[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า

บทที่ 57 กวาดล้างศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูเก้าคนรวด

"กายาอายุยืน? ก็แค่นี้เอง!" เซียวอวิ๋นกวาดตามองศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูทั้งแปดตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ทั่วร่างของเขาเปล่งประกายสีทองเจิดจรัส ราวกับเทพสงครามทองคำ เส้นผมสีดำพลิ้วไหวโดยไร้สายลม รอบกายมีแสงศักดิ์สิทธิ์เฉิดฉัน รัศมีอันไม่สิ้นสุดท่วมท้นทั่วร่าง

"พวกเจ้าอ่อนแอเกินไป ข้าไม่สนใจจะเสียเวลากับพวกเจ้าแล้ว ตายด้วยกันเลยเถอะ!"

เซียวอวิ๋นยืนอยู่กลางสนาม มองลงมายังโจวเฟยอวี๋และคนอื่น ๆ ราวกับเทพเจ้าผู้สูงส่ง บรรยากาศทรงพลังดูแคลนสรรพสิ่ง

โจวเฟยอวี๋และคนอื่น ๆ สีหน้าดำคล้ำน่าเกลียด พวกเขาเป็นศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู เคยถูกดูถูกเช่นนี้มาก่อนที่ไหนกัน?

"ฆ่า!"

"พวกเรารุม! ล้อมฆ่ามันให้ตาย!"

"ก็แค่คนผู้เดียว ถึงจะมีพลังมากมายก็กล้าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

...

ศิษย์ทั้งหลายของสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูต่างโกรธแค้นต่อความหยิ่งผยองของเซียวอวิ๋น พากันรุมเข้าโจมตีเขาอย่างดุเดือด

โจวเฟยอวี๋ก็ร่วมเข้าโจมตีด้วย

ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว เมื่อเซียวอวิ๋นมีพลังมหาศาล ก็ต้องร่วมกันล้อมสังหารเขา อีกอย่างที่นี่ก็ไม่มีใคร พวกเขาจึงไม่สนใจว่าจะเป็นการรุมทำร้ายคนเดียว

"ฝ่ามืออายุยืน!"

"หมัดคลื่นทอง!"

"ตราประทับเหิงซาน!"

……

ศิษย์จากสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูทั้งแปดคนล้อมเซียวอวิ๋นเอาไว้ แต่ละคนต่างใช้ไพ่ตายของตนเอง ปล่อยการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า พุ่งเป้าไปที่ร่างของเซียวอวิ๋น

"ไม่นึกเลยว่าคนของสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูใช้จำนวนเข้ารุมเล่นงาน พวกเจ้าช่างชั่วช้านัก!" ทังอวิ๋นอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพตรงหน้าก็โกรธจัด รีบลงมือช่วยจัดการกับฝูเมี่ยวถง

"แค่ขอบเขตหลอมกายาก็กล้ามาขวางทางข้า วอนตายแท้ ๆ !" ฝูเมี่ยวถงมองทังอวิ๋นอวิ๋นด้วยสายตาดูแคลน จากนั้นก็รวมคนกับกระบี่เป็นหนึ่ง พุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่าย

ม่านตาของทังอวิ๋นอวิ๋นหดเล็กลง สีหน้าหวาดหวั่น พลังของอีกฝ่ายช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้

ฟิ้ว!

ทว่าในยามนั้น มีดบินสีเงินเล่มหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศมาปักเข้าที่หว่างคิ้วของฝูเมี่ยวถง ทำให้ศีรษะของนางระเบิดเปรี้ยง กลายเป็นร่างไร้ศีรษะทันที

"ศิษย์น้องหญิงฝู!" เซี่ยอวี้หลงเห็นภาพตรงหน้าก็ร้องเสียงหลง ก่อนจะจ้องมองเซียวอวิ๋นด้วยดวงตาแดงก่ำ

มีดที่พุ่งออกไปเมื่อครู่นี้ก็คือฝีมือของเซียวอวิ๋นนั่นเอง

น่าเสียดาย ความเร็วของมีดบินนั้นรวดเร็วเกินไป ทำให้เซี่ยอวี้หลงไม่อาจขัดขวางได้เลย

"อย่าไปสนใจหญิงผู้นั้น รีบล้อมสังหารเซียวอวิ๋นก่อน!" โจวเฟยอวี๋ตะโกนก้อง

ในสายตาของเขา ทังอวิ๋นอวิ๋นเป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงสุด หลังจากพวกเขาสังหารเซียวอวิ๋นแล้ว การสังหารนางก็เป็นเรื่องง่ายดาย

"ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!" ใบหน้าของเซี่ยอวี้หลงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำ พุ่งเข้าสังหารเซียวอวิ๋นราวกับคนบ้า

ฝูเมี่ยวถงคือคู่บำเพ็ญของเขา แต่กลับถูกเซียวอวิ๋นใช้มีดบินสังหารจนศีรษะระเบิดสิ้นชีพในทันที แม้แต่ร่างก็ไม่อาจคงสภาพสมบูรณ์

ลองคิดดู เซี่ยอวี้หลงจะไม่โกรธได้อย่างไร?

ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูคนอื่น ๆ ต่างก็ถูกปลุกเร้าความโกรธจนถึงที่สุด พากันระเบิดพลังทั้งหมดเพื่อสังหารเซียวอวิ๋น

ตูม!

คลื่นพลังอันแกร่งกล้าพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเซียวอวิ๋น ปราณโลหิตในร่างของเขาเดือดพล่านราวกับศิลาหลอมเดือดปุด ตลบตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นแม่น้ำสีเลือดสายใหญ่ที่ไหลบ่าไม่หยุดหย่อนอยู่บนเวหา

"เจ้าพวกไร้ค่า ปีหน้าวันนี้ก็คือวันตายของพวกเจ้า!" เซียวอวิ๋นปลดปล่อยพลังต่อสู้ออกมาเต็มที่ เขาซัดหมัดออกไปจนโจวเฟยอวี๋ลอยกระเด็น จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือลงสังหารศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูอีกคนที่กำลังพุ่งเข้ามา

"อั้ก!" เลือดสดกระเซ็น ร่างไร้วิญญาณร่วงลงสู่พื้น ทำให้เหล่าศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูที่เหลืออยู่ต่างตกตะลึง หัวใจสั่นสะท้านไม่หยุด

เซียวอวิ๋นสังหารพวกเขาไปแล้วสามคน ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

"เซียวอวิ๋น ตายไปเป็นเพื่อนศิษย์น้องหญิงฝูเสีย!" ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น เซี่ยอวี้หลงพุ่งเข้ามา เขาไม่ได้ป้องกันการโจมตีของเซียวอวิ๋น แต่กลับเร่งกระตุ้นท่าไม้ตายอันแข็งแกร่งที่สุด บุกเข้าโจมตีเซียวอวิ๋นอย่างบ้าคลั่ง หมายจะตกตายด้วยกัน

เขาเร่งกายาอสนีจนถึงขีดสุด ทำให้ความเร็วของเขาสูงลิบ เร็วจนสายตามนุษย์มองไม่เห็น เหลือทิ้งไว้เพียงเงาจาง ๆ ตรงที่เดิม

เห็นได้ชัดว่าความตายของฝูเมี่ยวถงทำให้เซี่ยอวี้หลงได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง พลังของเขาก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น ปลดปล่อยพลังโจมตีที่เหนือกว่าปกติออกมา

"กล้าหาญน่าชื่นชม แต่ท้ายที่สุด เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไป!"

เซียวอวิ๋นชายตามองเซี่ยอวี้หลงอย่างเย็นชา จากนั้นก็ยื่นฝ่ามือออกไป ฝ่ามือของเขาใสกระจ่างราวกับหยกเจียระไน เปล่งประกายวูบวาบ ปราณโลหิตเดือดพล่าน เคลื่อนไหวเร็วจนเหลือเชื่อ

กร๊อบ!

เซียวอวิ๋นราวกับจับสายฟ้าได้ คว้าตัวเซี่ยอวี้หลงที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงเอาไว้ มืออีกข้างของเขาสับลงมาดุจดาบวิเศษอันล้ำเลิศ วาดเป็นเส้นโค้งอันงดงาม แผ่รัศมีคมกล้าสุดขีด ฟันร่างของเซี่ยอวี้หลงขาดเป็นสองท่อน

"อ๊าก..."

เซี่ยอวี้หลงร้องครวญครางอย่างทรมาน ยังไม่ทันได้กล่าวคำอำลาก็สิ้นใจตายคาที่ ร่างของเขาถูกเซียวอวิ๋นฟันขาดที่เอว โลหิตสาดกระเซ็นย้อมท้องนภาแดงฉาน ภาพที่เห็นช่างน่าสยดสยองยิ่ง

ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูที่วิ่งเข้ามาหลายคน ต่างสีหน้าซีดขาว ตกใจจนต้องหยุดฝีเท้า ชั่วขณะนั้นไร้ผู้ใดกล้าบุกเข้าโจมตีเซียวอวิ๋นอีก

เพราะการแสดงออกของเซียวอวิ๋นนั้นน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน ไม่เพียงแต่พลังความสามารถจะแข็งแกร่งเหนือใคร ยังลงมือโหดเหี้ยม ทุกกระบวนท่าล้วนเอาชีวิต ไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย

"เซียวอวิ๋น เจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว ในเมื่อต่างก็เป็นศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ เจ้ากลับทารุณสังหารศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูของพวกเราเช่นนี้"

โจวเฟยอวี๋มองร่างที่ถูกสับขาดของเซี่ยอวี้หลง ตกใจจนขนลุกซู่ ตวาดใส่เซียวอวิ๋นด้วยความโกรธ

เซียวอวิ๋นหยิบผ้าเช็ดมือหยกออกมาจากอกเสื้อ เช็ดเลือดที่มือพลางกวาดตามองโจวเฟยอวี๋ที่อยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา แล้วจึงยิ้มเยาะกล่าวว่า "พวกเจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูสังหารศิษย์ของพวกเราสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นที่มารังมังกรห้ารุ่นติดต่อกัน แล้วยังกล้ามาว่าข้าโหดร้าย ช่างน่าขันสิ้นดี!"

โจวเฟยอวี๋ได้ยินดังนั้นก็โกรธจัดจึงตวาดว่า "เจ้าจะฆ่าคนก็แล้วไป เหตุใดต้องทำลายร่างของพวกเขาด้วย? นี่มันเหมือนปีศาจชัด ๆ เจ้ายังมีหน้ามาอ้างตัวเป็นศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์อีกหรือ?"

เซียวอวิ๋นแค่นเสียงเย็นชาว่า "ฆ่าก็คือฆ่า เหตุใดต้องเก็บศพให้สมบูรณ์ด้วย? พวกเจ้าคิดว่ากำลังทำงานศิลปะหรือไร? เจ้าพวกสมองนิ่ม รีบมาตายซะ!"

เซียวอวิ๋นเข้าใจดีถึงความโหดร้ายในโลกหล้าผู้บำเพ็ญเซียน ดังนั้นเมื่อลงมือจึงมิเคยปรานี ไม่มีทางที่จะละเว้น มิเช่นนั้นจะต้องมีเรื่องยุ่งยากไม่จบไม่สิ้นในภายหลังเป็นแน่

อย่างพวกที่อยู่ตรงหน้านี้ แม้ปัจจุบันจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวอวิ๋น แต่พวกเขาส่วนใหญ่มีกายาพิเศษ หากวันหน้าได้เติบโต การที่คนกลุ่มนี้รวมตัวกันโจมตีก็จะทำให้เซียวอวิ๋นปวดหัวได้

ด้วยเหตุนี้ เซียวอวิ๋นจึงต้องสังหารพวกเขาให้สิ้นซาก เพื่อกำจัดภัยในอนาคตเสียแต่เนิ่น ๆ

"ฆ่า!"

ไม่มีอะไรต้องพูดอีก เซียวอวิ๋นไม่อยากเสียเวลา พุ่งตรงเข้าหาโจวเฟยอวี๋ ฟาดหมัดแสงอันร้อนแรงเข้าใส่อย่างรุนแรงทันที

ห้าครั้งติดต่อกันแล้วที่ศิษย์ของพวกเขาสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นถูกศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูสังหารยามมายังรังมังกร จนท้ายที่สุดก็ทำให้สำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นไม่กล้าส่งศิษย์มาอีกเลย ความอัปยศเช่นนี้ วันนี้เขาเซียวอวิ๋นจะต้องชำระให้เกลี้ยง

"สำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นเสื่อมถอยลงแล้ว ข้าเซียวอวิ๋นจะสร้างท้องฟ้าผืนใหม่ขึ้นมา สร้างโลกใบใหม่ด้วยกำลังตน"

"มายังรังมังกรครั้งนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูถูกฝังอยู่ที่นี่ทั้งหมด!"

"กายาเวลาและมิติบ้าบออะไร สักวันก็ต้องเป็นดวงวิญญาณใต้หมัดของข้า!"

เซียวอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจับใจ ดวงตาทั้งสองเย็นชาดั่งคมมีด ตัวเขาเป็นดั่งเทพมรณะ บีบต้อนให้โจวเฟยอวี๋จนมุม ทำให้ใบหน้าของศิษย์ที่เหลือของสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูเต็มไปด้วยความหวาดกลัว