาว่าเขารู้ว่าหลัวเสี่ยวโหลวดีกับเขาขนาดไหน และเอาใจตัวเองทุกวัน — ใบหน้าของหยวนซีก็แดงขึ้นอีกครั้งอย่างน่าสงสัย
หยวนซีเปลี่ยนท่านั่งและลูบคางขณะที่คิดต่อไป เมื่อคืนรู้สึกดีจัง ดวงตาครุ่นคิดของหยวนซีตกลงบนกล่องในอพาร์ตเมนต์...
เมื่อหลัวเสี่ยวโหลวนำอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะ หยวนซีก็ไอ จัดท่านั่งให้ตรง ยกคางขึ้น และประกาศว่า "เอาชิ้นส่วนพวกนี้ไปไว้ในห้องของนายสิ"
หลัวเสี่ยวโหลวที่กำลังดื่มซุปผัก เกือบสำลัก "อะไรนะ? เตียงในห้องรับแขกก็กินที่พอสมควรแล้ว แล้วกับของพวกนี้ทั้งหมด จะใส่ลงไปได้ยังไง? ผมกะว่าจะเอาไปไว้ในห้องทำงาน —"
"เอาเตียงออกจากห้องของนาย แล้วเปลี่ยนห้องรับแขกให้เป็ห้องแล็บชิ้นส่วนเมคคะของนายซะ" หยวนซีพูด
หลัวเสี่ยวโหลวอุทานด้วยความประหลาดใจ "ทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ? แล้วผมจะนอนที่ไหน?"
"นายอยู่ในห้องของฉันก่อนก็ได้ เตียงก็ใหญ่พอสำหรับเราสองคนอยู่แล้ว ถึงนายจะมีข้อบกพร่องมากมาย แต่ในฐานะเ้าบ้านที่ใจกว้าง ฉันก็อดทนและใจเย็นได้" หยวนซีเสนอด้วยความกระตือรือร้นที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้น
หลัวเสี่ยวโหลวพูดอย่างลังเลต่อไป "แต่ผมสามารถเอาไปไว้ในห้องทำงานได้นะ นั่นคือสิ่งที่ผมวางแผนไว้แต่แรก"
"ไม่ได้ ฉันอยากใช้ห้องทำงาน ถ้านายอยู่ในห้องนอนใหญ่ มันจะสะดวกกว่าที่นายจะช่วยฉันเตรียมเสื้อผ้า จัดระเบียบ นวด และอื่นๆ นอกจากนี้ นายจะเป็ผู้สร้างเมคคะ ดังนั้นนายควรมีห้องแล็บของตัวเองตลอดเวลา เอาล่ะ ตกลงตามนี้" หยวนซีย้ำ ส่งชามเปล่าให้หลัวเสี่ยวโหลวและพยักหน้าให้เขาตักอาหาร
นายจะไม่ละอายใจอีกหน่อยเหรอ? เมื่อไหร่ที่นายเคยใช้ห้องทำงานล่ะ? เดี๋ยวก่อน มีห้องแล็บเป็ของตัวเองเหรอ? ข้อเสนอนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ
หลัวเสี่ยวโหลวจ้องมองหยวนซีอยู่สองสามวินาที แต่ในที่สุดก็ยอมแพ้ ยังไงมันก็คงไม่แย่หรอก การอยู่ในห้องนอนใหญ่ก็จะง่ายกว่าเพราะเขาต้องทำงานพวกนั้นทั้งหมดด้วย คิดในแง่ดี ห้องนอนใหญ่ก็ดีกว่าห้องรับแขกเยอะเลย
พอใจที่บรรลุเป้าหมายแล้ว หยวนซีจึงตัดสินใจให้รางวัลทาสของเขาด้วยนัดหวานๆ "ทุกบ่ายของสัปดาห์หน้า เราจะเริ่มฝึกในการจำลองแบบต่างๆ ดังนั้นถ้านายเลิกเรียนเร็ว ก็มาหาฉันได้ ใช้บัตรของฉันเข้าไป แล้วเราจะฝึกด้วยกัน"
หลัวเสี่ยวโหลวดีใจขึ้นมาทันที ถึงแม้จะเป็การฝึกจำลอง แต่ก็ยังเป็การฝึกของนักรบเมคคะปกติ "ได้ครับ ผมจะไปแน่นอน"
150
