ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ภายในห้องโถง บ้านของเรนิตา

        “โอ้!...ขอบคุณค่ะ คุณธัญญา..คุณดูสง่า งดงามมากค่ะ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ”เธอกล่าวออกมาจากใจจริง

        “ขอบคุณมากค่ะ หวังว่าไม่ทำให้พวกคุณต้องคอยนานนะคะ”ธัญญากล่าวพร้อมกับหันไปมองที่เจ้านางไม้หอม และกล่าวทักทายเธอ
ด้วยเช่นกันทั้งสองเคยพบกันและอยู่ร่วมกันช่วงเวลาหนึ่งจึงมีความสนิทและเข้าใจกัน

        “อ๋อ ค่ะฉันคงจะเป็นกังวลมากเกินไปนะคะ” เธอกล่าวออกไปด้วยความโล่งใจ จริงๆแล้วเธอก็มีความตั้งใจที่จะต้องปรับตัวกับเรื่องนี้

        “คุณเรนิตาเป็นคนมีจิตใจบริสุทธ์และก่อนหน้าก็ไม่เคยพบเรื่องราวต่างๆแบบนี้ เป็นธรรมดาที่ยังไม่ชิน แต่ต่อไปก็จะค่อยปรับตัวได้นะคะ”เจ้านางไม้หอมเข้าใจและก็ได้กล่าวให้กำลังใจเธอ

        “ค่ะ ฉันจะพยายามนะคะ” เรนิตา เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยจึงยิ้มให้กับทั้งสองร่างทิพย์ที่งดงามเธอเองรู้สึกดีขึ้นและรู้ได้ว่าทั้งสองนั้น
เข้าใจในตัวเธอทำให้เกิดความคุ้นเคยและเป็นกันเองมากขึ้น

        ขณะนั้นเองเทวินจึงได้ค่อยๆลืมตาขึ้น การที่เขาเวลาหลังเข้าสู่ร่างกายนั้น เป็นเพราะว่าต้องรวบรวมความตั้งมั่นในจิตใจ

        เขามีความรู้สึกดีเป็นพิเศษต่อสตรีทั้งสามเมื่อต่างก็มาอยู่ร่วมกันตนเองก็รู้สึกมีความประหม่าเกิดขึ้นด้วย

        “ได้อยู่พร้อมกันแล้ว...ผม..รู้สึกยินดีมากครับ”แม้จะทำใจได้ แต่ก็ยังคงพูดอะไรได้ไม่เต็มที่มากนักสำหรับเขาในเวลานี้
หากว่ามีอาการเขินเกิดขึ้นนั้นก็เป็นแบบนั้น

        จากที่ทั้งสองได้กล่าวออกมาทำให้เทวินรู้สึกถึงสิ่งที่เขาต้องทำ เป็นวาระที่เป็นไป ทั้งเพื่อตัวเขาเองเพื่อคนที่ตนเองรักและเพื่อคนอื่น
ตามที่เขามี เขาเป็นอยู่และสามารถที่จะทำได้

        “ครับผมขอบคุณมากนะครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ”เขากล่าวออกมาจากใจพร้อมด้วยรู้สึกของคุณต่อทั้งสอง

        “เราจะช่วยกันค่ะ”เรนิตาได้กล่าวด้วยที่มีความคิดเช่นเดียวกัน

        “เราจะช่วยกันค่ะทั้งเรื่องที่เรามีวาระต้องอยู่และเรื่องการเกิดขึ้นของมหานวดาราที่อยู่ติดกับระบบสุริยะจักรนี้ค่ะ”ธัญญากล่าว

        เทวิน: “จริงสิครับเห็นคุณอมราบอกว่าที่มิติภพนั้นเกิดการสั่นสะเทือนจากเรื่องนี้”

        ธัญญา: “ใช่ค่ะ เกิดการสั่นสะเทือนขึ้นเป็นระรอกๆเหมือนกับการเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่บนโลกมนุษย์”

        ธัญญา: “ค่ะ เราจะทำตามแผนนี้ เมื่อสังเกตพบสิ่งใดเราจะแลกเปลี่ยน และจะคอยช่วยพวกคุณ” เธอหันไปมองที่เรนิตาอย่างมีความหมายมีบางอย่างที่ทั้งเธอและเจ้านางไม้หอมไม่ได้บอกต่อเทวิน

        ที่พวกเธอเป็นกังวลคือเกิดเหตุลางที่อาจจะส่งผลต่อเรนิตา และรู้สึกได้ว่าเรนิตาเธอได้ถูกบางอย่างเลือกและกำหนดที่จะให้เป็นตัวแทน เพียงแต่พวกเธอยังไม่มั่นใจยังไม่รู้ว่าสิ่งนั้นแท้จริงคืออะไร

        เจ้านางไม้หอมคิดเช่นเดียวกันเธอกลัวว่าทั้งเทวินและเรนิตาจะมีความเป็นกังวลเกิดขึ้น เธอจึงได้กล่าว “ฉันว่าเรายังมีเวลามากพอ
ตอนนี้ก็จะดึกแล้ว ควรจะแยกย้ายกันไปผักผ่อนก่อนนะคะ”

        “ค่ะ”ธัญญาและเรนิตาเห็นด้วยกับเธอ พวกเธอทั้งสามตอนนี้แทบจะเป็นใจเดียวกันไปแล้ว

        “ครับ ผมเองก็มีแผนที่จะต้องข้ามไปยังอีกฝั่งชายแดนประเทศในวันมะรืน ผมยินเป็นอย่างยิ่งที่มีพวกคุณอยู่ด้วยกับเราครับ”
เทวินกล่าวก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายกันในค่ำคืนนี้