บทที่ 12 โมโหที่ไร้ประโยชน์เหรอ? เดี๋ยวซ้ำเติมจนคุณโมโหตายไปเลย!
หวังฟางเห็นถงฮั่วเดินกลับมา ก็แสดงสีหน้าดุร้ายพร้อมด่าทอออกมาทันที "ทำไมแกไม่ตายไปอยู่ข้างนอกซะ! ยังมีหน้ากลับมาอีก! ทั้งหมดเป็เพราะแกนังตัวไร้ค่า! ไร้ประโยชน์! ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด!"
"แค่ดูแลบ้านยังทำไม่ได้! ถ้ารู้แบบนี้ั้แ่ตอนที่แกเกิดมา ฉันน่าจะบีบคอแกให้ตาย! จับแกกดน้ำในกระโถน! ให้จมน้ำตายไปเลย!"
ถงฮั่วหน้าซีดขาว น้ำตาร่วงลงมาราวกับไข่มุก
เมื่อเทียบกับใบหน้าแก่ชราที่บิดเบี้ยวราวกับปีศาจของหวังฟาง ใบหน้าที่งดงามของถงฮั่วที่มีหยดน้ำตาเกาะพราว ยิ่งชวนให้คนรู้สึกสงสาร
แม่เฒ่าอวี๋เอ่ยขึ้นว่า "ภรรยาต้าไหล มีคำพูดว่าไม่กลัวโจรขโมย แต่กลัวโจรจ้องจะขโมย ตอนนี้โจรก็ขโมยของไปแล้ว เธอจะโทษฮั่วฮั่วไปทำไม?"
เพื่อนบ้านคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย หญิงสาวถูกทำร้ายจนหัวแตก ถูกแม่ของเธอทำร้ายจนร่างกายโงนเงน น่าสงสารมาก
"ทำไมจะโทษเธอไม่ได้? เธออยู่บ้านแต่บ้านกลับถูกยกเค้า ทำไมจะโทษเธอไม่ได้?" หวังฟางจ้องมองด้วยสายตาดุร้ายราวกับจะกินคน
"ฉันว่าเธอต้องเป็พวกเดียวกับโจรแน่ ๆ! นังตัวดี! ฉันจะไปแจ้งตำรวจ! ให้ตำรวจมาจับแกไปขัง! แล้วเอาไปปะา!" หวังฟางคลุ้มคลั่ง จะลากตัวถงฮั่วออกไป สีหน้าที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายนั้นดูราวกับจะพาถงฮั่วไปฆ่า!
ถงฮั่วสะบัดมือของเธอออก พูดด้วยความโมโหว่า "ตำรวจก็บอกแล้วว่าเป็ความผิดของคุณ! เป็เพราะคุณด่าคนอื่นรุนแรงเกินไป! พวกเขาถึงได้กลับมาแก้แค้น! ขโมยของในบ้านไปจนหมด!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เงินของฉันเองก็คงไม่หายไป! ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ชื่อเสียงก็ไม่เหลือ งานก็ไม่มี เงินก็หายไปหมด แล้วฉันจะไปโทษใครได้บ้าง?"
หวังฟางเห็นถงฮั่วยังกล้ากลับมาโทษเธอก็โกรธจนตัวสั่น เธอจึงตวัดมือเพื่อจะข่วนอีกฝ่ายไป!
ถงฮั่วรีบวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังถงต้าไหล หวังฟางตอนนี้โกรธจนเสียสติแล้ว ไม่สนใจถงต้าไหล ข่วนเขาหลายครั้งจนหน้าของถงต้าไหลที่ยังไม่ทันตั้งตัวรับมือมีรอยเื
ถงต้าไหลตบหน้าเธอไป หวังฟางร้องโหยหวนออกมา ถงต้าไหลยังตบหน้าเธอต่ออีกหลายครั้งอย่างดุดัน
มันก็แค่จักรยานสองคันเอง
ถึงจะถูกขโมยไปแล้วก็คือขโมยไปแล้ว เธอจะด่าอย่างไรก็ไม่ได้ทำให้โจรเอามันมาคืนได้หรอก
ถ้าเป็แบบนั้นจริง แล้วจะต้องมีตำรวจไว้ทำไม?
ถ้าไม่ใช่เพราะปากเสีย ๆ ของเธอ ที่บ้านจะโดนโจรกลับมาแก้แค้นหรือ?
หวังฟางโดนถงต้าไหลทำร้าย เธอโกรธจัดจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ สามีภรรยาทะเลาะตบตีกันต่อหน้าคนอื่น
ถงชุนชู่พยายามห้ามปรามอยู่ข้าง ๆ ส่วนถงฮั่วสะอื้นไห้พลางถอยออกมาจากฝูงชนแล้วกลับเข้าไปในบ้าน
เธอไม่เห็นจักรยานที่หวังฟางซื้อกลับมาอยู่ข้างนอก จึงเดาว่าพวกเขาคงเอาจักรยานเข้าไปเก็บไว้ในบ้าน
และแล้วเธอก็พบจักรยานใหม่เอี่ยมสองคันในห้องของถงชุนชู่ เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย เก็บทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายของตระกูลถงเข้าไปในพื้นที่มิติ
พรุ่งนี้เป็วันที่เธอจะต้องไปชนบท แต่เธอบอกกับถงชุนชู่ว่าเป็อีกหนึ่งสัปดาห์
คืนนี้เธอจะไม่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับตระกูลถงอีก
"ฮั่วฮั่ว!" ข่งหลินหลางสังเกตเห็นเธอ จึงรีบเดินเข้ามาหา "เธอไม่เป็ไรใช่ไหม? แผลที่หัวเป็อะไรมากหรือเปล่า?"
ถงฮั่วไม่คิดว่าก่อนจากไปยังจะได้เจอเธอ ทั้งสองเดินออกมาจากลานบ้าน เสียงรบกวนก็หายไป
“ป้าข่ง ฉันจะไปแล้ว"
ข่งหลินหลางใมาก รีบคว้ามือเธอไว้แน่น "ฮั่วฮั่ว อย่าทำให้ฉันใสิ อย่าคิดสั้นแบบนี้! ถึงที่บ้านเธอจะมีเื่ แต่พ่อเธอก็ยังเป็หัวหน้าแผนกที่โรงงาน พี่ชายเธอยังรับราชการทหาร ต้องกลับมาใช้ชีวิตใหม่ได้แน่ ๆ..."
ถงฮั่วรู้ว่าเธอเข้าใจผิดจึงอธิบายว่า "ฉันสมัครเป็เยาวชนนักเรียนแล้ว พรุ่งนี้จะไปทันที"
"เื่ใหญ่ขนาดนี้ เธอได้บอกพ่อแม่แล้วหรือยัง?" ข่งหลินหลางพูดด้วยความไม่พอใจ
ถงฮั่วไม่ตอบ
"ไม่ได้! ฉันจะพาเธอไปถามว่าจะยกเลิกได้หรือเปล่า!" ข่งหลินหลางกัดฟันพูด
ถงฮั่วดึงแขนเธอไว้พลางส่ายหน้า "ป้าข่ง ยกเลิกไม่ได้แล้ว ฉันเองก็อยู่ในเมืองนี้ต่อไปไม่ได้แล้วด้วย"
ข่งหลินหลางทั้งเ็ปและโมโห "ฉันว่ากู้จินเยว่ก็ไม่ได้ไม่มีใจให้เธอนะ บางทีเขา..."
ถงฮั่วตัดบทเธอ "ในวันแต่งงาน กู้จินเยว่อยู่ที่โรงพยาบาล คอยดูแลข่งมี่เสวี่ยที่หัวใจกำเริบ"
ข่งหลินหลางถึงกับตะลึงงัน ในวันแต่งงานของฮั่วฮั่ว กู้จินเยว่ที่เป็เ้าบ่าวกลับไปดูแลมี่เสวี่ยลูกสาวของเธอที่โรงพยาบาล?
"นี่… นี่มันเป็ไปไม่ได้ มี่เสวี่ยเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ เธอไม่มีทางมีความสัมพันธ์อะไรกับกู้จินเยว่หรอก" ข่งหลินหลางกุมมือถงฮั่วแน่น พยายามอธิบายสุดความสามารถ
น้ำตาของถงฮั่วไหลออกมา "ป้าข่ง พ่อแม่ของกู้จินเยว่ยอมรับเื่นี้แล้ว"
สีหน้าของข่งหลินหลางซีดขาว นี่มันจะเป็ไปได้ยังไง? ลูกสาวของเธอจะเป็คนแบบนั้นได้ยังไง?
"ป้าข่ง..." เสียงของถงฮั่วสั่นเครือราวกับแตกสลาย
หัวใจของข่งหลินหลางบีบรัดจนทรมาน "มันเป็เื่เข้าใจผิดหรือเปล่า? ฉันจะกลับไปถามเธอดู ถ้าเป็เื่จริง ฉันจะให้เธอมาขอโทษ..."
ถงฮั่วส่ายหน้า พูดด้วยความเสียใจว่า "ฉันยกเลิกการแต่งงานไปแล้ว ถ้าเธออยากได้เขาก็เอาไปเถอะ แต่ฉันกับเธอคงไม่มีทางเป็เพื่อนกันได้อีก"
ข่งหลินหลางรู้สึกละอายใจและตำหนิตัวเอง "ป้าข่งขอสัญญากับเธอ ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็ความจริง ฉันจะไม่มีวันยอมให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันเด็ดขาด! ถ้าหากเธอกล้าแต่งงานกับกู้จินเยว่ ฉันจะไม่ยอมรับเธอว่าเป็ลูกสาวอีกต่อไป!"
ถงฮั่วจิตใจสับสนวุ่นวาย ชาติที่แล้วตอนเธอกลับมา ข่งหลินหลางประสบเหตุและเสียชีวิตไปแล้ว
หากเธอยังมีชีวิตอยู่ บางที... อาจจะมีคนยืนอยู่ข้าง คอยพูดปกป้องเธอสักคำ และเธอคงไม่ต้องจบชีวิตลงอย่างสิ้นหวังแบบนั้น
ข่งหลินหลางพยายามชวนถงฮั่วไปพักที่บ้าน แต่เธอปฏิเสธ
"ฉันไม่อยากเจอข่งมี่เสวี่ย" ถงฮั่วถึงจะต้องไปอยู่ชนบทแต่ก็ไม่อยากให้ข่งมี่เสวี่ยมีชีวิตที่สุขสบาย
หลังจากฟ้ามืด คนที่มามุงดูเื่ราวที่บ้านตระกูลถงก็ถูกไล่กลับไปหมด
หวังฟางกับถงต้าไหลก็หยุดทะเลาะกันแล้ว
ถงชุนชู่เรียกให้ถงฮั่วไปยืมยาจากบ้านข้าง ๆ แต่ตอนนั้นพวกเขาถึงได้พบว่าถงฮั่วไม่ได้อยู่ในบ้านเลย
เนื่องจากก่อนหน้านี้เคยมีตอนที่ถงฮั่วหนีออกจากบ้านไปหลายวัน พวกเขาจึงไม่ได้สงสัยอะไร คิดแค่ว่าเธอคงถูกหวังฟางด่าจนวิ่งหนีไปเท่านั้น
"นังขยะ! นังตัวดี! นังอกตัญญู!" หวังฟางด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย
แต่คนในบ้านตระกูลถงก็เคยชินกับคำด่าพวกนี้แล้ว จนไม่รู้สึกว่ามันรุนแรงเกินไป
คืนนั้นในบ้านตระกูลถงไม่มีอะไรให้กินเลย และเพราะทุกคนมีาแบนใบหน้า จึงไม่กล้าออกไปกินข้าวข้างนอก พวกเขาต้องนอนหิวโซอยู่บนพื้นตลอดทั้งคืน
ถงฮั่วไม่ได้ไปบอกลากู้ซือด้วยตัวเอง เงินหนึ่งพันหยวนที่เขาให้เธอ เธอก็ไม่ได้รับไว้ แต่ทิ้งไว้ในบ้านหลังนั้น สิ่งที่เธอ้าไม่ใช่เงิน หรือพูดอีกอย่างคือเธอไม่อยากจบความสัมพันธ์กับกู้ซือง่าย ๆ
ถงฮั่วยังทิ้งจดหมายไว้ให้เขาหนึ่งฉบับ ขอบคุณเขาที่ดูแลเธอมาตลอด
เธอวางกุญแจไว้ใต้กระถางต้นไม้ข้างประตู ถงฮั่วถือห่อผ้าใบเล็ก ๆ เดินทางไปสถานีรถไฟ
ตอนที่รถไฟกำลังจะออก ถงฮั่วได้ยินเสียงคนะโเรียกเธอ
"ถงฮั่ว! ถงฮั่ว!" ในที่สุดข่งหลินหลางก็ตามหาคนเจอ
ถงฮั่วรู้สึกดีใจเล็กน้อย รีบลุกขึ้นยืน "ป้าข่ง!"
ข่งหลินหลางยัดห่อผ้าที่เธอเตรียมไว้เมื่อคืนส่งผ่านหน้าต่างรถไฟ "ฮั่วฮั่ว! ระวังพวกนักต้มตุ๋นระหว่างทางด้วย อย่าคุยกับคนแปลกหน้ามากนัก พอไปถึงที่หมายแล้วอย่าลืมเขียนจดหมายมาหาฉันด้วยนะ..."
พูดยังไม่ทันจบ รถไฟก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไป
ข่งหลินหลางวิ่งตามรถไฟพลางะโว่า "อย่าลืมเขียนจดหมายถึงฉันพอไปถึงที่นั่นนะ! บอกที่อยู่กับฉันด้วย ฉันจะส่งของไปให้..."
"ฮั่วฮั่ว! ดูแลตัวเองดี ๆ นะ!" ข่งหลินหลางวิ่งจนหอบ ในที่สุดก็หยุดวิ่ง แล้วะโออกมาสุดเสียง น้ำตาก็ไหลออกมาพร้อมกัน
หลังมองเงาร่างที่ค่อย ๆ พร่าเลือนไป เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเศร้าและเสียใจขนาดนี้...
ถงฮั่วโน้มตัวท่อนบนออกไปนอกหน้าต่างรถไฟ โบกมือไม่หยุดให้กับเงาที่ค่อย ๆ ห่างออกไปไกล
"คุณก็ดูแลตัวเองด้วยนะ..."
แม่!
3K
