“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

    ตอนที่ 45.3 – เสียงเงียบที่แตกสลาย

    เงาร่างสุดท้ายแตกสลายกลายเป็นหมอกสีเทาจาง ๆ ลอยหายไปในความว่างเปล่าของสนามมิติไร้เสียง ความเงียบสงบคืนสู่พื้นที่อีกครั้ง ราวกับไม่เคยมีการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่มาก่อน เรย์ยืนอยู่กลางลานหิน ผิวกายเปื้อนรอยแผลเล็ก ๆ จากการหลบหลีกที่เฉียดฉิว แต่สายตาของเขากลับนิ่งมั่นกว่าที่เคย แขนข้างขวายังถือมีดสั้นที่หุ้มด้วยละอองเงาไหลวน เงาสีดำจาง ๆ ยังคงโอบล้อมร่างเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

    เสียงแจ้งเตือนจากระบบอีกครั้ง

    【เงื่อนไขสำเร็จ: ผ่านด่าน Shadow Blitz Requiem】

    【สกิลใหม่ได้รับ: Shadow Blitz Requiem】▶ ความสามารถ: เคลื่อนตัวอย่างไร้เสียงด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ▶ เพิ่ม AGI +25% ชั่วคราว และเปิดการโจมตีต่อเนื่อง 5 ครั้งในพริบตา

    【สถานะ: ได้รับการยอมรับจากมิติไร้เสียง】

    เรย์หอบหายใจเล็กน้อย แต่รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

    "สำเร็จ..." เขาพึมพำเบา ๆ ขณะปล่อยมีดในมือให้สลายไปเป็นแสงสีดำจาง ๆ

    แสงเวทโบราณเริ่มแตกตัวออกจากพื้นหิน ปรากฏเป็นบันไดเวทนำขึ้นไปยังห้องโถงถัดไป — สัญญาณว่าเขาสามารถออกจากการทดสอบได้แล้ว

    เรย์เดินขึ้นบันไดอย่างมั่นคง ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านในทุกอณูร่างกาย แต่แววตาของเขาไม่เคยเปลี่ยน มันคือสายตาของผู้ที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาใด ๆ อีกต่อไป ขณะที่เขาก้าวผ่านประตูเวทสุดท้าย เสียงของผู้ฝึกสอนก็ดังขึ้นในห้วงอากาศเงียบงัน

    "เจ้าทำได้ดี... แต่จงอย่าลืม — นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"

    เรย์หยุดชั่วครู่ ยิ้มบาง ๆ

    "ฉันไม่เคยลืมอยู่แล้ว..." เขาตอบกลับเบา ๆ ก่อนจะก้าวออกจากสนามมิติไร้เสียงไปสู่โลกจริง

    เบื้องหน้าของเขา — คือภารกิจที่ใหญ่กว่า ศัตรูที่น่ากลัวยิ่งกว่า และความหวังบางอย่างที่ต้องไขว่คว้าไว้ด้วยมือของตนเอง

    ลมหายใจที่อุ่นวาบแตะใบหน้าของเรย์เมื่อเขาก้าวพ้นประตูมิติไร้เสียง แสงอ่อน ๆ ของโลกจริงไหลบ่าเข้ามาแทนที่ความมืดและความว่างเปล่าที่โอบล้อมเขาไว้ตลอดช่วงการทดสอบ ลานฝึกเงาใต้ปราสาทอัลเทียร์ยังคงปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ ทหารเวทย์สองนายที่ทำหน้าที่เฝ้าทางเข้า ต่างถอยก้าวหนึ่งอย่างเงียบงันเมื่อเห็นร่างเรย์ปรากฏตัวออกมา — แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าในมิตินั้นเกิดอะไรขึ้น แต่พลังเวทที่ไหลวนรอบร่างเขา ก็บอกได้อย่างชัดเจนว่า ชายคนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

    เสียงกระทบพื้นเบา ๆ ของรองเท้าเรย์ดังก้องทุกย่างก้าว — ไม่เร่งรีบ ไม่ลังเล มีแต่ความนิ่งดุจดาบคมกริบที่ผ่านการลับฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ ชายชราผมสีเงินที่เป็นครูฝึกแห่งหอเงา “เซฟเรน วาลอส” ก้าวออกมาจากเงาด้านข้าง เฝ้าดูเรย์ด้วยแววตาคมกริบราวกับมีดดาบ

    "เจ้าทำได้เร็วกว่าที่ข้าคาด..." เซฟเรนเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะยกมือขวาขึ้น — บรรจงค้อมศีรษะให้อย่างสุภาพ

    "เจ้าคือ Shadow Walker คนที่สอง... ที่สามารถสัมผัส 'แก่นแท้ของความเงียบ' ได้โดยสมบูรณ์"

    เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่กล่าวอะไร เซฟเรนหัวเราะเบา ๆ "อย่าคิดว่าข้าอวยพรเจ้าเพราะเห็นแก่หน้า ข้าอวยพรเพราะเจ้าสมควรได้รับมันแล้ว"

    มือที่เหี่ยวย่นยื่นบางสิ่งมาให้ — ตราสัญลักษณ์เวทสีดำเงิน รูปเสี้ยวจันทราประกบเงา

    【ไอเท็มพิเศษได้รับ: ตราประทับ Shadow Walker】▶ เพิ่ม AGI +10% เมื่ออยู่ในสภาพเงียบ▶ เปิดใช้งาน Passive Skill: Echo Silence – ลดการตรวจจับจากเวทสำรวจ 50% เรย์รับตราเงียบ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณ" แล้วหมุนตัวกลับ — ชุดเดินทางสีเทาดำสะบัดเบา ๆ ตามแรงลมที่พัดผ่านประตูหอเงา เบื้องหน้าของเขาคือทางเดินหินสีมืดทอดยาวกลับไปยังศูนย์บัญชาการใหญ่ของอัลเทียร์ อีเทอเรีย ซึ่งบัดนี้... เพื่อนร่วมกิลด์ของเขาเอง ก็กำลังเดินอยู่บนเส้นทางของตัวเอง เพื่อเตรียมเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่กำลังใกล้เข้ามา แม้ไร้คำพูดใด ๆ แต่ในใจเรย์กลับรู้สึกได้ชัดเจน...

    — การเดินทางครั้งนี้ ไม่มีใครได้หันหลังกลับอีกแล้ว

    เรย์กระชับผ้าคลุมที่บ่าแน่นขึ้น ก้าวต่อไปด้วยจังหวะหนักแน่น — เต็มไปด้วยศรัทธาในแสงที่แทบมองไม่เห็นในห้วงมืดมิดเบื้องหน้า เพราะสำหรับเขาแล้ว...

    "ตราบใดที่ยังมีพวกเรายืนหยัดอยู่ — เงานิรันดร์ก็ไม่มีวันกลืนแสงไปได้"



    คล้ายกับเรื่อง“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ” ที่คุณอ่าน