ตอนที่12
<ปัง ตุบ ตุบ> ร่างโกเลมแตกออกหล่นกระจัดกระจายตามพื้น
กายที่กำลังยืนดูปีเตอร์กลิ้งก็หันไปสนใจโกเลมของตน โดยที่ไม่สนใจใยดีปีเตอร์ที่นอนอยู่แม้แต่น้อย
“ช่างน่าเสียดาย ยังไม่ได้ใช้สกิลที่มีทั้งหมดเลย มาพังก่อนเฉยเลย เฮ้ออ”กายเดินไปสำรวจโกเลมที่แตกออก
“อ้ากกก โอ้ยย เจ็บชิบ กระดูกข้าหักแล้วไหมเนี่ย”ปีเตอร์ที่เห็นกายไม่มีท่าทีสนใจตนก็เริ่มร้องออกมา
กายยังคงสำรวจโกเลมต่อและได้เห็นบางอย่างเข้า
“อ่ะ เจอแล้ว นี่คือหินพลังงานของโกเลมสินะ อืม ััความรู้สึกได้เหมือนตอนที่ใช้สกิลควบคุมเลย”กายหยิบหินสีแดงขึ้นมาจากกองดินที่โกเลมนอนกองกับพื้น
หินพลังงาน คือหินที่มอนสเตอร์ทุกตัวมีในตัวั้แ่เกิด โดยหินพลังงานแบ่งออก6ระดับมีการแบ่งอย่างชัดเจนออกตามสีของหิน ได้แก่ สีแดง สีเหลือง สีเขียว สีน้ำเงิน สีเทา สีม่วง ซึ่งสีแดงอยู่ระดับ1อ่อนแอที่สุด และสีม่วงอยู่ระดับ6คือระดับที่แข็งแกร่งที่สุดของหินพลังงาน
หินพลังงานก็ตามชื่อที่เรียก มันเป็หินกักเก็บพลังงานภายในตัวมอนสเตอร์ที่สามารถเรียกใช้พลังเมื่อใดก็ได้ คล้ายกับมานาของมนุษย์ แต่ที่ต่างออกไปคือหลังจากที่มอนสเตอร์ตายไปหินพลังงานจะยังคงอยู่ไม่สลายหายไปเหมือนมานา และหินพลังงานยังสามารถนำมาใช้เป็วัสดุในการทำอุปกรณ์เวทต่างๆได้อีก
“รู้สึกได้เลยว่าหมายเลขสิบยังไม่หายไปตราบใดที่หินพลังงานยังไม่ถูกทำลายโดนสมบูรณ์”กายััได้ลางๆว่าหมายเลขสิบอยู่ในหินพลังงานสีแดงที่ตนถืออยู่
“นี่สินะที่เรียกว่าหินพลังงาน เอะสีแดง ถ้าจำไม่ผิดระดับ1ไม่ใช่เหรอ”ปีเตอร์มายืนดูหินพลังงานข้างกายเมื่อไรไม่รู้
“ใช่ระดับ1 เอาละวันนี้พอแค่นี้กลับกันเถอะ”กายพูดเสร็จเดินกลับทันที
“เห้ยย ทำไมเ้าไม่ถามอาการาเ็ข้าเลย รึเ้ามองเห็น”ปีเตอร์ถามออกด้วยความสงสัย
“ตอนท้ายก่อนการโจมตีจะถึงตัว เ้าใช้ท่อนไม้บังการโจมตีได้และยังะโถอยหลังช่วยผ่อนแรงในการถูกโจมตีอีกด้วย”กายเดินต่อไม่รอให้ปีเตอร์ที่ยืนนิ่งตอบสนอง
“อะ เฮ้อออ ช่างเถอะ”ปีเตอร์เดินตามกายกลับบ้าน
ระหว่างเดินกลับปีเตอร์ถามกายด้วยคำถามที่มากมายจนกายเริ่มท้อ
“เื่สาส์นจากโลกข้าก็พอรู้อยู่บ้าง แต่ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเื่ว่าต้องเต้นรำหน้าต้นไม้โลกเลยละ?”ปีเตอร์รู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“มันเป็ความลับที่ไม่มีใครอยากบอก แต่ข้าบังเอิญรู้เข้า ว่าถ้ามีใครเต้นรำแล้วต้นไม้โลกชอบต้นไม้โลกจะเลือกหรือแนะนำอาชีพที่เหมาะสมและดีที่สุดให้”กายพยายามพูดให้เบาที่สุดเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่้าให้บุคคลที่สามรู้เื่นี้ ซึ่งปีเตอร์ที่เห็นท่าทางที่ระวังของกายก็เริ่มเชื่อมากขึ้น
“อืม อีกหนึ่งเดือนสาส์นจากโลกส่งมาให้ข้า เื่นี้ข้าจะไม่ไปบอกใครแน่นอน ขอบใจเ้ามากที่บอกเื่นี้กับข้า”ปีเตอร์แสดงสีหน้าจริงจัง
กายพยักหน้ารับ ทั้งสองเดินกันสักพักก็มองเห็นกำแพงหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้า
“แล้วเ้าจะเอาไงต่อมีแผนอะไรที่จะทำหลังจากนี้ไหม?”ปีเตอร์ถามด้วยความสงสัย เนื่องด้วยอาชีพที่กายเลือกแทบไม่รู้ว่าสามารถใช้ประโยชน์อะไรได้เลย ปีเตอร์สงสัยในเื่นี้มากว่ากายจะเลือกทางไหน
“ข้าจะไปเป็นักผจญภัย แต่ต้องทำตามเงื่อนไขที่แม่ข้าขอไว้ก่อน”กายอธิบายเงื่อนไขที่แม่ขอไว้ให้ปีเตอร์ฟัง
“ข้าเอาด้วย อีก3ปีข้าจะไปเป็นักผจญภัยกับเ้าด้วย ไปเริ่มต้นที่โรงเรียนนักผจญภัยพร้อมกันกับเ้าเลย”ปีเตอร์แสดงออกทางสีหน้าประมาณว่าเ้าไปไหนข้าไปด้วย
“เฮ้ออ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเ้าจะตามไปด้วย แต่ได้ฟังเองอย่างนี้ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย” กายรู้สึกว่าการไปอยู่ต่างแดนเพียงลำพังค่อนข้างลำบาก จึง้าเพื่อนไปด้วยเพื่อที่สามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้ยามลำบาก
“เ้าก็อยากให้ข้าไปด้วยสิน่ะ แล้วอีกสามคนจะเอาไงละ”สามคนที่ปีเตอร์พูดถึงคือสมาชิกแก๊งนักษัตรอีกสามคน ซึ่งคริสก็เป็หนึ่งในสมาชิกแก๊งนักษัตรเหมือนกัน คริสใช้โค้ดเนมว่า ‘กระต่ายน้อย’ และอีกสองคนที่เหลือคือ ‘ไก่แจ้’ ‘ลูกวัว’
“กระต่ายน้อยยังเด็กเกินไป ข้ายังไม่้าให้นางออกไปเผชิญโลกภายนอกเร็วเกินไป และที่สำคัญพ่อข้าไม่อนุญาตให้กระต่ายน้อยออกไปแน่ๆ”เพราะคริสยังเด็กอยู่ไม่เหมาะที่จะไปลำบากข้างนอก ควรอยู่บ้านรับความรักและการดูแลจากคนที่บ้านก่อนดีกว่า
“ถ้าอย่างนั้นข้าไปบอกเื่ที่เราจะเข้าโรงเรียนในอีก3ปีข้างหน้า และไปเป็นักผจญภัยให้สองคนนั้นฟังเอง”ปีเตอร์อยากให้เข้าโรงเรียนพร้อมกัน จึงอยากไปชักชานสองคนที่เหลือ
“เอาตามนั้นแล้วกัน ่นี้พวกเราคงไม่ได้เจอกันบ่อย เพราะข้าต้องฝึกเพิ่ม คงไม่มีเวลาว่างเหมือนแต่ก่อนแล้ว”กายพูดจบแล้วเดินแยกออกไปเพื่อกลับบ้าน
“เฮ้ออ คงไม่ได้เล่นสนุกอีกนานแน่ หลังจากนี้คงต้องเอาจริงบ้างแล้ว”ปีเตอร์คิดที่จะเริ่มฝึกวิชาดาบอย่างจริงจังขึ้นมาทันทีที่รู้แผนที่จะเดินในอนาคตของกายซึ่งแน่นแนตนต้องตามให้ทันเพื่อไม่ให้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
กายเข้าถึงบ้าน่เย็น หลังจากทานอาหารเย็นก็เข้านอนตามปกติ แต่ตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อคิดถึงวันพรุ่งนี้ต้องเริ่มฝึก ที่แม่ตนเป็คนสอน
เช้าวันต่อมา
“วันนี้จะเริ่มการฝึกแบบจริงจัง ดังนั้นพยายามเข้าละ”แจ็คพูดขึ้นหลังจากที่ทานข้าวเช้าเสร็จ
“แม่ได้แบ่งการฝึกเป็ ่เช้าฝึกกับพ่อ ่บ่ายฝึกกับแม่ถึงเย็น จะมีการเปลี่ยนตารางการฝึกทุกเดือน”แมรี่อธิบายตารางการฝึกให้กายฟัง
“ทำไมต้องฝึกกับพ่อเพิ่มด้วยในเมื่อข้าฝึกมาหลายปีแล้ว”การฝึกของแจ็คไม่มีอะไรมาก มีแค่ฝึกร่างกายสร้างกล้าม ล่าสัตว์เล็กน้อย การกิน
“เหอะ เ้าจะรู้อะไรสิ่งที่เ้าเคยทำอยู่มันเรียกว่าฝึกไม่ได้ด้วยซ้ำ ของจริงมันกำลังเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก”แจ็คพูดออกมาอย่างดูถูก
“ข้าจะทำให้เ้าเป็นักรบที่แข็งแกร่ง สามารถเอาชีวิตรอดได้โดยไม่ต้องพึ่งโกเลมเลย”แจ็คพากายไปที่ป่าเพื่อฝึก และเริ่มฝึกการใช้หมัดมวย และการใช้อาวุธต่างๆ ใช้ท่าพื้นฐานให้กายดู
“เริ่มจากพื้นฐานที่สุดการใช้สเต็ปเท้าสามารถใช้ได้กับทุกความสามารถให้ได้ก่อน สเต็ปเท้าใช้ได้ทั้งการต่อยตี ฟันแทง ฟาดฟัน หลบหลีก”แจ็คเริ่มใช้ให้ดูตามลำดับ
‘คล้ายสเต็ปฟุตเวิร์คที่เคยเห็นผ่านวีดีโอจากโลกเก่าแต่เหมือนไม่ได้ใช้ในการต่อสู้แต่เป็หลบหลีกมากกว่า’กายเห็นแจ็คออกสเต็ปเท้าและหมัดชกลมคล้ายมวยสากลจากโลกเก่าที่เคยเห็นผ่านวีดีโอ
“ต่อไปการใช้สเต็ปเท้ากับดาบ…ต่อไปการใช้สเต็ปเท้ากับดาบและโล่…ต่อไปการใช้สเต็ปเท้ากับขวานคู่…ต่อไปหอก…ต่อไปธนู…ต่อไปมีด…ต่อไปกระบอง…”แจ็คสาธิตการใช้สเต็ปเท้าต่อไป ซึ่งแจ็คเป็อาชีพนักรบมีความสามารถใช้อาวุธที่หลากหลาย สามารถใช้อาวุธได้ทุกประเภทแต่ไม่สามารถเก่งไปทางอาวุธด้านใดด้านหนึ่งได้ จึงสามารถสอนแค่พื้นฐานและเทคนิคเล็กน้อยให้กายได้
กายเริ่มฝึกสเต็ปเท้าและการใช้อาวุธตามที่เห็น
“ต่อไปนี้ฝึกสเต็ปเท้าและอาวุธจนร่างกายสามารถจดจำได้ถึงจะไปขั้นต่อไป”แจ็คยืนดูกายออกท่าสเต็ปเท้าและใช้อาวุธ แนะนำแก้ไขสิ่งที่กายทำผิด จนถึงเที่ยง พากันกลับบ้าน
“ลูกฝึกเป็ยังไงบ้าง”แมรี่ที่เห็นทั้งสองคนก็ถามขึ้น
“คงต้องฝึกอีก20ปีถึงจะตามข้าทัน”แจ็คเดินไปที่โต๊ะกินข้าวและนั่งที่เก้าอี้ ซึ่งคริสนั่งรออยู่แล้ว หันไปหยอกเล่นกับคริส
“ภายใน5ปีข้าก็แซงพ่อได้แล้ว แต่ถึงจะต้องใช้เวลา20ปีจริง ข้ากลัวว่าพ่อจะอยู่ไม่ถึงน่ะสิ”กายที่เดินตามมาได้ยินว่าตนต้องใช้เวลากว่า20ปีถึงจะตามความสามารถของแจ็คทันก็ไม่พอใจขึ้นมา
“เสียใจด้วย ข้าได้สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะมีชีวิตะ ไม่ตายง่ายๆหรอกไอลูกเวร”แจ็คมองลูกที่พูดแช่งตน
“เอาละกินข้าวเสร็จแล้ว มาฝึกกับแม่ต่อ แม่จะให้คริสฝึกด้วยเลย”แมรี่จัดอาหารบนโต๊ะ
“ห๊ะ! แต่น้องยังเด็กอยู่เลยนะแม่ จะฝึกได้ยังไง”กายคิดไม่ถึงที่แมรี่จะฝึกคริสด้วย
“แค่ฝึกพื้นฐานไว้ป้องกันตัวได้ก่อนค่อยเริ่มฝึกจริงจังเมื่อโตขึ้น”แมรี่้าให้คริสปกป้องตัวเองได้ก่อนที่กายจะออกจากบ้านไป
หลังจากที่กินข้าวเที่ยงเสร็จแมรี่ กายและคริส ก็เริ่มฝึก โดยการฝึกจะเป็การเล่นซ่อนแอบอยู่บริเวรบ้านเท่านั้น กายและคริสจะเป็คนซ่อนและแมรี่จะเป็คนหา แต่ซ่อนได้ไม่นานก็ถูกหาเจอตลอด่บ่าย และกายได้บอกกับแม่ว่าพื้นที่มันน้อยไปทำให้หาเจอได้ง่าย แมรี่เปลี่ยนให้สามารถซ่อนภายในหมู่บ้านได้แต่ต้องแต่ต้องพาคริสไปด้วย เนื่องด้วนที่พื้นที่ใหญ่ขึ้นกลัวว่าคริสจะหลงทางและเป็อันตราย แต่ถึงจะมีพื้นที่ใหญ่ขึ้นแล้วแต่ก็ไม่พ้นถูกเจอตัวตลอด การฝึกเป็แบบนี้ตลอด3เดือน
203K
