ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 57 — ปิดฉากศึกการค้า

หลังการสาธิต ผู้คนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน

“ของหอธาราแข็งแรงจริง!”

“น้ำสะอาดใสขนาดนี้ หาไม่ได้ที่อื่น!”

คิวซื้อสินค้าหน้าร้านทอดยาวออกไปจนสุดถนน ส่วนร้านคู่แข่งตรงข้ามกลับเงียบเหงา ลูกน้องยืนเกาหัว บางคนเริ่มเก็บป้าย “ลดครึ่งราคา” ลงอย่างท้อแท้

พ่อค้าร่างใหญ่สีหน้าเขียวคล้ำ มองหอธาราที่คึกคักจนต้องกัดฟันแน่น

“ชนะวันนี้…แต่เจ้าจะอยู่ได้นานเท่าไร คอยดูเถอะ”

กระนั้น เมื่อเวลาผ่านไปอีกหลายวัน เสียงผู้คนเริ่มเลิกพูดถึงร้านของเขา เหลือเพียงชื่อ “หอธารา” ที่ดังก้องทั้งลั่วหยาง

ภายในร้านหอธารา

อาเหมยหัวเราะสดใส มือกอดถังเงินที่เต็มไปด้วยรายได้

“พี่หลิวหาน! ข้าไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อนเลย! เรารวยแล้วใช่หรือไม่?”

ซูไป๋ส่ายหน้า “รวยเพียงชั่วคราว หากไม่รู้จักจัดการก็หมดในพริบตา”

อวี้หานก้าวเข้ามา เอ่ยเสียงเรียบ “หอธาราชนะศึกการค้าแล้ว บัดนี้สิ่งที่เจ้าต้องคิดต่อไป…คือจะยืนให้มั่นคงท่ามกลางเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยสายตาของขุนนางและตระกูลใหญ่”

หลิวหานยกยิ้มบาง

“คู่แข่งร้านค้าทั่วไป…ข้าสู้ได้แล้ว ต่อไปศึกใหม่จะยิ่งใหญ่กว่าเดิม แต่ไม่ว่าจะเป็นศึกใด ข้าก็จะหาทาง”

ทุกคนพยักหน้า บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความหวังใหม่