เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        บารันหันมองไปยังทิศทางของต้นเสียง และสิ่งที่ชายวัยกลางคนเห็นก็ทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

        สมาชิกกิลด์ของเขาอย่างฟิโอน่า ไม่ใช่ร่างที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบที่ทุกคนเคยรู้จัก แต่เป็นสภาพศพของฟิโอน่าที่ปรากฏขึ้นบริเวณช่องว่างทางเข้ามิติ ร่างของเธอที่เคยมีพลังเวทมนตร์ดำอันทรงพลัง บัดนี้กลับนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นในสภาพที่น่าสยดสยอง

        ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง ดวงตาที่แข็งค้างของเธอส่องประกายแห่งความตกใจและความหวาดกลัว เหมือนกับว่าเธอได้เห็นบางสิ่งที่น่ากลัวก่อนที่เธอจะเสียชีวิต ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเลือดและรอยบาดแผลจากการโจมตีที่รุนแรง

        ร่างกายของเธอบิดเบี้ยว ราวกับว่าเธอถูกแรงมหาศาลกระแทกจนเสียรูปทรง

        ความสยดสยองที่ปกคลุมทั่วร่างของเธอ ทำให้ผู้เล่นรอบข้างต่างพากันเบือนหน้าหนี บางคนถึงกับยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

        “ร่างถูกทะลวงหลายจุด.. โดยเฉพาะอวัยวะสำคัญอย่างหัวใจที่ถูกทำลาย ต่อให้จะมีโพชั่นระดับสูงก็คงไม่รอด”

        บารันมองร่างของฟิโอน่าที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้า หัวใจของเขาหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน เขาพยายามหาคำตอบว่าทำไมฟิโอน่าถึงพ่ายแพ้อย่างน่าสยดสยองเช่นนี้

        ในเมื่อเธอมีเกราะจิตวิญญาณมืดที่ทรงพลังและสามารถป้องกันการโจมตีในระดับเลเวลที่ใกล้เคียงกันได้ แต่สิ่งที่เห็นมันกลับถูกโจมตีจนทะลวงผ่านได้อย่างง่ายดาย

        “ฉันไม่คิดเลยว่าดันเจี้ยนบึงคนตายระดับนรกจะน่ากลัวขนาดนี้! แม้แต่จอมเวทย์มนตร์ดำอย่างฟิโอน่าก็ยังพ่ายแพ้... ”

        “พวกเราไม่มีทางรับมือได้หรอก!”

        “ละ..แล้วอนาเธอร์คนนี้ทำได้ยังไง.. จะบอกว่าเขามีอาชีพที่เหนือกว่ระดับพิเศษอยู่อีกเรอะ?”

        เสียงกระซิบของผู้เล่นรอบข้างดังขึ้นเรื่อยๆ หลายคนเริ่มตั้งคำถามว่ากิลด์หอคอยอุโรโบรอสมีความสามารถพอที่จะพิชิตดันเจี้ยนในระดับนรกได้หรือไม่ ผู้เล่นบางคนเริ่มถอนตัวจากกลุ่มผู้ชมด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่บางคนยังคงมองดูสถานการณ์อย่างไม่ละสายตา

        “——!!”

        เมื่อได้รับฟังคำพูดจากผู้เล่นต่างๆนาๆ ตัวของบารันก็รู้ดีว่าหากเขาไม่สามารถควบคุมสถานการณ์นี้ได้ ชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของกิลด์หอคอยอุโรโบรอสจะตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว เขาจำเป็นต้องหาวิธีแก้ไขปัญหานี้โดยด่วน

        “ใช่แล้ว..”

        ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างของอนาเธอร์ที่ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มผู้เล่นอื่นๆ

        “ทั้งหมดเป็นเพราะมัน ถ้ามันแค่บอกข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับดันเจี้ยนระดับนรกมาก่อนหน้านี้”

        “ถ้าเจ้าอนาเธอร์นี้ได้เอ่ยเตือนและให้คำแนะนำแก่ฟิโอน่า ตัวเธอก็คงไม่ต้องตกตายเช่นนี้!”

        ความคิดนี้ก่อตัวขึ้นในจิตใจของบารันอย่างรวดเร็ว มันเป็นเหตุผลที่เขาใช้เพื่อตอบสนองต่อความพ่ายแพ้ที่ไม่ควรให้เกิดขึ้น

        “คิดเอาไว้แล้วละนะ.. ความหยิ่งพยองนั้นแหละคือสาเหตุที่ทำให้เธอตาย!”

        อนาเธอร์ยังคงเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ในดันเจี้ยน แต่ท่าทางของเขากลับดูสงบและมั่นคง จากนั้นตัวเขาก็จ้องมองไปที่ซากศพของฟิโอน่าด้วยสายตาอันเย็นชา ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย

        “อะ..ไอ้เจ้าเด็กนั่น..”

        ใบหน้าของบารันเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ

        ดวงตายังคงจ้องไปที่อนาเธอร์ด้วยความร้อนรุ่มและไม่พอใจ หัวใจของเขากระตุ้นให้หาเหตุผลมารองรับความล้มเหลวที่เกิดขึ้น การตายของฟิโอน่าไม่ควรเกิดขึ้นเลยสักนิด เพราะเธอเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ในกิลด์

        “ยิ้มอะไรวะ.. แกกำลังล้อเลียนพวกข้าอยู่หรือไง!”

        บารันตะโกนถามเสียงดัง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเพียงเล็กน้อย ราวกับว่าเขาต้องการจะเผชิญหน้ากับอนาเธอร์โดยตรง

        “แกมีอะไรจะพูด?”

        ในขณะนั้นเอง อนาเธอร์ซึ่งยืนหันหลังให้บารันก็หยุดนิ่งอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะหันหน้ามาช้าๆ ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่ดวงตาสีฟ้าครามกลับฉายแววเฉียบขาดและเย็นชา เขามองบารันด้วยสายตาที่ราวกับสามารถมองทะลุความคิดและอารมณ์ของเขาได้

        แต่ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะได้พูดอะไรตอบโต้ออกมา ชายหนุ่มก็ยกยิ้มบางๆที่มุมปากและกล่าวขึ้น

        “ดูจากแววตาที่แกมองมายังฉันแล้ว.. มันฟ้องได้ทั้งหมด เหมือนพวกแกจะบอกว่าฟิโอน่าตายก็เป็นเพราะฉันน่ะ?”

        “หรือกำลังจะแค่โทษคนอื่นเพื่อปกป้องตนเองจากความล้มเหลว? กิลด์ที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลทำกันเช่นนี้หรือไง?”

        อนาเธอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา รอยยิ้มของเขายิ่งทำให้บารันรู้สึกว่าถูกยั่วเย้า

        คำพูดนั้นราวกับเป็นการตอกย้ำความจริงที่บารันไม่ต้องการยอมรับ ความพ่ายแพ้ของฟิโอน่าที่เขาพยายามโยนความผิดไปให้ผู้อื่น บัดนี้กลับถูกย้ำเตือนว่าเป็นผลจากความล้มเหลวของเขาเอง

        “แล้วแกจะได้รู้สึกเสียใจในภายหลัง!”

        เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากลานกว้างพร้อมกับผู้ติดตามของเขา

        อนาเธอร์ยังคงยืนมองเขาอย่างสงบนิ่ง ราวกับรู้ว่าความท้าทายนี้ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ แต่สำหรับอนาเธอร์แล้ว

        การที่บารันจะกลับมาแก้แค้นหรือทำอะไรต่อไปนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องกังวลในตอนนี้ ถ้ามันกล้าลงมือ กิลด์หอคอยอุโรโบรอสคงได้จบสิ้น

        ขณะที่กำลังเดินออกไป ผู้เล่นในกิลด์หอคอยอุโรโบรอสที่ติดตามบารันอยู่ต่างก็ไม่พอใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบและแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

        “เจ้าพวกนั่นทำให้เราขายหน้า! มันสมควรถูกสั่งสอน จะปล่อยให้มันเดินลอยหน้าลอยตาไปแบบนี้ไม่ได้!”

        “ถูกต้องแล้วหัวหน้าหน่วย.. ถ้าคนในกิลด์รู้ว่าพวกเราถอยเช่นนี้ มันจะไม่ขายหน้าอย่างที่เจ้านี่บอกเรอะ?”

        เสียงสนับสนุนจากสมาชิกในกิลด์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลายคนเริ่มเข้ามาล้อมรอบบารัน

        พวกเขาต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของกิลด์กลับคืนมา

        การที่ฟิโอน่าพ่ายแพ้ในดันเจี้ยนก็เป็นเรื่องใหญ่พออยู่แล้ว แต่การที่อนาเธอร์ทำให้บารันและกิลด์ดูเหมือนอ่อนแอต่อหน้าผู้คนมากมาย ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายขึ้นไปอีก

        บารันที่ยืนอยู่ท่ามกลางเสียงวิจารณ์และความไม่พอใจของสมาชิกในกิลด์ เขารู้ดีว่าความคิดเห็นของพวกเขามีน้ำหนัก

        เขาเองก็โกรธและอยากจะตอบโต้

        “ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าเด็กนี่เป็นคุณชายหรือมีภูมิหลังเป็นอะไร แต่ข้าเองก็เห็นด้วย..”

         “ยิ่งฟังคำพูดของพวกแกแล้วมันก็...”

        เมื่อรับฟังคำพูดของหัวหน้าตน ผู้เล่นกลุ่มกิลด์หอคอยอุโรโบรอสก็ยิ่งเดือดพล่านขึ้น

        บารันยังคงยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ ในหัวของเขาคิดวนเวียนไปมาถึงวิธีที่เขาจะสามารถจัดการอนาเธอร์ โดยไม่ทำให้สถานการณ์ต้องเลวร้ายลงไปอีก ผู้เล่นในกิลด์หลายคนต่างสนับสนุนให้บารันลงมือ เหมือนไม่ยอมรับและสนใจอะไรอีกต่อไป

        แต่เขาก็รู้ดีว่าการกระทำใดๆในตอนนี้ อาจทำให้กิลด์ต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงเลยก็เป็นได้