ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"เอาล่ะๆ เจ้าตัวบัดซบนี่ คราวนี้ถึงมันจะไม่ตายก็ต้องถลกหนังมันออกมาให้ได้!"เมืองนู่ลั่ง ในห้องโถงบ้านตระกูลถัง เสียงหัวเราะดังขึ้น คิ้วของถังเทียนฉีเต็มไปด้วยความยินดีอย่างเห็นได้ชัด รอบๆ มีถังเทียนเหรินและถังเทียนเฟิง พวกเขาต่างก็มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า ข่าวการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายรองแห่งแคว้นซาหลง แพร่กระจายไปทั่วเมืองนู่ลั่ง ซึ่งพวกเขารู้มานานแล้ว เวลานั้นพวกเขาเองก็ตกใจมากเช่นกัน และแอบเดาว่าใครจะเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ ใครจะคิดว่ามันจะเกี่ยวกับถังฮวนจริงๆแน่นอนพวกเขาทราบว่าข่าวนั้นเป็นเพียงข่าวลือ  ต้นกำเนิดของถังฮวนไม่ชัดเจนนัก ภูมิหลังของเขาคือลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลถัง ที่ได้รับการเลี้ยงดูโดยช่างตีเหล็กชรา ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นช่างฝีมือระดับต่ำ เขาจะกลายเป็นผู้สืบเชื้อสายโดยตรงของตระกูลลึกลับที่มีพลังมหาศาลได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าคนปล่อยข่าวมีเจตนาและต้องการป้ายความผิดให้ถังฮวน แม้ว่าจะไม่สามารถทำอะไรมันโดยตรง แต่ก็สามารถกวนน้ำในสระให้ขุ่นได้ ถังฮวนครั้งนี้นับว่าตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่แท้ เพราะแต่เดิมเขาก็ปะทะคารมกับองค์ชายชาตูใน "การแข่งขันนักหลอม" ข้อกล่าวหาเกี่ยวกับการตายของชาตูที่เจาะจงไปที่เขาโดยตรง มันเป็นเรื่องยากสำหรับที่จะอธิบายให้กระจ่าง ไม่ต้องพูดถึงว่าราชวงศ์ซาหลงย่อมไม่ฟังคำอธิบายเหล่านั้นแม้แต่น้อย แถมยังส่งผู้มีความสามารถมาเพื่อจับกุมมันอีก มันที่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับสี่ตัวเล็กๆ ย่อมไม่สามารถต้านทานได้ "นับเป็นเรื่องดี ช่วยเราได้มากทีเดียว" ถังเทียนเฟิงก็หัวเราะ
"ข้าเกรงว่าเรื่องมันจะไม่ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ"ถังเทียนเหรินยิ้มเล็กน้อยและกล่าวช้าๆ "ความสามารถของเจ้าบัดซบนั่นไม่ธรรมดา หากมันกลับไปเข้าร่วมกับศาลาเฉินปิงหรือราชวงศ์ถัง บางทีทั้งทวีปหรงเหย้าอาจจะตกอยู่ในสงครามอีกครั้ง ... "
กล่าวยังไม่ทันจบก็ปรากฏร่างบางๆ ก็รีบเร่งเข้าไปข้างใน เขาคือถังเทียนเต๋อ หัวหน้าพ่อบ้านตระกูลถังนั่นเอง “มีข่าวใหม่อีกแล้วขอรับ” หลังจากหยุดพักหายใจถังเทียนเต๋อกล่าวอย่างเรียบนิ่งว่า "พบศพขององครักษ์ขององค์ชายชาตูที่หายไปหลายคน เจอร่างของคนเหล่านั้นพร้อมกับร่างของผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้นล้วนเป็นพวกแคว้นโม่อวิ๋น เป็นองครักษ์คุ้มกันรอบตัวขององค์หญิง” "อะไรนะ?!" ถังเทียนเหรินไม่เพียงแต่ตกใจเท่านั้น ถังเทียนฉี ถังเทียนเฟิงและคนอื่น ๆ ก็ลุกขึ้นพรวดพราดด้วยความตระหนก
“เจ้าหมายถึงองค์หญิงโม่เย่แห่งแคว้นโม่อวิ๋นเป็นผู้สังหารองค์ชายชาตูงั้นเหรอ?” ถังเทียนฉีถามอย่างรีบร้อนใบหน้ามืดมนอย่างยิ่ง
"มีโอกาสมากที่สุดขอรับ"ถังเทียนเต๋อพยักหน้า "ไม่ไกลจากจุดที่องค์ชายชาตูถูกสังหาร ยังพบศพอื่น ๆ ที่เป็นบริวารของโม่เย่ ด้วย"
"จะมีใครสมรสกับนางหรือ? ไม่ใช่ว่าโม่เย่และชาตูมีการหมั้นหมายกันหรืออย่างไร" ถังเทียนฉีพูดอย่างไม่แน่ใจ สายตาของถังเทียนเหรินและถังเทียนเฟิงต่างจับจ้องถังเทียนเต๋อ “ว่ากันว่าโม่เย่เกลียดชาตูมาก จึงลงมือสังหารเขาก่อน... นี่ไม่น่าจะเป็นข่าวลือ เมื่อดูจากสถานการณ์ในวันนั้นที่โม่เย่กับชาตูไม่ลงรอยกัน" ถังเทียนเต๋อส่ายหัว "ดังนั้นนางจึงมีเหตุผลที่ดีที่จะเริ่ม" "เป็นไปได้ยังไง?"ถังเทียนฉีทรุดลงนั่ง ใบหน้าเขากระตุกเล็กน้อยและดูน่าเกลียดยิ่ง เดิมตนคิดว่าวันดีๆ ของถังฮวนกำลังจะจบลงในไม่ช้า คาดไม่ถึงว่าความสุขเพียงชั่วขณะ สถานการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คนร้ายกลับกลายเป็นเจ้าหญิงโม่เย่ไปซะได้.... "มีการต่อสู้เกิดขึ้นเมื่อคืน?"บนชั้นสามของศาลาเฉินปิง ชิงเย่ (อาโอบะ) ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แม้แต่ศพขององครักษ์ก็พบแล้ว เจ้าหญิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรโม่อวิ๋นจะไม่ทำตัวสิ้นคิดไปหน่อยหรือ สำหรับองค์หญิงแคว้นโม่อวิ๋นนางจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร แม้ว่าข้าจะเคยพบนางเพียงครั้งเดียวที่ 'การแข่งขันนักหลอม’ แต่ก็รู้สึกได้ว่านางไม่ได้เป็นคนวู่วามขนาดนั้น” "บางทีอาจจะเป็นไปได้ว่ามีเวลาไม่มากพอที่จะนำร่างขององครักษ์ของนางออกไป หรืออาจเป็นเพราะคนของนางอ่อนแอไร้ความสามารถ และนางก็ไม่รู้ ... " ลู่เหยารำพึง  "การฆ่าองค์ชายที่มีสัญญาหมั้นหมายไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ก่อนที่จะลงมือในคืนนั้นน่าจะมีการวางแผนไว้เป็นอย่างดีเพื่อป้องกันความผิดพลาดใด ๆ แต่ข้อบกพร่องในตอนนี้ดูเหมือนจะใหญ่เกินไป"ใบหน้าพราวเสน่ห์เต็มไปด้วยความสงสัย  "ตามที่ท่านว่า หรือจะมีใครบางคนกำลังยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นโม่อวิ๋นและแคว้นซาหลง ด้วยการสังหารชาตู?" ลู่เหยาแปลกใจ  “ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น” อาโอบะ (ชิงเย่) ยิ้มเล็กน้อย
“เมื่อเทียบกับถังฮวนแล้ว โม่เย่มีแนวโน้มที่จะเป็นฆาตกรมากกว่า เกิดเหตุในทางตอนใต้ของเมือง มันดูจะชัดเจนเกินไป แทนที่จะปลุกปั่นความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรทั้งสองอย่างโม่อวิ๋นและซาหลง น่าจะมีเจตนากวนน้ำให้ขุ่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คนและลดผลกระทบของข่าวลือก่อนหน้านี้ซะมากกว่า" “รึท่านกำลังหมายถึง….ถังฮวน?” ลู่เหยากล่าวครู่หนึ่งจากนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย
“ถูกต้อง”ชิงเย่ผงกหัวเล็กน้อย ดวงตางดงามฉายแววแปลกๆ ออกมาจากก้นบึ้งของนาง “มิฉะนั้นมันจะบังเอิญเกินไป ถังฮวนฆ่าชาตู ทั้งที่ข่าวลึกลับเพิ่งออกมาไม่นานนัก หลังจากนั้นก็มีคนพบศพจำนวนมาก นำไปสู่การค้นพบฆาตกรตัวจริงว่าที่แท้จริงคือองค์หญิงของแคว้นโม่อวิ๋น” “แม้ว่าการลงมือครั้งนี้จะเรียบง่าย แต่กลับมีพลังมหาศาลจริงๆ” ลู่เหยาอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า “ตอนที่ข้ากลับมาพบว่าเมืองนู่ลั่งกำลังพูดถึงชาตูและโม่เย่ทุกหนทุกแห่ง ส่วนถังฮวนกลับไม่ค่อยมีใครพูดถึง มีเพียงไม่กี่คนที่พูดถึงถังฮวน เขาค่อนข้างโดดเดี่ยวและไม่เก่งกล้าสักเท่าไหร่ จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?” “ข้าเองก็คาดเดาไม่ออกเช่นกัน”ดวงตาของอาโอบะหรี่ลงและเหม่อมองออกไปไกล
"เจ้าหนุ่มคนนี้ทำให้ข้ามองไม่ออกมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำการเช่นนี้ด้วยตัวคนเดียว เบาะแสมีน้อยมาก ข่าวนั่นก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองภายในระยะเวลาอันสั้น เช่นนี้คงเป็นไปไม่ได้หากไม่มีคนนับร้อยคอนช่วยเหลือ" "คนผู้นี้ไม่มีกองกำลังอื่นใดให้พึ่งพาอย่างลับๆ มาก่อน เป็นไปได้ไหมว่าข่าวลือนั่นเป็นความจริง ที่เขาเป็นทายาทโดยตรงของตระกูลใหญ่บางตระกูล?" ชิงเย่ (อาโอบะ)ดูเหมือจะนถามตัวเองและถามลู่เหยาด้วย "เอ่อ ......"ลู่เหยาใคร่จะหัวเราะออกมา แต่ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังออกมาจากลำคอ เขาก็นิ่งงันและสีหน้าก็แปลกไป ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักว่าการคาดเดาของอาโอบะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ในเวลาเดียวกันที่ด้านนอกร้านขายอาวุธเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของเมืองนู่ลั่ง ชายชราร่างท้วมนอนอยู่บนเก้าอี้อาบแดดใต้ต้นไม้ ดวงตาหรี่ลงเหลือเพียงช่องว่างเล็ก ๆ สองช่อง แต่ปากของเขายังขยับพึมพำ "สนุกจริงๆ ข้ายังไม่ทันได้จัดการเจ้าอ้วนนั่น เจ้าหนูนี่ก็ใกล้จะพ้นคำครหาแล้ว ทั้งหมดนี่ดูเหมือนว่าจะเป็นฝีมือของหญิงสาวผู้นั้น ดีจริงขอให้เด็กคนนี้มีชีวิตราบรื่นด้วยเถอะ แต่ข้าก็คาดไม่ถึงว่านางจะเป็น ... ” “เถ้าแก่ ท่านขายดาบเล่มนี้ยังไง?” ทันใดนั้นชายหนุ่มในชุดคลุมหรูหราก็คว้าดาบปลายแหลม เดินเข้ามาอย่างองอาจ
"แปดร้อยเหรียญทอง!" ชายชราร่างท้วมเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วหรี่ตา
"แปดร้อยเหรียญเชียว ราคาที่ระบุไว้แค่สี่ร้อยเองไม่ใช่หรือ?"ชายหนุ่มที่รู้สึกตัวจึงอุทานด้วยความโกรธว่า
"ดาบเล่มนี้ไม่ใช่เป็นอาวุธระดับต่ำหรอกหรือ มันขายได้ 400 เหรียญทองก็มากพอแล้ว เจ้าจะขายมัน 800 เหรียญทองจริงๆ ทำธุรกิจแบบนี้ได้ยังไง ตาแก่เจ้าคิดแต่เรื่องเงินจนจะเป็นบ้าแล้วเหรอ ?”  ด้วยความโกรธของชายหนุ่ม ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาเหวี่ยงดาบลงบนท้องที่อ้วนฉุของชายชราแล้วหันหลังออกไป  “น่าเสียดาย น่าเสียดาย!” ชายชราท้วมไม่โกรธ เขาเพียงแค่ดึงดาบปลายแหลมออกตบ ส่ายหัวและถอนหายใจ
“นี่เป็นอาวุธชิ้นแรกที่หลอมโดยถังฮวน ผู้ชนะเลิศ "การแข่งขันนักหลอม" และในอนาคตอาจจะเป็นถึงปรมาจารย์นักหลอมผู้ยอดเยี่ยม มันจะเป็นของสะสมที่ดีที่สุด เสียดายมันคงจะถูกทิ้งไปแบบนั้น…” “อะไรนะ? เถ่าแก่ ท่านพูดความจริงเหรอ” ชายหนุ่มหยุดก้าวเดินและวิ่งกลับไปในพริบตา เขายิ้มด้วยความลำบากใจ แต่ดวงตานั้นเป็นประกายเลยทีเดียว "เจ้าไม่เห็นรึไง นี่เป็นเครื่องหมายพิเศษของถังฮวน เขาสลักตัวอักษร "ถัง" เอาไว้ ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็เอามันไปที่ร้านอาวุธชิงไห่ จะเห็นว่า เมื่อวานก็มีผู้ชายจากร้านอาวุธชิงไห่เพิ่งมารับอาวุธไม่กี่ชิ้นที่ถังฮวนหลอมขึ้นมาเหล่านี้" “ก็ได้ ก็ได้ แปดร้อยเหรียญทอง ข้าจะซื้อ!” “ขออภัยน้องชาย ดาบนี้มีจิตวิญญาณ มันเพิ่งถูกเจ้าทิ้งไป ตอนนี้มันโกรธมาก หากไม่มีเหรียญทองพันเหรียญมันจะไม่ติดตามเจ้า” "หนึ่งพันเหรียญทองเหรอ เจ้า เจ้า ... ไอ้คนขี้โกง!" "อืมดูสิมันโกรธอีกแล้ว เจ้าต้องมี 1,200 เหรียญทองนะ" "ว่าไงน๊าา!!"-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 84 ราคาสูงเกินไปแล้ว!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 84 ราคาสูงเกินไปแล้ว!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้