เช้าวันนี้ช่างเป็วันที่สดใสสำหรับทุกคนในจวนเพราะคุณชายใหญ่กับคุณชายรองจะกลับจวนมาพักผ่อนพร้อมกันที่ผ่านมามีโอกาสยากนักที่คนในครอบครัวจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาท่านพ่อกับท่านแม่หรือแม้แต่บ่าวไพร่ในจวนต่างยิ้มแย้มแจ่มใสรอต้อนรับกันอยู่ที่ห้องโถงของบ้านอย่างพร้อมเพรียงหากแต่มีคนหนึ่งที่หาได้ทำตัวคล้อยตามกับบรรยากาศไม่นางนั่งหน้างองุ้มราวไม่ขับถ่ายมาหลายวันเป็ที่ขัดตาบิดามารดายิ่ง
“จื้อเอ๋อร์ทำหน้าตาให้ผ่องใสหน่อย วันนี้พี่ชายกับสหายรักกลับมาลูกควรยิ้มแย้มแจ่มใสจึงจะถูกมิใช่หรือ” แม้ประโยคจะดูตำหนิแต่น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความตามใจของบิดาไม่อาจทำให้นางกลัวได้
“โธ่ ท่านพ่อเ้าขา หากมาคนเดียวลูกย่อมดีใจอยู่แล้ว เล่นมาสองคนพร้อมกันวันวันลูกคงได้แต่นั่งห้ามทัพไม่ต้องไปทำอะไรกันพอดี” แค่คิดนางก็เหนื่อยหน่ายจะแย่สองคนนั้นอยู่ด้วยกันมีแต่ชวนกันทะเลาะไม่ก็ชวนกันต่อยตีวัดฝีมือหาผู้ชนะไม่ได้ก็ต้องมาให้นางตัดสิน พอตัดสินให้คนหนึ่งชนะผลคืออีกคนก็ไม่ยอมหาว่านางลำเอียงบ้างละ หาว่านางไม่รักบ้างละใครเป็นางไม่รำคาญให้มันรู้ไปสิ
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วจิบชาเสียงชายที่คุ้นเคยก็ดังลอดเข้ามาในห้องโถง สำหรับคนอื่นแทบจะยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุขแต่นางกลับรู้แล้วว่าเวลาแห่งความเงียบสงบหมดลงไปอีกเกือบเดือนทีเดียวจากเสียงที่ฟังดูก็รู้แล้วว่ากำลังเดินทะเลาะกันมานางลุกขึ้นไปหลบหลังเก้าอี้บิดาทันทีขออีกสักนาทีก็ยังดีเถิดน่า
เสียงของาน้ำลายเงียบลงเมื่อเดินเข้าใกล้ห้องโถงสองร่างสูงใหญ่กำยำ คนหนึ่งสูงกว่าเล็กน้อยหน้าตาขี้เล่นมีแววดุดันสมกับเป็นักรบอีกคนแม้รูปร่างจะเล็กกว่าหากแต่ใบหน้าเรียบนิ่งขัดกับสายตาที่มองด้วยแววอบอุ่นสองคุณชายของจวนเ้าเมืองหล่อเหลาไปคนละแบบ เป็ที่ต้องตาของสตรีทั่วทั้งตงเป่ยออกไปเดินข้างนอกเมื่อใดผ้าเช็ดหน้าหลายผืนถูกทอดลงพื้นด้วยความหวังว่าจะถูกเก็บไปเป็ของแทนใจบรรดาขุนนางเล็ก ๆและคหบดีต่างก็พากันอยากเกี่ยวดองด้วยเล็งเห็นอนาคตอันก้าวไกลของคนหนุ่มทั้งสอง
เมื่อเดินมาถึงเบื้องหน้าบิดามารดาที่ยืนรอรับเข่าทรงศักดิ์ศรีของบุรุษก็ทรุดลง เปล่งเสียงคารวะดังกังวารไปทั้งโถง เลี่ยงหวงและซินเหลียนที่ตอนนี้น้ำตาคลอหน่วงลุกขึ้นประคองให้บุตรชายทั้งสองลุกขึ้นซินเหลียนจับบุตรชายสองคนหมุนไปมาอยู่หลายรอบเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีส่วนใดได้รับาเ็ ลูกชายสองคนเรียนการต่อสู้มีหลายครั้งที่กลับบ้านมาพร้อมรอยแผลรอยช้ำ แม้ทำใจไว้บ้างแล้วแต่หัวใจของมารดาเมื่อเห็นลูกาเ็ ตนเองก็รู้สึกเจ็บไม่ต่างกัน
รอจนมารดาสำรวจร่างกายพลางถามสารทุกข์สุขดิบจนพอใจแล้วเลี่ยงหรงจึงได้โอกาสเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ของบิดาเขาเห็นั้แ่แรกแล้วว่าน้องสาวตัวน้อยหลบอยู่ที่นั่น ปกติหากเขากลับมาจวนนางจะวิ่งเข้ามากอดเสียแน่นแต่หากมาพร้อมเ้าก้อนหินเมื่อใด นางหลบได้ก็หลบ หลีกได้ก็หลีกแต่ละวันแทบไม่เห็นตัว ครั้งนี้คงโดนมารดาบังคับมาถึงได้ยอมมานั่งรอต้อนรับด้วย
ทันทีที่แววตากลมโตมองเห็นพี่ชายเดินเข้าหาก็วิ่งหลบไปอีกทางทันทียังไม่ทันได้ไปไหนไกลก็ถูกรวบตัวโดยสหายรักที่เดินอ้อมมาดักอีกทางเอาไว้ด้วยความเร็วในการวิ่งภาพจึงดูคล้ายนางเป็ฝ่ายกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนเ้าก้อนหินเสียเอง เท่านั้นแหละราวกับมีไฟประทุในอก เขาะโออกไปอย่างสุดเสียง
“เ้าก้อนหิน กล้าดีอย่างไรมากอดน้องสาวข้า ห้ะ!” จิ๋นหลี่เองก็หาได้เกรงกลัวไม่แค่นเสียง หึ ขึ้นมาครั้งหนึ่งก่อนสวนกลับอย่างเ็า
“นางวิ่งเข้ามาหาข้าเอง หรือเ้าตาบอด” ถ้อยคำแสลงหูเมื่อมาพร้อมเสียงเ็าก็เรียกเืให้ขึ้นหน้าเลี่ยงหรงได้อย่างไม่ยากเย็น
“ปล่อยนางมาหาข้าเดี๋ยวนี้ เ้าก้อนหินข้างกองขี้หมา” ถ้อยคำเริ่มรุนแรงขึ้นตามอารมณ์คนพูดหากแต่จิ๋นหลี่นอกจากกลับรัดตัวประกันแน่นพร้อมทั้งก้มลงประทับริมฝีปากลงบนเส้นผมของเ้าตัวน้อยอย่างรวดเร็ว
เห็นน้องสาวถูกกินเต้าหู้ซึ่งหน้าแม้รู้ดีว่าทั้งสองคนรักกันดังพี่น้องคลานตามกันมา แต่พี่ชายที่ไหนจะทนไหวเล่ามันทั้งหอมทั้งกอดน้องสาวเขาก่อนตัวเขาเสียอีก เช่นนี้จะยอมไม่ได้หากปล่อยให้เขากอดหอมก่อนย่อมว่าไปอย่าง!
เส้นความอดทนขาดผึงหัวหน้านายกองของกองทัพชายแดนก็กระโจนเข้าหาว่าที่เ้าสำนักคุ้มภัยทันทีจิ๋นหลี่ที่คาดการณ์การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายไว้แล้วก็เพียงแต่รัดนางขยับตัวหลบเท่านั้น
ลู่จื้อกรอกตามองฟ้าอย่างเหนื่อยหน่ายดูเอาเถิดเพียงแค่ไม่ถึงเค่อที่เห็นนางสองคนนี้ก็ประมือกันแล้วนางหันไปหมายขอความช่วยเหลือจากบิดามารดา แต่สิ่งที่เห็น คือทั้งบิดามารดาต่างจิบน้ำชาป้อนป้อนของว่างพลางมองลูก ๆอย่างมีความสุขราวกับชมดูงิ้วฉากหนึ่งเท่านั้นนางรู้มาตลอดว่าบิดามารดาไม่ได้ทุกข์ร้อนต่อการทะเลาะกันของบุตรชายทั้งสองแต่นึกไม่ถึงว่าจะถึงขนาดมองว่าเป็เื่สนุก ให้ตายเถิด!หากเป็เช่นนี้นางคงถูกรัดเป็ตัวประกันในละเล่นนี้ไปอีกพักใหญ่หรือไม่ก็จนกว่าทั้งสองคนจะเหนื่อยหรือเบื่อกระมัง
ลู่จื้อถูกรัดะโไปมาในห้องโถงพักใหญ่แม้ส่งเสียงร้องห้ามไปก็หามีผู้ใดใส่ใจ ขอความช่วยเหลือไปก็ไม่มีใครสนได้แต่ปล่อยตัวนิ่งเงียบให้จิ๋นหลี่รัดเหวี่ยงไปมาเท่านั้นแต่ราวกับทั้งสองคนยังไม่สาแก่ใจ จิ๋นหลี่และพี่ชายนางต่างะโออกมานอกห้องโถงเท่านั้นยังไม่พอ ยังใช้วิชาตัวเบาหิ้วร่างนางขึ้นไปบนหลังคาโดยไร้เสียงใดมีเพียงเสียงพี่ชายะโให้จิ๋นหลี่ปล่อยนางเท่านั้น
“เ้าก้อนหินปล่อยน้องสาวข้าเดี๋ยวนี้นะั้แ่มาถึงข้ายังไม่ได้ััแม้แต่ปลายผมนางเลย ปล่อยนางมาหาข้า” พี่ชายนางะโเสียงดัง ทั้งยังดีดดิ้นราวกับเป็เด็กถูกขัดใจไอ้ก้อนหินเมื่อเห็นอาการเหลือทนของพี่ใหญ่แทนที่จะยอมกันไป กลับยกยิ้มมุมปากอย่างสนุกสนานนางที่ขยับไปไหนไม่ได้ ได้แต่ถอยหายใจอย่างเหลือทน
“จื้อเอ๋อร์คนดี น้องคงอยากออกมามากใช่หรือไม่ อยากกอดพี่มากสินะไม่เป็ไรเด็กดีรอพี่อีกเดี๋ยว พี่จะช่วยเ้าเอง” พี่ชายแสนดีที่ซี้ซั้วแปลความหมายการกระทำของนางเอ่ยออกมาอย่างหน้าไม่อายแล้วการปะทะกันก็มาอีกระลอก แต่คราวนี้เป็บนหลังคาลมที่ปะทะใบหน้าทั้งยังถูกหิ้วะโไปมาทำให้นางเริ่มเวียนหัวและความอดทนใกล้หมดลงทุกที
“เมื่อใดพวกท่านจะหยุดกันเสียที ข้าจะอ้วก จิ๋นหลี่ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะข้าเวียนหัว” นางะโบอก แต่ก็เช่นเคยใครจะสนใจนางเล่าทั้งสองยังคงประมือกันแถมเพิ่มแรงให้มากขึ้นอีกด้วยการต่อสู้ที่เป็เพียงการหยั่งเชิงไม่ได้หวังผลแพ้ชนะทำให้มันยาวนานราวกับจะไม่สิ้นสุดเรี่ยวแรงของชายทั้งสองแทบไม่ลดลงมีเพียงตัวประกันอย่างนางที่ถูกหิ้วกลางอากาศเหวี่ยงไปมาจนหัวหมุนความอดทนสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงะโเล็ก ๆที่สามารถหยุดเหตุการณ์ทุกอย่างได้อย่างชะงักงันดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด
“หากไม่หยุดวันนี้ก็จงกินอาหารฝีมือแม่ครัวไปเถิดอย่าหวังจะได้กินอาหารฝีมือข้าเลย!” สิ้นเสียงนางราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งชายสองคนที่ก่อนหน้ายังพุ่งใส่กันอย่างเต็มที่ กลับยืนอยู่นิ่งสบตากับทบทวนส่วนได้ส่วนเสียกันในใจจนได้ผลสรุปเป็ที่แน่นอนแล้วการตกลงทางสายตาจึงเกิดขึ้น
‘เ้าปล่อยนางเสีย เดี๋ยววันนี้ก็อดกินข้าวเย็นกันพอดี’ เลี่ยงหรงส่งสายตาไปทำให้ใบหน้าคมเข้มที่ยังคงเยือกเย็นนิ่งไปเพียงครู่ก่อนจะะโลงจากหลังคาปล่อยนางลงบนพื้นอย่างนิ่มนวล เขาสามารถเล่นเช่นนี้ได้อีกเมื่อไหร่ก็ได้แต่ถ้าไม่ได้กินอาหารฝีมือนาง เขาคงรู้สึกว่าตัวเองกลับมาไม่ถึงบ้าน
ทันทีที่เท้าแตะลงพื้นนางก็ะโขึ้นขี่หลังจิ๋นหลี่แล้วกัดเข้าที่หูเขาอย่างแรง นางเวียนหัวจะตายไม่อ้วกออกมาก็ดีเท่าไหร่แล้ว ถ้าไม่ทำอะไรระบายความแค้นออกเสียบ้างนางอกแตกตายแน่ฟันคมงับเข้าแน่นและไม่มีท่าทีจะปล่อย จิ๋นหลี่ดิ้นพล่านพลางสลัดนางแต่ก็ไม่กล้าทำรุนแรง ไม่รู้ว่าเพราะกลัวนางเจ็บ หรือกลัวหูหลุดติดปากนางมากันแน่!
พี่ชายตัวดีเห็นนางลงโทษจิ๋นหลี่ก็ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ได้แต่หยุดยืนนิ่งห่างออกไปเล็กน้อยรอจนนางลงโทษคนหนึ่งจนพอใจ จะปล่อยอีกคนไว้นางก็จะกลายเป็คนลำเอียงสองเท้าก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพี่ชายที่รักช้า ๆพลางยิ้มหวานเอ่ยเสียงแ่เบาแฝงจริตหญิงเต็มที่
“พี่ใหญ่ที่รักของน้อง อยากกอดน้องไม่ใช่หรือเ้าคะ มามะ มาหาน้องเร็วจะถอยไปที่ใดกัน หากน้องตามจนเหนื่อยจะไม่มีแรงจับตะหลิวทำกับข้าวเอานะเ้าคะ”นางเดินมาก้าวหนึ่ง พี่ใหญ่ก็ถอยก้าวหนึ่ง พอนางเอ่ยขู่เท่านั้นแหละสองเท้าถึงยอมหยุดยืนนิ่ง ปล่อยให้นางเดินเข้ามาถึงตัว
“พี่ใหญ่ที่รัก ก้มหัวมาเร็ว น้องจะหอมให้หายคิดถึงเสียหน่อย” รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจว่านางจะเอาคืนแต่อาหารฝีมือนางกลับทำให้ไม่อาจปฏิเสธการลงโทษนี้ได้ ได้แต่ค่อย ๆก้มตัวลงให้ช้าที่สุดเท่านั้น
เมื่อพี่ชายที่สูงกว่ามากก้มลงมาในระยะจู่โจมแล้วนางก็อ้าปากงับลงที่ปลายจมูกคมสันทันทีพี่ชายที่ทั้งรักทั้งหลงน้องสาวย่อมไม่พยายามดีดดิ้น ได้แต่ส่งเสียงร้องโอดโอยดังลั่นจวนเสียศักดิ์ศรีนายกองไม่มีเหลือ
จนนางสาแก่ใจจึงยอมปล่อยจมูกที่แดงราวแต้มชาดไป เผยยิ้มหวานออกมาอย่างสบายอกสบายใจก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งเขาและจิ๋นหลี่หันมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง
“เย็นนี้พวกท่านก็กินฝีมือแม่ครัวไปละกันนะ ข้ารู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอย่างยิ่งจะขอตัวพักผ่อน”พูดจบร่างน้อยก็เดินจากไปทันทีทิ้งให้เขาและจิ๋นหลี่ยืนนิ่งไว้อาลัยการเล่นพิเรนทร์ของตัวเอง
“ข้าบอกเ้าแล้วว่าอย่าเล่นเช่นนี้ไยไม่รู้จักฟัง” ชายพูดน้อยบ่นเป็คนแรกแถมโยนความผิดให้คนอายุมากกว่า
“เ้าบอกเมื่อไหร่ห้ะเ้าก้อนหินเห็นแต่เ้าชอบอกชอบใจที่ได้แกล้งนางกับข้า” เลี่ยงหรงไม่ยอมอย่างไรเ้านี่ก็เห็นด้วยกับเขาั้แ่หน้าจวนแล้วไม่ใช่หรือ
“เพราะเ้าต่างหากที่เลยเถิดะโนำไปบนหลังคา” เขาโยนความผิดกลับไปหาบ้างอย่างเท่าเทียม
“แล้วเ้าจะโดดตามมาทำซากอะไร แถมยังดีดดิ้นเป็ไส้เดือนโดนน้ำร้อนอีกต่างหาก”ชายพูดน้อยที่เริ่มพูดไม่น้อยเถียงกลับ
“เ้าต่างหากล่ะที่ผิด” “เ้านั่นแหละ”
เสียงบุรุษทะเลาะกันดังขึ้นเรื่อยๆ จนคนที่เพิ่งเดินออกไปยังไม่ได้ไปไหนไกลเดินกลับมา นางะโมาอย่างสุดจะทน “สามวัน!”
สามวัน!อะไรสามวัน นางคิดจะไม่ทำอาหารให้พวกเขากินสามวันเลยหรือเช่นนี้ก็ราวกับเขากลับมาไม่ถึงบ้านน่ะสิอาหารที่เหลาชื่อดังของตงเป่ยยังไม่สู้ฝีมือนาง เล่นห้ามกันเช่นนี้แปลว่าเขาต้องนั่งมองบิดากับมารดากินอาหารแสนอร่อย ส่วนตัวเองได้แต่กินลมหรือไรเช่นนั้นฆ่ากันให้ตายดีกว่า! แม้ในใจจะร่ำร้องโวยวายเท่าใดแต่ก็ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับเท่านั้น ทั้งสองคนคิดเช่นเดียวกันราวกับใจสื่อถึงใจ
เย็นวันที่สามนับั้แ่เลี่ยงหรงและจิ๋นหลี่กลับจวนบรรยากาศบนโต๊ะอาหารจัดว่าน่ารันทดสลดใจอย่างยิ่งนายกองหนุ่มและว่าที่เ้าสำนักทั้งสองได้แต่นั่งเขี่ยอาหารที่แม่ครัวทำให้อย่างเบื่อหน่ายทั้งยังพร้อมใจกันส่งสายตาอ้อนวอนไปยังเด็กสาวตัวน้อยเพียงคนเดียวแต่นางก็หาได้สนทั้งยังไม่ชายตาแลมอง กลับคีบอาหารให้บิดามารดาอย่างเอาใจใส่
ลู่จื้อเหลือบสายตามองไปยังสองหนุ่มอย่างสาแก่ใจวันนี้เป็วันสุดท้ายของการทำโทษ แม้การลงโทษครั้งนี้จะหนักหน่วงไปบ้างแต่เชื่อเถอะว่าพี่ชายและสหายที่รักของนางไม่มีทางหลาบจำขนาดอยู่ระหว่างการลงโทษไอ้ขาอยู่ไม่สุขข้างล่างยังเตะกันไปมาไม่ได้สำนึกสักนิด!
“หากขาของท่านทั้งสองยังอยู่ไม่สุข ข้าจะเพิ่มเวลาไปอีกเจ็ดวัน” เสียงเรียบนิ่งของสาวน้อย ทำให้ใจที่ไม่เคยกลัวผู้ใดสองดวงสั่นสะท้านอย่างไม่อาจห้ามได้ขาที่เคยกระดุกกระดิกใต้โต๊ะนิ่งค้างราวกับกลายเป็หินดวงตาสองคู่มองนางด้วยท่าทางเหงาหงอยราวสุนัขถูกเ้าของดุ เข้าทางนางนัก
“เฮ้อเอาเถิดอย่างไรนี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วเช่นนั้นข้าอนุญาตให้พวกท่านทานอาหารที่ข้าทำได้”ทันทีที่จบประโยคตะเกียบของทั้งสองก็พุ่งตรงมาที่หมูอบน้ำผึ้งซึ่งเป็จานโปรดทันทียังไม่ทันได้คีบชิ้นหมู ตะเกียบของลู่จื้อก็ขวางเอาไว้ก่อน “แต่พวกท่านต้องทำตามที่ข้าสั่งหนึ่งข้อตกลงหรือไม่”
เสียงอ่อนหวานเอ่ยแฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์จนทุกคนััได้แต่มีสองคนที่หาได้นำพากับน้ำเสียงและแววตาที่มองมารีบพยักหน้ายินยอมกับข้อแม้ของนางทันทีก็จะไม่ให้เป็เช่นนี้ได้อย่างไรเมื่อสามวันที่ผ่านมาได้แต่นั่งมองนางและบิดามารดากินอาหารเลิศรสทั้งที่ตนเองได้แต่กินอาหารที่แม่ครัวทำให้ไม่ใช่ว่าแม่ครัวของจวนฝีมือแย่ แต่จะเทียบกับอาหารที่นางทำได้อย่างไรทันทีที่ตะเกียบของนางละออกจากหมูอบน้ำผึ้งมือที่ขยับไวกว่าความคิดของทั้งสองคนคีบอาหารเลิศรสเข้าปากทันทีมุมปากของสาวน้อยยกยิ้มออกมาบางเบาจนยากจะสังเกตเห็น
เสร็จสิ้นมื้อเย็นที่ได้กินอาหารถูกปากครั้งแรกในรอบหลายเดือนราวกลับความสุขไม่อาจอยู่นาน เพียงไม่กี่เค่อต่อมาเลี่ยงหรงกลับต้องมานั่งอยู่ในห้องหนังสือของบิดาด้วยเื่ระหว่างชายแดนที่นับว่ายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากังวล ากำลังจะเกิดขึ้นความปลอดภัยและปากท้องของชาวเมืองตงเป่ยที่อยู่ติดชายแดนทั้งเป็เมืองที่พึ่งพาการค้าข้าวปลาอาหารส่วนใหญ่ได้มาจากการซื้อหาไม่ใช่เพาะปลูก หากศึกใหญ่ปะทุขึ้นมาเมื่อใดยากนักที่จะหนีพ้นความอดอยากไปได้
นอกจากเื่การเตรียมการรับศึกในอนาคตแล้วยังต้องค่อยเฝ้าระวังสายลับจากต่างแคว้นที่แฝงตัวเข้ามาหาข่าวในเมืองอีกด้วยแต่แม้จะเตรียมการรับมีมากเท่าใดเมืองการค้าที่มีคนเข้าออกอยู่แทบจะตลอดเวลาย่อมไม่อาจจับตาดูทุกคนได้หมดสายลับที่จับได้ว่ามากแล้ว ที่จับไม่ได้นั้นกลับมากยิ่งกว่า
“เมื่อเดือนที่แล้วตอนที่พ่อกำลังทำงานอยู่ที่ที่ว่าการมีคนส่งจดหมายฉบับนี้มาให้พ่อพอสืบสาวแล้วกลับพบว่าจดหมายถูกส่งต่อหลายมือไม่อาจหาผู้ส่งได้” เลี่ยงหวงเอ่ยพร้อมวางจดหมายลงบนโต๊ะให้บุตรชายได้อ่านใจความในจดหมายทำให้ร่องรอยความกังวลใจของเลี่ยงหรงเพิ่มขึ้นจากเดิมหลายเท่า
จดหมายที่ว่านั่นเขียนถึงเขียนเชิงบังคับและข่มขู่ให้ยอมสวามิภักดิ์กับแคว้นลิ่วเอาชีวิตคนในเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนในครอบครัวมาเป็เครื่องต่อรองทั้งยังทิ้งท้ายเอาไว้ว่า ‘บุตรสาวของท่านช่างน่าเอ็นดู’ จงใจใช้ไข่มุกในอุ้งมือของทุกคนมาข่มขวัญ
“ทำเช่นไรดีขอรับท่านพ่อ หรือเราจะบอกเื่นี้กับน้อง นางจะได้ระวังตัว”จากนั้นก็พานางหนีไปอยู่ที่ไกล ๆ จะได้ปลอดภัยประโยคหลังนั้นเขาไม่ได้พูดออกไป
“พ่อรู้ว่าเ้ากำลังคิดสิ่งใดเลี่ยงหรง แต่บอกไปจะมีอันใดดีขึ้นนอกจากแม่กับน้องจะกังวลหวาดกลัวมากขึ้น ถ้าต้องเดินทางออกจากเมืองเ้าจะให้น้องไปอยู่ที่ใด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระหว่างทางตอนนี้กระทั่งที่บ้านยังไม่ปลอดภัยแล้วที่ใดจะปลอดภัย” เลี่ยงหวงแม้จะไม่ได้แสดงอาการกังวลออกมาแต่น้ำเสียงก็ทำให้บุตรชายััได้ทั้งคู่ก้มหน้าอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองพวกเขาเป็ขุนนางหากต้องเลือกระหว่างแผ่นดินกับครอบครัวขึ้นมาจริง ๆพวกเขาจะเลือกสิ่งใด?
“ที่ค่ายเป็เช่นไรบ้าง” เป็เลี่ยงหวงที่เบี่ยงประเด็นออกไปแม้จะไม่ได้หลุดออกจากเื่ที่กังวลอยู่ก็ตาม
“การฝึกหนักขึ้นเป็เท่าตัว ทหารทุกนายต่างััได้ถึงเงาของายังมีเื่ที่ราชสำนักเพ่งเล็งท่านตากับท่านพ่ออีกท่านตาคาดว่าคงมีขุนนางข้างบัลลังก์บ้างคนเอ่ยปากยุแยงไม่เช่นนั้นครอบครัวเราที่ได้รับความไว้ใจจะอยู่ดี ๆ จะเป็ที่ระแวงได้อย่างไรข้าละชังตาแก่ที่ดีแต่เขียนฎีกาพวกนี้นัก!” เลี่ยงหวงตอบทุบมันลงบนโต๊ะอย่างใส่อารมณ์ครอบครัวเขาทำงานด้วยใจภักดีมาตลอดจะคิดเป็อื่นได้อย่างไร
“เื่เป็เช่นนี้บอกได้หลายอย่างเลี่ยงหรงคงมีขุนนางที่เข้าร่วมกับแคว้นลิ่วแล้วไม่เช่นนั้นการกดดันพ่อกับท่านตาของเ้าคงไม่มาพร้อมความระแวงจากฝ่าาพวกมันกำลังเร่งให้เราตัดสินใจ เมื่อกลับไปที่ค่ายบอกท่านตาเ้าด้วยว่าให้ระวังให้หนัก หากพ่อไม่ยอมจำนนไม่แน่ว่าข้อหาฏอาจหล่นใส่หัวเราก็เป็ได้” เลี่ยงหวงเอ่ยบอกบุตรชายเสียงเรียบนิ่งราวกลับเพียงพูดคุยเื่เล็กน้อย ทั้งที่ในใจกลับหนักอึ้งดูท่าาใหญ่ในรอบกว่าร้อยปีคงเกิดในอีกไม่ช้านี้แล้ว
หลังผ่านมื้ออาหารที่กินจนอิ่มหนำเป็มื้อแรกที่มาถึงบ้านจิ๋นหลี่กลับเข้าเรือนของตัวเองทันทีเพื่อพักผ่อนและจัดการงานในสำนักผ่านไปจนเวลาล่วงเข้ามาถึงกลางยามจื่อ (เวลา 23.00 น. จนถึง 00.59 น.)เสียงฝีเท้าแ่เบาที่จำได้อย่างดีว่าเป็ของใครทำให้คิ้วเข้มขมวดจนแทบชนกันก่อนจะลุกไปเปิดประตู
ลู่จื้อพยายามเดินย่องมองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง แอบเข้าใกล้เรือนของจิ๋นหลี่ ยังไม่ทันได้แตะที่ประตูพลันประตูก็เปิดออกอย่างแรงจนนางสะดุ้งใจนเกือบจะกรีดร้องพอเห็นชักเจนแล้วว่าเป็เ้าของเรือนที่กำลังขมวดคิ้วมองอย่างจับผิดด้วยความกลัวบ่าวไพร่จะเห็นเข้านางจึงรีบดันจิ๋นหลี่เข้าข้างในและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว
ประตูปิดลงพร้อมกับนางที่ถอนหายใจย่างโล่งอกจิ๋นหลี่กวาดสายตาขึ้นลงมองนางอย่างจับผิดแม้ไม่ได้เอ่ยถามแต่แผ่รังสีกดดันออกมาเต็มที่นางที่ถือว่ามีความผิดฐานแอบเข้ามาได้แต่หัวเราะแหะ ๆขณะที่ในหัวรวบรวมคำพูดล้านแปดให้เข้าที่เข้าทางก่อนเอ่ยออกมาเสียงเบา
“จิ๋นหลี่คนดี ช่วยพาข้าออกไปนอกเมืองหน่อยได้หรือไม่” เสียงเบาราวกับยุงยิ่งทำให้อารมณ์ของจิ๋นหลี่ขุ่นมัวเข้าไปอีกนับวันยิ่งเอาใหญ่ เมื่อก่อนตอนนางอายุแปดขวบก็แอบลอดรูข้างจวนออกไปเที่ยวเล่นเขารู้แต่ไม่ได้บอกใคร ครั้งนี้นางชักลามปามไปถึงจะออกไปนอกเมืองตอนกลางดึกแล้วน่าจับมาฟาดแรง ๆ สักที ไม่ได้ดูสถานการณ์ข้างนอกเลย
“ไม่” ปฏิเสธเพียงคำเดียวสั้น ๆทั้งยังเ็าอย่างยิ่งทำให้ลู่จื้อร้อนรนรีบเข้ามาเกาะแขนอธิบาย
“ที่เมืองตงหนานทางทิศใต้มีงานเทศกาลอาหาร ข้าอยากไป พาข้าไปเถิดนะจิ๋นหลี่ข้าอยากออกไปเปิดหูเปิดตาเรียนรู้อาหารแปลกใหม่มาทำอาหารให้ทุกคนกิน นะจิ๋นหลี่นะ”ทั้งน้ำเสียงออดอ้อนทั้งตาใสกระจ่างเน้นย้ำด้วยการแกว่งแขนของสหายไปมา กริยาเด็กสาวแฝงจริตมารยาเต็มที่เรียกว่ามีไม้เด็ดเท่าไหร่งัดมาใช้จนหมดสิ้น
“กลับเรือนไปนอนเสีย” แม้ใจจะอ่อนลงแล้วแต่การข่าวที่ได้รู้มาทำให้จิ๋นหลี่ยังคงหนักแน่นปฏิเสธออกไปเมื่อนางได้ยินแววตาใสกระจ่างก็หม่นแสงลงในทันทีนางงัดมาใช้ทุกกระบวนยังไม่อาจทำได้สำเร็จ เหตุใดใจแข็งนักนะ
จิ๋นหลี่เห็นท่าทางหมดหวังเศร้าสร้อยนั่นก็ให้ถอนใจหากแต่ความเป็คนปากหนักจึงหาได้อธิบายสิ่งใดออกไปเพียงแต่เดินกลับมาจัดการงานบนโต๊ะให้เรียบร้อย
ลู่จื้อเห็นคนที่เป็ความหวังเดียวเดินจากไปอย่างไม่ไยดีก็เกิดน้อยใจขึ้นมาั้แ่เด็กจนโตนางออกไปนอกจวนน้อยยิ่งกว่าน้อย แค่คิดอยากออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างดูราวเป็ความหวังที่ริบรี่เหลือเกินสตรีในยุคนี้อยู่ได้เพียงในห้องหอ คอยดูแลจวน ดูแลบิดามารดาเมื่อออกเรือนไปอยู่จวนดูแลสามี ดูแลลูกลูก แทบไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้นครั้งนี้เพราะได้ข่าวว่าเมืองตงหนานที่อยู่ไม่ไกลนักจัดเทศกาลอาหาร ใจดวงน้อยก็ตื่นเต้นอยากออกไปดูบ้างว่าเป็เช่นไรตั้งใจว่าจะออกไปสามคนพี่น้องไม่ให้คนที่จวนรู้ ไม่เช่นนั้นคงถูกห้ามแต่พอถึงเวลาพี่ใหญ่กลับถูกท่านพ่อเรียกเข้าไปคุยในห้องหนังสือั้แ่หลังอาหารเย็นจนเวลานี้ก็ยังไม่พากันออกมานางถึงได้มาชวนจิ๋นหลี่แทนเพราะถ้าช้ากว่านี้ ไปถึงคงพระอาทิตย์ขึ้นงานเลิกพอดีแต่คนที่เป็เพียงความหวังเดียวกับเ็าต่อนางเหลือเกินความอดทนนางเองก็หมดลงเช่นกันนางมาจากโลกที่สตรีกระทำได้แทบทุกอย่างเทียบเท่าบุรุษตอนนี้กลับต้องมาถูกจองจำอิสรภาพ ความรู้สึกอึดอัด หงุดหงิดโมโหเริ่มตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้
“ข้าคงขอเ้ามากเกินไปใช่หรือไม่จิ๋นหลี่เ้าจึงไม่ลังเลแม้เพียงนิดที่จะปฏิเสธแต่รู้หรือไม่เหตุใดข้าจึงอยากออกไปข้างนอกนัก หากอยากรู้ลองกลับกันดูหรือไม่ลองมาเป็ข้าดูบ้างดีหรือไม่ เช้าจดเย็นเห็นเพียงไม่กี่อย่างในชีวิต เคยออกไปเจอออกคุยกับใครข้างนอกแต่เล็กจนโตนับครั้งได้ลองมาเป็ข้าดูเถิดว่าเ้าจะอึดอัดเพียงใด แต่เ้าคงไม่มีวันเข้าใจข้าหรอกเมื่อเ้าได้ออกไปข้างนอกอย่างอิสระ กระทำสิ่งใดได้ตามใจปรารถนาไม่ต้องใช้ชีวิตเป็นกในกรงเช่นข้า ฮ่าฮ่าฮ่าน่าขำนักเหตุผลเดียวที่เ้าออกไปข้างนอกได้อย่างอิสระเป็เหตุผลเดียวกับที่ข้าไม่สามารถไปไหนได้ตามใจ คือเ้าเป็ชายข้าเป็หญิง!เมื่อแม้แต่เ้าก็ไม่เข้าใจข้าเช่นนั้นก็ช่างเถิด ไม่รบกวนแล้ว” นางระบายความอัดอั้นตันใจในอกออกหมดในประโยคนี้ ในโลกนี้ชีวิตนี้นางไม่อาจเปิดร้านอาหารได้ ไม่อาจออกไปนอกจวนได้ ไม่อาจเผยโฉมของตนเองได้ไม่อาจทำสิ่งใดที่อยากทำได้เลย สุดท้ายนางจึงไม่มีความฝันอะไรเลย
จิ๋นหลี่นั่งนิ่งทบทวนทุกอย่างที่นางเอ่ยออกมาน้ำเสียงราวกับคับข้องใจหนักหนาบีบหัวใจเขาั้แ่เด็กจนโตนางเข้มแข็งต่างจากสตรีทั่วไปหากความคิดอ่านจะต่างจากสตรีอื่นย่อมไม่แปลก เขาอยากทำตามที่นางปรารถนาแต่ข่าวของากับฉุดรั้งเขาเอาไว้ระยะนี้เื่ของสองแผ่นดินเริ่มรุนแรงมากขึ้น ข่าวคราวการศึกมีออกมาเป็ระยะแน่นอนว่าชาวบ้านทั่วไปย่อมไม่ระแคะระคาย เพราะทางการปิดข่าวอย่างเงียบสนิทมีเพียงคนที่พอจะมีสายข่าวเท่านั้นที่รู้เื่ราวเลี่ยงหรงถูกท่านพ่อเรียกไปคงเพราะสาเหตุนี้
เมืองตงเป่ยอยู่ติดชายแดนแคว้นลิ่วย่อมมีสายลับแฝงมามากมายการไปไหนมาไหนจึงต้องระมัดระวัง นางเป็บุตรสาวคนเดียวของเ้าเมืองเป็หลานสาวคนเดียวของแม่ทัพชายแดน ยิ่งต้องระวังมากขึ้นอีกหลายเท่าด้วยเหตุนี้ท่านพ่อจึงแทบไม่ยอมให้นางออกไปไหนมาไหนเลี้ยงนางราวกับไข่ในหินที่ต้องถนอมอย่างดี แต่เหตุผลนี้นางกลับไม่เคยรู้ไม่แปลกที่นางจะน้อยอกน้อยใจ หลังจากเื่วันนี้ด้วยนิสัยของลู่จื้อนางคงไม่ยอมอยู่แต่ภายในจวนอีกต่อไปแล้วถ้าเขาไม่ยอมพานางไปครานี้ อีกไม่นานนางต้องลอบออกไปเองจนอาจเกิดอันตรายข้อสรุปในใจทำให้เขารีบลุกเข้าไปในห้องก่อนแล้วตรงไปยังเรือนแสงจันทร์ของสหายรักพร้อมกับของในมือ
ลู่จื้อนั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ไม่สนใจสิ่งใดนับแต่กลับมาจากเรือนของจิ๋นหลี่ได้แต่กอดไหล่ปลอบใจตนเองว่านางมีทุกอย่างที่ไม่เคยมีแล้วไม่ใช่หรือ ต่อให้ต้องแลกกับอิสระไม่ใช่ว่าคุ้มค่าแล้วหรืออย่างไรอย่าหวังจะได้ทุกอย่างดังใจ้า แม้จะคิดเช่นนั้นแต่แท้จริงเหตุผลที่ทำให้นางเ็ปเป็เพราะคนที่คิดว่าจะเข้าใจนางกลับไม่แม้แต่จะรับฟังนาง ละทิ้งซึ่งความรู้สึกของนาง ปฏิเสธอย่างไม่ไยดีไม่ให้เหตุผลใดเลย นางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในกำแพงที่สูงจนไม่อาจปีนข้ามพอร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีใครได้ยิน
ไม่รู้ว่านางนั่งกอดตนเองไปนานเท่าใดรู้ตัวอีกทีก็มีแขนแข็งแกร่งรั้งตัวนางเอาไปในอ้อมแขนจนหลังจนกับแผ่นอกกว้าง “ซาลาเปาบ้าข้านึกว่าเ้าหนีไปแล้ว”เสียงที่แฝงความร้อนรนทำให้นางแปลกใจ
“เหตุใดเ้าถึงไม่ไปเปิดประตูให้ข้า โกรธมากหรือ” เขายังไม่ยอมปล่อยทั้งยังรัดแน่นขึ้นจากคำพูดทำให้นางรู้ว่าตัวเองคงคิดมากวนอยู่ในหัวไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยไม่ได้ยินเรียกของเขา
“โกรธสิ เ้าที่น่าจะเข้าใจข้า รับฟังข้า กลับไม่สนใจความรู้สึกข้าเลยจะให้ข้าดีใจหรือ” คำตอบที่มาพร้อมเสียงนิ่ง ๆทำให้จิ๋นหลี่ปล่อยนางออกจากอ้อมแขนเดินมาย่อเข้าลงข้างหนึ่งตรงหน้านางใช้ดวงตาต่างคำขอโทษสบสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกน้อยใจอย่างรู้สึกผิด
“ข้าเข้าใจทุกสิ่งในใจเ้าแล้ว อภัยให้ข้าด้วยเถิด ข้าจะพาเ้าไปเอง เปลี่ยนชุดนะ”เขาลูบแก้มใสก่อนจะรั้งแขนนางให้ลุกขึ้นยืน สายตาที่ปกติแสนจะเ็าเวลานี้มองคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนส่งชุดในมือให้นางทั้งยังดันหลังให้นางเข้าไปหลังฉากกั้นท่าทางง้องอนทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย แต่ก็ยังไว้ท่าทีไม่ยอมแสดงออกมาแต่คนที่อยู่กันมาแต่เล็กหรือจะดูไม่ออกรอมยิ้มบางเบาที่เห็นได้ยากปรากฏบนใบหน้าคมสัน
รอจนนางเปลี่ยนชุดบุรุษเสร็จสองคนหนุ่มสาวก็เดินออกมาด้านนอกเรือนชายหนุ่มจะย่อตัวลงให้สาวเ้าขึ้นหลัง
“จะแบกข้าไปหรือ” นางเอ่ยถามอย่างสงสัยก่อนที่จะได้รับคำตอบมาเป็สายตาเร่งเร้าจนต้องยอมขึ้นไปอย่างว่าง่ายแทน
“เดินทางด้วยวิชาตัวเบาจะเร็วกว่าม้าแม้ใช้กำลังเยอะไปบ้างแต่เดี๋ยวถึงเมืองตงหนานก่อนกลับค่อยหาม้ากลับก็ได้หากไปด้วยม้าคงไปถึงตอนงานเลิกพอดี” เขาอธิบายก่อนจะทะยานขึ้นไปตามกิ่งไม้ะโไปบนหลังคา นางที่อยู่บนหลังมองทิวทัศน์รอบตัวอย่างสนใจอารมณ์ที่เคยขุ่นมัวก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณนะจิ๋นหลี่” นางเอ่ยขอบคุณแ่เบาข้างหูทำให้คนที่แบกอยู่ยกยิ้มอ่อนโยน
“ขอโทษนะลู่จื้อ” เสียงขอโทษลอยตามลมมาอย่างแ่เบาเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าน้อย ๆ ได้อย่างกว้างขว้าง
……….
มาดึกมาก เอาไว้อ่านพรุ่งนี้ก็ได้นะคะ
1 คอมเมนต์ = 1 กำลังใจ
หอมราตรีกาล
41K
