King of world ราชันแห่งพิภพ

​

ก็อกๆ!

"หัวหน้าครับ มีจดหมายส่งมาถึงหัวหน้าครับ"เสียงจากหลังประตูดังเข้ามา ดึงความสนใจจากคนให้ห้องให้หันไปมอง

"เข้ามา"

ชายผิวสีแทนคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวังและเดินเข้ามายื่นซองจดหมายให้กับชายหัวล้านที่กำลังนั่งตัวตรงและใช้สายตามองผ่านหน้าต่างออกไป

ชายหัวล้านร่างยักษ์รับจาดหมายมาและฉีกออกเพื่ออ่านเนื้อหาข้างใน หลังจากอ่านจบใบหน้าของหลงกลายเป็นน่าเกลียด เขาขยำจดหมายและโยนทิ้งไปอย่างหงุดหงิด

"ข้างในเขียนว่าอย่างไรครับ"

"ผลการประชุมออกมาแล้ว พวกเขาจะให้ฉันรอรับคนอยู่ที่เมืองนี้และจากนั้นจึงค่อยนำกำลังไปช่วยเมืองกรีนวู้ดแถมยังกำชับมาด้วยว่าห้ามฉันหุนหันพลันแล่นไปลุยด้วยตัวเองอีก"หลงพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยโทสะ

สาเหตุที่ในจดหมายกำชับมาเช่นนั้นก็เพราะพวกเขากลัวว่าหากหลงนำคนของเขาไปเพียงลำพังแล้วผิดพลาดพ่ายแพ้กลับมาหรือถูกจับตัวไปอาจจะส่งผลต่อกำลังใจของฝ่ายมนุษย์ให้ย่ำแย่ลงกว่าเดิม

"ผมว่าความคิดนี้ก็ไม่เลวนะครับเพราะจากการต่อสู้ครั้งก่อนก็ทำให้คนของเราบาดเจ็บล้มตายไปพอสมควร.."หลงหันหน้าไปมองชายผิวแทนตาเขียว

"เอ่อ..ผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ พอดีซักผ้าไว้ยังไม่ได้ตาก"ชายผิวแทนเมื่อเห็นสายตาที่มองมาก็รู้ว่าหากอยู่ในห้องนานกว่านี้อาจจะซวยได้จึงรีบหาข้ออ้างและชิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ตึง!

หลงเอามือทุบโต๊ะเสียงดังสายตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายทั้งหงุดหงิด ร้อนใจและกังวล

สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเมื่อเดือนที่แล้วเขาบังเอิญเดินทางไปเมืองกรีนวู้ดและเจอเข้ากับน้องชายของเขา แม้ตัวเขากับน้องชายจะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่แต่ลึกๆแล้วพวกเขาทั้งคู่ต่างก็ยินดีที่เห็นอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่

เมื่อครั้งที่หลงรู้เรื่องเมืองกรีนวู้ดถูกบุกหัวใจของเขาก็ถูกแผดเผาด้วยไฟโทสะ เขาส่งคนออกไปสืบข่าวน้องชายโดยมีหวังว่าน้องชายของเขาอาจจะไม่อยู่ในเมืองกรีนวู้ดขณะนั้น

แต่แล้วหลงก็ต้องผิดหวังเมื่อรู้ว่าน้องชายของเขายังติดอยู่ในเมืองกรีนวู้ดไม่ได้ไปไหน

ด้วยความร้อนใจเขาจึงเลือกนำคนของเขาไปช่วยเหลือเมืองกรีนวู้ดเพียงลำพังและส่งตัวรองหัวหน้ากิลด์ไปร่วมประชุมแทน

แต่สุดท้ายกองกำลังของเขาก็ต้องพบกับความพ่ายแพ้กลับมา อีกทั้งยังเสียหายพอสมควรอีกด้วย

'จะเอายังไงต่อดีวะ'หลงขมวดคิ้วคิดอย่างกลัดกลุ้ม

"แฮ่กๆ ทำไมพี่วาสซื้อของมาเยอะอย่างนี้ละค่ะ"ไป๋หยูรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว วันนี้ทั้งวันเธอแทบจะตระเวนไปทั่วทั้งเมืองเพื่อพาวาสไปซื้อสิ่งของต่างๆ กว่าจะได้กลับมาที่ร้านเวลาก็ล่วงเลยไปจนหมดวันแล้ว

"ฉันอาจจะไม่ได้เข้าเมืองพักใหญ่นะ เลยตั้งใจว่าจะซื้อของเตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ"

"พี่วาสจะไปไหนหรอคะ?"

"ไม่รู้สิ"ไป๋หยูมุ่ยหน้า ระยะหลังๆเธอรู้แล้วว่าเมื่อวาสพูดอย่างนี้แสดงว่าเขาไม่อยากบอก แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม

"ไปอาบน้ำเถอะ นี้ก็ใกล้จะเย็นแล้ว เดี๋ยวเราออกไปกินข้าวนอกบ้านกัน"ไป๋หยูชูมือขึ้นฟ้าร้องเสียงดังด้วยความดีใจ และรีบวิ่งไปอาบน้ำตามคำสั่ง

วาสส่ายหัวยิ้มๆกับท่าทางของเด็กสาว ขณะจะเดินไปหลังร้านก็ได้ยินเสียงจากด้านนอกดังเข้ามาว่า

"ประกาศๆ! ผลสรุปจากการประชุมของเหล่าผู้นำมหาอำนาจทั้งหลายออกมาแล้ว ใครสนใจออกมารับไปได้เลย"วาสรีบหันหลังเปิดประตูออกไป และกวาดตามองไปเห็นคนของสมาคมนักสำรวจหลายคนที่กำลังเดินไปตามท้องถนนเพื่อแจกกระดาษแผ่นหนึ่งให้แก่ชาวเมือง

"อะนี่พี่ชายผลสรุปการประชุม"วาสรับกระดาษมาและเอ่ยขอบคุณเบาๆ

วันนี้ทั้งวันนอกจากจะตระเวนซื้อของทั่วเมืองแล้ว เขาก็รอคอยข้อมูลจากกระดาษแผ่นนี้มาตลอด

วาสเดินกลับเข้ามาในร้านพร้อมกับไล่สายตาอ่านข้อความบนกระดาษ

"ให้ทหารอาสาไปรบรอระหว่างที่กิลด์ต่างๆไปรวบรวมกำลังพลงั้นหรือ เข้าใจคิดนี้!"วาสกล่าวเบาๆ หากใครเลือกไปสมัครเป็นทหารอาสาก็จะได้คอร์อย่างน้อย 10,000 แต่ที่น่าสนใจคือหากฆ่าก็อบลินได้ 1 ตัวจะได้รับค่าตอบแทนถึง 100 ดิล! แล้วยิ่งก็อบลินในสงครามมีนับแสนตัวไม่ต้องสงสัยเลยว่าประกาศครั้งนี้จะล่อนักล่ารางวัลฝีมือเยี่ยมออกมาได้มากอย่างแน่นอน

แต่แล้วสายตาของเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางอย่าง

"ต้องไปรวมกันที่เมืองเดสซ่างั้นหรอ"วาสหน้าเสียเล็กน้อย ให้ไปที่ไหนไม่ไปดันให้เขาไปถิ่นโจทย์เก่าของเขาซะได้!

"เอาเถอะ! ระวังตัวให้มากๆก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง"วาสเอ่ยปลอบใจตัวเอง

"พี่วาสค่าา หนูอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วค่าา"วาสเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ถ้าอย่างงั้นก็ไปกันเถอะ"

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขามายังร้านสวนแห่งเทวา ร้านอาหารชื่อดังประจำเมืองฟอนเต้

"ว้าว! วันนี้คนเยอะจังเลยค่ะ"ไป๋หยูเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น วันนี้ทั่วทั้งร้านสวนแห่งเทวาคับคั่งไปด้วยผู้คน จนโต๊ะจะเต็มอยู่รอมร่อ นี้เป็นบรรยากาศปกติของร้านนี้ที่เธอไม่ได้เห็นตั้งแต่ข่าวก็อบลินบุกเมืองกรีนวู้ด

ไป๋ฟางรีบจูงมือวาสไปนั่งยังโต๊ะหนึ่งอย่างรีบร้อน ตอนนี้ท้องของเธอร้องดังโครกครากอย่างน่ากลัวแล้ว!

หลังจากสั่งอาหารไปจำนวนมากแล้วสายตาของสาวน้อยก็หันไปมองรอบๆอย่างสนใจ

"นั่นพวกเขากำลังอ่านกระดาษอะไรกันคะ?"วาสได้ยินอย่างนั้นก็ยื่นกระดาษแบบเดียวกันให้ไป๋หยู

ไป๋หยูอ่านข้อความในกระดาษอย่างจดจ่อแล้วอุทานดังลั่นว่า

"ว้าว! ในที่สุดพวกเขาก็กำลังจะไปช่วยเมืองกรีนวู้ดกันแล้ว ดีใจจังเลย!"เด็กสาวกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดีเรียกเสียงหัวเราะจากรอบๆ

"นั่งลงได้แล้ว ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย"ไป๋หยูชะงักแต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี

"มีเรื่องอะไรหรอคะ?"

"คืนนี้ฉันจะไปจากเมืองนี้แล้ว"

"!!!"ไป๋หยูหน้าตื่นก่อนจะกลายเป็นเศร้าหมองแล้วเอ่ยถามเสียงแผ่วว่า

"พี่ชายจะไปไหนหรอคะ"หลายวันมานี้ได้วาสคอยช่วยดูแลและตามใจทำให้ไป๋หยูคลายเศร้าจากเรื่องครอบครัวไปได้ไม่น้อย เมื่อได้ยินว่าวาสจะจากไปคืนนี้ก็ทำให้เธออดหดหู่ไม่ได้

วาสเห็นท่าทางเด็กสาวกำลังเศร้าก็ยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆและเอ่ยว่า

"ฉันก็จะไปช่วยครอบครัวเธอยังไงละ"ไป๋หยูลืมตากลมโตมองหน้าวาสแล้วกล่าวว่า

"พี่วาสไม่กลัวหรอคะ"ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆกับคำถามนี้

"กลัวสิแต่ฉันกลัวว่าพี่สาวเธอจะเป็นอะไรไปมากกว่า"ไป๋หยุนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มอย่างมีเลศนัย

"พี่ชายชอบพี่ไป๋ฟางหรอคะ"วาสสะอึกรีบเอ่ยแก้ต่างทันทีว่า

"ฉันแค่เป็นห่วงเพื่อนนะ"ไป๋หยูแกล้งพยักหน้าเข้าใจแล้วพูดว่า

"ถ้าอย่างนั้นพี่ชายก็ไปเถอะค่ะ หนูอยู่คนเดียวได้"

"ใครว่าฉันจะให้เธออยู่คนเดียวกัน"วาสกล่าวเสียงเรียบ

"อ้าว! แล้วจะให้หนูไปอยู่กับใครละคะ"ไป๋หยูรู้สึกสงสัย

"ฉันจะเอาเธอไปฝากไว้กับลุงหยวน ต่อจากนี้ไปห้ามอยู่ตัวคนเดียวเด็ดขาด"หลายวันมานี้วาสรู้สึกไม่วางใจที่จะให้ไป๋หยูอยู่ตัวคนเดียว เพราะในความคิดของเขาทั้งเมืองตอนนี้ล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยอันตราย หากให้เด็กสาวตัวเล็กๆไม่รู้วิธีการต่อสู้อย่างไป๋อยูมาอยู่ตัวคนเดียวก็ออกจะเกินไปหน่อย

"ทำไมละคะ หนูอยู่คนเดียวได้นะ!"ไป่หยูพยายามเอ่ยแย้ง ทำเอาวาสถอนหายใจก่อนจะเล่าเรื่องเขาโดนขโมยของภายในร้านแห่งนี้และโดนอันธพาลดักรีดไถให้เด็กสาวฟังโดยข้ามเรื่องที่เขาฆ่าคนพวกนั้นทิ้งไป

ไป๋หยูเมื่อได้ฟังเรื่องเล่าก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา จึงยอมรับความคิดของวาส

ทั้งคู่พูดคุยถึงเรื่องต่างๆไประหว่างทานอาหารจนหมด คืนนี้ไป๋หยูพยายามหาเรื่องคุยกับวาสให้ได้มากที่สุดเพราะหลังจากคืนนี้วาสก็จะออกจาเมืองนี้ไปแล้ว

หลังจากทานอาหารเสร็จวาสก็พาไป๋หยูไปเก็บข้าวของจำเป็นที่ร้านค้าสมุนไพรตระกูลไป๋

."เก็บเสร็จแล้วค่ะ"ไป๋หยูเดินลงมาจากบันไดตัวปลิวพร้อมกับถุงมิติในมือ

"งั้นก็ไปกันเถอะ"

เดินต่ออีกไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงร้านอาหารของลุงหยวน ภายในร้านวุ่นวายอยู่ไม่น้อยวาสจึงไม่อยากขัดจังหวะ เขาเลือกเดินไปนั่งรอที่มุมหนึ่งแต่ไป๋หยูที่เห็นลุงหยวนกำลังยุ่งก็ขันอาสาไปช่วย

เมื่อคนเริ่มน้อยลงลุงหยวนก็มีเวลาว่างเดินมาคุยกับวาส

"โอ้! นายจะไปจากเมืองคืนนี้เลยงั้นหรือ ไม่รอให้สว่างก่อนดีกว่าหรือยังไงเดินทางตอนกลางคืนมันอันตรายพอสมควรเลยนะ"ลุงหยวนพูดอย่างตกใจ

"ไม่ต้องห่วงครับผมพอจะเอาตัวรอดได้ จากนี้ไปผมอยากจะฝากไป๋หยูไว้ที่นี้สักพักนะครับพอดีผมไม่อยากให้เธออยู่คนเดียว"วาสพูดพลางลูบหัวไป๋หยูเบาๆ

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอกนะ ดีซะอีกฉันจะได้มีคนช่วยงานในร้าน"ลุงหยวนพดอย่างอารมณ์ดี

วาสยื่นถุงผ้าใบหนึ่งให้ลุงหยวนแล้วเอ่ยว่า

"นี้เป็นคอร์สำหรับค่าใช้จ่ายของไป๋หยูครับ"

"พี่ชายค่ะไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูยังมีเงินที่พี่จ่ายค่ายานั่นอยู่"ไป๋หยูเอ่ยอย่างเกรงใจ

"ใช่ๆไอ้หนุ่ม ของแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก"ลุงหยวนดันมือวาสกลับ แต่ชายหนุ่มยืนกรานจะให้รับไป

"รับไว้เถอะครับ ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดีวันหน้าไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง อีกอย่างนี้เป็นคอร์ส่วนน้อยที่ผมมีเท่านั้น"วาสยกถุงคอร์ที่ใบใหญ่กว่าเดิม 3 เท่าขึ้นให้ดู

"แต่พี่ชายค่ะ.."ไป๋หยูพยายามเอ่ยแย้ง แต่วาสกลับพูดว่า

"ไม่มีแต่!"ลุงหยวนลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนรับถุงคอร์มา

"ตกลงไอ้หนุ่ม! ฉันะรับไว้"วาสพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะเอ่ยลาลุงหยวนและเรียกไป๋หยูออกมาคุยหน้าร้าน

ชายหนุ่มองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีคนก็ล้วงสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

"นี้มันไส้เดือนนี้ค่ะ"ไป๋หยูรู้สึกสงสัยเมื่อเห็นวาสล้วงไส้เดือนตัวสีแดงที่มีขนาดเท่าฝ่ามืออกมา

'ทำตามที่ผู้หญิงคนนี้สั่ง'วาสเอ่ยสั่งในใจแล้วหันมาพูดกับไป๋หยูว่า

"เธอลองสั่งให้มันทำอะไรสักอย่างสิ"ไป๋หยูแม้สงสัยแต่ก็ยอมทำตาม

"มานี้สิเจ้าไส้เดือนน้อย"ไป๋หยูแบมือแล้วร้องเรียกมัน ซึ่งไส้เดือนตัวน้อยก็กระโดดจากมือวาสไปหามือเธอตามคำสั่ง

'ได้ผลสินะ'วาสคิดอย่างพอใจ

"เจ้านี้มันเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันเอง จากนี้ไปให้ซ่อนมันไว้ดีๆอย่าให้ใครเห็นแม้แต่ลุงหยวนก็ตาม หากเธอเจออันตรายอะไรให้เธอสั่งให้มันต่อสู้แทนเธอเข้าใจไหม"ไป๋หยูพยักหน้าเข้าในและรีบนำไส้เดือนกระหายเลือดกลายพันธุ์ไปซ่อนไว้

"เอาละ ถึงเวลาต้องลากันแล้วนะ"วาสเอ่ยเบาๆ ไป๋หยูรู้สึกใจหายน้ำตาเริ่มเอ่อออกมาคลอเบ้าแต่เธอก็ปาดมันทิ้งเพราะไม่ต้องการให้วาสเป็นห่วง

"ดูแลตัวเองดีๆนะค่ะ"

"เธอก็เหมือนกัน รออีกสักพักแล้วกันนะฉันจะไปพาครอบครัวเธอกลับมาหาเธอเอง"วาสตบบ่าเด็กสาวเบาๆก่อนจะหันหลังและเดินจากไปท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี..