ช่วงสายของวันเดียวกัน ห้องเรียน ม.6/1
"เฮ้ย!! ไอ้แว่น ไอ้เก่ง รายงานกับโครงงานหายไปไหนวะ?" ผมโวยวายขึ้นเมื่อหางานในกระเป๋านักเรียนไม่เจอแต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเพื่อนที่ผมถามเลยสักคน
"พวกมรมั๊ย...?"
เมื่อหันมาทางเพื่อนซี้ทั้งสองก็พบว่าพวกมันกำลังตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมในไอโฟนอย่างเมามันัฒน์ ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับจะยกมือทำไมครับ"
อาจารย์ประจำวิชากล่าวกับผมอย่างนอบน้อม กรูเริ่มงงกับชีวิตละตกลงกรูเป็นักเรียนหรือกรูเป็ผอ.กันวะเนี่ยพูดดีเกสิคะเผื่อตอนนี้น้องเขากำลังหามันอยู่ บีว่าเรารีบกลับไปคืนให้น้องดีกว่านะคะ" ใครคนหนึ่งที่ผมพูดถึงก็คือบีนไบค์เมฆไปนะหัวฟูหมด ฮ่า ฮ่า ฮ่า (หัวเราะ)"
เธอปฏิเสธพลางหัวเราะชอบใจตามความเคยชินกับสภาพที่เธอเคยนั่งซ้อนท้ายรถบิ๊กั๊ยล่ะคะ?"
"ไม่มีครับ"
"แล้วจะเอาไงต่อคะเนี่ย"
จังหวะเดียวกันนั้นก็มีกลุ่มนักเรียนเดินตรงมาทางผมสองคนพอดี
"น้องครับคือตึกอำนวยการอยู่ทางไหนครับ พี่จะมาคืนถุงเอกสารให้กับน้องนักเรียนคนหน่ะครับ" ผมตัดสินใจถามน้องคนสวยหนึ่งในกลุ่มนั้น
"อ๋อค่ะ พอดีพวกหนูกำลังจะไปตึกอำนวยการพอดีค่ะ ไปกับพวกหนูก็ได้ค่ะ"
"ครับ"
ผมก็เดินตามกลุ่มนักเรียนไปจนถึงตึกอำนวยการที่้าจะไปเมื่อไปถึงผมก็ตรงไปยังห้องประชาสัมพันธ์ทันทีรู้สึกโล่งอกมากๆ ครับคิดว่าจะไม่เจอึงต้องเอาโครงงานกับรายงานมาคืนแหงๆ" ผมไม่สนใจไอ้สองตัวละครับว่าพวกมันจะพูดอะไรไล่หลังผมบ้าง ขาผมไวกว่าความส่วนบีเธอนั่งอ่านนิตยสารแฟชั่นผู้หญิงตามสไตล์สาวๆ อย่างเขาแหละครับ ซักพักก็ได้ยินเสียงบรรดาครูและอาจารย์พูดทักทายใครคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในห้องอำนวยการ ทำให้ผมกับบีต่างหันไปสนใจแทบจะพร้อมๆกัน
"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ..." พวกเขาพากันยืนเรียงเป็แถวอย่างเป็ระเบียบราวกลับว่ามีแขกผู้ใหญ่เข้ามาเยือน
"เชิญทางนี้ครับ"
ภาพที่ผมเห็นคือน้องก๊อปกำลังเดินเข้ามาโดยมีอาจารย์ชายวัยกลางคนท่านหนึ่งเดินผายมือเชิญตลอดทาง ท่วงท่าการเดินดูสง่างามน่าเกรงขามมากแต่กลับแฝงด้วยความนอบน้อมถ่อมตนตลอดเวลา ผมตลึงกับภาพที่เห็นต่อหน้าซึ่งก๊อปคนนี้ต่างจากก๊อปคนเมื่อเช้ามาก… มากัฒน์น้ำส้มค่ะ" อาจารย์สาวค่อยๆ วางแก้วน้ำส้มให้ก๊อปและผมสองคน
"ขอบคุณครับ อาจารย์อย่าเรียกผมกรพมั๊ยครับ เรียกนายก๊อปหรือว่าก๊อปจะดีกว่านะครับ ผมขอร้องล่ะ" น้ำเสียงก๊อปดูเคืองๆ อาจารย์คนนี้พอดู จนผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"เอ่อ...ไม่ได้หรอกค่ะจะไม่สุภาพต่อคุณ..."
อาจารย์สาวยังพูดไม่จบประโยคก๊อปก็พูดแทรกขึ้นอย่างสุภาพแต่กลับแฝงความไม่พอใจจนรับรู้ได้
"อาจารย์ครับถ้าทุกคนเป็แบบอาจารย์หมดแล้วผมจะไม่ดูแตกต่างจากนักเรียนคนอื่นๆ เหรอครับ ผมอยากเป็เหมือนนักเรียนคนอื่นบ้าง ฝากบอกอาจารย์คนอื่นด้วยนะครับ ถ้าเป็กันแบบนี้อีกผมจะลาออกไปเรียนที่อื่น!"
มันคืออะไร? ทำไม? ผมไม่เข้าใจ? ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีผมงงหมดแล้ว แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปากของน้องก๊อปแฝงไปด้วยความกดดัน ความอึดอัดเต็มไปหมด เมื่อก๊อปพูดจบก็ผายมือออกเหมือนเป็การเชิญอาจารย์สาวท่านนั้นให้ออกจากห้องโดยปริยาย ก่อนที่หล่อนจะค่อยๆ เดินออกไปอย่างคนรู้สึกผิด สีหน้าก๊อปตอนนี้ดูเหนื่อยๆ และดูเครียดมากกว่าเดิมครับทำให้ผมกับบีไปต่อไม่เป็
"เฮ้อ!!...ไม่มีไรครับพี่ยังไงก๊อปก็ขอบคุณพี่มากนะครับที่เอางานมาคืนให้น่ะ ก๊อปลืมเองแหละ มัวแต่คุยเล่นกับไอ้แว่นและไอ้เก่งอยู่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า (หัวเราะ)"
เปลี่ยนอารมณ์ไวจังวะเด็กคนนี้แต่ก็พอมองออกว่าไม่ได้หัวเราะออกมาจากความรู้สึกจริงๆ สินะ
"อ๋อ!! ไม่เป็ไรหรอกครับ ไม่มีอะไรแล้วพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ เดี๋ยวเย็นนี้พี่มารับนะครับ"
"ไม่เป็ไรครับพี่ ก๊อปกลับกับเพื่อนครับพอดีจะไปเดินเล่นกันต่อด้วย ขอบคุณพี่มากนะครับพี่เมฆ พี่บี" น้องเขายกมือขอบคุณเราสองคนอย่างนอกนอนเช่นเดิม
"ได้ไม่เป็ไรไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้าก็ได้"
เราสามคนลุกเดินออกจากห้องไปยังลานจอดรถโดยมีก๊อปเดินมาส่งผมและบีที่รถ
"พี่เมฆ แฟนพี่น่ารักจังครับ"
"ขอบใจจ้า ก๊อปเองก็น่ารักเหมือนกันนะ ถ้าไม่บอกว่าเป็ผู้ชายพี่คงคิดว่าก๊อปเป็ผู้หญิงนะเนี่ยจริงๆ นะ" มั๊ยครับ?"
"เมฆรู้!...แล้วทำไมต้องไปรับด้วยคะ" เมื่อเธอยิงคำถามนี้มาทำผมเจ็บที่หัวใจแปลบขึ้นมาทันที
"บีจำมิวได้อยซับน้ำตาและนั่งกุมมือคอยปลอบโยนผมอย่างเข้าใจ
"อืม...เหมือนค่ะ เหมือนมาก! ทำไมบีไม่เคยเห็นรูปนี้เลยล่ะคะ"
"ถ้ามิวยังอยู่ตอนนี้ก็คงรุ่นเดียวกับก๊อปนมั๊ยครับ" ผมยิ้มตอบเธอ
"ค่ะเมฆ" เมนั้้น?
เพราะอะไรอาจารย์สาวคนนั้นต้องรู้สึกผิดจนหน้าซีดแบบนั้นทันทีที่ถูกน้องก๊อปตำหนิ?
5K
