Pioneer Era

***ว่าที่ราชันแห่งสรรพสัตว์ [ไพไรต์]

"ไม่จำเป็นต้องกระจายกำลัง! อย่าไปสนใจสิ่งก่อสร้างของศัตรู! เป้าหมายของเรามีเพียงหนึ่ง คือหัวของผู้นำพวกมันเท่านั้น! "

"โอ๊ววววว! "

โชคดีที่เล่นใหญ่ไฟกระพริบก่อนหน้านี้ เลยทำให้ทุกคนยอมรับเราเป็นผู้นำทัพไปอย่างปริยายไร้คำปริบ่นโต้แย้ง

หนึ่งในแผนการรบที่นิยมใช้ยามบุกเข้าตัวเมืองศัตรูได้ คือการกระจายกำลังคนไปเผาบ้านเผาเมือง สร้างความโกลาหลเพื่อให้ศัตรูเกิดความสับสนจนเมืองแตกพ่าย

แต่ผมไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เพราะมันจะทำให้เกิดความสูญเสียเป็นวงกว้าง

เมืองใคร ใครก็รัก

เด็ดแค่หัวศัตรูแล้วรีบประกาศชัยชนะเพื่อจบสงครามน่าจะดีกว่าเป็นไหน ๆ

พวกพ้องเผ่าอสูรที่ตายจากไป จะได้ตายอย่างสงบด้วย

"ตามข้าพเจ้ามา! "

จากส่วนลึกของความทรงจำ เหมือนจะเคยได้ยินมาจากสหายเผ่าอสูรว่า

[ถนนทุกเส้นล้วนมุ่งสู่ที่ทำการรัฐ]

ถึงจะจำไม่ได้ว่าใครคนไหนเป็นคนพูด แต่ถ้าวิ่งไปตามถนนเส้นหลัก คิดว่าน่าจะไปถึง [ที่ทำการรัฐ] อะไรที่ว่านั้นได้

ซึ่งผู้นำของพวกเผ่าอสูรกายน่าจะอยู่ที่แห่งนั้น

ตอนนี้เริ่มเห็นเงาบางอย่างปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า

ข้างหน้าคือถนนที่ทอดตัวยาวมาจากกำแพงสีเทา

ไกลออกไปสุดปลายถนน คือยอดมุมหลังคาหลากสี กับต้นไม้ลอยฟ้าที่ดูคุ้นตา

"เตรียมรับมือโจมตี! "

ป่าคอนกรีตเริ่มมีขนาดใหญ่โตขึ้นจนเห็นได้ชัด

พวกเราเข้ามาใกล้ตัวเมืองมากแล้ว

แน่นอนว่าจะต้องมีการต้อนรับอย่างอบอุ่นเตรียมเอาไว้ให้พวกเราอย่างแน่นอน

“ (ต้องเตรียมพร้อมรับมือ!) ”

ทันทีที่คิดเช่นนั้น ชุดเกราะสีทองก็เริ่มเรืองแสงส่องประกายออกมา

รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าจำนวนมากที่กำลังวิ่งไหลผ่านร่างกาย

ความเร็วในการวิ่งทะยานของขาคู่นี้เพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ

ดาบสีขาวในมือทั้งสองแผ่ออร่าสีแดงวาดเป็นเส้นยาวทิ้งเอาไว้บนอากาศ

ด้วยพลังนี้ ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีใดรอคอยอยู่ ผมมั่นใจว่าจะต้องฟันฝ่าผ่านไปได้แน่นอน

***

"... ทำไมถึงไม่มีการโจมตี? "

แต่ทว่ากลับไม่มีการโจมตีมาจากศัตรู

ถนนที่วิ่งเลียบตัดผ่านเมืองนั้น ช่างเงียบเหงาไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว

บนทางเท้าลอยฟ้าที่เคยเต็มไปด้วยชีวิต กลับไร้ผู้คนนอกจากนกน้อยที่คอยขับขานรับยามอรุณเบิกฟ้า

เป็นเมืองยามเช้าที่เงียบเหงาผิดวิสัยไปจากที่ผมเคยรู้จักตอนมาอาศัยอยู่ที่นี่...

ไม่สิ

บางทีอาจเป้นเพราะศัตรูได้ประกาศภาวะสงครามออกไปล้ว เลยมีการอพยพชาวเมืองหนีไปที่อื่นแทนแล้วหรือเปล่า?

หรือว่าอาจจะมีกับดักรออยู่ข้างหน้า?

จะประมาทไม่ได้เด็ดขาดเชียวนะไพไรต์!

"... ตั้งค่ายที่ปากถนนตรงนี้รอรับหน่วยที่กำลังตามมาสมทบ และแบ่งกำลังออกมาสามร้อยนาย พวกเราจะบุกล่วงหน้าเข้าไปสังเกตุการณ์ก่อน"

การบัญชานักรบนับหมื่นนับแสนคน มันออกจะเกินมือผมไปหน่อย

ยิ่งเป็นตัวเมืองที่มีพื้นที่ถนนจำกัด ยิ่งทำให้ยากจะประสานงาน

อีกอย่าง เจ้าพวกนี้มันยิ่งหัวร้อนกันอยู่ด้วย

ถ้าพวกมันบุกเข้าเมืองพร้อมกันทั้งหมด… ผมมั่นใจว่าคุมพวกมันไม่อยู่แน่ ๆ ถ้าได้เผชิญหน้ากับศัตรู

ดีไม่ดีจะได้เห็นไฟไหม้วอดวายทั้งเมืองก็คราวนี้

สู้ให้พวกมันจัดตั้งค่ายอย่างสงบอยู่ตรงปากทางเข้ายังจะดีเสียกว่า

พวกเราใช้เวลาราวสิบนาทีกับการตั้งค่ายอย่างง่าย และจัดแบ่งกองทัพย่อยออกมา

กองทัพนักรบจำนวนสามร้อยคนที่ถูกคัดแยกออกมานั้น เห็นว่าเป็นระดับยอดฝีมือที่คอยรับใช้สิบผู้อาวุโสโดยเฉพาะ---

เออ…

เดียวนะ?

จะบอกว่ากลุ่มผู้อาวุโสคิดจะติดตามผมเข้าไปในเมืองด้วยอย่างงั้นเรอะ!?

“ท่านผู้อาวุโส พวกท่านรอ---”

“อย่ามาห้ามให้ยาก แนวหน้าที่ควรสละชีพนั้น มิควรเป็นคนหนุ่ม แต่ควรเป็นผู้หลักผู้แก่ใกล้ลงโลงอย่างพวกข้าต่างหาก เจ้าเองก็คิดเช่นนั้นเลยสั่งให้เหล่าผู้กล้าไปประจำแนวหลังกับกองกำลังเสริมที่ทัพกลางมิใช่หรือยังไงกัน? ”

เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้าเห็นด้วยกับลุงโกล ผู้อาวุโสชนเผ่าสิงโตที่ผมให้ความเคารพเป็นอันดับหนึ่ง

“อายุนั้นหาได้มีคุณค่าบนสนามรบอันโหดร้าย เจ้าสามารถเรียกใช้พวกเราเป็นโล่หรือหมากใช้แล้วทิ้งเพื่อชัยชนะของเผ่าพันธ์ุได้ตามที่ใจปราถนาเลย! ”

นี่พวกท่าน…

ดูจากดวงตาแล้ว สงสัยคงไม่มีทางยอมถอยแน่นอน

ช่วยไม่ได้...

เอาไว้ถ้ามีเรื่องอะไรไม่เข้าท่าเกิดขึ้น คงต้องใช้กำลังบังคับพาพวกเขาหนีกลับมาก่อน

รู้สึก… ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหรเลยแฮะ...

***

“เงียบ…”

มันเงียบสงบเกินไป

บนถนนที่เรียงรายไปด้วยอาคารบ้านเรือน

เส้นทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้

ณ ใจกลางเมืองอสูรกายขนาดใหญ่แห่งนี้ กลับมีเพียงแค่กลุ่มนักรบจำนวนสามร้อยคนของพวกเราเดินอยู่เพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น

ไม่มีวี่แววของทหารศัตรู

ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

“... มีใครพบอะไรไหม? ”

“ไม่มีเลยครับ”

มันไม่มีใครเลยจริง ๆ

ซ่อนอยู่หลังกำแพงอาคารหรือเปล่า?

แต่หมวกเกราะที่โนอาร์มอบมาให้ใช้นั้น มันสามารถมองตรวจจับสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่หลังกำแพงหรือสิ่งกีดขวางได้

ผมสิ่งที่ผมมองเห็นเบื้องหลังกำแพงโดยรอบนี้ มันก็แค่พื้นที่ว่างเปล่าไร้ชีวิตไม่ต่างกับบนถนนสายหลัก

แบบนี้มันแปลกเกินไปแล้ว…

“... ตรงนั้นคืออะไร? ”

ในตอนนั้นเองที่ผมเห็นเศษซากบางอย่างสุมกองอยู่ตรงหัวมุมของถนนข้างหน้า

“นี่มัน? ”

สิ่งนั้นคือซากโลหะขนาดใหญ่

มันมีรูปร่างคล้ายปลากระเบน

ที่ใจกลางลำตัวของมันถูกบางสิ่งเจาะทะลุ และมีร่องรอยของการต่อสู้ปรากฏไปทั่วผิวถนนบริเวณนี้

“ทุกคน ระวังตัวกันด้วย! ”

ผมเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาแล้ว

เมืองที่ไร้ผู้คน

ร่องรอยการต่อสู้ที่ถูกทิ้งเอาไว้

บางทีมันอาจจะมีความเกี่ยวข้องกันอยู่

พวกเราเริ่มเดินเคลื่อนทัพต่อด้วยความหวาดระแวง

ยืนหันหลังชนกัน แล้วเฝ้าระวังรอบทิศทางด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

“... ดูเหมือนว่าจะใกล้ถึงใจกลางเมืองแล้วสินะ? ”

อาคารที่รายล้อมถนนสองฝั่งเริ่มบางตาลง และถูกแทนที่ด้วยลานหินกว้างขนาดใหญ่

ได้ยินเสียงแท่นน้ำพุที่กำลังไหลดังอย่างสงบอยู่ตรงหน้า

ไอเย็นของละอองน้ำลอยกระทบผิวของชุดเกราะ และส่งผ่านความรู้สึกที่เย็นสบายเข้าสู่ร่างเนื้อภายใน

เสียงของนกน้อยขับขานอันไพรเราะ ดังแว่วกังวาลจากบนยอดไม้ลอยฟ้าที่ถูกปลูกเลียบขนานไปกับถนนสองฝั่ง

สวยงาม…

ช่างเป็นสถานที่ดูสวยงามและให้ความรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

ผมไม่เคยมาใจกลางเมืองของเผ่าอสูรกาย เลยคาดไม่ถึงว่าจะมีสถานที่สวยงามแบบนี้ตั้งอยู่ในเมืองของเผ่าอสูรกายด้วย

“... ซากอะไรกันละนั่น? ”

ในระหว่างที่กำลังทึ่งให้กับความสวยงามตรงหน้า ผมก็บังเอิญเหลือบตาไปเห็นบางสิ่งที่อยู่ใจกลางสวนแห่งนี้

มันคือเศษซากของสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่

วัสดุปริศนาที่ผมไม่รู้จักได้แตกกระจายไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าในอดีต ที่แห่งนี้เคยเป็นสมรภูมิสงครามมาก่อน

“หรือว่า... เป็นฝีมือของพวกแฟตอย่างงั้นหรือ? ”

พวกแฟตอาจจะเข้าต่อสู้กับคณะรัฐบาลที่นี่ เลยทำให้มีร่องรอยของการต่อสู้กระจายไปทั่วบริเวณ

และบางที… ศพของพวกเธออาจจะจมอยู่ใต้ซากนี้ด้วยเช่นกัน

“ทุกคน... ขอโทษด้วย เป็นเพราะความเอาแต่ใจของผม...”

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเศร้าเสียใจ

“ส่งคนกลับไปที่ค่าย ไปเรียกกำลังเสริมมา พวกเราจะยึดศูนย์กลางเมืองมาเป็นศูนย์บัญชาการใหม่ของพวกเรา”

เพราะที่ผมควรทำในตอนนี้ คือการสร้างศูนย์บัญชาการ แล้วหาข้อมูลของศัตรูเพิ่มเติมเพื่อยึดเมืองของเผ่าอสูรกายต่างหาก---

*เปรี๊ยง! *

เสียงระเบิดดังลั่นทำลายความสงบ

เสียงเพลงที่นกน้อยขับขานฉับพลันสิ้นจางหาย

เกิดเสียงยอดไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงของสายลมที่โบกสะบัดอย่างรุนแรง

พื้นที่รอบลานกว้างเต็มไปด้วยฝุ่นควันลอยขึ้นสูง

“ศะ-- ศัตรู! ศัตรูโจมตีพวกเราแล้วครับ! ”

การโจมตีของศัตรูได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

“เป็นกับดักล่อมาฆ่าจริง ๆ ด้วยสินะ? ”

คิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันไร้ผู้คนจนแปลกประหลาด

“ทุกหน่วยหาที่กำบัง เตรียมพร้อมรับมือโจม---”

“หาที่กำบัง? ”

“หมายถึงให้ตั้งทัพกำแพงโล่หรือเปล่า? ”

ชิบหาย...

ลืมไปว่าคนที่อยู่ตรงนี้ ส่วนใหญ่คือกลุ่มนักรบระดับอาวุโสที่ไม่เคยได้ไปเข้าเรียนในโรงเรียนของอสูรกายเหมือนกับผม

ดังนั้น พวกเขาจึงไม่เคยเห็นหรือรู้แนวคิดวิธีการต่อสู้ด้วยอาวุธที่เรียกว่า [ปืน] ของศัตรู

การยืนหัวโด่เป็นกองทัพอยู่หลังแนวโล่ มันก็ไม่ต่างอะไรไปจากบอกว่า “เอาฉันเป็นเป้านิ่งฝึกยิงได้เลย” หรอกนะ

“ชิ! ”

จะมาสอนแนวคิดการต่อสู้ยุคใหม่ตอนนี้คงไม่ทันการ

แบบนี้มีแต่ต้องเชื่อใจในอาวุธกับชุดเกราะของโนอาร์ แล้วเสี่ยงบุกประชิดตัวศัตรูแทน

“บุกโจมตีกลับ! ”

“เอ๊ะ? คะ--- ครับท่าน! ทุกคน บุก! ”

ผมใช้ประโยชน์จากกลุ่มควันฝุนที่ขึ้นมาหนาทึบเพราะระเบิดในการซ่อนตัว

“ตรงนั้น! ”

หลังม่านควันสีดำ มีเงาของบางสิ่งจำนวนมากกำลังผุดขึ้นมาจากผิวดิน

มันมีรูปร่างคล้ายกับอสูรกายยักษ์ ตัวสูงใหญ่ราวสามถึงสี่เมตร มีผิวเป็นมวลดินมหาศาล และมีส่วนหัวที่เต็มไปด้วยก้อนหญ้าสีเขียวประดับแสงสีฟ้า

ถ้าจำไม่ผิด เหมือนเผ่าอสูรกายจะเรียกพวกมันว่า “โกเลม” อะไรสักอย่างนี่ละ

เจ้าตัวโกเลมดินที่อยู่ใกล้ผมมากที่สุด กำลังหันมาทางผมอย่างเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน

ดวงตาสีฟ้าเพียงหนึ่งเดียวของมันเริ่มส่องแสงเจิดจ้า ก่อนจะมีแสงสีขาวบาดตาพุ่งตรงเข้าปะทะกับส่วนหัวของผม

อากาศโดยรอบถึงกับบิดผันแปรปรวนและลุกไหม้เป็นเปลวไฟ

หลบไม่ทัน…

แต่ทว่าลำแสงที่รุนแรงนั้น กลับจางหายไปทันทีที่เข้าปะทะกับชุดเกราะหมวกของผม

ไม่สิ

มันเหมือนกับไหลสะท้อนออกไป คล้ายกับกระแสน้ำที่วิ่งแยกออกเป็นสองสายเพราะปะทะก้อนหินที่ขวางเส้นทางเช่นนั้น

รอดมาได้เพราะชุดเกราะของโนอาร์เลยนะเนี่ย...

“ไม่โจมตีต่อแล้วอย่างงั้นหรือ? ”

ถึงการโจมตีจะรุนแรงและรวดเร็ว แต่การเคลื่อนไหวของพวกมันนั้นช่างเชื่องช้า

แถมดูเหมือนจะไม่สามารถยิงโจมตีต่อเนื่องได้อีกด้วย

“ (ถ้าจะปราบโกเลม จะต้องหยุดการทำงานของแกนมันนะดอง) ”

ในตอนนั้นเองที่เสียงของสหายลิลลี่ดังขึ้นจากซอกหลีบของความทรงจำ

ว่าแล้วก็ต้องขอทดลองดูเสียหน่อย

“จงเปลี่ยนรูป [อาวุธไร้ลักษณ์] ”

ปลายดาบสีขาวของผมเริ่มเปลี่ยนรูปเป็นเรเปียร์ที่มีความยาวมากกว่าหกเมตร

ในเวลาเดียวกัน แผ่นกระจกของหมวกเกราะก็เริ่มแสดงตำแหน่งสีแดงที่กำลังแผ่นขยายออกมาจากร่างกายของศัตรู

โดยโกเลมแต่ละตัวจะมีตำแหน่งความร้อนสีแดงที่ต่างกันออกไป

“ตายซะ! ”

ผมสะบัดปลายแหลมของเรเปียร์ไปที่ส่วนปลายแขนของโกเลม

เป้าหมายคือคลื่นความร้อนสีแดงที่ซุกซ่อนอยู่ภายในแขนข้างนั้น

*กี๊ส! *

เจ้าโกเลมกรีดเสียงคล้ายกับเสียงเสียดสีของก้อนหิน

สิ่งที่ปลายเรเปียร์สีขาวแทงออกมาจากแขนข้างนั้น คือก้อนคริสตัลสีรุ้งขนาดเล็กเท่ากำปั้น

รอยร้าวที่เกิดจากการแทงทะลุบนผิวอันสวยงามของมัน กำลังเริ่มกระจายไปทั่ว ก่อนจะแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกลับสู่ผิวดิน

“ให้เล็งโจมตีไปที่คลื่นความร้อนสีแดง! นั่นคือจุดอ่อนของมัน! ”

“ครับท่าน! ”

เหล่านักรบทั้งสามร้อยชีวิตต่างวิ่งไล่ตามผมออกมาจากกลุ่มควันฝุ่นที่อยู่ข้างหลัง

คลื่นสีขาววิ่งเข้าประชิดเหล่าโกเลมที่เข้าปิดล้อมพวกเรา

“ตายซะไอพวกอสูรกาย! ”

“ลำแสงแค่นี้ไม่ระคายผิวของพวกเราหรอก! ”

ถึงจะรู้สึกเป็นห่วงในตอนแรก แต่ดูแล้วอาวุธของพวกมันไม่สามารถทำอะไรชุดเกราะของพวกเราได้เลยแม้แต่รอยมดกัด

เยี่ยม!

“เยอะชิบ! ”

แต่ศัตรูมันมีจำนวนมากกว่าพวกเราเกือบห้าเท่าตัวได้

ทั่วทั้งลานที่สวยงาม กำลังถูกย้อมไปด้วยร่างของโกเลมที่น่าขยะแขยง

พวกมันคืบคลานขึ้นมาจากดินดั่งหนอนแมลง พร้อมกับเข้าปิดล้อมพวกเราจากทุกทิศทุกทางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“...”

นี่ผมแทงเรเปียร์ออกไปกี่ครั้งแล้ว?

ฆ่าศัตรูไปกี่สิบคนกันแล้ว?

จำนวนโกเลมที่ถูกฆ่านั้น เริ่มทับถมกองจนเป็นภูเขาสูงมากกว่าสิบเมตร

แต่กระนั้น พวกโกเลมก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีจำนวนลดลงมาเลยแม้แต่น้อย

“อั๊ก! ”

ในขณะเดียวกัน นักรบของฝ่ายเรากลับเริ่มเสียท่าจนถูกเล่นงานหายไปมากกว่าครึ่ง

“ชิ… รีบพาคนเจ็บออกจากสนามรบ! ”

ผมหลบหมัดที่โกเลมตัวหนึ่งกำลังชกใส่

หมัดนั้นพลาดไปกระแทกในพื้นทางเดินอย่างรุนแรง

พลังที่ส่งออกมาจากหมัดของมัน ถึงกับทำให้พื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึกมากกว่าสามเมตร

ด้วยแรงหมัดระดับนี้ ถ้าโดนอัดเข้าลำตัว คงไม่จบแค่รอยแผลพกช้ำแน่นอน

ถึงจะป้องกันการโจมตีประเภทลำแสงของพวกมันได้ แต่มันไม่อาจป้องกันการโจมตีระยะประชิดที่รุนแรงขนาดนี้ได้หรอก

“เจี๊ยก! ”

มีเสียงของนักรบกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นมาอีกแล้ว

ถึงความสามารถของทางนี้จะสูงกว่า แต่กลับแพ้ที่จำนวนอย่างงั้นหรอกหรือ?

ที่ยังไม่มีใครตายจนถึงตอนนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่ปาฏิหาริย์มาก

แต่กระนั้น มันก็ไม่พ้นความจริงที่ว่าพวกเรา กลุ่มนักรบสามร้อยคนตรงนี้กำลังจะพ่ายแพ้

“... การที่นำคนเข้ามาแค่ 300 คน มันเป็นความคิดที่ผิดพลาด… ให้ตายสิ! ”

ถ้าหากว่าผมยอมตัดใจเรื่องเมืองของอสูรกาย แล้วนำกองทัพเข้ามามากกว่านี้ คงไม่ต้องมาเจอกับสภาพที่น่าเวทนาแบบนี้หรอก

ผมมันช่าง... อ่อนหัด

หวาดกลัวที่จะสูญเสียหรือทำร้ายแม้แต่ศัตรู จนกลายเป็นพากองทัพสามร้อยคนเข้ามาตายเปล่า

ผมมัน… อ่อนหัดจริง ๆ ...

“มา---! ”

“...? ”

ในตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมา

“มา---แล้ว----”

เสียงนี้มัน---

“มาช่วยแล้วไพไรต์! ”

เสียงของยัยโทแพซ!?!

พริบตานั้นเองที่มีเส้นแสงสีแดงวิ่งตัดผ่านลงมาจากท้องฟ้า ทิ้งตัวลงสู่ผืนดิน ณ ใจกลางสนามรบ

เสาลำแสงนั้นมีเป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังเรียงตัวอย่างเป็นระบบระเบียบเฉกเช่นทิวเสาที่ปรากฏอยู่ในพระวิหารของเทพเจ้า

ร่างของโกเลมที่สัมผัสกับเสาแสงนั้น ได้ถูกกลืนหายจากไปประหนึ่งไร้ซึ่งมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ในทันที

พลังบ้าอะไรกันเนี่ย...

“ฉันมาแล้วค่ะนายท่าน”

“โนอาร์หรือ? โทแพซก็ด้วย? แล้วยังทุกคนอีก? ”

บนถนนที่พวกเราพึ่งใช้เดินทัพผ่านมานั้น มีวัตถุคล้ายแมงกะพรุนขนาดใหญ่กำลังบินทะยานตรงมาทางนี้

ข้างในผิวที่โปรงแสงตรงส่วนหัวของมัน มีโนอาร์ โทแพซ ซุนไกท์ กับวานาดิไนต์นั่งบังคับมันอยู่

“ทำไมถึงมาที่นี่กันละโทแพซ! ”

“ฉัน ไม่ยอมนั่งอยู่เฉย ๆ ในที่ปลอดภัยคนเดียวหรอกนะ! ”

“สวนพวกเราตามยัยโทแพซมาอีกทีเพื่อปกป้องตามคำสั่งของแกยังไงละ! ”

ผมหันไปมองโนอาร์

โนอาร์ทำหน้าประมาณว่า “ฉันห้ามเธอไม่ไหวหรอกค่ะ” เป็นคำตอบกลับมา

นี่พวกแก…

ผมชำเลืองมองไปดูที่แขนขาของโทแพซ

เธอสวมชุดเกราะคลุมทั้งตัวไม่ต่างจากคนอื่น ๆ

บางทีคงเป็นฝีมือของโนอาร์ ที่ทำให้เธอสามารถกลับมาขยับร่างกายได้อีกครั้ง

ทั้งที่โยนให้ไปอยู่ในแนวหลังเพื่อจะได้ไม่ต้องมาเสี่ยงอันตราย แต่ก็ยังดันทุรังตามมาที่แนวหน้ากันอีกนะเจ้าพวกนี้!

“หึ…”

โทแพซ โนอาร์ ซุนไกท์ วานาดิไนต์…

สุดท้ายก็ไม่อาจแยกจากพวกนี้ได้จริง ๆ สินะ

บางที… นี่อาจจะเป็นโชคชะตาของพวกเรา

โชคชะตา… ที่จะมาร่วมต่อสู้ในศึกสุดท้าย โดยมีอิสระภาพของพวกเราเป็นเดิมพัน

ถ้าอย่างงั้น...

“มาลุยไปพร้อมกันเลย! ”

ถึงจะเป็นกำลังเสริมเล็กน้อยเพียงแค่ 4 คน

แต่ภายในใจของผม กลับรู้สึกเสมือนหนึ่งได้รับกองทัพอันเกรียงไกรนับแสนมาอยู่ในกำมือ

ด้วยคนกลุ่มนี้ ผมจะไม่มีทางพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

ไม่มีวัน

***ในเวลาเดียวกัน ณ อีกมุมหนึ่งของเมือง

“นักแสดงมาครบแล้วคุณ [ควีน] ตอนนี้คุณพร้อมแล้วหรือยังคะ? ”

“พร้อมแล้ว”

“ยังจำที่เตี้ยมกันเอาไว้ได้อยู่นะคะ”

“จำได้สิ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“งั้น… รบกวน แสดงให้สมบทบาททีนะคะคุณควีน”