เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

……………………..

(สามวันผ่านไป)

การฝึกซ้อมของกล้าเป็นไปอย่างขะมักเขม้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดทำมาก่อน เพราะการต่อยตี นั้นเป็นอะไรที่เด็กเนิร์ดไม่ต้องการ

“ ฟู่…….” กล้าเป่าปากระบายลม กายสันทัดที่แกร่งเกร็งหยัดยืนหน้าไม้ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆง้างหมัดไปข้างหลัง สองเท้าย่อลงเล็กน้อย ดวงตาเพ่งมองตรงไปที่เป้าหมาย ปิดท้ายด้วย……

“ ย่า……”

กล้าปล่อยหมัดตรงออกไป ก่อให้เกิดแรงลมรุนแรงที่พุ่งตรงไปปะทะไม้ใหญ่ ทำให้มันโยกไหวจนเกือบล้ม

“ ครืน….”

กล้ากลับมาอยู่ในท่ายืนปกติ ในใจพยายามครุ่นคิดถึงวิธีฝึกที่จะทำให้ชำนาญมากกว่านี้

“ เฮ้อ….ถึงเราจะควบคุมคอสโมได้คล่องขึ้น แต่ก็ไม่อาจแสดงอานุภาพได้เต็มที่ ดังนั้นเรื่องจะเอาชนะคู่ต่อสู้ระดับบรอนต์เซนต์ คงเป็นแค่ฝัน ”

ระหว่างที่กล้าหนักใจอยู่นั้นเอง เจ้าหนูตัวแสบที่คอยแอบดู ก็เสนอหน้าออกมา พร้อมลิ่วล้ออีกสองนาย

“ ไง…พี่เซย่ามีเรื่องกลุ้มใจเหรอ ”

กล้าหันมามองสามหน่อจอมกวนแวบนึง แล้วถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็ตอบเนือยๆ

“ ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ ”

“ ไม่จริงหรอก ผมว่าพี่ไม่ได้แค่เหนื่อยแน่ มันต้องมีเรื่องอะไรที่ชวนกลุ้มใจมากกว่านี้ ” เด็กน้อยทำเป็นรู้ ซึ่งก็ตรงกับความเป็นจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ กล้าเลยหันมามองเป็นเชิงตรึกตรอง ก่อนตัดสินใจขอคำปรึกษา

“ โอเค…ปิดนายไม่ได้จริงๆ ชั้นมีเรื่องที่ปวดหัวสุดๆ และขนาดฝึกหนักถึงสามวัน ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น ”

“ และเรื่องนั้นก็คือ…..” เด็กทั้งสามออกปากถามพร้อมกัน ท่าทางลุ้นจัด กล้าเลยทิ้งเวลาไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะเผยความในใจให้หนูน้อยจอมกวน

“ เรื่องนั้นก็คือ…ชั้นยังควบคุมพลังได้ไม่ดีพอ ”

คำพูดนั้นทำเอาเยาวชนทั้งหลายถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าแลงุนงงสุดขีด ไม่นาน หนึ่งในแก๊งที่เป็นเด็กอ้วนก็ถามไถ่ขึ้นมาบ้าง

“ พลังที่พี่ว่า….หมายถึงคอสโม ใช่มั้ย ”

“ เอ๊ะ! นายรู้….” กล้าทวนคำ เพราะนึกสงสัยที่เด็กน้อย รู้จักคำว่า ”คอสโม” อันเป็นพลังแฝงที่เหล่า“เซนต์” ใช้มันในการต่อสู้

“ ไม่เห็นยากเลย มูลนิธิแกรนด์ก็ประกาศเรื่องนี้อยู่โครมๆ พวกเขาทั้งถ่ายทอดในทีวีและสื่อประเภทต่างๆ ” เด็กผอมใส่แว่นหนาอีกคนเตร่มาบอก พลางหยิบยื่นมือถือให้

กล้ารีบรับมันขึ้นมาดู เลยพบว่ามูลนิธิแกรนด์เล่นใหญ่จริงจัง ด้วยพวกนั้นทั้งอธิบายเรื่องของเซนต์อย่างละเอียด แถมมีภาพที่นักนักรบเหนือมนุษย์โชว์ศักยภาพให้ดูอีกต่างหาก ซึ่งก็จังหวะที่กระโดดถีบกำแพงปูนหนาสามนิ้วจนพังทลายในตีนเดียว แน่นอนว่าพระเอกในคลิปดังกล่าวย่อมต้องเป็น….จาบุ บุรุษผู้ทั้งรักและเทิดทูนคุณหนูสาว

“ ว่าแต่…..พี่เซย่าทำแบบคนนี้ได้มั้ย เพราะพี่เองก็เป็นเซนต์เหมือนกันนี่นา ” ดวงตาของโยชิโร่ถึงกับทอประกายยินดี ท่าทีเปลี่ยนไปพอสมควร เพราะรู้ว่าบุคคลตรงหน้าเป็นถึง…นักรบในตำนาน

“ อ่า…เอ่อ….ก็พอได้อยู่นะ ” กล้าอ้ำอึ้ง

“ แสดงให้ดูหน่อยสิ เราอยากเห็น ” ทั้งสามหน่อพูดพร้อมกัน กายมินิแบบเด็กสิบขวบถึงกับเกร็งไปทั้งตัว

“ จะดีเหรอ ” กล้ายังคงอิดเอื้อน ในใจแอบเขินนิดๆที่ต้องโชว์ความสามารถให้คนอื่นดู

“ ดีสิครับ พวกผมจะได้ช่วยกันวิเคราะห์ว่าพี่เซย่าควบคุมคอสโมได้ไม่ดียังไง เผื่อว่าจะหาวิธีแก้ไข ” คราวนี้ประธานอย่างโยชิโร่เสนอแนะบ้าง ซึ่งก็แยบคายพอสมควรจนทำให้กล้าเริ่มเชื่อถือ

“ อืม….โอเค เอาก็เอา เดี๋ยวพวกนายคอยดูให้ดีนะ แล้วช่วยบอกชั้นด้วยว่าควรแก้ตรงจุดไหน ”

“ เฮือก….ได้ครับ ” เด็กทั้งสามกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน

กล้าตั้งสติอยู่อึดใจ จากนั้นก็กำหมัด และค่อยยกสองแขนขึ้นมาระดับเอว พร้อมสำรวมจิตใจ เพื่อเรียกคอสโมในร่างกายตามหลักการที่มารีนได้สอนมา ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในเวลาต่อมาก็คือ…..บังเกิดออร่าสีน้ำเงินอ่อนแผ่ซ่านออกมาทั่วร่างกายแกร่งเกร็ง

“ โอ้…..ว้าว……” เด็กทั้งสามเกิดอาการตาโตเท่าไข่ห่าน ในใจนึกทึ่งไปตามๆกัน เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอเรื่องราวที่คล้ายการ์ตูนแบบนี้ (มันก็เป็นการ์ตูนจริงๆนั่นแหละ)

“ นี่แหละ คอสโมของชั้น แล้วนายคอยดูต้นไม้นั้นให้ดีนะ ” กล้าบุ้ยใบ้ไปยังไม้ใหญ่ขนาดสองคนโอบที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 10 เมตร จากนั้นก็ปล่อยหมัดขวาตรงที่รุนแรงจนบังเกิดคลื่นลมรูปดาวตกพุ่งไปใส่เป้าหมาย ทว่า…..

“ ตูม…….”

“ เหวอ….”

เสียงกัมปนาถดังสนั่น อันกังวานราวกับระเบิดลง พวกเด็กๆจึงยกสองมือขึ้นปิดใบหน้า แล้วพอหายตกใจ กลุ่มเยาวชนก็รีบชมผลงาน ทำให้พบกับ…หลุมลึกขนาดเท่าครกใกล้ไม้ใหญ่ต้นนั้น

“ นั่นไง ขนาดระยะห่างแค่นี้ ชั้นยังโจมตีไม่โดนเลย จึงไม่แน่ใจว่าจะเพียงสู้กับศัตรูระดับบรอนต์เซนต์ ”

“ อืม…….” โยชิโร่ หัวโจกของแก๊งเด็กคิดหนัก ก่อนจะเสนอให้กล้าลองโชว์ฝีมืออีกที

“ ไหนพี่ อ่า…เอ่อ…ช่วยยิงพลังคอสโมให้ดูอีกทีซิ ”

แน่นอนว่ากล้าไม่ขัด ซึ่งก็ทำให้เด็กๆเห็นว่าหนุ่มเนิร์ดรายนี้ไร้ความแม่นยำเพียงใด เพราะยิงไปถึงสิบที แต่ทำได้แค่ฉิวเฉียดเป้าหมายเพียงหนเดียว อันเป็นเรื่องที่ละเหี่ยใจขั้นสุด

“ เฮ้อ….รู้งี้ ตอนเด็กๆ เล่นเกมยิงปืนให้มากกว่านี้ดีกว่า จะได้ปล่อยพลังคอสโมให้ดีกว่านี้ ”

หลังจากกล้าโชว์ความทุเรศให้ดูเกือบสิบนาที ประธานเด็กซนก็ร้องเบรก

“ โอเค….ผมเข้าใจปัญหาของพี่แล้ว ซึ่งพอมีทางแก้ไข ”

“ เหรอ…แก้ยังไง นายช่วยมาเป็นกุนซือให้ที ” กล้ายอมหันไปขอความช่วยเหลือ เพราะเวลาที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน ทำให้เขารู้ว่าปัญญาของประธานเด็กซนคนนี้ก็มีดีพอสมควร

“ อืม…ต้องเริ่มจากจัดเมนูการฝึกให้พี่เซย่า ”

“ ใช่แล้ว จัดการฝึกให้ใหม่ ” สองลิ่วล้อที่เป็นลูกคู่ ร้องสนับสนุนพร้อมกัน ซึ่งกล้าอยากถามเหลือเกินว่าเขาควรเปลี่ยนไปฝึกแบบใด แต่ไม่ทันได้เอ่ยปาก เยาวชนหัวโจกก็ชิงกล่าว

“ เรื่องนั้นไม่ยาก ขอเวลาเตรียมตัวซักสองสามชั่วโมง แล้วจะมาอธิบายอีกที ”

“ หา….นานขนาดนั้นเลยเหรอ ”

“ ใช่แล้ว พี่ชาย ของดีต้องรอนานๆ ” โยชิน่าตัดบท ก่อนจะหันไปตะโกนใส่กลุ่มพุ่มไม้หนาที่ด้านหลัง

“ เห็นแล้วใช่มั้ยว่าพี่เซย่าต้องการอะไร ดังนั้นพวกเรามาร่วมแรงร่วมใจกัน ”

กล้าแอบงง เพราะทิศทางที่เด็กน้อยหันไป มันเป็นพุ่มไม้รกทึบ แต่ไม่ทันได้ตรึกตรอง กลุ่มเด็กวัยเดียวกันหลายสิบชีวิตก็ผลุบหัวขึ้นมา ก่อนจะขานรับคำสั่ง ดุจดังทหารกล้าในกองพลพันธุ์ดุ

“ โอเค พวกเราจะช่วยพี่เซย่าเอง เฮ……”

“ เอ๊ะ! นี่พวกนาย….” กล้าตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีเยาวชนชายหญิงตามมาเชียร์ขนาดนี้

“ ฮะ ฮะ ฮะ…เรื่องธรรมดา พวกเด็กๆชื่นชอบเหล่าฮีโร่กันทั้งนั้น และพี่เซย่าก็เข้าแก๊ปพอดี ” โยชิโร่ตบไหล่เบาๆ ท่าทางตีซี้คล้ายจะพยายามเป็นรุ่นเดียวกับกล้า ทำให้เด็กหนุ่มแอบฉุนนิดๆ

“ หน็อย……ไอ้หนู ปีนเกลียวเกินไปแล้วมั้ง ชั้นอายุเยอะกว่านายนะ ”

……………………..

เด็กสี่สิบกว่าชีวิต (เกือบหมดสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า) หายตัวไปร่วมสองชั่วโมง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับหุ่นซ้อมท่าทางแปลกๆที่ถูกสร้างมาจากหมอนและไม้กวาด

“ อ่า…นี่คือ…..” กล้าเริ่มติดอ่าง เขาไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น

“ ไม่น่าถามเลย นี่ก็คือ…หุ่นซ้อมที่พวกผมช่วยกันสร้างไง ดูสิ เหมือนเซนต์จาบุที่เราเห็นในคลิปมั้ย ” โยชิโร่แถลงไข ท่าทางปลาบปลื้มใจกับผลงานที่ชาวแก๊งร่วมกันบรรจงสรรค์สร้าง

“ เอ่อ…กะ…ก็คงเหมือนกันล่ะมั้ง ” กล้าตอบไม่เต็มเสียง สายตามองดูขนไม้กวาดที่พยายามทากาวให้ติดกับหมอนกลมๆที่เป็นส่วนหัว มิหนำซ้ำยังมีการวาดรูปใบหน้ามนุษย์บนนั้น ซึ่งดูยังไง ก็ไม่คล้ายจาบุเลยซักนิด ส่วนช่วงลำตัวที่ทำจากหมอน ก็ถูกผูกติดกับด้ามไม้กวาดด้วยเชือก และมันมีความสูงประมาณเมตรครึ่ง อันใกล้เคียงผู้หญิงตัวเล็กๆ

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า แจ่มสุดๆเลยต่างหาก ” โยชิโร่หัวเราะร่า ก่อนจะตบไหล่อีกครั้ง ทำให้กล้าเริ่มหัวเสียจนทำตาแข็งใส่เสียหนึ่งดอก หนูน้อยจอมปีนเกลียวจึงเริ่มรู้ตัว พร้อมกลับคืนสู่ประเด็นที่ต้องการ

“ ฮะ…แฮ่ม โอเค ในเมื่ออุปกรณ์พร้อมแล้ว ก็ขอให้พี่เซย่าฝึกยิงพลังคอสโมใส่เรื่อยๆจนกว่าจะจับจุดได้ ยังไงก็ขอให้คิดว่ามันคือ…เซนต์จาบุ พี่จะได้มีแรงจูงใจ ”

“ เฮ้อ…..จะพยายามแล้วกัน ” กล้ายกมือขึ้นปาดเหงื่อ แต่ไม่ว่ามองหุ่นซ้อมตัวนี้ยังไง แรงจูงใจก็ไม่มาซักที

………………………

กล้าฝึกยิงพลังคอสโมใส่หุ่นซ้อมไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าหมัดแรกๆ ก็มีผู้ชมคอยส่งเสียงเฮอย่างสนุกสนาน แต่ก็ไร้ความแม่นยำโดยสิ้นเชิง เพราะมันไม่ตรงเป้าเลย พอเข้าสู่ชั่วโมงที่สอง เสียงเชียร์เริ่มเบาลง ล่วงสู่ชั่วโมงที่สาม บุคคลที่คอยเอาใจช่วยเหลือเพียงสามหน่อเท่านั้น

“ การยิงครั้งที่ 345 ” เด็กร่างผอมที่เป็นลิ่วล้อประกาศเนือยๆ เพราะใช้เสียงจนเหน็ดเหนื่อย โดยมีเด็กอ้วนและโยชิโร่คอยผลัดเปลี่ยนกันทำหน้าที่นับครั้ง

“ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก….” กล้าหอบเบาๆ ด้วยสูญเสียเรี่ยวแรงไปพอสมควร ก่อนจะยิงพลังคอสโมใส่เป้าหมายอีกวาระ แต่คราวนี้ห่างไกลร่วมเมตรเศษเลยทีเดียว ทำให้ทุกคนท้อแท้ไปตามๆกัน