ท่ามกลางความสิ้นหวังที่แผ่ปกคลุมราชสำนักเป่ยหลิง อ๋องเว่ยจี้ ตัดสินใจที่จะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาสละเกียรติและศักดิ์ศรีของตนเอง ก้าวลงจากบัลลังก์เพื่อออกเดินทางไปยังกระท่อมไม้เล็กๆ ที่ เว่ยอู๋จี๋ อาศัยอยู่ อ๋องเว่ยจี้เดินทางเพียงลำพัง โดยไม่ให้ใครติดตาม เส้นทางที่ทอดยาวไปยังเชิงเขาที่เงียบสงบนั้นเต็มไปด้วยโคลนตมจากการถูกทอดทิ้ง บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ของเว่ยอู๋จี๋ได้เลือนหายไปแล้ว เขานึกถึงพี่ชายของเขา ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ดั่งเสาหลักของแคว้นเป่ยหลิง เป็ผู้ที่นำพาชัยชนะมาสู่แคว้นนับครั้งไม่ถ้วน แต่บัดนี้กลับต้องใช้ชีวิตอย่างสันโดษเพราะคำสั่งของเขาเอง ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจของอ๋องเว่ยจี้ตลอดการเดินทาง
เมื่อมาถึงกระท่อมไม้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาที่เงียบสงบ อ๋องเว่ยจี้ก็พบกับเว่ยอู๋จี๋กำลังนั่งจิบชาอยู่ข้างเตาผิง ใบหน้าของ
เว่ยอู๋จี๋ยังคงนิ่งเฉยตามปกติ แต่แววตาของเขากลับสงบและอบอุ่นอย่างที่อ๋องเว่ยจี้ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาสวมชุดผ้าฝ้ายสีเรียบๆ ไม่ได้มีเครื่องแบบแม่ทัพที่เคยภูมิใจอีกต่อไป อ๋องเว่ยจี้ก้าวเข้าไปในกระท่อมด้วยความรู้สึกผิดและเ็ป เขาไม่กล้าสบตาพี่ชายของเขาเลยแม้แต่น้อย
"ท่านพี่... ข้ามาขอให้ท่านกลับไปช่วยแคว้นเป่ยหลิง" อ๋องเว่ยจี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความอับอาย "แคว้นของเรา...กำลังจะถูกทำลายโดยแคว้นเจียงหนาน"
เว่ยอู๋จี๋วางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ แล้วยิ้มบางๆ "ข้าเคยบอกเ้าแล้วว่าข้าพักราชการแล้ว เว่ยจี้" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่ในดวงตาของเขากลับมีความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ "ข้าได้ชดใช้บาปกรรมของข้าแล้ว ข้าไม่อาจกลับไปทำลายชีวิตของใครได้อีก"
อ๋องเว่ยจี้เงยหน้าขึ้นมองพี่ชายของเขา "ท่านพี่! ข้ารู้ว่าท่านโกรธแค้นข้าที่ทำเช่นนี้ แต่ได้โปรดกลับไปช่วยแคว้นของเราด้วย! ข้าสัญญาว่าข้าจะยกเลิกคำสั่งพักราชการของท่าน และจะให้ท่านเป็แม่ทัพสูงสุดของแคว้นเป่ยหลิงอีกครั้ง และจะให้ท่านมีอำนาจในการตัดสินใจในทุกๆ เื่ โดยไม่ต้องรายงานต่อข้า!" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความจริงใจ เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อดึงตัวพี่ชายของเขากลับมา
เว่ยอู๋จี๋มองน้องชายของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเมตตา เขารู้ดีว่าน้องชายของเขาไม่ได้โง่เขลา แต่ถูกความกลัวและความกดดันจากเหล่าขุนนางเข้าครอบงำ "ข้าไม่ได้โกรธเ้า เว่ยจี้" เว่ยอู๋จี๋กล่าว "ข้าเพียงแต่รู้สึกเสียใจในสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป และรู้สึกผิดต่อเด็กคนหนึ่งที่ข้าได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา และข้าไม่อาจกลับไปทำสิ่งเดิมได้อีก"
อ๋องเว่ยจี้ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าพี่ชายของเขา น้ำตาของเขาไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย "ท่านพี่... ข้าขอโทษ... ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะทำเช่นนี้กับท่าน แต่ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว... ได้โปรดช่วยเราด้วย! หากท่านไม่กลับไป แคว้นเป่ยหลิงจะต้องล่มสลายในไม่ช้า และประชาชนจะต้องล้มตายอีกมากมาย"
คำพูดของอ๋องเว่ยจี้ทำให้เว่ยอู๋จี๋ครุ่นคิดอย่างหนัก เขารู้ดีว่าความล่มสลายของแคว้นเป่ยหลิงจะต้องตามมาด้วยการนองเืครั้งใหญ่ และมันอาจจะทำให้ชีวิตของผู้บริสุทธิ์จำนวนมากต้องสูญเสียไปอีกครั้ง เว่ยอู๋จี๋ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขามองไปยังทิศทางของแคว้นเจียงหนานด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับกำลังมองเห็นอนาคต "ข้าจะกลับไปช่วยเ้า" คำพูดนี้สร้างความประหลาดใจและความดีใจให้กับอ๋องเว่ยจี้เป็อย่างมาก "แต่มีข้อแม้..." เว่ยอู๋จี๋หันกลับมามองน้องชายของเขาด้วยสายตาที่จริงจัง "ข้อแม้ของข้ามีสองข้อ ข้อแรก...เมื่อข้ากลับไป ขอให้ข้าได้รับตำแหน่งเป็แม่ทัพสูงสุดของเป่ยหลิง และจะมีอำนาจในการตัดสินใจในทุกๆ เื่ โดยไม่ต้องรายงานต่อเ้า และเหล่าขุนนางไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งของข้าเด็ดขาด" อ๋องเว่ยจี้พยักหน้ารับคำทันที "ข้อที่สอง...เ้าต้องสัญญาว่าเมื่อข้ากลับไปแล้ว เ้าจะให้ข้ามีอำนาจในการตัดสินใจในทุกเื่ที่เกี่ยวข้องกับการรบ และจะให้ข้าปกป้องผู้คนบริสุทธิ์จากการทำลายล้างที่ไร้เหตุผล และหากข้าขอให้ทำสิ่งใด เ้าจะต้องทำตามคำขอของข้าอย่างเคร่งครัด"
อ๋องเว่ยจี้รู้สึกประหลาดใจกับคำขอของพี่ชายของเขา เขารู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างเว่ยอู๋จี๋ในอดีตและเว่ยอู๋จี๋ในปัจจุบัน เว่ยอู๋จี๋ในตอนนี้ไม่ได้มุ่งแต่จะทำลาย แต่เขากลับมุ่งที่จะปกป้อง เขารู้สึกถึงความเมตตาและความรักที่พี่ชายของเขามีต่อผู้คน และเขาก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวของพี่ชายของเขาเป็อย่างมาก "ข้า...สัญญาขอรับท่านพี่ ข้าจะทำตามคำสั่งของท่านทุกประการ" อ๋องเว่ยจี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ
เว่ยอู๋จี๋ยิ้มบางๆ และเดินเข้าไปโอบกอดน้องชายของเขา "ข้าจะกลับไปช่วยเ้า เว่ยจี้ แต่จำไว้...การรบครั้งนี้ไม่ใช่แค่าแย่งชิงอำนาจ แต่เป็การรบที่ข้าต้องเผชิญหน้ากับบาปกรรมในอดีตของตนเอง" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา และเมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาก็เห็นภาพของหลงเฟยในวัยเยาว์สลับกับภาพของหลงเฟยในปัจจุบัน และเขารู้ดีว่าการรบครั้งนี้จะเป็การรบที่เขาต้องเผชิญหน้ากับบาปกรรมของเขาอย่างแท้จริง
2K
