ผม อาสึมะ ยูจิ อายุ 21 เด็กหนุ่มธรรมดาๆคนนึงตอนนี้อยู่ปี 3 เรียนอยู่คณะสุขภาพตูดศาสตร์ หลายคนอาจใคณะบ้าไรวะเนีย มันมีด้วยเรอะไอคณะนี้น่ะ เพียงแต่มหาลัยในนิยายเื่นี้ มันดันมีคณะนี้ให้เรียนด้วยน่ะสิ ส่วนคนบ้าที่มาเรียนคณะนี้น่ะไม่ต้องกังวลไปนะครับตัวผู้ล้วนๆ
วันๆคณะนี้แทบไม่ทำห่าไรเลยละยกเว้นวิจัยเื่ตูด ฟังไม่ผิดหรอกครับวิจัยเื่ตูดจริงๆ ตูดของทุกเผ่าพันธ์ ทุกสปีชี่ ั้แ่แมลงไปจนถึงไดโนเสาร์ ถ้ามันเกี่ยวกับตูดละก็ วิจัยกันหมดไส้หมดพุงเลยละครับ ขนาดแบตทีเรียหรือไวรัสก็ยังมีตูดให้วิจัยเลย วิทยานิผลนี้เป็การค้นพบที่ยิ่งใหญ่มาก ของศาสตร์ตราจารย์ สึสึฮะ เรมุ
หญิงสาวแสนสวยเพียงคนเดียวในห้องวิจัยนี้แถมยังเป็อาจารย์ ของพวกผมอีกต่างหาก ถ้าไม่เรียกว่าสวยเสียของแล้วก็ไม่รู้จะเอาคำๆนี้ไปใช้กะอะไรแล้วละครับ สารภาพกันตามตรงเลยครับ ตัวผู้ที่มาเรียนคณะนี้เนียก็เพราะอยากจะฟังการบรรยายด้วยเสียง หน้ารักๆของ อ. แก่กันทั้งนั้น
ซึ่งแน่นอนถ้าหน้าตาคุณหล่อแล้วละก็ คุณไม่มีทางมาเรียนคณะบ้านี้แน่ๆเพราะงั้นจิตนาการถึงหน้าชายหนุ่มสุดยี้ ในห้องนี้ใด้เลยครับ
ชายหนุ่มในห้องนี้รับประกัน90เปอเซ็นใด้เลย ว่าซิงแน่นอน [รวมทั้งกรูด้วย] คณะที่เป็ศูนย์รวมผู้คนแสนอนาด ที่อายุปาเข้าไปจะ 22 ปีแล้วยังซิงอยุ่น่ะในโลกนี้มีไม่กี่ที่หรอกครับ [ไครู้ว่ามีที่ไหนบ้างคอมเมนท์บอกคนแต่งด้วยคนแต่งอยากรู้]
วันนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากวิจัยเื่ตูด เหมื่อนทุกๆวันผมเคยถามอาจารย์ว่า อาจารย์ครับคือคณะเราเนี่ย จบไปแล้วจะไปทำงานอะไรใด้หรอครับ [คนแต่งอยากจะบอกกะเอ็งว่า เอ็งควรจะถามเค้าั้แ่วันแรกที่ลงทะเบียนแล้วไม่ใช่เรอะ]
[อ. เรมุ] ไม่ต้องห่วงนะยูจิคุง ต้องนี้มีองค์กรวิจัยตูดของสหประขาชาติ ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลกกำลังขาดแคลนนักวิจัยจำนวนมาก พวกเธอมีกันไม่เยอะ ถ้าเรียนจบเดี่ยวอาจารย์ทำเื่ส่งไป พวกเธอหน้าจะได้เป็นักวิจัยกันแน่นอน
ก็อย่างที่ว่ามานั้นละครับ ผมคงต้องทำวิจัยเกียวกับตูดไปตลอดชิวิตเลยละ เซ็งเป็ด โธ่โว้ยยย ถ้าชีวิตมันจะบัดซบขนาดนี้ อยากไปสร้างฮาเร็มในต่างโลกจริงๆเลยเฟ้ยยย ผมร้องะโอยู่ในใจ ถึงจะเป็แค่ความฝันก็เถอะ แต่ผมขอฝันดีสักครั้งนึงไม่ได้หรอ ผมไม่อยากจะดูตูดอีกแล้วอะ
ในห้องวิจัยของพวกผมนั้นมีรุ่นพี่อยู่คนนึง ผู้ที่เป็ที่เกรงกลัวต่อรุ่นน้องทั้งหมด ของห้องวิจัยแห่งนี้เลยละครับ เหตุผลน่ะก็เพราะแก่ บ่นพึมพำอยู่ตลอดเวลาระหว่างทำวิจัยเลยละ [ตูด ชั้นชอบตูด ตูด ตูดดดดด] วนเวียนซำ้ไปซำ้มา จนเด็กใหม่หลายๆ คนฝันผวากันไปตามๆกัน ส่วนพวกปี3แบบผมอะชิ้นแล้วละครับ
เพราะถ้าไม่ได้อยู่ใน่ที่กำลังวิจัยกันอยู่ แก่เป็รุ่นพี่ที่ดีมากๆๆ คนนึงเลยละ ช่วยพวกผมเวลามีปัญหาเสมอ ให้กำลังใจในยามที่ผมท้อ แถมถ้าพวกผมถ้าไม่เข้าใจบทเรียกของอาจารณ์ รุ่นพี่แกก็จะเอาเล็คเชอร์ แถมพวงคำอธิบายแบบง่่ายๆให้พวกผมศึกษากันแทบทุกครั้งเลย เป็รุ่นพี่ที่หน้านับถือมาก แต่ตอนวิจัยก็ตามนั้นละครับ
วันนี้เป็อีกวันที่ผมต้องเข้าไปเคลียงานที่ทำค้างอยู่ ในห้องวิจัย แต่ตอนนี้มันเลยเวลาเทียงไปแล้ว ผมเลยมุ่งหน้าไปร้านข้าวแกงริมถนนร้านโปรดที่กินอยู่เป็ประจำ โอ้ะ วันนี้มีแกงเอ็นเนื้อวัวด้วย ผมรีบสั่งลุงเ้าของร้านทันทีก่อนของจะหมด ลุงของชามใหญ่ๆ พิเศษเอ็นเนื้อเยอะๆนะ
ใด้เลย ยูจิคุง รอแปปนึงนะ สักพักแกงเอ็นเนื้อชามโตก็มาอยู่ต่อหน้าผม กลิ่นของข้าวแกงที่เคี่ยวมาอย่างดี ละลายบนจมูกของผมเอาละใด้เวลากินแล้ว แต่ก่อนที่ผมจะใด้ตักเนื้อนุ่มๆเข้าปาก ลุงเ้าของร้านก็ะโออกมา
ไอหนุ่มระวังข้างหลัง รถบรรทุกขับมาด้วยความเร็วหน้าตระนก เป็ไปใด้ว่าเบรกอาจจะแตกรถเสียการควบคุมพุ่งชนมาที่ผม พริบตานั้นผมหยิบจานข้าวแกง ม้วนตัวหลบไปอีกฝั่งนึงของโตะอย่างรวดเร็ว เปรียงงง แล้วรถบรรทุกก็ใด้ชนเข้ากลับเสาไฟฟ้าข้างทาง ข้างๆโตะของผม
ฮึ ไม่ใด้เดกกรูหรอกก ผมม้วนตัวกลับไปที่เดิมพร้อมข้าวแกงจานโปรด อิตาตากิมาสสึ ใด้เวลาหมำแล้ว แล้วลุงเ้าของร้านก็ตะโกงกลับมาอีกครั้ง ไอหนุ่มมมมมม ผมหันกลับไปแล้วพูดว่า อาไรอีกฟร้าาา แล้วผมก็ได้เห็นมัน หนา ใหญ่ ยาว แถมหน้าจะหนักโครดๆ มันก็คือ ซุง
ท่อนซุงนี้ละครับมันลอยออกมาจากรถบรรทุก ที่ชนเสาไฟฟ้าอยู่ข้างๆ กระแทกเข้าหน้าผมเต็มๆ แล้วสติผมก็กำลังจะเลือนหายไป อ่า นี้ผมกำลังจะตายแล้วหรอ สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดในชิวิตคือการที่ไม่ได้กินข้าวแกง ที่อยู่ตรงหน้าเลยสักคำ กลับการที่ผมไม่เคยเสียชิงของผม ขอโอกาสให้ผมอีกสักครั้งนึงเถอะถ้าพระเจ้ามีจริงๆ แล้วสติผมก็เลือนหายไป