ตำนานผู้วิเศษ

ปัญหาของเซี่ยซีหานตอนนี้คือ ที่ด้านหน้าของเขามีชายสองคนที่คล้ายจะคุ้นเคยกัน ตอนนี้ทั้งสองคนมีใบหน้าใหม่ที่แปรสภาพเป็นคล้ายศพเน่า

กร๊อบ กร๊อบ หน้ากากปลอมตัวของเซี่ยซีหานแตกออก พร้อมรูปปั้น 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' ที่มัดอยู่ที่เอวเซี่ยซีหานมันแตกสลายไปอย่างสมบูรณ์ และเมื่อหน้ากากหายไป มันก็เผยให้เห็นว่าเซี่ยซีหานเขานั้นเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่อ่อนเยาว์ ที่ไม่ควรมีอายุเกิน 15 ปี

"บัดซบ! นี่พวกเราต้องมีสภาพแบบนี้เพราะไอ้เด็กที่ยังดูเยาว์วัยผู้นี้งั้นเหรอ"

สองมือที่สั่นระริกของเซี่ยซีหาน เขากำหมัดแน่น ยกขึ้นและตั้งการ์ดราวนักชก โดยไม่สนใจเสียงของชายทั้งสองคน ที่ตอนนี้มีใบหน้าเหมือนศพเน่าของติงอิ้นและติงกังว่าจะพูดอะไร

...

"!เคอซวนพาพี่ชายถางเทียนเจี๋ยหนีไป" เซี่ยซีหานแผดเสียงดัง แต่ก็ดูอ่อนแรง เคอซวนเขารีบแบกร่างถางเทียนเจี๋ย แต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก เท้าถางเทียนเจี๋ยรากไปกับพื้น เคอซวนแบกร่างถางเทียนเจี๋ยหนี ในโลกแห่งผู้วิเศษนี้เขาวิ่งช้าเหมือนเต่าคลาน

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำ... ได้เหรอ" ติงกังชายร่างยักษ์ผู้โกรธเกรี้ยวพูดเช่นนี้ แต่โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย คำพูดที่ตัวเขาแผดเสียงพูดดังออกไปนั้น อยู่ๆ มันก็คล้ายเงียบงัน ผู้คนได้ยินเสียงของติงกังเพียงแค่ครึ่งประโยคเท่านั้น ทำไมกัน?

...

ดวงวิญญาณเงือกขาว ตลอดเวลาที่นางถูกเรียกให้ปรากฏจากโลกแห่งความตาย

นางรื่นเริงและเปี่ยมสุข ยิ่งนางเห็นเหล่ามนุษย์เข่นฆ่ากัน แม้นางจะไร้ซึ่งความทรงจำขณะมีชีวิต แต่สัญชาตญาณและสิ่งที่นางเคยชินและได้ทำซ้ำๆ ตอนมีชีวิต มันได้ซึมลึกไปถึงดวงวิญญาณของนาง

และนางก็รับรู้ได้ว่า 'มนุษย์' คือพวกชั่วช้า ที่นางต้องฆ่าและรังเกียจ

แต่แม้นางจะอยากเริ่มต้นด้วยการฆ่าเหล่ามนุษย์ทั้งหมดใจจะขาด ด้วยสัญชาตญาณของนางที่หลงเหลืออยู่

ส่วนลึกในห้วงจิตวิญญาณของนางบอกนางว่า มีสิ่งที่นางจะต้องทำเสียก่อน เสียงบทเพลงอันไพเราะและโศกเศร้า บทเพลงหนึ่งประทับแน่นในดวงจิตของนาง

รูปปั้นชายคนหนึ่งที่สำหรับเหล่านางเงือกขาว เขาคือชายที่สง่างามที่สุด ยิ่งใหญ่ที่สุด ตั้งแต่พวกนางถือกำเนิด

มารดาของพวกนางจะพาพวกนางเงือกขาวที่เยาว์วัย มาขับขานเพลงเพื่อรอคอยชายคนนั้น ชายคนนั้นที่ยิ่งใหญ่เพียงผู้เดียว

การฮัมเพลงสามสิบสองจบของนางเงือกขาว คือพันธสัญญาที่เทพผู้ยิ่งใหญ่ผู้หนึ่ง บอกว่าชายอันเป็นที่รักของเหล่านางเงือกขาวจะกลับมา และเขาจะมาพร้อมอำนาจที่จะมอบ 'สองขา' เพื่อให้พวกนางเหล่านางเงือกขาวได้เดินอย่างเสรีทั่วทุกพื้นทวีป และเขาจะมอบ 'ปีก' ที่จะทำให้พวกนางได้โบยบินไปบนท้องฟ้า และท่องไปบนดินแดนเหนือก้อนเมฆอย่างอิสระ

โดยพวกนางจะได้รับการปกป้อง จะไม่มีใครกล้าล่าหรือล่วงละเมิดพวกนาง เพื่อใช้เป็นของเล่น ทรมาน ประดับประดา และข่มเหงย่ำยี

ในอดีตกาลเหล่านางเงือก โดยเฉพาะเงือกขาว คือเผ่าพันธุ์ที่น่าสงสารและอ่อนแอที่สุด

แต่เพราะชายผู้นั้นชายผู้เป็นมหาวีรบุรุษของพวกนาง เขาได้ช่วงชิงอำนาจจากเทพเจ้าที่เสื่อมทราม พร้อมสร้างดินแดนที่มนุษย์และทุกเผ่าพันธุ์จะไม่อาจเข้าไปรังแกพวกนางเหล่านางเงือกขาวที่แสนอ่อนแอในยุคสมัยนั้นได้

ทำให้พวกนางยังมีที่พักพิงในโลกอันโหดร้าย แต่ในอดีตแม้มหาวีรบุรุษผู้นั้นที่เป็นตำนานจะแข็งแกร่ง แต่เขาเพียงผู้เดียวไม่อาจจะแบกรับชะตาและเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ ทวยเทพรังเกียจชายผู้นั้น และในท้ายที่สุดเขาถูกสังหาร

แต่ก่อนที่ชายผู้นี้จะตาย 'เทพเจ้าแห่งโชคชะตา' เขาได้เดินทางไปยังดินแดนเร้นลับแห่งเงือกขาว

และบอกใบ้ถึงคำพยากรณ์อันยิ่งใหญ่ ในวันที่ทั้งโลกคลุ้มคลั่ง มหาสมุทรทั้งสิบสองสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีเลือด มหาทวีปทั้งมวลปรากฏความวิปโยค

ปฐพีสั่นไหว ผู้ถูกกักขังจากใต้พื้นโลกอันเน่าเหม็นปรากฏตัว เสียงหวีดหวิดแห่งความตายปรากฏไปทั่วทุกดินแดน ห่าแห่งโรคภัยอันไร้ทางรักษาแผร่กระจายอย่างไม่หยุดยั้ง

หลังจากนั้นสามสิบสองวัน จันทราทั้งสามดวงจะเรียงตัวกัน มหาดาราที่ยิ่งใหญ่แห่งทวยเทพทั้งสิบสอง จะได้ระนาบเป็นรูปกางเขน เขามหาบุรุษผู้นั้นจะกลับมาอีกครั้ง ปรากฏตัวพร้อมบัลลังก์ที่เหนือกว่าอาณาจักรเทพทั้งปวง... โดยก่อนที่จะถึงวันนั้น ก่อนที่ชายผู้นั้นจะปรากฏตัว มันมีเงื่อนไขบางอย่าง ชื่อของเขาจะต้องไม่หายไป ตำนานแห่งการเดินทางของเขาต้องยังปรากฏอยู่

อย่างน้อยๆ ...

ยังต้องมีใครสักคนที่จำเขาได้ และรอคอยการกลับมาของเขา

นับจากวันนั้นราชินีแห่งนางเงือกขาวก็ได้แต่งบทเพลงขับขานอันเป็นนิรันดร์ บทเพลงอันแสนเศร้าใจและน่ารันทด บทเพลงนี้กลายเป็นบทเพลงแห่งตำนานของทุกห้วงมหาสมุทรต้องขับขาน

และนอกจากนั้นพระนางราชินีแห่งนางเงือกขาว หลังจากวันจากลาที่ชายผู้นั้นได้จากโลกนี้ไป พระนางก็เลือกขายวิญญาณให้เทพปีศาจเพื่อรับความเป็นอมตะ พระนางต้องการเฝ้ารอชายคนนั้นกลับมาหาพระนาง แม้มันจะใช้เวลาเนิ่นนานดุจนิจนิรันดร์ก็ตาม

การขับร้องเพลงแห่งนิรันดร์กลายเป็นประเพณีของเหล่านางเงือกขาวทุกตน ที่ต้องทำทุกครั้งเมื่อเหล่านางเงือกขาวตื่นนอน หลับใหล กิน มีความสุขและการฉลอง...

แต่มีเพียงการต่อสู้กับศัตรูหรือล่าเท่านั้น ที่พวกนางจะขับขานบทเพลงแห่งตำนานสามสิบสองครั้ง เพื่อระลึกถึงการต่อสู้และวันเวลาอันเนิ่นนานแห่งการกลับมาของชายคนนั้น

แต่ในวันนี้ก่อนที่บทเพลงในตำนานของเหล่านางเงือกขาวจะถูกฮัมโดยดวงวิญญาณเงือกขาวครบสามสิบสองครั้ง

นางก็ต้องหยุดฮัมเพลงเสียก่อน

แม้นางจะไร้ความทรงจำ

แต่เมื่อชายคนหนึ่งหน้ากากของเขาแตกร้าวและกระจัดกระจายออก หัวใจนางสั่นไหวอย่างประหลาด จนนางต้องจ้องมองไปที่เขาอย่างไม่อาจจะห้ามได้

...

ติงอิ้น ติงกัง พวกเขารื่นเริง ทั้งสองไล่ต้อนเซี่ยซีหานด้วยหมัดและเท้า ด้วยร่างใหญ่และอำนาจลึกลับ พวกเขาเหมือนเกิดใหม่เป็นคนละคนที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธ เพียงแค่หมัดและเท้าก็สามารถรังแกไอ้บัดซบ ที่ทำให้พวกเขาทั้งสองมีสภาพเช่นนี้ได้

เซี่ยซีหานที่ใกล้สติหลุดลอย ร่างของเขาสติปัญญาเริ่มเลือนราง การตอบสนองส่วนใหญ่ของร่างกายในการต่อสู้คล้ายเป็นไปด้วยสัญชาตญาณ หมัดแล้วหมัดเล่าอัดเข้าใบหน้า ลำตัวและร่างกายส่วนต่างๆ ของเขา เซี่ยซีหานเจ็บปวดและทรมาน แต่เขารู้สึกว่าเขายังล้มไม่ได้ หากเขาล้มจะมีชายอีกคนหนึ่งที่เขาคิดว่าชายคนนั้นคือคนในครอบครัว ชายคนนั้นจะตาย

และตัวเซี่ยซีหานต้องการปกป้องชายคนนั้น เขาหวาดกลัวและไม่ชอบความเจ็บปวด แต่เซี่ยซีหานก็เลือกจะยืนหยัด เนื้อหนังที่ถูกฝึกมาอย่างดี พลังธรรมชาติธาตุดินและไม้ ทำให้เขาเป็นกระสอบทรายที่แข็งแกร่งและอึดกว่าที่ทุกคนคิด

'ไม่... ข้าจะไม่จบแบบนี้... ข้าจะไม่ยอมแพ้' คือคำพูดของเซี่ยซีหานที่พูดซ้ำในใจไม่หยุด

ติงฉีเขาปรากฏตัว โดยใช้วิธีก้าวโดยการกระโดดด้วยขาเดียว เขามองเซี่ยซีหานด้วยความแค้นอย่างถึงที่สุด

ต้าซินนักบวชนอกรีตลากร่างกายที่มีปัญหาของตัวเองจากการโดยพลังแห่งรุ่งอรุณ เขาเดินช้าเข้าหาเซี่ยซีหานที่อ่อนโทรมถึงขีดสุด

ผู้คนที่รอดชีวิต กองกำลังหมาล่าเนื้อ ยืนอยู่รายล้อมรอบบริเวณการต่อสู้นี้แทบจะทั้งหมดแล้ว

หากแต่ตอนที่ทุกคนกำลังจะตั้งใจพูดอะไรบางอย่าง ติงฉีเขาต้องการจะแผดเสียงและด่าว่าน้องชายผู้ไม่ได้ความทั้งสอง ที่ยังจัดการเซี่ยซีหานไม่สำเร็จสักที

ต้าซินนักบวชนอกรีตเขาอยากแผดเสียงเพียงว่า พวกเจ้าต้องเก็บศพพวกมันเอาไว้ให้ข้าย่ำยีมันด้วย เพราะข้าอยากเห็นไอ้บัดซบนี้อยู่ในสภาพศพเน่า แต่พวกเขาก็ต้องแปลกใจ เสียงที่พวกเขาพูดออกไปคล้ายจะไม่มีใครได้ยิน

ก่อนที่คนอื่นจะรู้ตัว แผ่นหลังติงฉีเย็นเฉียบ เขารีบวิ่งก้าวด้วยขาเดียวกระโดดไปทางที่เคอซวน แบกร่างถางเทียนเจี๋ยเดินหนีตายอย่างช้าๆ

แม้ความเร็วของเคอซวนที่วิ่งหนีคล้ายคลานเหมือนเต่า แต่...

ต้าซินนักบวชนอกรีต เขาพยายามฝืนตัวเองดิ้นทุรนทุราย พยายามกลายร่างเป็นคลื่นโลหิตและน้ำหนอง จะไปหาเคอซวน แต่ก็ต้องสะดุดล้ม

ผู้คนทั้งหลาย อยู่ๆ พวกเขาก็คล้ายหายใจไม่ออก ดวงวิญญาณเงือกขาวผู้งดงาม นางละล่องเร็วมาหยุดอยู่ใจกลางของทุกคน

ติงอิ้น ติงกัง ร่างสั่น กว่าพวกเขาจะรู้ตัวก็สายเกินไป เพราะถูกดวงวิญญาณเงือกขาวจับจ้อง ร่างของพวกเขาทั้งสองสั่นสะท้าน ก่อนจะ

กรีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณนางเงือกขาวแผดดัง

จากนั้น

!!!โพล๊ะ !!!โพล๊ะ ร่างผู้คนมากมายสั่นสะท้านและระเบิดแตก ติงอิ้น ติงกังโลหิตชุ่มทั่วร่าง ทั้งสองทรุดลงหมดสติ แต่เซี่ยซีหานเขากลับไม่ล้มลง แม้ทั้งร่างจะสั่นระริกไปด้วยเลือดที่เจิ่งนองจากคลื่นเสียง

ดวงวิญญาณนางเงือกขาว มาใกล้ๆ เซี่ยซีหานมากขึ้น มากขึ้นอย่างน่าประหลาด แม้แต่ตัวนางเองยังสับสน นางรู้สึกสนใจชายคนนี้เหลือเกิน และนางไม่รู้ว่านางควรฆ่าชายคนนี้ดีหรือไม่ เขาไม่มีสัญลักษณ์แต่...

ในระหว่างนี้ติงฉีเขารู้สึกประหลาดใจ เขาอยู่ในสภาพที่แย่ และตอนนี้กลายเป็นบาดเจ็บสาหัส

จากคลื่นเสียงของดวงวิญญาณนางเงือกขาว เขาอยากให้เซี่ยซีหานตาย เพราะเขารู้สึกว่าเพราะชายคนนี้ ทำให้ทุกอย่างของเขาพัง ติงฉีจึงพยายามใช้พลังของเขาจับดาบใหญ่ พลังวิเศษหลั่งไหลเข้าไปในตัวดาบ เปลี่ยนมันให้เป็นศาสตราที่คล้ายมีจิตวิญญาณของปีศาจสิงสถิต จากนั้นตัวเขาก็ปาดาบใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังนี้ไปที่เซี่ยซีหาน

ชายที่ทำลายชีวิตของตัวเขาพังทลาย

!!!ดาบใหญ่พุ่งเร็ว

แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวเซี่ยซีหาน

!!!ตึง ดาบใหญ่กลายเป็นปีศาจหมาป่า มันพยายามตะเกียกตะกาย เพราะมันคล้ายมีอำนาจบางอย่างที่ลึกลับ หยุดดาบใหญ่ของติงฉีไว้ ตัวดาบถูกหยุดอยู่ในสภาวะชะงักงันกลางอากาศ

ใครกัน... ที่ช่วยเซี่ยซีหาน