สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 37 เราจะได้พบกันอีก

สายตาของเซียวเฉินหรี่ลงเล็กน้อย มองไปที่อู่พั่วจวิน ซึ่งเข้ามาโจมตีเขาอย่างกะทันหัน

"ระวังตัวด้วยนะครับหัวหน้า"

เจิ้งไคไท่ที่อยู่ข้าง ๆ ตื่นเต้นมาก

ก่อนหน้านี้ตอนที่เซียวเฉินเรียกเขา เจิ้งไคไท่ยังไม่ได้สังเกตอะไร

แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไปมาก เจิ้งไคไท่สังเกตเห็นท่วงท่าการต่อสู้ของเซียวเฉิน ซึ่งเด็ดขาดกว่าเมื่อก่อนมาก

และคู่ต่อสู้ของเซียวเฉินก็ไม่ใช่คนธรรมดา

อู่พั่วจวินไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ แม้แต่ในเมืองเจียงเฉิงทั้งเมือง

"ไม่ต้องห่วง ฉันเข้าใจดี!"

เซียวเฉินพูดกับเจิ้งไคไท่ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำแขนของอู่พั่วจวินแน่น

เจิ้งไคไท่และคนอื่น ๆ ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พวกเขากลับได้แต่มองดูเซียวเฉิน เขาคนเดียวใช้มือข้างเดียวจับอู่พั่วจวินโยนข้ามหัวลงกระแทกพื้นอย่างแรง

อู่พั่วจวินรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในทั้งหมดของเขาเกือบจะเคลื่อนที่ไปอยู่ผิดตำแหน่ง

นี่มันพลังต่อสู้ระดับไหนกัน พลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะมีได้เลย

แต่อย่างไรอู่พั่วจวินก็ลุกขึ้นยืนและเข้าโจมตีเซียวเฉินต่อ

"ไม่คิดเลยว่านายจะมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ งั้นลองรับหมัดฉันอีกทีสิ!"

ครั้งนี้ อู่พั่วจวินต้องการใช้ไม้ตายของตัวเองออกมา

และในสายตาของอู่พั่วจวิน หากครั้งนี้ตนเองลงมืออีก ด้วยพลังของเซียวเฉินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนเองอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เมื่อหมัดของอู่พั่วจวินกำลังจะโดนเป้าหมาย เซียวเฉินกลับใช้หมัดสั้นหนึ่งหมัดตอบโต้กลับไป

อู่พั่วจวินโดนหมัดนี้เข้าไป ทั้งตัวเขาชะงักไปหลายวินาที

ส่วนทางด้านเซียวเฉินไม่ปรานีอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ใช้เพียงหนึ่งกระบวนท่าก็ปราบอู่พั่วจวินล้มลงกับพื้นแล้ว

เซียวเฉินกำหมัดแน่น เล็งไปที่อู่พั่วจวินตรงหน้า "ใครอยู่เบื้องหลังนาย บอกมา ฉันจะไว้ชีวิตนาย!"

ความหมายของเซียวเฉินคือ ถ้าไม่บอก เขาจะฆ่าอู่พั่วจวินตายคาที่ตรงนี้เลย

ตอนนี้ อู่พั่วจวินกัดฟันแน่น สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีเลย

นี่มันกำลังทำอะไรกันอยู่ ทำไมยิ่งมองยิ่งไม่เข้าใจเลยล่ะ?

"ให้ตายสิ นี่มันกำลังทำอะไรกันอยู่?"

อู่พั่วจวินขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเอ่ยปากกับคนตรงหน้า

แต่เมื่ออู่พั่วจวินพูดจบ ในดวงตาของเขากลับมีความโกรธแค้นแวบหนึ่ง

"ฉันขอแนะนำให้นายตัดใจไปเลย ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ไม่มีทางทรยศองค์กรของตัวเองแน่นอน"

อู่พั่วจวินกัดฟันพูดอย่างโมโหมาก

แต่เมื่ออู่พั่วจวินพูดจบ เซียวเฉินก็ต่อยหมัดหนัก ๆ ลงบนตัวของอู่พั่วจวิน

ในที่สุด อู่พั่วจวินก็ไม่มีแรงต้านทานอีกต่อไป ร่างกายทั้งหมดล้มลงไปในทันที

"หัวหน้า คุณทำอะไร ทำไมคุณถึงฆ่าเขาดื้อ ๆ แบบนี้!"

เจิ้งไคไท่เดินมาทางนี้ แล้วพูดกับเซียวเฉิน

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉินกลับใจเย็นมาก "ไม่เป็นไร พวกเราจะได้เจอกันอีก!"

เซียวเฉินพูด เจิ้งไค่ไท่และคนอื่น ๆ ตกใจ

พวกเขารู้สึกว่าหัวหน้าของพวกเขาต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่ ๆ หรือว่าเป็นเพราะเมื่อครู่ต่อสู้กันรุนแรงเกินไป ตอนนี้เลยเพี้ยนไปแล้ว?

แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะใช่

ตอนที่พวกเขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เซียวเฉินหันหลังมามองพวกนี้ "พวกคุณกำลังทำอะไรกัน ครั้งนี้พลังของพวกคุณยังอ่อนแอเกินไป ถ้าเพิ่มความแข็งแกร่งอีกนิด ก็คงจะดี!"

แปดคนนี้ นอกจากเจิ้งไคไท่แล้ว คนอื่น ๆ ก็อิดโรยมาก

สิ่งเหล่านี้ไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย ไม่ต้องพูดถึงว่าเซียวเฉินเก่งขนาดไหน

ถ้าพวกเขามีพลังแค่หนึ่งในสี่ของเซียวเฉิน ก็คงจะไม่ถึงขั้นต้องต่อสู้ถึงขนาดนี้

"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทุกคนเริ่มฝึกซ้อมได้!"

เซียวเฉินพูดจบ พวกนี้ยิ่งมองหน้าเซียวเฉินอย่างเศร้าหมอง

คำพูดนี้ตรงเกินไปจริง ๆ เดิมทีพวกเขาเพิ่งจะมีวันที่ดีขึ้นมาบ้าง แต่ตอนนี้ถูกเซียวเฉินทำแบบนี้ พวกเขารู้สึกได้ว่าการฝึกอย่างโหดเหี้ยมกำลังจะมาถึงแล้ว

เซียวเฉินถอนหายใจ "เฮ้อ! พวกเรามีคนน้อยเกินไป ถ้ามีมากกว่านี้อีกนิดก็คงจะดี!"

คำพูดของเซียวเฉินได้รับการเห็นด้วยจากคนเหล่านี้

จริง ๆ แล้ว พวกเขาก็อยากพูดแบบนี้เหมือนกัน นี่กำลังทำอะไรกันอยู่กันแน่

พวกเขาเก้าคน ต้องต่อสู้กับคนอย่างน้อยหนึ่งร้อยคน ปัญหาคือพวกเขายังชนะด้วย

แน่นอน สิ่งสำคัญที่สุดคือ พลังของเซียวเฉินเอาชนะทุกอย่าง!

แต่ถ้ามีคนแบบนี้ประมาณยี่สิบกว่าคน เรื่องวันนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้เลย

ขณะเดียวกัน ในสำนักงานของหลินกรุ๊ป หลินโหรวนั่งอยู่ ในใจเธอรู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งกว่า

"ไม่รู้ว่าข้างนอกจะเป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อได้ยินหลินโหรวพูดขึ้น ผู้ช่วยสาวข้าง ๆ ก็ยิ้มแล้วพูดกับเธอว่า "ประธาน ข้างนอกมีหัวหน้าทีมเซียวอยู่ น่าจะไม่มีอะไรนะคะ"

"แต่อีกฝ่ายมีคนร้อยคนนะ เซียวเฉินกับคนอื่น ๆ มีแค่ไม่กี่คนเอง"

หลินโหรวเงยหน้ามองผู้ช่วยตรงหน้า พูดประโยคหนึ่ง

ได้ยินหลินโหรวพูดแบบนั้น ผู้ช่วยของเธอก็เงียบไปทันที

ในที่สุดเธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีคนมากเกินไป ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ก็ยังสู้ได้

แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไปแล้ว ในที่สุดอีกฝ่ายก็มีคนมากขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เซียวเฉิ ค้ำจุนมานาน พวกเขาคงจบไปนานแล้ว

และจู่ ๆ ก็มีคนมา "ประธาน เกิดเรื่องไม่ดีแล้ว เมื่อครู่ฝ่ายขายไม่มีข่าวอะไรเลย!"

ได้ยินแบบนี้ สีหน้าของหลินโหรวก็ดูไม่ค่อยดีนัก

แม้แต่ฝ่ายขายก็ถูกอีกฝ่ายควบคุมไว้ได้? ถ้ายังคงยื้อแบบนี้ต่อไป ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน

แต่ตอนนี้หลินโหรวก็ยังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะโทร

ก่อนอื่นต้องถามดูก่อนว่า เซียวเฉินทางนั้นว่ายังไง แล้วค่อยตัดสินใจทีหลัง

และในขณะที่หลินโหรวกำลังจะทำแบบนั้น ตอนนี้เองที่ทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังมา

ได้ยินเสียงฝีเท้าถี่กระชั้นแบบนี้ ทุกคนต่างตื่นตระหนกไปหมด

เป็นแบบนี้ได้ยังไง? ถ้ายังคงยื้อแบบนี้ต่อไปพอถึงตอนนั้นพวกเขาก็คงจะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว

แต่ตอนนี้ ทุกคนต่างก็ขวางอยู่ตรงนั้นพูดกับหลินโหรวว่า "ประธาน พวกเราจะปกป้องคุณเอง คุณไปก่อนเถอะ"

หลินโหรวยิ้มขมขื่น ถ้าเป็นแบบนี้จริง ๆ ทั้งหลินกรุ๊ปถูกควบคุมไว้หมดแล้ว ต่อให้เธอหนีไปสุดขอบฟ้าจะมีประโยชน์อะไร?

เรื่องพวกนี้ แค่คิดก็ทำให้คนโกรธมากแล้ว

แต่ตอนที่คิดถึงตรงนี้หลินโหรวก็อดที่จะเงยหน้ามองไปไกล ๆ ไม่ได้

ได้ยินเสียงปัง ประตูสำนักงานถูกผลักเปิดออก

คนเหล่านี้กลัวจะตายอยู่แล้ว แต่กลับขวางอยู่ข้างหน้าหลินโหรวอย่างเอาเป็นเอาตาย

ส่วนด้านนอกประตู มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา

คนที่เดินนำ โบกไปกลางอากาศตบฝุ่นควันรอบ ๆ พูดกับทางนี้ว่า "ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องปิดประตูแน่นขนาดนั้น พวกเราเปิดยากมาก"

เมื่อเห็นคนที่เข้ามาก็โล่งใจ

"เซียวเฉิน!"