“เอ่อยังไง ข้าจะถ่ายพลังยังไง อธิบายให้ชัดเจนได้ไหมนี่”
(เธอเป็ผู้หญิงไม่ใช่เหรอสาวสวยด้วย ผู้ใช้ก็ชอบสาวสวยไม่ใช่หรือไง)
“ก็ใช่สิต้องชอบอยู่แล้ว แต่ว่าจะถ่ายพลังยังไง แล้วพลังหยางบริสุทธิ์ ข้าจะไปหาจากไหน”
(ผู้ใช้เป็บุรุษพลังหยางล้นเหลือ ให้สาวสวยดูดกลืนจากอวัยวะสำคัญประจำกายของ ผู้ใช้โดยตรง)
“เฮ้ยนี่หมายความว่ายังไง...จะให้นางดูด...เอ่อ จะดีเหรอ นางเป็ศิษย์ข้านะ”
(เมื่อผู้ใช้ถ่ายพลังหยางเข้าสู่ร่างศิษย์สำเร็จนางจะได้รับการชำระไขกระดูก เปลี่ยนร่างเป็กระดูกเซียน เมื่อครบ 7 ครั้งจะกลายเป็กระดูกเซียนขั้นเทพ มีพร์การบำเพ็ญเซียนระดับฟ้าประทาน)
“โอ้แม่เ้า น้ำเชื้อของข้ามีพลังรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว แต่ว่านางจะยอมเหรอ”
(เป็ภารกิจของผู้ใช้ถ้าไม่สำเร็จ ระบบจะยึดพลังของผู้ใช้ หนึ่งในสาม)
“หา...งั้นข้าก็ต้องกลับไปอยู่ระดับฝึกปราณอีกนะสิ...เฮ้อ เป็ไงเป็กัน”
ฝ่ายซูหว่านนางเป็คนโลกนี้ ถือความบริสุทธิ์เป็สำคัญ อาจารย์เห็นร่างกายนางหมดแล้ว ก็เท่ากับเขาเป็สามีของนางแล้วแม้จะรู้สึกใ ไม่ยินยอมในตอนแรก แต่พอคิดถึงความดีและหน้าตาของอาจารย์หนุ่มนางก็ยิ้มเอียงอายกับตัวเอง หน้าแดงซ่านขณะกำลังแต่งกาย
แรกเริ่มนางก็ตั้งใจไว้แล้วชั่วชีวิตนี้จะไม่แต่งงานจะอยู่ปรนนิบัติอาจารย์ตลอดไปแต่ใครจะคิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น...อืมหรือว่าอาจารย์ไม่ทราบจริงๆว่านางเป็สตรี...
ซูหว่านนึกทบทวนที่อาจารย์ปฏิบัติต่อตนเองั้แ่ตนจนจบก็ตระหนักได้ถึงความจริง...อาจารย์คงคิดว่านางเป็เพียงเด็กผู้ชายคนหนึ่ง..ทั้งที่แท้จริงแล้วนางเป็สาวงามวัย17 ปีต่างหาก
หลี่เฟยกำลังครุ่นคิดหาทางให้ซูหว่านยอมรับ ขณะกำลังเหม่อลอยเข้าภวังค์ นั่งอยู่ในโถงใหญ่ที่ซอมซ่อของยอดเขาเสี่ยวหมู่จื่อนั้น...
“อาจารย์เ้าคะ ข้ามาแล้ว...”
หลี่เฟยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อืม เข้ามาสิ”
เขาหันไปตามเสียงเรียกแล้วสายตาก็เป็ประกายแวววาว ก่อนจะรีบปรับเป็เรียบนิ่งตามปกติ
‘โอ้ แม่เ้า นางอาบน้ำแต่งตัว แล้วสวยงามขนาดนี้เลยเหรอที่มันนางฟ้าชัดๆ ยิ่งสวมชุดขาวทั้งชุดแบบนี้ยิ่งดูสูงส่งราวกับนางเซียน์หลี่เฟยนึกถึงภารกิจที่ระบบให้มาใจยิ่งร้อน สั่นไหว ความร้อนไหลลงไปรวมที่ท้องน้อยอย่างห้ามไม่ได้แม้ในชาตินี้เขาเป็เพียงหนุ่มซิงคนหนึ่งแต่อย่าลืมชาติที่ผ่านมาเขาเป็ชายเสเพลตัวพ่อเลยนะสาวแบบไหนบ้างที่เข้าไม่เคยััลิ้มลอง
แน่นอนว่าซูหว่านก็ทันสังเกตเห็นสายตาวูบผ่านของอาจารย์หนุ่มยิ่งนึกถึงว่าเขาได้เห็นร่างเปลือยของนางหมดทุกส่วนแล้วและนางก็ตัดสินใจแล้วจะให้เขาเป็ทั้งอาจารย์และสามีของนางใบหน้าสวยของซูหว่านจึงแดงเข้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ จิตใจเต้นรัว
บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันใดแต่หลี่เฟย ที่แก่พรรษาขนาดนั้น จะปล่อยให้ความอึดอัดนี้คงอยู่ได้อย่างไร
“ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเ้าคือศิษย์คนโตรุ่นที่ 89 ของยอดเขาเสี่ยวหมู่จื่อและอาจเป็ผู้สืบทอดของยอดเขาเสี่ยวหมู่จื่อ ในอนาคต”
“ในฐานะศิษย์คนโต เ้าต้องขยันหมั่นเพียรทุ่มเทเสียสละ ตั้งใจฝึกฝนและเป็แบบอย่างให้ศิษย์น้องรุ่นต่อไป”
หลี่เฟย พูดซ้ำทุกคำพูดที่อาจารย์จงจื้อ เคยพูดตอนรับเขาเป็ศิษย์
ซูหว่านฟังแล้วรู้สึกตื่นเต้น นางไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีถึงขนาดนี้เพิ่งเข้ามาเป็ศิษย์ ยังไม่ได้ฝึกวิชาอะไรเลย ก็มีโอกาสได้เป็ผู้สืบทอดแล้วหรือ
นางจึงรีบกล่าว “อาจารย์วางใจได้ ข้าจะต้องพยายามอย่างเต็มที่ แน่นอน”
“ดีมาก” แล้วหลี่เฟย ก็ถอนหายใจยาว กลัวว่านางจะยอมรับไม่ได้ที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ตามที่ระบบมอบภารกิจให้เขา
“เอาล่ะ เมื่อเ้ามาเป็ศิษย์ข้าแล้ว ข้าก็ไม่ควรปิดบังอะไร เ้าอีก”หลี่เฟยมองหน้าสวยที่ทำให้ใจสั่นอีกครั้งก่อนถอนหายใจยาว
“เ้าคงจำได้ ว่าวันนั้น ที่ไม่มีใครยอมรับเ้าเป็ศิษย์เ้ารู้เหตุผลหรือไม่...เอาเถอะข้าจะบอกเ้าตามตรงก็แล้วกัน”
“พวกเขารู้ว่าเ้า เป็ผู้มีพร์ค่อนข้างต่ำมาก ฝึกฝนตลอดชีวิตคงได้ไม่เกินขั้นฝึกลมปราณ ชั้นห้าเท่านั้น จึงไม่มีใครยอมที่จะเสียเวลาและเสียชื่อเสียงกับเ้า”
ซูหว่านมองเขาอย่างงงๆ นางยังไม่เข้าใจเื่ขั้นเื่ชั้นอะไรจึงถามหลี่เฟยตรงๆ “เอ่อ อาจารย์เ้าคะ ศิษย์ยังไม่เข้าใจระดับ อะไรเลยท่านช่วยชี้แนะศิษย์ด้วยเ้าค่ะ”
“อืม ก็จริงนะ เอาล่ะงั้นอาจารย์ จะบอกเ้าคร่าวก่อนแล้วกันเมื่อเ้าได้ฝึกฝนแล้วคง รู้แจ้งมากขึ้น เมื่อเ้าเริ่มสามารถรับรู้พลังในร่างกายได้ก็จะเข้าสู่ระดับฝึกลมปราณ ซึ่งมีสิบห้าชั้นเ้าจะสามารถใช้อาคมต่างๆ ได้ถัดไปคือขั้นสร้างรากฐาน เ้าจะสามารถสะสมปราณแท้ได้ถือว่าเป็ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นต้นแล้ว ขั้นนี้จะมีสามระดับ ต้น กลาง สูงอายุขัยก็จะยืนยาวกว่าคนปกติ อาจมีอายุ 200 ถึง 300 ปี ทีเดียวขั้นต่อไปคือขั้นหลอมพลัง ขั้นนี้เ้าสามารถผนึกพลังเป็แก้วมณี มีอายุขัยยืนยาว500 ถึง 800 ปี อ้อแล้วก็มีสามขั้นเช่นกัน เอาล่ะ เ้ารู้แค่นี้ก่อน ต่อไปค่อยๆ เรียนรู้จะเข้าใจเอง”หลีเฟยกล่าวเรียบ
“ข้า ข้า เข้าใจ...ตลอดชีวิต ได้แค่ขั้นฝึกปราณ ชั้นห้าก็ต่ำต้อยจริงนั่นแหละ... แต่ว่า ท่าน ทำไมจึงยอมรับข้าล่ะ...”ซูหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย จ้องหน้าของอาจารย์หนุ่มด้วยความอยากรู้
“เฮ้อ บอกเ้าตามตรง ตอนแรกข้าคิดว่าเ้าเป็บุรุษคงยากที่จะฝึกฝนเ้า แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าอยู่คนเดียว ชื่อเสียงไม่สำคัญเ้าจะฝึกฝนได้ถึงระดับไหน ข้าล้วนยอมรับได้”
“แต่ว่า เมื่อเ้าเป็สตรีข้อจำกัดนี้ก็มีทางแก้ไขได้...แต่อาจจะทำให้เ้าลำบากใจแต่ข้าก็จะไม่บีบบังคับเ้า...ถ้ายอมรับไม่ได้ก็อยู่ฝึกฝนตามปกติต่อไป...”
“อาจารย์ ท่านบอกมาเถอะ ข้า ข้า ยินดี ลำบากใจ ลำบากกายแม้ต้องลุยทะเลเพลิง ขึ้นเขาดาบก็ตาม” ซูหว่านจ้องหน้าเขาดวงตาสวยฉายแววเด็ดเดี่ยวออกมาแรงกล้า
หลี่เฟย จ้องมองหน้าลูกศิษย์สาวสุดสวยอีกครั้งก่อนถอนหายใจยาวอย่างลำบากใจ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เอ่อเ้าต้องกลืนกินน้ำพิสุทธิ์ของข้า ซึ่งมีพลังหยางบริสุทธิ์เพื่อชำระล้างไขกระดูกและสร้างกระดูกเซียนในร่างกายของเ้า”
“ข้า ข้ายินดีเ้าค่ะ อาจารย์ ...เอ่อแต่ว่าน้ำพิสุทธิ์นี้คือสิ่งใดกัน จะหาได้จากที่ใดคงจะเป็สิ่งที่หายากมากใช่ไหมเ้าคะ ท่านถึงได้มีท่าทางลำบากใจเช่นนี้”ซูหว่านมองเขาอย่างสับสน ในใจเต็มไปด้วยคำถาม
“เอ่อ จะว่ายาก ก็ไม่ยาก สิ่งนี้มีอยู่ในตัวข้าแล้วแต่การจะนำออกมาให้เ้าดื่มกินนั้น ค่อนข้างต้องใช้วิธีการพิเศษ”หลี่เฟยได้แต่อ้ำอึ้ง ตอบอ้อมไปมา ไม่กล้าเอ่ยตรงๆ
“อาจารย์ ท่านกล่าวมาตรงๆ เถิด ศิษย์ยินดีทำตามทุกอย่างเ้าค่ะ”ซูหว่านกลัวอาจารย์หนุ่มจะเปลี่ยนใจจึงลุกขึ้นแล้วประสานมือคุกเข่าตรงหน้าเขาทันที
กิริยาท่าทางของหญิงสาวทำเอาอาจารย์หนุ่มใจเต้นรัวเอ่อ...เธอก็ต้องนั่งท่านี้แหละ...ตอนทำอ่ะ...
“เ้าลุกขึ้นมานั่งก่อนเถอะข้าจะบอกตรงๆ ก็แล้วกัน”หลี่เฟยมองหญิงสาวตรงหน้า พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“เอ่อ เ้า เ้า ต้องดูดจากแท่งยกของข้าดูดจนน้ำพิสุทธิ์ออกมาแล้วกลืนกินเข้าไป ให้ร่างกายดูดซับ รวมเจ็ดครั้งร่างกายของเ้าก็สร้างกระดูกเซียนขั้นเทพได้สำเร็จ”
“เอ่อ แท่งยก ไหน ที่คาดเอวอาจารย์ หรือเ้าคะ แล้วจะมีน้ำออกมาเหรอ”ซูหว่านยังคงไม่เข้าใจก็นางเป็เพียงสตรีสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่ออกเรือนจะรู้เื่พวกนี้ได้อย่างไร
“ไม่ใช่ แท่งยกที่ข้าห้อย แต่หมายถึง ก็คือเอ่อ อวัยวะสำคัญ เอ่อของผู้ชาย...เ้าเคยเห็นม้าไหม ม้าตัวผู้ก็มีแท่งยกเช่นกัน” หลี่เฟยทำหน้าลำบากใจที่ต้องอธิบายแบบนี้ต่อหน้าหญิงสาวแสนสวยทำเอาเขาหน้าแดงตามไปด้วย
ซูหว่านพลันนึกถึงม้าที่เคยเห็นในหมู่บ้าน มีอยู่ครั้งหนึ่งม้าตัวหนึ่งปีนขึ้นไปบนหลังม้าอีกตัว แล้วเธอก็เห็นกระบองสีดำใหญ่โตยาวมากยื่นออกมาก่อนจะจมหายไปในร่างของม้าอีกตัว...แม่นางบอกว่าอย่าดูเลยม้ากำลังผสมพันธุ์กัน...
สาวสวยหน้าแดงไปถึงใบหู “เอ่อ ของคนก็ใหญ่เหมือนของม้าเหรอเ้าคะ”
“ไม่ ไม่ถึงขนาดนั้นแล้วก็ไม่ได้น่ากลัว แบบนั้นหรอก”
ซูหว่านนั่งนิ่งจิตใจสับสน นี่นางต้องดูดเ้าสิ่งนั้นตามที่อาจารย์บอกจริงๆ ใช่ไหม ถ้าจะได้กระดูกเซียนขั้นเทพ ต้องดูดถึง 7ครั้ง...เราจะตายก่อนไหมนี่
หลี่เฟย เห็นสตรีสาวตรงหน้านั่งนิ่ง เหมือนกำลังคิดหนัก จึงเอ่ยเบาๆ“เ้ากลับไปคิดดูก่อนเถอะ รอ่ค่ำเ้าค่อยมาให้คำตอบกับข้า”
แต่ผิดคาดหญิงสาวกับลุกขึ้นยืนทันที กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จริงจัง“ข้าตกลง อาจารย์ ท่านไม่ต้องกังวลใจไป แต่เดิมข้าก็คิดว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงท่าน ไม่ยอมให้ชายใดใกล้ชิดอยู่แล้ว”
หลี่เฟยก็ไม่พูดอะไรอีก ลุกขึ้นแล้วพยักหน้าให้ซูหว่านเดิมตามเข้าไปในกระท่อมที่พักของเขาอาจารย์หนุ่มหันมามองลูกศิษย์สาวสวย ...
“เอาล่ะเ้าขึ้นมานั่งทำสมาธิบนเตียงนี่ข้าสอนวิธีดูดซับพลังหยางให้เ้า เมื่อดูดดื่มน้ำพิสุทธิ์จนหมดแล้วต้องรีบดูดซับพลังทันที อย่างน้อยหนึ่งชั่วยามอย่างมากก็สามชั่วยามจึงจะไม่เกิดเหตุแทรกซ้อน”
หลี่เฟยก็แนะวิธีบำเพ็ญเพียรตามวิธีปกติที่เขาได้รับการถ่ายทอดมาจากอาจารย์จงจื้อ ให้แก่นางเพื่อไม่ให้ซูหว่านเกิดข้อสงสัยใดๆ
“อ้อ หลังจากข้าถ่ายทอดน้ำพิสุทธิ์ให้เ้าแล้วข้าก็จะสูญเสียพลังไปจำนวนมาก ต้องฟื้นฟูพลังตอนนั้นให้เ้าคอยช่วยระวังป้องกันให้ข้าด้วย อาจจะนานเป็วันหรือมากกว่านั้น”เมื่อเห็นซูหว่านฝึกตามวิธีที่เขาสอนจนถูกต้องแล้ว จึงบอกให้นางเข้าใจเพิ่มเติม
“เ้าคะ อาจารย์ศิษย์จะทำเต็มความสามารถ”เมื่อได้ฟังครั้งแรกนางคิดว่า ตัวเองเป็ผู้ถูกเอาเปรียบ แต่เมื่อได้ฟังหลี่เฟยพูดต่อมาด้วยท่าทีเคร่งขรึมนางก็เกิดความละอายใจอือ...ไหนเลยจะเป็การเอาเปรียบเราที่แท้อาจารย์ก็ต้องสูญเสียพลังไปมากขนาดต้องฟื้นฟูเป็วันๆ จึงจะกลับคืนมาได้....
คิดได้ดังนั้นนางยิ่งซาบซึ้งในความกรุณาของอาจารย์ ถ้าไม่เมตตาและมีใจกว้างต่อนางจริง เขาคงไม่ยอมเสี่ยงตัวเองเพื่อนางขนาดนี้เป็แน่ซูหว่านรู้สึกซาบซึ้งใจมาก จนคิดยอมมอบกายและหัวใจนาง แม้แต่ตายแทนอาจารย์ของนางก็ย่อมได้
“ไปเถอะ เราที่ถ้ำลับฝึกตนดีกว่า ป้องกันไว้ก่อน”กล่าวจบหลีเฟยก็จับมือซูหว่านไว้แล้วสองร่างก็พุ่งหายเข้าไปในถ้ำเชิงเขานั้นเอง
พอเข้ามาถึง หลี่เฟยก็มอง ไปที่ชุดขาวสะอาดบนร่าง ซูหว่าน...อื่อถ้าทำทั้งชุดแบบนี้ อาจเลอะเทอะ ให้นางถอดออกดีกว่า เราก็ถอดด้วย
“เอ่อ เ้าถอดชุดของเ้าออกก่อนเถอะเหมือนตอนที่เ้าไปชำระล้างร่างกาย นั่นแหละ...เอ่อ ข้าก็ต้องถอดด้วย”หลี่เฟยบอกนางอย่างเป็ธรรมชาติราวเป็เื่ปกติธรรมดา
เขาพยายามไม่เหลือบไปมอง ที่ร่างอรชรเปลือยขาวผ่องของซูหว่านพลางเดินไปนั่งบนเตียงหิน ถ่างขาออกกว้างให้นางเข้ามานั่งคุกเข่าตรงกลาง
ซูหว่านที่ก้มหน้ามาตลอดด้วยความอายของสาวน้อย ก็เงยหน้าขึ้นแล้วก็เห็นแท่งเนื้อสีเข้มเป็ท่อนใหญ่หัวมนตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มขนหนาดกดำบนตักของอาจารย์หนุ่มหญิงสาวสะดุ้งใจสั่นรัว มองอย่างขลาดกลัว
“อุ๊ย อาจารย์ นี่ นี่...” ซูหว่านอุทานเสียงดังก่อนเสียงจะขาดหายไปในลำคอ เมื่อตระหนักว่าแท่งหยกของอาจารย์ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรอย่างน้อยก็ยังเล็กกว่าของม้าที่เธอเคยเห็นมากมาย
ถ้าหลี่เฟย รู้ว่าลูกศิษย์สาวคนสวยเอาดุ้นเนื้อของเขาไปเปรียบกับม้าคงจะเดือดดาลจนหมดอารมณ์แน่...
อาจารย์หนุ่มเห็นศิษย์สาวนั่งมองดุ้นเนื้อแกร่งที่พองตัวเต็มที่ของเขาเฉยอยู่จึงดึงมือขวาขาวนวลของนางขึ้นมาจับดุ้นเนื้อของเขา
“อุ๊ย ร้อนจัง มันร้อนมากเลยเ้าค่ะอาจารย์”
“อือ เ้าลองค่อยรูดมันขึ้น ลงช้าๆ ก่อนสิ แบบนี้นะ”หลี่เฟยใช้มือหนาของตนจับไปบนมือเล็กๆ ของสาวสิบเจ็ด พร้อมกับออกแรงนำพามือเธอไปชั่วครู่ก็ปล่อยมือ ซูหว่านเริ่มทำเป็แล้ว
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชมวิจารณ์ด้วยจ้า เพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้นคำแนะนำติชมเป็สิ่งที่ไรต์้าสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
247
![ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882242_65382107.webp)
