เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “นั่นเป็นชีวิตของคนหนุ่ม ที่พวกเขาบาดเจ็บก็เพราะปกป้องทุกคน คุณหมอหยางขอร้องละค่ะ!”

        เมื่อต้องเจอกับสวีลี่ฉวินที่พยายามห้ามหยางอวี้หลานซูอินก็อดไม่ได้ที่จะร้องขอ

        แต่สวีลี่ฉวินกลับนิ่งเฉย “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันฉันรู้แค่ว่าตอนนี้ขาของฉันปวดจนแทบทนไม่ไหว”

        แม่เฒ่าสวีที่หน้าตึงอยู่ตลอดเวลาก็ผสมโรงด้วย “ฉันก็ไม่อยากพูดหรอกนะ อวี้หลานที่โรงพยาบาลมีเธอคนเดียวหรือที่เป็นหมอ เรื่องนี้เร่งด่วนก็จริงแต่ไม่มีหมอคนอื่นแล้วหรือ ฉันก็ไม่อยากพูดหรอกนะที่ขาของลี่ฉวินต้องทุกข์ทรมานแบบนี้เพราะใครเธอจะใจร้ายกับเขาได้ถึงขนาดนั้นเลยหรือ”

        จากนั้นเธอก็เล็งเป้าหมายมาที่ซูอิน “เด็กคนนี้ทำไมไม่รู้เรื่องอะไรเลย เมื่อวานมาถึงก็ต่อปากต่อคำกับฉันแล้วนี่ยังจะมายุ่งเรื่องในครอบครัวเราอีก”

        ซูอิน : …

        เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างหมดแรง “หนูไม่ได้ยุ่งเรื่องส่วนตัวของครอบครัวคุณหากพูดตามจิตสำนึกแล้ว ทหารเหล่านั้นตกอยู่ในอันตราย น่าสงสารมากซึ่งหากเทียบกับสถานการณ์ด้านนี้แล้ว ทางนั้นดูจะเร่งด่วนมากกว่าเสียอีก”

        “น่าสงสารหรือ สงสารแม่หม้ายกับลูกกำพร้าหรือ ฉันละสงสารลูกชายฉันจริงๆ…”

        แม่เฒ่าสวีเริ่มคร่ำครวญอีกครั้ง ถึงแม้สวีลี่ฉวินจะไม่พูดแต่เอาคางชี้ไปที่ขาของตนเอง ซึ่งแสดงความหมายอย่างชัดเจน

        เมื่อนึกถึงบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ในปีนั้นหยางอวี้หลานจึงทำได้แค่ต้องยอม

        “เฮ้อ ช่างเถอะ”

        เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้วซูอินจึงไม่สามารถกดดันให้หยางอวี้หลานไปโรงพยาบาลได้อีก

        เธอเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับสวีเหวินเหวินเพื่อซักเสื้อผ้าของตัวเองที่สกปรกหางตาเห็นหยางอวี้หลานนั่งคุกเข่านวดขาให้สามี ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกเวียนศีรษะ

        “อินอิน พ่อของฉัน…เขาเป็นคนแบบนี้เธอไม่ต้องไปใส่ใจหรอก”

        สวีเหวินเหวินพูดโน้มน้าวอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกไม่ค่อยดีซูอินพยักหน้าและรู้สึกว่าอาการเวียนศีรษะเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

        ไม่ต้องรีบร้อน

        เธอคอยเตือนตัวเอง ขณะเดียวกันก็พยายามขับเคลื่อนเซลล์ต่างๆ ในสมองเธอควรคิดหาทาง ทำอย่างไรจึงจะโน้มน้าวให้หยางอวี้หลานยอมไปผ่าตัดที่โรงพยาบาล

        ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

        ในขณะที่ซูอินกำลังคิดหาทางออกทางโรงพยาบาลก็กำลังหาทางออกอยู่เช่นกัน

        อันที่จริงมันเป็นไปตามที่แม่เฒ่าสวีพูดโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองไม่ได้มีแค่หยางอวี้หลานที่เป็นหมอในช่วงเวลาที่โรงพยาบาลติดต่อเธอพวกเขาก็กระตือรือร้นติดต่อหมอท่านอื่นด้วยเช่นกัน

        ที่คฤหาสน์ตระกูลหลิง บรรยากาศอึมครึมเช่นนี้ติดต่อกันมาสองวันแล้ว

        อู๋อู๋ไม่เข้าใจ ซูอินรู้ความจริงได้อย่างไร

        และรู้มานานแค่ไหนหรือจะรู้นานแล้วเรื่องที่ได้ช่วยชีวิตคนที่มีสถานะที่ไม่ธรรมดาจากนั้นก็รอดูเรื่องน่าขายหน้าของพวกเธอ

        นับตั้งแต่เธอมั่นใจว่าซูอินไม่พอใจหลิงเมิ่ง อู๋อู๋ก็ใช้ความอาฆาตตัดสินเรื่องนี้นั่นคือสิ่งที่สมองของเธอคิดขึ้นเอง เพราะยังโกรธที่ถูกทำให้ขายหน้า

        เธอฉีกกระดาษทิชชูสองม้วนเต็มๆแต่ก็ยังไม่สามารถกำจัดความโกรธให้หมดไปได้

        มีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลเข้ามาขณะนั้นอู๋อู๋กำลังจะเริ่มฉีกกระดาษทิชชูม้วนที่สามพร้อมกับเริ่มคิดแผนการใหม่

        “ผ่าตัดหรือ”

        “ฉันลางานแล้วนี่ ต่อให้ฟ้าถล่มก็อย่าได้มารบกวนฉัน!”

        เมื่อพูดถึงเรื่องที่จะให้ไปโรงพยาบาล ขายหน้ามากขนาดนั้นอู๋อู๋ปวดหัวแทบระเบิดเพราะเจอปัญหาหนักที่ยากจะแก้ไขเธอวางโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกโกรธ และอดด่าไม่ได้ “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ  พวกเขาจิตใจสกปรกขนาดไหนจะมาหลอกให้ฉันไปโรงพยาบาลแล้วหัวเราะเยาะละสิ”

        ใบหน้าของเธอบูดบึ้งขึ้นเรื่อยๆ เธอหยิบแก้วคอสูงที่อยู่ใกล้แล้วปาออกไปด้วยความโกรธ

        แก้วคอสูงลอยไปในอากาศเป็นเส้นพาราโบลาสวยงามเล็งไปที่หลิงเมิ่งที่เพิ่งเลิกเรียนกลับมาพอดีแก้วใบหนาและหนักโดนหางตาเข้าอย่างจัง เมื่อวานนี้หลังจากที่ซูอินออกจากบ้านหลิงเมิ่งก็อารมณ์ดีมาก นอนหลับเต็มอิ่ม รอยคล้ำใต้ตาจางลง

        เสียงกรีดร้องดังลั่น ตระกูลหลิงพากันตื่นตระหนก

        ในเวลาเดียวกันที่บ้านตระกูลสวีอาการเวียนศีรษะของซูอินที่กำลังซักผ้าอยู่ก็หนักขึ้นเรื่อยๆ

        “คำถามสุดท้ายในวิชาฟิสิกส์วันนี้…”

        สวีเหวินเหวินกำลังซักถุงเท้าให้คุณย่ามือของเธอถูสบู่พร้อมพูดถึงเรื่องการสอบในวันนี้ เธอวางสบู่ก่อนจะหันไปมองซูอิน

        “ซูอิน ทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ!”

        “ฉัน…”

        หน้าของเธอแดงหรือ

        ซูอินเอามือลูบแก้ม อาจเป็นเพราะเพิ่งโดนน้ำเย็นทำให้เธอรู้สึกว่าหน้าผากของตัวเองร้อนมาก

        เธอฝืนยืนขึ้น แต่กลับรู้สึกว่าขาไม่มีแรง

        “เธอมีไข้นี่ ต้องเป็นเพราะตากฝนเมื่อเช้าแน่ๆ”

        สวีเหวินเหวินมีสีหน้าร้อนใจ เธอล้างมือก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอก “แม่คะ อินอินมีไข้ค่ะ”

        ซูอินตักน้ำในอ่างข้างๆ มาล้างหน้าเพื่อเรียกสติตัวเองขณะที่กำลังจะบอกว่าไม่เป็นอะไร กินยาสักเม็ดก็คงหาย จู่ๆก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว นี่ถือว่าเป็นโอกาสดีไม่ใช่หรือ

        เธอเลิกฝืนร่างกายตัวเอง แล้วทิ้งตัวให้ล้มลงไปที่กำแพง

        เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะล้มหยางอวี้หลานที่เดินเข้ามากับสวีเหวินเหวินก็รีบเข้ามาประคองก่อนจะใช้มือที่หยาบกร้านเล็กน้อยแตะหน้าผากของเธอ

        “เป็นไข้ ทำไมหน้าแดงแบบนี้ อินอิน”

        “คุณป้าหยาง หนู…ไม่เป็นอะไรค่ะ หนูไม่อยาก…รบกวนพวกคุณ” น้ำเสียงของซูอินอ่อนแรงแต่สิ่งที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง

        “ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีกหรือ เธอต้องเป็นไข้จนเบลอไปแล้วแน่ๆ ไม่ได้การต้องรีบพาส่งโรงพยาบาล”

        “อวี้หลาน!”

        น้ำเสียงเด็ดขาดของแม่เฒ่าสวีดังขึ้น “ลี่ฉวินยังเจ็บอยู่นะ ทำไมจู่ๆวิ่งไปแบบนั้น”

        “แม่คะ เด็กคนนี้เป็นไข้จนเบลอไปหมดแล้ว ต้องรีบพาไปส่งโรงพยาบาลค่ะ”

        “แจ้งพ่อแม่ของเธอสิ มีพ่อแม่ไม่ใช่หรือ ครอบครัวมีฐานะนี่ ลูกคนอื่นทำไมต้องให้ครอบครัวจนๆ อย่างเราต้องเป็นห่วงด้วย”

        หยางอวี้หลานยังคงนึกถึงโทรศัพท์จากโรงพยาบาลที่โทรมาเมื่อครู่หัวใจของคนเป็นหมอ เธอต้องการไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเหล่านั้น

        อันที่จริงเธอก็ไม่ใช่คนที่ไร้ซึ่งความเห็นแก่ตัวตั้งแต่ที่มีการแจ้งว่าจะให้โหวตเลือกผู้ที่ได้โควตาเธอเป็นคนจัดเก็บเอกสารเงื่อนไขเรื่องนี้และพบว่าคนที่มีความสามารถมากกว่าเธอได้รับเลื่อนตำแหน่งหมดแล้วคงไม่มาแย่งชิงกับเธอ ในบรรดาหมอทั้งหมดตอนนี้คงมีเพียงเธอกับอู๋อู๋ที่พอจะมีโอกาส

        จากข่าวลือที่ผ่านมา แม้ว่าบ้านของอู๋อู๋จะมีเงินแต่โอกาสที่จะถูกเลือกกลับมีไม่สูงนัก

        ครั้งนี้เธอจึงคาดหวังมาก

        เมื่อเห็นว่าเหวินเหวินโตขึ้นแล้วเรียนมัธยมปลายอีกสามปีก็เข้ามหาวิทยาลัย แม่ก็แก่แล้ว อาจจะป่วยได้ครอบครัวพึ่งพาเงินจากเธอคนเดียว เธอจึงจำเป็นต้องปีนขึ้นไปให้สูงกว่าเดิม

        ในช่วงเวลานี้หากเจ้าหน้าที่และทหารที่บาดเจ็บได้รับการช่วยเหลือการประเมินครั้งนี้จะทำให้เธอมีความมั่นใจมากขึ้น

        แต่ความคิดเช่นนี้ เธอไม่สามารถบอกสามีและแม่สามีคราวก่อนที่ได้เลื่อนขั้นก็เกิดปากเสียงกันไปครั้งหนึ่งพวกเขาเกรงว่าหากเธอมีโอกาสที่ดีแล้ว จะไม่สามารถควบคุมเธอได้อีก

        เมื่อเกิดความคิดเช่นนี้ หยางอวี้หลานจึงตั้งมั่นในทันที

        “อินอินยังเด็ก ช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ หากแกเป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ปอดบวมหรืออะไรสักอย่างซึ่งก็ไม่ต่างกัน ฉันต้องพาเธอไปส่งโรงพยาบาลก่อนค่ะ”

        ท่าทีของหยางอวี้หลานทำให้แม่เฒ่าสวีรู้สึกได้ถึงวิกฤตในครั้งนี้ “ไม่ได้ หากเธอไม่ปรนนิบัติลี่ฉวินเธอก็อย่าหวังจะไปทำอย่างอื่น!”

        ถึงแม้ซูอินจะดูอ่อนแอ แต่ความเป็นจริงเธอยังมีสติอยู่

        และเธอก็รู้แล้วว่าความขัดแย้งของพวกเขาอยู่ที่ไหนสองแม่ลูกนี้แสดงความเห็นแก่ตัวออกมาเหมือนกัน ดังนั้นในปีนั้นสวีลี่ฉวินจะยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยคนอื่นได้อย่างไร

        เธอไม่คิดอะไรอีก ทิ้งตัวลงบนร่างของหยางอวี้หลานร่างกายที่พยายามฝืนได้ล้มลงอย่างอ่อนแรง

        “แม่คะ อินอินสลบไปแล้วค่ะ!”

        หยางอวี้หลานไม่ต่อปากต่อคำอีกเธอกับลูกช่วยกันประคองร่างของซูอินด้านซ้ายและขวาเปิดประตูก่อนจะกางร่มออกไปท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ