ดาวเคราะห์ BA-506
ดินแดนแห่งนี้คือดาวเคราะห์อันไกลโพ้นที่รวบรวมเอาหลากหลายเผ่าพันธุ์มาสร้างสังคมขนาดใหญ่ร่วมกัน โดยมีสภาพแวดล้อมโดยรวมคล้ายคลึงกับโลกมนุษย์ และที่แห่งนี้ยังมีสถานที่ซึ่งเป็ดั่งที่ทำงานในฝันของสิ่งมีชีวิตทุกตนบนดาวนั่นคือ ‘เดอะ ทาวเวอร์’
ทว่าในวันนี้กลับมีสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยจากโลกมายืนโดดเดี่ยวอยู่หน้าทางเข้าอาคารสูงเสียดฟ้า
“ว้าว”
เส้นผมสีดำสนิทที่ตัดแต่งอย่างเป็ระเบียบปรกชื้นอยู่บนหน้าผาก ล้อมกรอบใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราบนผิวขาวจัด ดวงตากลมโตสีเข้มเข้ากับสีผมตัดกับริมฝีปากสีแดงระเรื่ออย่างลงตัว เครื่องหน้าทั้งหมดดูอ่อนเยาว์และน่าเอ็นดูเกินกว่าจะมาปรากฏตัวต่อหน้าอาคารสำนักงานเช่นนี้
“สูงจังเลย”
โนอาห์แหงนหน้ามองยอดหอคอยจนอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกเหล่าเอเลี่ยนที่เดินผ่านไปมาจ้องมอง เขาแสร้งกระแอมไอแก้เขินไปทีหนึ่ง
โนอาห์อยู่ในชุดเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็กทับด้วยเสื้อสูทและรองเท้าหนังหัวมน ในมือกระชับกระเป๋าเอกสารใบเขื่องที่เกือบจะใหญ่เท่า่ตัวของเขาเอง แม้ชุดที่ได้รับมาจะดูหลวมไปสักหน่อยสำหรับร่างกายที่จัดว่าเล็กแม้ในมาตรฐานมนุษย์ แต่สูทที่ดูสะอาดสะอ้านก็ทำให้เขามีภาพลักษณ์เหมือนพนักงานออฟฟิศหน้าใหม่
เขารู้สึกประหม่าจนต้องขยับเนกไทไปมาพลางลอบกลืนน้ำลาย รอบกายเต็มไปด้วยเอเลี่ยนหลากหลายรูปลักษณ์ที่ดูแปลกตา
ตึก... ตึก...
บางตนมีร่างกายมหึมาจนแผ่นดินะเืทุกครั้งที่ก้าวเดิน บางตนมีลำคอยาวผิดมนุษย์ หรือบางตนก็มีเขาที่ดูน่าเกรงขามงอกออกมาจากศีรษะ โนอาห์หดคอลงด้วยความหวาดหวั่นต่อแรงกดดันรอบตัว นี่เป็ครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับเอเลี่ยนจำนวนมากขนาดนี้ ทางเข้าที่ถูกออกแบบมาให้รองรับสิ่งมีชีวิตทุกขนาดกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกตัวเล็กลงไปอีก
น่ากลัวจัง โนอาห์ถูกลักพาตัวจากโลกมายังดาว BA-506 เมื่อครึ่งปีก่อน แม้การค้ามนุษย์จะเป็เื่ผิดกฎหมายร้ายแรง แต่การลักลอบนำเข้ากลับเป็ธุรกิจมืดที่รุ่งเรืองอย่างยิ่ง
เหล่าเอเลี่ยนมักจับตัวมนุษย์ไปดัดแปลงตามใจชอบ เนื่องจากมนุษย์นั้นช่างอ่อนแอและไร้ทางสู้ เมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่นที่มีเขี้ยวเล็บหรืออวัยวะที่แข็งแกร่ง มนุษย์จึงเป็เพียงเหยื่ออันโอชะและของเล่นที่สมบูรณ์แบบ
ร่างกายของโนอาห์ถูกดัดแปลงในตลาดมืด และความทรงจำเกี่ยวกับโลกก็ถูกลบหายไปจนสิ้น แม้แต่เื่ที่เขาถูก ‘ดัดแปลง’ อย่างไรเขาก็จำมันไม่ได้เลยสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในหัวคือสัญชาตญาณที่ถูกฝังไว้ผ่านการล้างสมอง
แจ๊ะ...
“อ๊ะ”
โนอาห์ห่อไหล่พลางแอ่นหลังขึ้นโดยสัญชาตญาณ ความรู้สึกซ่านเสียวแล่นปราดเข้าที่หน้าอกทั้งสองข้าง เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมเมื่อเขารับรู้ได้ว่าตนเองเผลอปล่อยน้ำนมรั่วซึมออกมาเพราะความประหม่า
จ๊วบ... จ๊วบ...
“อือ... อา...”
เพราะบังเอิญไปถูกใจเ้าของตลาดมืด โนอาห์จึงได้รับการดูแลที่ ‘พิเศษ’ กว่ามนุษย์คนอื่น หน้าอกของเขาถูกดัดแปลงให้ผลิตน้ำนมออกมาทุกครั้งที่มีอารมณ์ร่วม และน้ำนมนั้นก็มีสรรพคุณที่น่าเหลือเชื่อ
ต่างจากมนุษย์ดัดแปลงคนอื่นที่ถูกสร้างมาเพื่อรองรับอารมณ์ใคร่เท่านั้น แต่น้ำนมของโนอาห์สามารถฟื้นฟูความเหนื่อยล้า บำรุงผิวพรรณ และส่งเสริมสุขภาพโดยรวมหากดื่มเป็ประจำ เขาจึงเปรียบเสมือนโพชั่นสารพัดประโยชน์ที่เดินได้
เ้าของตลาดมืดเฝ้าฝึกฝนและทุ่มเทเวลาให้โนอาห์มากกว่าใคร
จำไว้ เ้าต้องไปที่ทาวเวอร์ นั่นคือคำสั่งที่ย้ำเตือนเขาเสมอไม่ว่าจะอย่างไรเขาต้องไปที่นั่นเพื่อเรียนรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของตนเอง และเมื่อเวลานั้นมาถึงเขาต้องทุ่มเททำมันให้สุดตัว หากย้อนมองกลับไป ความหมกมุ่นของเ้าของคนนั้นดูจะรุนแรงจนน่าประหลาดใจ
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว คำสั่งสุดท้ายก็มาถึง ภารกิจหลักของเขาคือการช่วยคลายความเหนื่อยล้าให้กับพนักงานเอเลี่ยนในทาวเวอร์ และปรนเปรอพวกมันจนโงหัวไม่ขึ้น เพื่อให้พวกมันโหยหาและกลับมาใช้บริการซ้ำ
โนอาห์มาที่นี่เพื่อขายตรงถึงหน้าประตู
แพล็บ... แพล็บ...
อุปกรณ์ที่ติดตั้งอยู่บนหน้าอกทำงานทันทีที่น้ำนมรั่วไหล ส่วนปลายที่ลักษณะคล้ายลิ้นตวัดเลียน้ำนมทุกหยดเพื่อไม่ให้เลอะเทอะออกมาด้านนอก ััเหนียวเหนอะราวกับมีคนมาดูดดื่มจริงๆ ทำเอาเขาขนลุกเกรียว ลิ้นที่เหมือนมีชีวิตเ่าั้ปัดป่ายบนยอดอกที่แข็งชูชันอย่างไร้ความปราณี
ต้องรีบแล้ว เขารู้สึกได้ว่าช่องทางด้านหลังเริ่มเปียกชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว หากปล่อยไว้แบบนี้เขาอาจจะสติหลุดก่อนจะได้ก้าวเท้าเข้าอาคารด้วยซ้ำแต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ เขาถูกสอนมาเสมอว่าห้ามเปิดเผยเด็ดขาดว่าเป็มนุษย์ โนอาห์น่าจะเป็มนุษย์เพียงคนเดียวในทาวเวอร์แห่งนี้ โชคดีที่เอเลี่ยนหลายเผ่าพันธุ์นิยมใช้ร่างจำแลงแบบมนุษย์เพื่อความสะดวก เขาจึงไม่ดูเด่นจนเกินไปนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องระวังตัวอย่างที่สุด
ผู้ปกครองทาวเวอร์แห่งนี้คือประมุขของดาว BA-506 ผู้ทรงอำนาจที่สุดในดาว อดีตขุนศึกที่มีกิตติศัพท์เื่ความโเี้เป็คนดูแลที่นี่ด้วยตนเอง ระบบรักษาความปลอดภัยย่อมแ่า หากถูกจับได้เขาคงจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะต้องเจอกับอะไร เขานึกตัดพ้อเ้าของที่ส่งเขามาในสถานที่ที่น่ากลัวขนาดนี้ นอกจากจะถูกล้อมรอบด้วยเอเลี่ยนที่รู้ตัวจริงไม่ได้แล้ว เขายังต้องทำให้พวกมันลุ่มหลงในตัวเขาอีกด้วย แต่โนอาห์ไม่มีทางเลือก การทำหน้าที่ในทาวเวอร์คือคำสั่งเด็ดขาดที่เขาต้องทำสำเร็จให้ได้
“อื้อ...”
เขากลั้นเสียงครางขณะที่ยอดอกถูกดูดดึงอย่างต่อเนื่องพลางรีบสาวเท้าเข้าไปด้านใน เขาต้องรีบขาย ‘สินค้า’ ให้พนักงานเอเลี่ยนที่ตรากตรำทำงานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ที่นี่... ใช่ไหมนะ”
โนอาห์พยายามคุมสติที่เริ่มพร่ามัวพลางเงยหน้าขึ้นมองผ่านฉากกั้นกึ่งโปร่งใสที่มีป้ายติดไว้ว่า [แผนกขาย 1]
เขาฝ่าด่านทางเข้าและขึ้นลิฟต์มาได้สำเร็จ แต่การต้องเบียดเสียดกับเอเลี่ยนร่างั์เพื่อขึ้นไปยังชั้นบนนั้นมันเกินรับไหว เขาจึงตัดสินใจลงที่ชั้นที่ใกล้ที่สุดก่อน คราวหน้าใช้บันไดดีกว่า ถ้าแค่ชั้นเดียวการเดินขึ้นบันไดน่าจะเลี่ยงสายตาคนได้ดีกว่า โนอาห์ถอนหายใจเบาๆ พลางลอบสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง
“...อึก”
เขาลองขยับสะโพก ลูบคลำต้นขา และหน้าอกที่ยังถูกอุปกรณ์รีดนมทำงานอยู่เื้ัยูนิฟอร์มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าอีกที เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างยังดูปกติ เขาจึงขยับเนกไทให้เข้าที่ แม้จะรู้สึกอับอายกับชุดด้านใน แต่นี่คือส่วนหนึ่งของงานที่เขาต้องอดทน เมื่อตรวจเช็กจนมั่นใจ โนอาห์จึงสูดหายใจเข้าลึกแล้วก้าวเดินต่อไป ทว่าทันใดนั้นเองเขาก็ต้องชะงักฝีเท้า ภายในออฟฟิศที่เงียบสงบยามเช้า พนักงานทุกคนที่นั่งประจำตำแหน่งอยู่นั้นคือหมาป่า
ตึก... ตึก...
มนุษย์หมาป่าในชุดสูทเนี้ยบกำลังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า การได้เห็นสิ่งมีชีวิตร่างั์ขนาดน้องๆ บ้านหลังหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เป็ภาพที่เหนือความคาดหมายจนโนอาห์ยืนอึ้ง ทว่าเหล่าหมาป่ากลับไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาของพวกมันยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอและกองเอกสาร
นี่คือ่เวลาเร่งด่วนก่อนการออกไปเสนอขายใน่บ่าย เป็่เวลาที่ตึงเครียดที่สุดของทาวเวอร์ ขนของพวกมันถูกแปรงจนเป็เงางาม มีทั้งสีทราย สีแดงเข้ม สีขาว และสีน้ำตาลหม่น ดูสมกับเป็แผนกขายที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
โนอาห์ยืนสั่นคลอนอยู่ภายใต้แรงกดดันมหาศาล หากเป็บนโลก หมาป่าขนาดใหญ่ขนาดนี้ย่อมเป็นักล่าตามธรรมชาติ ความหวาดกลัวของเขาจึงเป็สัญชาตญาณที่ไม่อาจเลี่ยงได้
ผู้ที่สังเกตเห็นเขาเป็ตนแรกคือหมาป่าที่นั่งอยู่หัวแถว
“หืม...”
หมาป่าสีเทาที่มีลายพาดขวางลำตัวดูสง่างาม ขนาดตัวของมันใหญ่และดูน่าเกรงขามกว่าตนอื่น และป้ายชื่อ [หัวหน้าทีม] ที่วางอยู่ด้านหน้าก็ยืนยันฐานะของมันได้ดี ดวงตาสีทองจ้องเขม็งมาที่โนอาห์ก่อนที่มันจะวางเอกสารลงแล้วเอ่ยถาม
“นายเป็ใคร”
“อ๊ะ... ค-คือผม...”
สิ้นเสียงนั้น เหล่าหมาป่าที่เหลือต่างก็หันมามองเป็ตาเดียว โนอาห์หน้าถอดสีเมื่อถูกสายตาของเหล่านักล่าจ้องมองพร้อมกัน ถึงจะรู้ว่าเอเลี่ยนเหล่านี้เป็สิ่งมีชีวิตที่มีอารยธรรม แต่การเห็นเขี้ยวแหลมคมเ่าั้ใกล้ๆ ก็ทำให้เขาแทบคุมสติไม่อยู่
“ผมมามาเสนอขายสินค้าแบบเดินถึงที่ครับ”
“ขายตรงงั้นเหรอ”
เสียงทุ้มต่ำและห้าวระคายหูทำให้โนอาห์สั่นสะท้าน เขาฝืนใจก้าวเข้าไปหาหัวหน้าทีมที่กำลังขมวดคิ้ว ขาของเขาสั่นจนแทบก้าวไม่ออก แต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าส่งแขนออกไปด้านหน้า
“ช-ช่วยลองดูนี่หน่อยได้ไหมครับ”
เขายื่นใบปลิวที่ยับย่นเล็กน้อยออกมาจากกระเป๋าเอกสาร หมาป่าสีเทารับมันไปด้วยอุ้งเท้าที่ใหญ่พอ ๆ กับหัวของโนอาห์
[☆★ คลายความเหนื่อยล้าได้แล้ววันนี้! ★☆]
ใบปลิวที่ถูกออกแบบมาอย่างเรียบง่ายปรากฏภาพน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ในขวดโพชั่น พร้อมคำโฆษณาชวนเชื่อที่น่าดึงดูด [ฟื้นฟูความเหนื่อยล้า] [คลายความเครียด] [บำรุงผิวพรรณ] [ชะลอวัย]
สายตาของหมาป่าหยุดลงที่ประโยค [ลูกค้าใหม่ทดลองใช้ฟรี!] ก่อนที่มันจะพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างเหยียดหยาม
“พวกเร่ขายของงั้นเหรอ”
“ผ-ผมไม่ใช่!”
มันเคยได้ยินข่าวลือเื่การขายตรงที่เริ่มระบาดในแผนกอื่นมาบ้าง แต่เพิ่งเคยเจอตัวจริงครั้งแรกนี่แหละ เห็นว่าพวกนี้จะเดินเข้าออฟฟิศมาเพื่อช่วยคลายความเหนื่อยล้า และถ้าได้ลิ้มลองเพียงครั้งเดียวก็จะโหยหาจนถอนตัวไม่ขึ้น
แต่นี่คือทาวเวอร์หัวใจหลักของดาวเคราะห์ที่ปกครองโดยประมุขผู้โเี้ที่สุด ระเบียบวินัยคือสิ่งสำคัญอันดับหนึ่ง ในฐานะหมาป่าที่ทำงานที่นี่ มันจึงภาคภูมิใจในเกียรติของตนเองอย่างยิ่ง
“ถ้าไม่ใช่พวกเร่ขายแล้วจะเรียกว่าอะไร แล้วคิดว่าจะมีใครเชื่อเื่ไร้สาระพวกนี้งั้นเหรอ” มันสะบัดใบปลิวทิ้งอย่างไม่ใยดี คำพูดนั้นทำเอาโนอาห์ตัวสั่นจนเถียงไม่ออก สำหรับมนุษย์โลกที่บอบบางและเพิ่งเริ่มงานวันแรกอย่างเขา มนุษย์หมาป่าตรงหน้าคือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวเกินไป
แต่เ้าหมาป่าตัวนี้ไม่มีความเมตตาให้เลยแม้แต่น้อย มันเบือนหน้าหนีราวกับว่าการเสียเวลาคุยกับโนอาห์นั้นต่ำต้อยเกินไป
“ไม่รู้หรอกนะว่านายเข้ามาได้ยังไง แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกนาย ออกไปซะก่อนที่ฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย”
“!”
ดวงตาของโนอาห์เบิกกว้าง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย การถูกไล่ออกไปหมายถึงการลงโทษที่แสนสาหัส ตอนฝึกงานเขาเคยเห็นชะตากรรมของมนุษย์โลกที่ทำภารกิจไม่สำเร็จ พวกเขาถูกมัดติดกับเก้าอี้ลงโทษและถูกทรมานอยู่หลายวัน น้ำสีใสไหลทะลักออกมาจากรูตามร่างกายขณะที่พวกเขากรีดร้องไม่หยุด หลังจากนั้นหนวดจะพันธนาการแขนขาแล้วยกร่างขึ้นกลางอากาศเพื่อย่ำยีช่องทางด้านหลัง บางคนถึงกับสติหลุดเมื่อถูกยัดไข่เข้าไปจนเต็มท้อง
“ฮึก...” เพียงแค่จินตนาการิัก็ลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว ด้วยความสิ้นหวังโนอาห์จึงคว้าแขนเสื้อของหัวหน้าทีมไว้แน่น
“ไ-ได้โปรด ลองดูก่อนสักครั้งนะครับ ทุกอย่างในใบปลิวเป็เื่จริงนะ!”
“ชิ... ทำไมฉันต้อง”
เมื่อหมาป่าพยายามสะบัดมือออก โนอาห์ก็ลนลานจนทิ้งกระเป๋าเอกสารในมือไปอย่างไม่ใยดี ตุบ! กระเป๋าไถลไปตามพื้น หัวหน้าทีมจ้องมองมันก่อนจะหันมามองโนอาห์ แล้วก็ต้องชะงักงัน
“เฮ้ย...”
โนอาห์กำลังเปลื้องผ้า เขาโยนสูททิ้งไปบนกระเป๋า มือสั่นระริกขณะรีบปลดเนกไทและกระดุมเชิ้ตสีขาวออกอย่างรวดเร็ว จนเผยให้เห็นผิวขาวจัดและลูกไม้สีแดงที่ซ่อนอยู่ด้านใน
“เดี๋ยวก่อน! นายทำบ้าอะไร”
เสียงของหัวหน้าทีมดังขึ้นพร้อม ๆ กับที่ชุดลับของโนอาห์ปรากฏแก่สายตา ฟึ่บ... กางเกงถูกสลัดทิ้ง โนอาห์ยืนเปลือยเปล่าต่อหน้าทุกคน
“อะไรกันเนี่ย...”
“ว้าว...”
เสียงอุทานหลุดออกมาจากเหล่าหมาป่าที่ก่อนหน้านี้แสร้งทำเป็ไม่สนใจ บางตนถึงกับหน้าแดงและอ้าปากค้าง ภายใต้แสงไฟนีออนของออฟฟิศ โนอาห์สวมเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีแดงสุดเย้ายวน ลูกไม้เนื้อละเอียดบีบรัดหน้าอกที่แบนราบไว้เพียงครึ่ง สายรัดเส้นบางพาดผ่านไหล่และแผ่นหลังดูพิลึกพิลั่น ยอดอกของเขาขยับเขยื้อนอยู่ใต้เนื้อผ้า พร้อมกับเสียงแฉะชื้นที่เป็สัญญาณว่าอุปกรณ์รีดนมด้านในกำลังทำงาน
แจ๊ะ... แจ๊ะ...
“อึ๊ก...”
ทุกครั้งที่หน้าท้องส่วนล่างสั่นสะท้าน แก่นกายขนาดน่ารักที่ถูกห่อหุ้มด้วยลูกไม้สีแดงแบบเดียวกับหน้าอกก็ขยับตามไปด้วย แท่งเนื้อสีชมพูที่ตั้งชันถูกสวมไว้มิดชิดราวกับใส่ถุงยางอนามัยเอาไว้ แน่นอนว่ารวมถึงถุงบอลที่อยู่ด้านล่างด้วย ลูกไม้ที่รัดกุมส่วนนั้นเชื่อมต่อกับเนื้อผ้าที่คลุมแก่นกายไว้อย่างไร้รอยต่อ โดยมีเพียงสายรัดเส้นบางๆ เพียงเส้นเดียวที่ยึดเอาไว้
แต่ต่างจากอุปกรณ์รีดนมที่หน้าอก สายรัดเส้นนี้ดูจะเปราะบางไปสักหน่อย มันพันรอบร่างกายส่วนล่างของเขาโดยเริ่มจากโคนแก่นกาย พาดผ่านเชิงกรานและเอว ก่อนจะไปผูกเป็โบเล็กๆ ไว้ที่เหนือสะโพก สำหรับพนักงานที่อยู่ด้านหลัง พวกเขาคงมองเห็นบั้นท้ายกลมมนขาวผ่องได้อย่างชัดเจน
เนื้อนุ่มนิ่มนั้นดูน่ากัดกินอย่างยิ่ง มันดูหวานหอมจนใครเห็นก็ต้องลอบกลืนน้ำลาย พนักงานทุกคนไม่อาจละสายตาจากก้นทรงลูกพีชที่เรียบเนียนของโนอาห์ได้เลย ลมหายใจของพวกมันเริ่มหอบหนักและสั่นพร่า
“ฮ้า...”
“อึก...!”
อากาศในออฟฟิศเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที หน้าอกของเหล่าหมาป่ากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่รุนแรง ท่ามกลางบรรยากาศที่พุ่งสูงขึ้น หัวหน้าทีมจ้องมองยอดอกที่ขยับเขยื้อนของโนอาห์ตาไม่กะพริบ
แพล็บ... จ๊วบ...
“อา... อื้อ...”
ภายใต้ลูกไม้นั้น สิ่งที่ดูคล้ายลิ้นกำลังตวัดเลียหน้าอกของเขาอย่างน่าเกลียดน่าชัง และนั่นคือวินาทีที่ความตั้งใจอันแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมให้พวกเร่ขายของชั้นต่ำมาแตะต้องร่างกายเริ่มสั่นคลอน
“อึ๊ก... ผมจะ พิสูจน์ให้เห็นเอง ฮ้า ตรงนี้ครับ ตรงนี้...” ดวงตาของโนอาห์แดงระเรื่อขณะที่นิ้วสั่นๆ ดึงสายรัดไหล่ลงข้างหนึ่ง ลิ้นที่ไม่ยอมปล่อยเหยื่อรีบงับเข้าที่ยอดอกแล้วบีบเค้นอย่างแรง
“อ๊ะ... อ๊าาาง!” เสียงครางลามกหลุดออกมาจากปากขณะที่เขาเชิดหน้าขึ้น ขาของเขาแทบจะยืนไม่อยู่ขณะที่พยายามแกะมันออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ป๊อป!
“ฮ้า...”
อุปกรณ์รีดนมที่เคยครอบยอดอกอยู่ถูกดึงออกไป ลิ้นที่ดูไม่สบอารมณ์ส่งเสียงเดาะลิ้นก่อนจะเลื้อยกลับเข้าไปซ่อนในชุดชั้นใน โนอาห์พยายามถอดสายรัดอีกข้างออกอย่างยากลำบาก
“อึก... อ่า...”
เมื่อหน้าอกทั้งสองข้างเป็อิสระ เขาก็แทบหมดแรง สายตาของพนักงานทุกคนเป็ประกายเมื่อเห็นสะโพกที่สั่นโอนเอนของโนอาห์ ทุกครั้งที่เขาเสียหลัก ช่องทางรักสีสดจะเผยอออกมาให้เห็นรำไรท่ามกลางบั้นท้ายที่เปียกชื้นและแวววาวช่างเย้ายวนจนเกินห้ามใจ
“แฮ่ก... แฮ่ก...”
“.....” หัวหน้าทีมถึงกับพูดไม่ออก แม้จะมีเพียงสายรัดไหล่ที่หลุดออกไป แต่โบที่แผ่นหลังยังคงผูกไว้แน่น ทำให้ชุดชั้นสีแดงแรงฤทธิ์เกาะอยู่ตามวงแขนของเขาเพียงิ่เหม่ ภาพที่เขาหอบหายใจในสภาพกึ่งเปลือยเช่นนี้ช่างดูยั่วยวนอย่างร้ายกาจ
“หัวหน้าครับตอนนี้”
“...!” โนอาห์โน้มตัวไปด้านหน้า บดเบียดร่างกายเข้ากับหมาป่าร่างั์ หมาป่าสีเทาที่กำลังตกตะลึงเผลอวาดแขนโอบรอบเอวของโนอาห์ตามสัญชาตญาณ โนอาห์ซุกตัวเข้ากับขนที่นุ่มฟูและิัที่แข็งแกร่งของสัตว์ร้ายก่อนจะเผยอริมฝีปากออก
“จะลองดื่มดูไหมครับ” เอวบางแอ่นโค้ง นำเสนอหน้าอกที่มีหยดน้ำนมไหลซึมออกมา ตอนนี้ยอดอกทั้งสองของโนอาห์อาบไล้ไปด้วยน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับไข่มุก
“อึก...” มันเป็ภาพที่ยากจะต้านทาน น้ำนมที่หยดลงมาอย่างิ่เหม่ราวกับกำลังอ้อนวอนให้ผู้ล่าตรงหน้ามากลืนกินมันเข้าไปเสีย ด้วยการเตรียมพร้อมจากอุปกรณ์รีดนมก่อนหน้านี้ ทำให้ยอดอกของเขาอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดมันบวมแดงและชูชันจนเห็นได้ชัดว่าข้างในนั้นอัดแน่นไปด้วยน้ำนมเพียงใด
“อืม... อ๊ะ...” โนอาห์สั่นสะท้าน ความร้อนเริ่มก่อตัวที่ท้องน้อยเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาหิวกระหาย ช่องทางด้านหลังที่เปียกชื้นเริ่มขลิบตอดอย่างน่าละอาย สะโพกที่เปลือยเปล่าเริ่มบิดเร้า บดเบียดร่องก้นเข้ากับกางเกงของหัวหน้าทีมเพื่อสุมไฟราคะให้โหมกระหน่ำยิ่งขึ้น
เขารู้สึกอยากจะถูกเติมเต็มเดี๋ยวนี้เลย แต่หัวหน้าทีมกลับจดจ่ออยู่กับหน้าอกที่มีน้ำนมล้นปรี่ ในฐานะผู้มาให้บริการ โนอาห์จึงต้องให้ความสำคัญกับความ้าของลูกค้าเป็อันดับแรก
“หัวหน้าครับ” โนอาห์ค่อย ๆ เลื้อยมือไปตามลำคอหนาของหมาป่า เขาหยุดการบดเบียดที่ยั่วเย้าแล้วขยับขึ้นไปนั่งคร่อมตักอีกฝ่ายอย่างเต็มตัว เขากางขาออกกว้างขึ้น แก่นกายที่สวมลูกไม้ถูไถไปกับหน้าท้องของหมาป่าจนน้ำหวานเปรอะเปื้อนลงบนเสื้อเชิ้ตของฝ่ายตรงข้าม
แต่สิ่งที่น่าลิ้มลองที่สุดกลับอยู่ตรงอื่นยอดอกนุ่ม ๆ ที่กำลังหลั่งไหลน้ำนมออกมา
“ฮ้า...” กลิ่นหอมหวานและนวลละมุนของน้ำนมลอยขึ้นมาแตะจมูก
เมื่อเห็นดวงตาที่พร่ามัวของหมาป่า โนอาห์จึงบีบยอดอกของตัวเองแล้วจ่อเข้าที่ปากของสัตว์ร้าย
“!”
“ได้เวลาดื่มนมแล้วครับหัวหน้า” เขากระซิบพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ริมฝีปากเผยอออกน้อย ๆ ขณะที่ยอดอกถูกส่งเข้าปากไป วินาทีที่น้ำนมัักับลิ้นที่หยาบกร้าน หมาป่าตัวนั้นก็สูญเสียเหตุผลทั้งหมดไปสิ้น
จ๊วบ!
“อ๊าาา!”
แผ่นหลังของโนอาห์แอ่นโค้งอย่างรุนแรงเมื่อยอดอกที่บวมเป่งถูกดูดกลืนเข้าไปลึกถึงลำคอ อ้อมแขนของหมาป่าที่เคยอ่อนโยนกลับกระชับแน่นด้วยแรงมหาศาล
ขนที่นุ่มฟู ความร้อนระอุที่แผ่ออกมา และเสียงขู่คำรามทุกรายละเอียดคอยตอกย้ำโนอาห์ว่าใครกันที่กำลังดื่มกินจากอกของเขา หมาป่ากำลังดูดนมจากอกของเรา
แม้ว่าน้ำนมจะไหลทะลักและเนื้อหนังจะบวมช้ำ แต่นี่ก็ยังเป็ร่างกายของผู้ชาย ทว่าสัตว์ร้ายกลับซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกของเขาอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นของมันทำงานด้วยความหิวโหยตามสัญชาตญาณป่า
“อึก!” มันกระชากร่างของโนอาห์ให้เข้ามาใกล้ขึ้น ความนุ่มนิ่มของเขาช่างตัดกับิัที่หยาบกร้านจนทำให้มันมัวเมา
อึก... อึก... น้ำนมนั่นเข้มข้นและทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ ความเหนื่อยล้าเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่น่าเสพติด มือที่มีกรงเล็บแหลมคมบีบขยำบั้นท้ายแน่น ส่วนอีกมือก็บิดเค้นยอดอกอีกข้างที่ยังว่างอยู่
“อ๊ะ! อ๊าาา!”
โนอาห์หวีดร้อง ร่างกายบิดงอขณะที่หมาป่าขบกัดและรีดนมจากเขาอย่างไม่ปราณี
แจ๊ะ... พรวด!
“อ๊า! ไ-ได้โปรด หยุ— อ่าาา!”
“นี่มัน ฮ้า ได้ผลชะมัด” หมาป่าหัวเราะห้าวพลางเลียคราบน้ำนมที่กระเด็นมาโดนแก้ม มันสติหลุดลอยไปเรียบร้อยแล้วด้วยรสชาติที่แสนวิเศษ
ไม่ใช่เื่แปลกเลย เพราะการถูกจำกัดให้อยู่แต่ในออฟฟิศทำให้นิสัยสัตว์ป่าในตัวมันโหยหาการปลดปล่อยมานาน ช่องทางของโนอาห์ที่เปียกแฉะอยู่แล้วขลิบตอดทันทีเมื่อกรงเล็บเริ่มหยอกล้ออยู่ที่ขอบทางรัก
“ได้ยินมาว่าพวกเด็กขายของแบบนายเนี่ยชอบควยเป็บ้าเลยนายก็ด้วยใช่ไหม”
“ผ-ผม!” ช่องทางของเขาสั่นระริก แม้จะดูขัดเขินแต่ก็ฉ่ำเยิ้มไปหมดแล้ว หมาป่าเหยียดยิ้มพลางลากนิ้วผ่านรอยจีบที่เปียกชื้น ทุกััทำให้ช่องทางนั้นเผยออ้าออกอย่างเต็มใจ
“เขาว่ากันว่าถ้ายิ่งถูกยัดจนเต็ม น้ำนมจะยิ่งไหลดีกว่าเดิม เพราะฉะนั้น ถ้าอยากพิสูจน์จริงๆ ก็อ้าขาออกกว้างๆ สิ ให้ทุกคนได้ลิ้มรสตัวนายให้ทั่ว”
“อึก...” มันตอกย้ำคำพูดด้วยการดูดเม้มหน้าอกอย่างแรง
โนอาห์ครางแ่ ใบหน้าร้อนผ่าวภายใต้รอยยิ้มที่มืดมนของหมาป่า ช่องทางด้านหลังของเขาก็ถูกดัดแปลงมาเพื่อลูกค้าเช่นเดียวกับหน้าอก มันถูกขยายให้รับได้ทุกขนาด และตอนนี้มันก็กำลังหยดน้ำหวานออกมาอย่างกระหาย
“อึก หัวหน้าครับ” แม้จะหวาดกลัวแต่เขาก็ยอมรับชะตากรรม โนอาห์พยายามทรงตัวให้มั่น ตลาดมืดฝึกเขามาดี ทั้งหนวดขนาดใหญ่ อุปกรณ์ทำความสะอาดช่องทางเขาโดนมาหมดแล้ว และกรีดร้องจนความเ็ปกลายเป็ความเสียวซ่านไปสิ้น
“ไม่เอา นิ้ว” โนอาห์ดันมือของหมาป่าออกพลางแอ่นสะโพกขึ้น
อืม... โบที่แผ่นหลังส่ายไปมา แก่นกายในชุดลูกไม้ขยับเขยื้อนอย่างน่ารัก เขาบดสะโพกเข้ากับเป้ากางเกงของหมาป่าพลางเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดให้อีกฝ่าย
คลิก กางเกงสแล็กเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นแก่นกายสัตว์ป่าที่หนาเท่ากับท่อนแขน
“อา...”
มันบวมพองขึ้นต่อหน้าต่อตา เส้นเืปูดโปนดูน่าเกรงขาม โนอาห์ใช้ทั้งสองมือกุมมันไว้แล้วเริ่มรูดรั้งช้า ๆ
แจ๊ะ...
“อึก...” น้ำหวานปริ่มเยิ้มออกมาขณะที่ท่อนเนื้อั์สั่นกระตุกในมือ
“จะมัวแต่คลำมันไปถึงเมื่อไหร่”
“อ๊ะ... คือ...”
โนอาห์ดึงมันเข้าหาตัวพลางกะขนาด ส่วนปลายสีแดงเข้มนั้นใหญ่จนแทบจะปิดสะดือของเขาได้เลย ถ้ามันเข้าไปหมดนี่เขาอาจจะตัวแตกตายก็ได้ แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ เพราะนี่คือจุดประสงค์ที่เขามาที่นี่
“ถ้าจับมันแล้วก็ใช้ซะสิ หืม?”
“อ๊าาา!”
หมาป่ากระชากร่างเขาขึ้นมาอย่างง่ายดาย โนอาห์ดูตัวเล็กเหมือนเด็กเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของสัตว์ร้าย บั้นท้ายอวบอัดถูกจับแยกออกกว้าง
“เดี๋ยวก่อน!” ไม่มีคำอ้อนวอนใดจะหยุดมันได้อีกแล้ว
ปึก!
“อึ๊ก!” เพียงแค่ส่วนหัวที่รุกล้ำเข้ามา โนอาห์ก็ถึงกับจุกจนพูดไม่ออก
“อ๊าาา! อ๊ะ... อ๊าาา!”
“อึก...!” หมาป่ากระแทกสวนเข้าไปลึกกว่าเดิม
“ฮึ๊ก! อื้ออออ!”
“ชิ... แน่นชะมัด” โนอาห์ดิ้นพล่านราวกับปลาที่ถูกหอกแทง น้ำตาไหลนองหน้าขณะที่หมาป่าขบกัดแก้มของเขาราวกับผู้ล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อ
ตับ! แจ๊ะ!
“ฮ้าาา! อื้อ อ๊าาา!”
“ฮ้าว ไหลเยิ้มไปหมดแล้ว...” ลิ้นของหมาป่าตวัดเลียหน้าอกของเขา แต่แก่นกายข้างในกลับชนเข้ากับผนังลึกมันเข้าไปได้เพียงสองในสามเท่านั้น
“อะไรกัน รับได้แค่นี้เองเหรอ” มันขยับเน้น ๆ ซ้ำที่จุดเดิม
“ห-หยุดนะ! ฮึก ม-มันใหญ่เกินไป! ใส่ไม่เข้าหรอก อื้อออ. รู้สึกแปลก ๆ!” โนอาห์ร้องไห้โฮ ช่องทางตอดรัดความใหญ่โตที่รุกล้ำเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ต่างจากหนวดหรือของเล่น สิ่งนี้มีชีวิตมันร้อนระอุและกำลังกลืนกินเขา สมองของเขาเริ่มขาวโพลนไปหมด มันรู้สึกเหมือนมีท่อนแขนของใครสักคนถูกยัดเข้ามาในรู แต่มันขยับเขยื้อนได้อย่างมีชีวิตชีวาจนเขาสงสัยว่าตนเองเผลอกลืนสัตว์ร้ายอีกตัวเข้าไปในท้องจริงๆ หรือเปล่า
จ๊วบ!
“อ๊า! ได้โปรด!” วินาทีที่มันกระแทกเข้าไปจนสุด โนอาห์ก็กรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา ลำไส้ของเขาแทบจะฉีกขาด น้ำตาไหลพรากเมื่อส่วนหัวที่ใหญ่เท่ากำปั้นจ้วงแทงเข้าไปในจุดที่ลึกที่สุดจุดที่ไม่ควรมีใครััถึง
“หัวหน้า... ฮึก... ได้โปรด... ไม่ไหวแล้ว...”
ท่าทางอ้อนวอนขอความเมตตานั้นช่างน่าสงสาร แต่ปัญหาคือภาพนั้นกลับยิ่งปลุกเร้ากามารมณ์ของหมาป่าให้พุ่งสูงขึ้น ดวงตาของสัตว์ร้ายวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้น ปากของมันเปรอะเปื้อนไปด้วยสีขาวของน้ำนมที่ดื่มกินจากอกของโนอาห์ มันเสพติดรสชาตินั้นจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน
โฮก... หมาป่าครางขู่ในลำคอพร้อมแยกเขี้ยวขาว จมูกของมันย่นขึ้นด้วยความกระสัน โนอาห์หวาดกลัวตามสัญชาตญาณ เขาพยายามบิดตัวหนีและร้องขอความช่วยเหลือจากหมาป่าตนอื่น
“เดี๋ยวก่อน ฮึก ใครก็ได้.อ๊าาาา!”
ตับ! ตับ! ตับ! ปึก!
“อั๊ก! ฮ้า ฮึ๊ก!"
"อ๊ะ! อ๊าาา!”
ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความช็อกขณะหวีดร้อง ริมฝีปากเผยอค้าง ท่อนเนื้อหนาที่กระแทกเข้ามาพร้อมเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่หยาบโลนเริ่มบดขยี้ภายในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีการขัดขืนใด ๆ ได้ผลอีกต่อไป หมาป่ากดร่างที่ดิ้นรนของโนอาห์เอาไว้แล้วกระแทกกระทั้นเข้าใส่ราวกับอสุรกายที่หิวโหย
ปึก! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
“ฮึก! อ๊า... อื๊อออ! ไม่! ไม่เอาแล้ววว!”
น้ำตาไหลพรากเป็สายขณะที่โนอาห์ส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง ช่องทางรักของเขาถูกถ่างขยายจนดูน่าเกลียดน่าชังจากการกระแทกกระทั้นที่ป่าเถื่อน ท่อนเนื้อหนาครูดไปกับผนังอ่อนนุ่มทุกจุดััขณะที่มันจ้วงแทงลึกลงไป
“ฮ้า! ไม่ ไม่เอาตรงนั้น! อ๊ะ. อ๊าาา!"
"มันแปลก รู้สึกแปลกไปหมดแล้ว!”
เขารู้สึกเหมือนสติกำลังจะแตกเป็เสี่ยงๆ ความร้อนระอุที่บุกรุกเข้ามาทำลายระบบร่างกายของเขาจนยับเยิน ลึกขึ้นลึกเข้าไปอีก
มันน่าหวาดกลัวราวกับร่างกายจะแยกออกเป็สองซีก แก่นกายของหมาป่าที่หนาเท่าท่อนแขนทำให้เขารู้สึกเหมือนมันจะทะลวงผ่านหน้าท้องส่วนล่างพ้นสะดือและพุ่งทะลุออกมาทางปาก โนอาห์สะอื้นไห้จนดวงตาพร่ามัว
แจ๊ะ! ปึก! ตับ! ปึก! ตับ!
“อึก... ฮ้า... อ๊ะ! อ๊าาา! อึ๊ก... แค่ก...!”
“กรรร...!”
หมาป่าคำรามพลางฝังเขี้ยวลงบนร่างกายที่สั่นเทาของโนอาห์ขณะที่ร่างเล็กดิ้นพล่านอยู่บนตัก ลำคอและไหล่ที่ขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยกัดสีสด ยอดอกที่บวมเป่งและน้ำนมที่รินไหลนั้นช่างนุ่มละมุนจนต่อให้ขบกัดเท่าไหร่ก็ไม่พอ มันอยากจะอมยอดอกนั้นไว้ในปากตลอดไปเพื่อลิ้มรสหวานหอมที่พุ่งออกมา
“อ๊า! อ๊ะ... ฮ้า! อื๊อออ! อ๊าาา!”
หมาป่าตะปบก้นของโนอาห์แล้วโหมกระแทกเข้าใส่ ส่วนอุ้งเท้าอีกข้างก็จิกทึ้งศีรษะของเด็กหนุ่มให้แหงนหงายขึ้น แม้การได้ขบเคี้ยวยอดอกนุ่มๆ จะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับภาพใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านของโนอาห์
มันจ้องมองด้วยความสะใจเมื่อเห็นเปลือกตาของโนอาห์สั่นระริกและน้ำลายไหลยืดจากมุมปาก ช่างน่าหลงใหลเหลือเกินที่ช่องทางรักนั้นยังคงขลิบตอดรัดแก่นกายของมันอย่างเอาเป็เอาตายทั้งที่สติของเ้าตัวหลุดลอยไปแล้ว
ตับ! ตับ! ตับ! ปึก! ตับ!
“อ๊ะ! อ๊าาา! ฮ้า มันแปลก รู้สึกแปลกที่สุดเลย!”
“เร็วอีก”
มันยังคงกระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางที่คับแน่นพลางเร่งเร้าเขา และจงใจใช้นิ้วดีดดีดยอดอกอย่างหยอกเย้า
เปรี้ยง!
“อื้อออ!” แผ่นหลังของโนอาห์แอ่นโค้งรุนแรง ดวงตาเหลือกค้างเมื่อกรงเล็บแหลมคมขูดขีดลงบนยอดอกที่ไวต่อััจนเกือบจะทำให้เขาร่วงหล่นสู่ความสมสุข
“แค่พ่นนมออกมามันไม่พอหรอกนะ นายกำลังทำมันเสียของเปล่า ๆ แบบนี้ฉันจะไปสนุกได้ยังไง” คำสั่งนั้นชัดเจนป้อนฉันให้ดีกว่านี้ซะ
“อืม... ฮึก...” เมื่อเริ่มเข้าใจความ้า โนอาห์จึงก้มลงมองยอดอกที่ยังคงมีน้ำนมไหลซึม ของเหลวอุ่นๆ ชโลมไปทั่วหน้าอกและลามไปถึงกางเกงสูทของหมาป่า ชุดลูกไม้สีแดงของเขาเปียกโชกจนดูไม่ออกว่ามันเคยเป็ทรงอะไร
“คราวนี้ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย”
“ห-หัวหน้าครับ! อ๊าาา!” หมาป่างับเข้าที่คางของโนอาห์ก่อนจะเริ่มบทรักที่ดุดันอีกครั้ง
ตับ! ตับ! ตับ! แก่นกายขยับเข้าออกในช่องทางของโนอาห์ด้วยจังหวะที่ป่าเถื่อน บั้นท้ายอวบอัดสั่นคลอนอย่างลามก คราบน้ำหวานสีขาวขุ่นเริ่มกลายเป็ฟองฟูฟ่องอยู่ที่โคนจากการเสียดสีที่รุนแรง
“อ๊ะ! อ๊าาา! ฮ้า... อึก...!”
“แม่งเอ๊ย...” เสียงลมหายใจของหมาป่าเริ่มหอบกระชั้น มันพึมพำคำรามพลางเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างไม่ลดละ
ภายใต้สายตาที่จ้องเขม็ง โนอาห์ขยับมือราวกับตุ๊กตาที่ถูกเชิด แม้จะสะอื้นไห้แต่นิ้วที่สั่นเทาก็เอื้อมไปบีบเค้นหน้าอกของตัวเอง รอยยิ้มป่าเถื่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสัตว์ร้าย
แจ๊ะ... น้ำนมสายใหญ่พุ่งฉีดเข้าสู่ลิ้นของหมาป่าที่รอคอยอยู่ก่อนแล้ว
“หะๆๆ ...” มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม ดวงตาเป็ประกายด้วยความปีล้น ัันี้มันยอดเยี่ยมเกินกว่าจะต้านทานไหว
สวม!
“อึก!”
มันทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงกระชากร่างของโนอาห์ลงมาจนแก่นกายฝังลึกเข้าไปถึงโคน โนอาห์ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายแข็งทื่อเมื่อถูกเสียบทะลวงลึกที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ และในวินาทีนั้นช่องทางลึกของเขาก็ปริฉีก
“...! ...!!!” แรงปะทะที่รุนแรงทะลวงผ่านหูรูดที่คับแน่น และเพื่อเป็การตอบสนอง หน้าอกของโนอาห์ก็พุ่งฉีดน้ำนมออกมาอย่างบ้าคลั่งจนเปรอะเปื้อนใบหน้าของหมาป่าไปหมด
“ฮึก... แฮ่ก...”
โนอาห์หงายหลังลงไป สายตาพร่ามัวขาวโพลนเมื่อจุดกระสันถูกบดขยี้อย่างไร้ความปราณี แก่นกายของเขาหลั่งน้ำหวานออกมาอย่างอ่อนแรงทว่าเขากลับมัวเมาเกินกว่าจะรับรู้
หมาป่ากำลังเสพสุขกับความคับแน่นระอุภายใน มันกระแทกสวนขึ้นไปในร่างกายที่สั่นกระตุกของโนอาห์ซ้ำๆ ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
“อ๊ะ! อ๊าาา! ไม่! ไม่เอาแล้ว!”
“หุบปากนายกำลังกวนเวลาทำงานของฉัน” (แน่นอนว่าหมาป่าตัวอื่นเลิกทำงานไปนานแล้ว พวกมันมัวแต่ยุ่งกับการช่วยตัวเองขณะจ้องมองภาพกามอันลามกตรงหน้า)
“ฮึก... ฮ้า... ข-ขอโทษครับ! ข้างในของผม อึ๊ก! มันร้อนไปหมดเลย ฮ้า! รู้สึกดีจังเลยครับ!” โนอาห์สะอื้นขอโทษสลับกับเสียงครางที่ขาดห้วง ลิ้นเล็ก ๆ ห้อยลงมาอย่างหมดสภาพ
ทุกจังหวะกระแทกทำให้เขามองเห็นแสงระยิบระยับในตา ช่องทางที่ถูกถ่างขยายจนเกินขีดจำกัดร้อนผ่าวราวกับไฟลุก สั่นระริกไปทั่วแก่นกายหนาขณะที่ความกระสันถาโถมเข้าใส่ แผ่นหลังแอ่นโค้ง บั้นท้ายขลิบตอดรัดอย่างหนักหน่วงเขาทำท่าเหมือนจะสลบไปได้ทุกเมื่อ
แก่นกายของโนอาห์ที่ยังติดอยู่ในชุดลูกไม้หยดน้ำหวานออกมาอย่างน่าสมเพช หมาป่าหัวเราะเยาะกับภาพนั้น
“น่าเวทนาชะมัด แค่ถูกเย็* ก็เสร็จซะแล้วเหรอ”
“อื้อออ!” โนอาห์หน้าแดงซ่านกับคำดูถูกนั้น หมาป่าเลียแก้มที่แดงระเรื่อของเขาอย่างพึงใจ มันมัวเมาในรสน้ำนมและความคับแน่นที่โอบรัดตัวตนของมันเอาไว้
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
“อ๊ะ! อ๊าาา! อึ๊ก! อ๊าาา!”
“บอกแล้วไงว่าให้หยุดร้อง ฉันก็แค่ช่วยให้นายผ่อนคลายไม่ใช่หรือไง”
มันจับสะโพกของโนอาห์ไว้แน่นแล้วโหมกระแทกเร็วขึ้น ดื่มด่ำกับน้ำตาและเสียงครางทุกหยด ช่องทางของโนอาห์ตอดรัดเป็จังหวะรัวเร็ว รีดเร้นแก่นกายด้วยเสียงแฉะชื้นที่น่าอาย จนกระทั่งปมตรงโคนของหมาป่าเริ่มขยายใหญ่ขึ้น
“อ๊ะ! อ๊าาา! เดี๋ยวก่อน! ฮ้า! มันแปลกๆ!”
“เร็วอีก!”
มันกระหน่ำแทงเข้าใส่ช่องทางที่บอบช้ำพลางใช้นิ้วดีดยอดอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เปรี้ยง! โนอาห์ดิ้นพล่าน ดวงตาเบิกโพลงขณะที่กรงเล็บครูดผ่านยอดอก
“แค่พ่นนมมันไม่พอหรอก นายทำเสียของหมดแล้วฉันจะอร่อยได้ยังไง”
โนอาห์เข้าใจในที่สุดอย่าปล่อยให้มันหกเลอะเทอะ เขาก้มลงมองยอดอกที่บวมเป่ง ร่างกายของเขาเละเทะไปหมด ชุดลูกไม้ฉีกขาดรุ่งริ่ง
“คราวนี้ป้อนให้ถูกวิธีล่ะ”
“ห-หัวหน้าครับ! อ๊าาา!” หมาป่างับคางเขาแล้วกระแทกเข้าใส่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม บั้นท้ายของโนอาห์สั่นกระเพื่อมอย่างลามก ช่องทางที่อ้ากว้างโอบรับท่อนเนื้อหนาอย่างทารุณ
“อ๊ะ! อ๊าาา! อึก ฮึก!”
“แม่งเอ๊ย...” จังหวะของหมาป่าเริ่มสะเปะสะปะเพราะใกล้ถึงขีดจำกัด โนอาห์ทำตามคำสั่งอย่างไร้ทางเลี่ยง มือที่สั่นเทาบีบเค้นยอดอกของตนเอง
ปรึ๊ด... น้ำนมพุ่งฉีดเข้าสู่ปากของหมาป่าที่รออยู่
มันกลืนกินอย่างหิวโหย ดวงตาเป็ประกายวาวโรจน์ และแล้ว สวม! มันกระชากร่างโนอาห์ลงมาจนปมขยายตัวล็อคติดอยู่ข้างใน
โนอาห์ลมหายใจสะดุดลำไส้ของเขาฉีกขาด
“...! ...!!!”
น้ำนมพุ่งทะลักออกจากยอดอกขณะที่ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สายตาของโนอาห์ขาวโพลนเมื่อจุดกระสันถูกบดขยี้อย่างป่าเถื่อน แก่นกายพ่นน้ำหวานออกมาอย่างอ่อนแรงแต่เขาไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว
หมาป่ากระแทกสวนขึ้นไปซ้ำ ๆ ดื่มด่ำกับความร้อนแรงภายใน ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
“อ๊ะ! อ๊าาา! ไม่! ไม่เอา! อ๊าาา!” โนอาห์สะอื้นไห้ ร่างกายถูกแผดเผาด้วยความเสียวซ่าน ปมของหมาป่าขยายใหญ่เต็มที่ ล็อคทั้งคู่เข้าด้วยกันจนไม่อาจแยกออก
“แตก ข้างในเลย” โนอาห์เพ้ออ้อนวอนอย่างไร้สติ
“ฮ้าเติมเต็มรูของผมให้เต็ม” หมาป่าคำรามพลางยกสะโพกโนอาห์ขึ้นแล้วกระแทกลงมาสุดแรง
แจ๊ะ! “อ๊าาา! อ๊าาาา!”
น้ำรักอุ่นร้อนทะลักเข้าไปจนเต็มท้องของโนอาห์จนหน้าท้องป่องนูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“แฮ่ก... แฮ่ก...” หมาป่าเลียใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของโนอาห์ด้วยความพอใจ ร่างของโนอาห์ฟุบลง หมดสภาพโดยสิ้นเชิง
ท้องของเขาเต็มไปด้วยน้ำรัก เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ดวงตาที่พร่ามัวของโนอาห์สั่นระริกอย่างอันตราย
แม้หน้าอกจะบวมเป่งด้วยน้ำนม แต่เขาก็เป็ผู้ชายโดยปฏิเสธไม่ได้ จึงไม่มีความเสี่ยงที่จะตั้งครรภ์ ร่างกายของเขาถูกตัดแต่งพันธุกรรมโดยพวกเอเลี่ยนให้ทนทานต่อแรงกระแทกโดยไม่พังทลาย ลำไส้ของเขาจะไม่ขาดและช่องทางของเขาจะไม่เสียทรง
ทว่าความรู้สึกขยะแขยงตามสัญชาตญาณกลับแล่นปราดไปตามกระดูกสันหลังจนถึงสมอง เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว สติเริ่มเลือนลาง การถูกแก่นกายของสัตว์ร้ายกระแทกเข้าใส่ลำไส้อย่างบ้าคลั่งจนถูกล็อคติดกันไว้นั้น มันช่างป่าเถื่อนเกินกว่าร่างกายมนุษย์จะทานทน
ร่างกายของโนอาห์กระตุกสั่นด้วยความช็อก เส้นด้ายแห่งเหตุผลเส้นสุดท้ายที่เขาพยายามยื้อยุดเอาไว้เพื่อต่อต้านสัญชาตญาณได้ขาดสะบั้นลงอย่างไร้เสียงในที่สุด
“อ๊ะ... อ๊าาา... ฮ้าาา...”
โนอาห์ที่พ่นน้ำสีใสออกมาเป็สายระรัวในตอนแรก ในที่สุดก็สิ้นสติล้มพับลงในอ้อมแขนของสัตว์ร้าย
ซี้ด...
“หึ”
หมาป่าหัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะจ้องมองโนอาห์ที่สยบต่อความเสียวซ่านจนเผลอปล่อยปัสสาวะราดออกมาอย่างไม่อาจกั้นกลั้น มันลอบมองไปรอบๆ แล้วก็เป็ไปตามคาดหมาป่าตนอื่นในห้องต่างตกอยู่ในสภาพตื่นตัวเต็มที่
ประสาทััของพวกมัน โดยเฉพาะการดมกลิ่นนั้นเฉียบคมเกินจินตนาการ กลิ่นคาวกามและน้ำหวานที่โนอาห์หลั่งออกมามีแต่จะกระตุ้นความกระหายของพวกมันให้พุ่งสูง
“อืมได้เวลาพอดีเลย”
มันเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะยกร่างโนอาห์ขึ้นด้วยรอยยิ้มพึงใจ อึก! โนอาห์ที่ยังคงมีน้ำปัสสาวะซึมออกมาครางเฮือกเมื่อผนังภายในตอดรัดสิ่งที่ฝังอยู่แน่น น้ำลายไหลเยิ้มจากมุมปาก แต่เพราะปมที่ล็อคพวกเขาไว้ แก่นกายของทั้งคู่จึงยังเชื่อมติดกันไม่แยกจาก
ตึก... ตึก...
“อึ๊ก! ฮ้า... อ๊าาา!”
หมาป่าตบหลังที่สั่นเทาของโนอาห์เบิกทางขณะที่มันก้าวเดินพลางลากเก้าอี้ทำงานตามไปด้วย ทุกย่างก้าวทำให้หน้าท้องของโนอาห์ะเื ส่งผลให้ทั้งยอดอกและแก่นกายพ่นของเหลวออกมาเป็จังหวะจนพื้นออฟฟิศเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบลามก
แจ๊ะ...
“อ๊าาาาา!”
“หือ...”
หมาป่าที่ยังอยู่ในชุดสูทเนี้ยบนั่งลงที่กลางออฟฟิศโดยมีโนอาห์เปลือยกายอยู่ในอ้อมกอด ทันใดนั้นมันก็บิดตัวโนอาห์ให้หันไปอีกทางโดยไม่ตั้งตัว
กึก! กึก—!
“อั๊ก! อ๊าาา! อ๊าาาาาาก!!!”
โนอาห์กรีดร้องสุดเสียงเมื่อร่างกายถูกบังคับให้หมุนรอบแก่นกายที่ยังปักคาปมอยู่ ความเ็ปราวกับลำไส้จะขาดออกจากกันแล่นริ้วไปทั่วร่าง ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็ไปได้แต่ด้วยแรงมหาศาลของสัตว์ร้าย มันจึงเกิดขึ้นจริง
“ฮึก... ฮือ... ฮ้า...”
หมาป่าซุกไซ้ขมับของโนอาห์ ประทับจูบปลอบประโลมขณะที่ร่างบางซบลงบนแผงอกหอบหายใจรวยริน น้ำตาหยดลงบนหน้าท้องที่ป่องนูนอย่างน่าเกลียด จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหู
“ลืมตาดูสิ โนอาห์”
“ฮ้า... อึ๊ก...?”
เมื่อโนอาห์ไม่ยอมเงยหน้า หมาป่าจึงเชยคางบังคับให้เขาจ้องมองไปเบื้องหน้า
“น่าสมเพชจริง” มันพึมพำด้วยน้ำเสียงนึกสนุก โนอาห์ตัวแข็งทื่อเมื่อสายตาปรับโฟกัสเห็นภาพตรงหน้า
“...!”
ดวงตาหลายสิบคู่จ้องมองมาที่เขาอย่างหิวกระหาย เหล่าหมาป่าหอบหายใจแรงจนอกกระเพื่อม และ... ท่อนเนื้อสีแดงก่ำที่ดีดผุดออกมาจากกางเกงของพวกมัน
อึก...
ตับ! ตับ! ตับ!
โนอาห์หน้าถอดสีเมื่อเหล่าหมาป่าร่างั์เริ่มสาวแก่นกายของตัวเองโชว์ต่อหน้าเขาอย่างเปิดเผย ความหวาดกลัวทำให้เขาเผลอปัสสาวะเล็ดออกมาอีกครั้ง ช่องทางด้านหลังขลิบตอดถี่รัว หัวหน้าทีมลูบไล้ต้นขาที่เหนียวเหนอะของเขาอย่างปลอบประโลม
“นายต้องให้พวกมันลิ้มรสตัวนายทุกคน นั่นคือเหตุผลที่นายมาที่นี่ไม่ใช่เหรอ”
“อ๊ะ...!”
โนอาห์พยายามดิ้นรน แต่แรงของหมาป่ากลับบังคับให้เขาอ้าขาออกกว้างต่อหน้าฝูงนักล่า ขาขาวเนียนถูกจับแยกออก สายตาคุกคามนับสิบคู่จ้องลึกเข้าไปในช่องทางที่คับแน่น โนอาห์สั่นสะท้านและร่ำไห้ภายใต้สายตาที่พร้อมจะขย้ำเขาให้จมเขี้ยว
พวกมันดูเหมือนพร้อมจะกระโจนเข้ามาพังร่างเขาให้ยับเยินเดี๋ยวนี้ ต่อให้ร่างกายเขาจะถูกดัดแปลงมาดีแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยรับมือเกินหนึ่งตนในเวลาเดียวกันมาก่อน
“อึ๊ก... ไม่นะ ผมจะพัง มันจะขาด”
“ใจเย็น ๆ ปมมันขวางอยู่ พวกมันยัดเข้ามาเพิ่มไม่ได้หรอก แต่ว่า”
หมาป่ากางขาเรียวของโนอาห์ให้กว้างขึ้นอีก ก่อนจะบีบหมับเข้าที่หน้าอก
ปรึ๊ด!
“ฮ้าาาาาง!”
“ไอ้นี่น่ะยังใช้งานได้อยู่”
น้ำนมพุ่งฉีดออกมาจากยอดอกที่บวมช้ำ ของเหลวสีขาวขุ่นกระเด็นไปไกลจนเปรอะตัวหมาป่าตนหนึ่งที่กำลังสาวแก่นกายอยู่ใกล้ ๆ
“กรรร...!”
หมาป่าตนนั้นคำรามแล้วลุกขึ้นพรวด มันสาวแก่นกายในมือพลางย่างสามขุมเข้ามาหาโนอาห์
“ฮ้า... ข-ขอโทษครับ!”
คำขอโทษมลายหายไปเมื่อหมาป่าตนนั้นเริ่มพ่นน้ำหวานใส่ใบหน้าของเขา
ปึด! ปึด!
“อื้อออ ฮ้า...”
“กรรร...”
น้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งรดใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของโนอาห์จนเปรอะไปหมด หัวหน้าทีมที่ยังคงบีบเค้นอกนุ่มๆ ช่วยประคองหัวของโนอาห์ให้ตั้งตรงเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะถูกแต่งแต้มจนทั่ว
“ชอบให้เลอะหน้าเหรอ ข้างในนายตอดแน่นเชียวนะ”
“ฮ้า! อ๊าาา!”
โนอาห์หวีดร้องเมื่อหัวหน้าทีมจงใจกระแทกสวนขึ้นมา ปมที่ติดอยู่ฉุดกระชากภายในอย่างรุนแรง เขาเบิกตาค้าง รับรู้ถึงคราบน้ำรักที่ไหลหยดลงตามแก้ม... แต่นั่นมันเทียบไม่ได้เลยกับการถูกย่ำยีที่ระหว่างขา ไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าทีมจะเริ่มขยับอีกครั้งทั้งที่ปมยังไม่ยุบ
กึก! แจ๊ะ! ตับ!
“อ๊าาาก! กึก... อื้อออ! อ๊าาาา!”
“แม่ง รูนี้นี่มันสุดยอดจริง ๆ ”
มันไม่สนเสียงกรีดร้องของโนอาห์ หมาป่าโหมกระแทกเข้าใส่ ดึงปมที่บวมเป่งออกมาเกือบสุดก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปใหม่ ส่วนหัวของแก่นกายครูดไปตามผนังภายใน บดขยี้จุดกระสันของเขาซ้ำๆ อย่างป่าเถื่อน
“อั๊ก! อ๊ะ.ห-หยุดนะ! ได้โปรด! ฮ้าาา! ผมเจ็บ!”
“หึ ปัสสาวะราดจนชุ่มแล้วยังจะมาขอให้หยุดอีกเหรอ ดูสภาพตัวเองสิ”
โนอาห์สะอื้นไห้ ร่างโยกคลอนไปตามแรงกระแทกบนตักหมาป่า การถูกกระตุ้นที่มากเกินไปทำให้เขาสมองขาวโพลนจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เมื่อหมาป่าที่เลอะคราบน้ำรักบีบยอดอกของเขาแรงๆ วิสัยทัศน์ของเขาก็ดับวูบไปชั่วขณะ
พุ่ง!
“อ๊าาาาง! ฮ้า อื้อออ! อ๊ะ! ฮ้า...!”
เสียงครางของโนอาห์ดังระงมขึ้นเมื่อเหล่าหมาป่าที่ตื่นตัวเริ่มขยับเข้ามาใกล้ หัวหน้าทีมลุกขึ้นยืนพลางอุ้มโนอาห์ขึ้นอย่างง่ายดาย และแล้วฝูงหมาป่าก็เริ่มรุมทึ้ง
เลีย!
ดูด!
จ๊วบ!
“ฮ้า! อ๊ะ! อ๊าาา! อีก! ตรงนั้น! อื้อออ! ดูด ดูดมันแรง ๆ!”
หมาป่าบางตนจับมือโนอาห์ให้ไปกุมแก่นกายของพวกมัน ขณะที่ตนอื่นรุมล้อมดูดกินน้ำนมจากอกที่หลั่งไหลออกมาอย่างตะกละตะกลาม
“อึก... ฮ้า หวานชะมัด”
“อึ๊ก! นี่มัน”
หมาป่าตนหนึ่งครางออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจในสรรพคุณของน้ำนม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสุขสม พวกมันดูดแรงขึ้น ลิ้นตวัดเค้นและขบฟันลงบนเนื้อนุ่มอย่างหิวแสง โนอาห์บิดเร้าไปมา มือทั้งสองข้างขยับไปตามสัญชาตญาณ รูดรั้งแก่นกายที่ถูกยัดใส่มืออย่างมัวเมา
แจ๊ะ! ตับ! ตนที่รอคิวอยู่ก็บดเบียดร่างกายเข้ากับผิวเนื้อทุกส่วนที่ทำได้ ทั้งต้นขา น่อง หรือแม้แต่ฝ่าเท้า พลางครางฮึมฮำในลำคอด้วยความนุ่มนิ่มที่ได้ัั บางตนถึงกับเสร็จสมออกมาก่อนเวลา
เลีย... จ๊วบ...
“อ๊าาาก! อ๊ะ! อื๊อ! ดี ดีจังเลย! มันแปลกควยของพวกนาย!”
หมาป่าตนหนึ่งแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของโนอาห์ เลียแก่นกายของเขาเหมือนขนมหวาน มันขยำบั้นท้ายนุ่มนิ่มพลางอมส่วนปลายสีชมพูไว้ในปาก ชุดลูกไม้ที่เคยสวมอยู่ถูกกรงเล็บฉีกทึ้งจนกลายเป็เศษผ้าไปนานแล้ว
“อ๊าาาง! ม-ไม่! ผมจะ อึก! ออกไป! เ-เอาออกไป...!”
“ฮ้า... กรรร... อร่อยเหลือเกินแม้แต่น้ำปัสสาวะของนาย”
มันไม่สนความเลอะเทอะ ลิ้นหนาตวัดวนรอบหัวแก่นกายก่อนจะเลียไล่ลงไปจนถึงจุดที่ปมของหัวหน้าทีมถ่างร่องก้นของโนอาห์จนอ้ากว้าง
“อึ๊ก! อ๊าาา! ช่วย! อั๊ก! ฮ้า!”
ความร้อนปกคลุมไปทั่วห้อง โนอาห์ชักกระตุก ความเสียวซ่านแผดเผาสมองขณะที่หมาป่าทั้งฝูงสลับกันเชยชม แม้จะมีเพียงหัวหน้าทีมที่ได้ช่องทางหลัง แต่ตัวตนที่เหลือต่างก็ได้อิ่มเอมกับน้ำนมจากกายเขา
จ๊วบ!
“อ๊าาาาง! อ๊ะ! อื้อออ! อ๊าาา! อึ๊ก...!”
น้ำลายและน้ำตาไหลอาบจากปากที่อ้าค้างและเปลือกตาที่สั่นระริก การถูกใช้งานเหมือนของเล่นทำให้ใจของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุขสมที่วิปริต พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดที่ไม่อาจทานทน ท่ามกลางแก่นกายสัตว์ร้ายที่รายล้อมและคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อน ท้องของเขาบวมเป่งจากการถูกเติมเต็มซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายใน
“ควย... รักควยที่สุด...”
โนอาห์พึมพำออกมาอย่างไร้ศักดิ์ศรีเส้นสุดท้าย
“อ๊ะ! อ๊าาา! ฮ้า! อื๊อ! ดีจัง! ค-ควย! รักที่สุดเลย!!!”
เสียงครางที่ลามกดังสะท้อนไปทั่วห้องจนกระทั่งเขากุมท้องที่ป่องนูนและหวีดร้องออกมาเมื่อถึงจุดสุดยอด ความรู้สึกที่ถูกดูดนมพร้อมกับถูกเสียบทะลวงอย่างหนักหน่วงทำให้เขาเหมือนจะตายลงตรงนั้นด้วยความสุข
“ฮ้า! อ๊ะ! อีก! ดูด! น้ำนมอีก! ได้โปรด...!”
โนอาห์ที่ตอนนี้ไม่ต่างจากสัตว์ตัวเมียที่กำลังติดสัดแตกสลายลง ของเหลวพุ่งฉีดออกมาเมื่อเขาถึงขีดจำกัด
“อ๊าาาาาา—!” เสียงของเขาแหบพร่า เส้นเืปูดโปนที่ลำคอจากการกรีดร้อง
เหล่าหมาป่าเลียกินทุกหยดทั้งจากยอดอก แก่นกาย ช่องทางรัก หรือแม้แต่บนใบหน้า ทิ้งรอยกัดที่แหลมคมไว้บนผิวขาวจัดจนทั่วร่าง ออฟฟิศทั้งชั้นจมดิ่งสู่เสียงแห่งความเสื่อมทราม
ณ ใจกลางดาวเคราะห์ BA-506 บนชั้นล่างสุดของหอคอยงานเลี้ยงแห่งการร่วมเพศที่ป่าเถื่อนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และนี่คือจุดเริ่มต้นของมหันตภัยกามที่กำลังจะตามมา
ณ ชั้นสูงสุดของเดอะ ทาวเวอร์
หญิงสาวตนหนึ่งก้าวเข้าหาประตูบานั์ที่ประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตรบรรจงก่อนจะเคาะเบา ๆ ก๊อก ก๊อก เสียงนั้นดังกังวานไปตามโถงทางเดินก่อนที่บานประตูสีทองจะเปิดออกเองเพื่อต้อนรับเธอ
รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องทำงานสีขาวสะอาดตาที่กว้างขวางจนน่าใ เธอเดินตรงไปที่ใจกลางห้องอย่างคุ้นเคย
“ท่านประธานคะ”
บันไดนับไม่ถ้วนทอดยาวขึ้นไปจากกลางห้อง หญิงสาวกระชับแฟ้มเอกสารหนังสีดำสนิทไว้ในมือ เธอไม่ได้ก้าวขึ้นไปแต่กลับก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อมไปยังจุดสูงสุดของห้อง ที่นั่นชายหนุ่มรูปงามเกินมนุษย์นั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์
“ว่ามา”
รูปโฉมของเขางดงามที่สุดในจักรวาลอันกว้างใหญ่ ราวกับเทพบุตรจุติลงมา ท่ามกลางความหรูหราของห้องทำงาน สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือเส้นผมสีเงินยวงและปีกสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่สยายอยู่ด้านหลัง ปีกมหึมาที่เพียงแค่ขยับครั้งเดียวก็สร้างพายุได้ กับเส้นผมสีเงินที่ยาวสลวยถึงเอว ยิ่งขับเน้นกลิ่นอายความศักดิ์สิทธิ์ให้สูงส่งยิ่งขึ้น
“มนุษย์จากโลกเดินผ่านล็อบบี้เข้ามาเมื่อเช้านี้ค่ะ”
“เร็วกว่าที่คิด”
เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาโดยไร้อารมณ์ใด ๆ เพียงแค่การคงอยู่ของเขาก็สร้างทั้งความศรัทธาและความหวาดกลัวอย่างมหาศาล ร่างกายที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดคลุมบางเบานั้นมีสัดส่วนที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป บัลลังก์ที่เขานั่งอยู่นั้นใหญ่โตราวกับระฆังใบั์ของดาวเคราะห์ ย้ำเตือนว่าไม่มีเผ่าพันธุ์ใดจะต่อกรกับเขาได้
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”
“แผนกขาย 1 ค่ะ”
ทันทีที่ได้รับคำตอบ จอโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าชายหนุ่ม เผยให้เห็นเหตุการณ์ในแผนกขาย 1 ภาพของฝูงหมาป่าที่รุมล้อมมนุษย์ตัวจ้อยพลางหอบหายใจอย่างหยาบโลน
“อ้อ พวกหมาป่างั้นเหรอ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะแ่เบาเมื่อเห็นหมาป่าพวกนั้นรุมดูดนมจากอกเล็กๆ ราวกับลูกวัวที่หิวโหย ในที่สุดสายตาที่เคยเ็าก็เริ่มฉายแววบางอย่างขณะจ้องมองร่างของมนุษย์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำรักของสัตว์ร้าย
[อ๊าาา! อ๊ะ... อื้อออ! อ๊าาา! ฮ้า... อึก... อ๊าาา!]
ในหน้าจอ โนอาห์ดวงตาเหลือกลอยด้วยความเสียวซ่านไปเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มฟังเสียงครางลามกที่ผสมปนเปไปกับเสียงขู่คำรามราวกับกำลังดื่มด่ำกับบทเพลงจาก์ เลขาสาวที่คอยสังเกตอารมณ์จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“จะให้ดิฉันไปพาตัวมาทันทีเลยไหมคะ”
“ยังไม่ต้อง ปล่อยไปก่อน”
ภาพเด็กหนุ่มที่ถูกสัตว์ร้ายรุมย่ำยีจากด้านหลัง หน้าอกกระเพื่อมไหวไปตามแรงกระแทกนั้นดูน่าเอ็นดูไม่น้อย ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขณะจมดิ่งในกามราคะช่างเป็ภาพที่หาดูได้ยาก
“จับตาดูต่อไป ถ้าเขาขยับไปไหนให้รีบรายงานทันที”
“รับทราบค่ะ”
ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะชายตามองเลขาที่ก้มคำนับ สายตายังคงตรึงอยู่ที่หน้าจอ แม้แต่ตอนที่เธอเดินออกจากห้องไป เขาก็ยังไม่ละสายตาจากโนอาห์
[อ๊า! อ๊ะ... อ๊าาาง! ฮ้า... อื้อออ! ดีจังเลย! ควย... อึ๊ก... ควยรู้สึกดีที่สุดเลย!!!]
ข้างในนั้น แก่นกายของหมาป่ากำลังกวนหน้าท้องจิ๋วของเขาจนป่องนูน เสียงกรีดร้องของโนอาห์ดังลั่นขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของชายบนบัลลังก์วาวโรจน์ด้วยประกายที่อ่านไม่ออก
“เป็ไปตามที่คิดไว้...”
ครืด ผ่านช่องว่างของประตูที่กำลังปิดลง ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของชายหนุ่มยังคงเห็นได้รำไร รอยยิ้มของเขาขณะมองท้องของโนอาห์ที่ขยายใหญ่ขึ้นตามแรงกระแทกของสัตว์ป่านั้นช่างงดงามจนน่าขนลุก และในขณะเดียวกัน...
“ฉันถูกใจเขาแฮะ”
1K
