ตอนที่ 20 บทบาท
เ้าเมืองจันทรา มีบุตรชายด้วยกันสองคน คือ บุตรชายคนโต นามว่า อี้ซวน กับ บุตรชายคนรอง นามว่า อี้ซิว
บุตรชายคนโตอี้ซวน มีอำนาจทางการทหาร กองกำลังสำคัญอยู่ในมือ เรียกได้ว่าอำนาจ ความแข็งแกร่งของเมืองตกอยู่ในมือของบุตรชายคนโต
บุตรชายคนรองอี้ซิว มีอำนาจ ดูแลจัดการทางการค้า ธุรกิจ ร้านค้า รายได้ ภาษี คลัง ล้วนแล้วแต่ตกเป็ของบุตรชายคนรองทั้งสิ้น
ทำให้เมืองจันทราตกอยู่ในสภาพที่เห็น
เมื่อการต่อสู้แย่งชิงบังลังก์จากสองบุตรชายเ้าเมืองรุนแรงขึ้น
ประชาชนในเมืองได้รับผลกระทบตามไปด้วย ทำให้ชาวเมืองทุกคนต่างเดือดร้อนกันถ้วนหน้า
"หึหึหึ" เต้าิ ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไงดีตอนนี้ แต่ในเมื่อเื่มันเกิดขึ้นแล้ว ย่อมต้องไม่สามารถหยุดมันได้แล้ว นอกจากทุกอย่างจะจบลงเท่านั้น
"เอาไงต่อดี?" เต้าหลิงคิดสักวิเคราะห์พักจึงตัดสินใจรอดูสถานการณ์ในเมืองต่อไปก่อน
หลังจากนั้น เต้าิก็ถามเื่อื่นมาเพิ่มเติม พนักงานสาวตอบด้วยความเต็มใจ เมื่อตนเองได้รับเงินจากเต้าิมาพอสมควร
"นี้สินะ ร้านยา" เต้าิ เดินทางมาร้านยาตอนดึก แม้ว่าพนักงานสาวจะเตือนว่าตอนกลางคืนอันตราย ให้ออกมาพรุ่งนี้ดีกว่า แต่เต้าิก็ไม่คิดจะฟัง มุ่งตรงมาร้านยาตามเส้นทางที่พนักงานสาวบอกมา
"เปิดอยู่?" ไฟในร้านยาเปิดทิ้งเอาไว้ จนเต้าิต้องประหลาดใจ
"ไหนบอกว่าเวลานี้ร้านยาปิดแล้ว" เต้าิ ที่จำคำพูดพนักงานสาวได้ แต่ที่เห็นเปิดไฟในร้านตรงหน้ามันคือ "เปิดอยู่ไม่ใช่รึไง?"
"ช่างเหอะ" ในเมื่อเปิดแบบนี้ เต้าิก็ไม่รอช้า เดินเข้ามาในร้านทันที
"ว่าไงเ้าหนู มีอะไรกัน ถึงมาร้านยาดึกๆดื่นๆ"
ชายชราใบหน้าดูมีความรู้ เอ่ยออกมา เมื่อเห็นเต้าิเดินเข้าในร้าน
"เ้าของร้าน?" เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ในร้านคนเดียวก็คงไม่สามารถคาดเดาเป็คนอื่นได้อีก
เต้าิไม่รอช้า จัดการบอกอาการของแขนหักให้เ้าของร้านยาฟัง
"ไหน ขอข้าตรวจดูอาการหน่อย" หลังจากจับแขนเต้าิเพื่อตรวจสอบ สักพักก็จัดการเอายามาให้เต้าิ
"เ้ากินยาเม็ดนี้ ไม่นานกระดูกที่หักก็จะฟื้นฟูขึ้นมา แล้วทำการเชื่อมต่อกระดูกอีกครั้ง ก็จะกลับมาหายดี" เ้าของร้านยา อธิบายออกมา
"ขอบคุณมาก ค่าใช้จ่ายเท่าไรกัน?" เต้าิรับยามาเรียบร้อย กำลังจะควักเงินออกมา เพื่อจ่ายค่ายาให้ แต่อีกฝ่ายยกฝ่ามือขึ้นมาห้านิ้วเรียงชิดติดกัน พร้อมกับประโยคที่หลายคน้าได้ยินว่า "ฟรี"
"ฟรี?" ไม่นึกเลยว่าเ้าของร้านยา จะใจปล้ำได้ขนาดนี้
แต่เต้าิไม่เชื่อว่าโลกนี้ทุกอย่างจะได้มาฟรีๆแน่ รีบจัดการถามกลับไปว่า "ทำไม?"
"ไม่มีอะไรหรอก นานๆจะมีลูกค้ามาสักที"
"่นี้ลูกค้าน้อย ชาวบ้านอยู่กันอย่างยากลำบาก จนเริ่มทยอยออกจากเมืองไป ทำให้อีกไม่นานเมืองนี้ก็คงจะตกต่ำลงเรื่อยๆ หากยังเป็เช่นนี้ต่อไป คงต้องกลายเป็เมืองร้างในที่สุด"
เ้าของร้านยา เล่าระบายความในใจออกมาให้เต้าิฟัง
"เพราะการต่อสู้แย่งชิงบังลังก์เ้าเมือง?" เื่นี้พอคาดเดาได้อยู่แล้วว่า สาเหตุเป็เพราะใครกันแน่
"เ้ารู้แล้วสินะ แต่มันคงไม่ใช่เื่แปลกอะไรหรอก" เ้าของร้านยา พยักหน้ายอมรับขึ้นมา
"จริงสิ ข้ารู้สึกว่าร่างกายเ้ามันแปลกๆ เ้าได้กินยาอะไรก่อนหน้านี้ไหม" หลังจากตรวจสอบอาการแขนหัก ก็สังเกตเห็นบางอย่างจากในร่างของเต้าิ จึงเอ่ยถามออกมา
เต้าิ คิดสักพักก่อนจะเอ่ยเื่ยาที่กินเข้าไปให้เ้าของร้านยาฟัง
"ร่างกายข้าแปลกยังไง?" เต้าิ ไม่เข้าใจว่าร่างกายตัวเองมีปัญหาอะไรตอนไหน นอกจากแขนหักเท่านั้น
"ข้าก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน บางทีข้าอาจคิดไปเอง"
"แต่ถ้าเ้าอยากรู้ต้องให้หมอเป็คนตรวจน่าจะชัวร์กว่า หรือต้องให้จอมยุทธที่มีปราณระดับสูงเช็ดร่างกายเ้าดู บางทีเค้าน่าจะให้คำอธิบายเ้าได้" เ้าของร้านยา ไม่ใช่หมอ มีเพียงความรู้เื่แพทย์เล็กๆน้อยๆเท่านั้น จึงไม่สามารถตอบได้อย่างชัดเจน
"ขอบคุณมาก" ไม่นานเต้าิ ก็เดินออกจากร้าน ก่อนจะแนะนำที่อยู่จอมยุทธที่มีระดับปราณสูงให้เต้าิ เผื่อเต้าิคิดอยากจะตรวจสอบร่างกายตนขึ้นมา
"พรรคจันทรา?" เต้าิ จำชื่อพรรคเอาไว้ ในเมืองแห่งนี้สถานที่แห่งเดียวจะมีจอมยุทธที่มีระดับปราณสูงก็คงไม่พ้น พรรคจันทรา เท่านั้น
"หืม" เ้าของร้านยาที่เห็นเต้าิจากไปแล้ว ก็พบกับถุงใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
"นี้มัน" ตาเบิกกว้าง เมื่อพบว่าด้านในถุงมีเหรียญจำนวนมากใส่เอาไว้อยู่
"อย่าบอกนะว่าเป็ของเ้าหนูนั่น?" สายตาแทบไม่อยากเชื่อว่า เ้าหนู หรือ เต้าิ ที่เดินออกไปจะมีเงินมากมายติดตัวขนาดนี้กัน
"ช่างเป็เ้าหนูที่มีน้ำใจจริงๆ" เ้าของร้านยา มองออกไปตรงถนนที่ว่างเปล่า
"แต่แบบนี้เค้าคงไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครสินะ" การที่เต้าิวางเงินให้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการไม่อยากติดหนี้บุญคุณคนอื่น แม้จะไม่รู้มูลค่าของยา เพราะเ้าของร้านยาบอกว่าฟรี ทำให้เต้าิจัดการทิ้งเงินจำนวนหนึ่งไว้ที่ร้าน ซึ่งน่าจะเพียงพอหรือมากกว่าค่ายาด้วยซ้ำ
...
"เฮ้อ มาอยู่บนโลกใบนี้ ข้าต้องมาเจอแต่พวกชอบเล่นการแสดงหรอเนี่ย" เสียงถอนหายใจดังออกมา เมื่อเต้าิจับพิรุธอะไรบางอย่างได้
หากคิดจะมาเล่นการแสดงกับคนอย่างเต้าิ บอกเลยว่ายาก ตนเองเคยเล่นละคร เล่นหนังมาก่อน แค่นี้ทำไมจะมองไม่ออก แต่ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงเท่านั้น
ในเมื่อมีคนเขียนบทมาให้ตนเองเล่น ตนก็จะยอมเล่นตามบทบาทให้ก็ได้
"หวังว่าบทบาทนี้คงจะน่าสนใจไม่น้อย"
เต้าิ เผยยิ้มออกมาที่มุมปาก ไม่แน่ใจว่าคิดอะไรอยู่กันแน่
"เ้านั่นเข้าไปในตรอกแล้ว" เสียงใครบางคนดังขึ้นมา พร้อมกับรีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว
"พวกเ้าตามข้ามาทำไมกัน" เต้าิ ที่กำลังนั่งรอใครบางคนให้เผยตัวออกมา จึงตัดสินใจเดินเข้ามาในตรอกแห่งหนึ่ง
"เ้ารู้อยู่แล้ว?" กลุ่มคนที่สะกดรอยตามเต้าิ ต่างใ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้ว
"ข้ามองเห็นพวกเ้าั้แ่ในโรงเตี๊ยมแล้ว"
สายตาเต้าิที่มองดูถนน จากในห้องพักตัวเองชั้นบนก็พบเงาคนซ่อนตัวอยู่
ทั้งที่ไม่มีชาวบ้านเดินบนถนนเลยด้วยซ้ำ แต่กับมีเงาคนปรากฏออกมาทำลับๆล่อๆ จึงคาดเดาออกมาไม่ยากเลยว่าต้องเป็คนไม่ดี แต่ไม่รู้ว่ามีเป้าหมายอะไรกันแน่
802
