ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        ในขณะเดียวกันเมื่อเห็นพรรคพวกของตนต่างโดนสกิลของลู่เซิ่งเข้าให้

        จารูผู้ใช้อาชีพพระนอกรีตหัวใจกระตุกวูบ รีบใช้สกิลที่ใช้แก้ทางกันออกมาทันที

        “ทักษะทุกรกิริยา: วิชาลับพระศิวะ!”

        “อาณาเขตชำระล้าง!”

        วูบ...

        แสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพลันพุ่งลงมาจากฟากฟ้าเข้าปกคลุมร่างของสี่นักฆ่าไว้พร้อมกัน

        “เอ๊ะ? นี่คือ... สกิลชำระล้างหมู่ของจารู”

        เมื่อเห็นภาพนี้นักฆ่าอีกสามคนต่างมีแววตาเป็นประกาย พวกเขาจำอานุภาพของสกิลนี้ได้ในทันทีมันคือสกิลที่ใช้ขจัดผลจากเวทมนตร์ด้านลบแบบกลุ่มนั่นเอง

        และในขณะที่สี่นักฆ่าต่างคิดว่าตนเองกำลังจะหยุดอาการท้องเสียได้ในวินาทีสำคัญนั้น

        พรืด!

        จารูที่เพิ่งจะปลดปล่อยสกิลชำระล้างออกมากลับไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกครั้ง เขาถ่ายราดเต็มขากางเกงไปหมด...

        “เอ๊ะ? ทำไมชำระล้างไม่ได้?”

        เมื่อสัมผัสได้ถึงอาการเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นมาจากท้องน้อยไม่หยุดหย่อนมันยังคงบิดมวนราวกับถูกคมมีดกรีดเฉือนอยู่ภายใน

        จารูรีบเช็กแผงสถานะของตนเองตามสัญชาตญาณทันที

         [โรคทรมาน: ลำไส้เน่าเฟะ!]

        ผลจากโรคภัยด้านลบ:สูญเสียค่าทรัพยากร 1% ทุกๆ 10 วินาที และทำให้เป้าหมายตกอยู่ในสภาวะกลั้นอุจจาระและปัสสาวะไม่อยู่เป็นเวลา 15 นาที!

        ...

        “อะไรนะ? นี่มันสกิลโรคระบาดงั้นเหรอ?”

        เมื่อเห็นรายละเอียดของสกิล‘โรคทรมาน: ลำไส้เน่าเฟะ’ จารูก็ไม่อาจเก็บงำความตื่นตระหนกในใจได้อีกต่อไปเขาอุทานออกมาเสียงหลงในทันที

        “สกิลโรคระบาด?”

        สิ้นคำพูดนี้นักฆ่าที่เหลืออีกสามคนต่างพากันหน้าถอดสี

        นั่นเพราะสกิล‘โรคทรมาน: ลำไส้เน่าเฟะ’ นี้มันพิเศษเกินไปนอกจากจะเป็น สกิลโรคระบาดที่หาได้ยากยิ่งแล้วสิ่งที่มันกัดกร่อนไปยังเป็นค่าทรัพยากร

        ต้องรู้ก่อนว่าในดาวสีน้ำเงินปัจจุบัน เนื่องจากอาชีพที่แตกต่างกันทำให้มีหลายอาชีพที่ไม่มีค่ามานา แต่จะถูกทดแทนด้วยค่าความกระหายเลือด พลังต่อสู้ค่าโทสะ และอื่นๆ แทน

        ค่าสถานะที่แปรผันเหล่านี้ถูกเรียกรวมกันว่า‘ค่าทรัพยากร’

        ‘ค่าทรัพยากร’ มีความสำคัญต่อผู้ใช้อาชีพมากเพียงใด?

        เห็นได้ชัดจากการที่ลู่เซิ่งต่อสู้กับ‘นินจาแห่งฝูซาง’ ทาเคดะ จิโร่ ก่อนหน้านี้ที่ฝ่ายนั้นถึงกับยอมใช้ดาบทำร้ายตัวเองเพื่อแลกกับค่าทรัพยากรที่เพียงพอจะใช้สกิล

        พูดได้แบบไม่เกินจริงเลยว่าผู้ใช้อาชีพที่ไร้ซึ่ง ‘ค่าทรัพยากร’ ก็ไม่ต่างอะไรกับท่อนไม้ที่เดินได้

        เพราะสกิลส่วนใหญ่ของผู้ใช้อาชีพจำเป็นต้องใช้‘ค่าทรัพยากร’ จำนวนหนึ่งถึงจะสำแดงออกมาได้

        ทว่าลู่เซิ่งกลับทำเรื่องแสบสันเพียงแค่สกิลเดียว นอกจากจะทำให้พวกเขาเสียค่าทรัพยากรอย่างต่อเนื่องแล้วยังทำให้พวกเขาถ่ายราดกางเกงไม่หยุดอีกด้วย

        สิ่งนี้ถือเป็นการทำลายสามัญสำนึกเดิมๆของสี่นักฆ่าไปโดยสิ้นเชิง

        “สกิลน่ารังเกียจชะมัด ไม่ได้การแล้ว ต้องรีบเผด็จศึกให้เร็วที่สุดไม่อย่างนั้นยิ่งลากยาวไปเรายิ่งเสียเปรียบ”

        ในตอนนั้นเองคุโมฮาชิ ฮานาโกะ เป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา

        แม้ว่าการเสียค่าทรัพยากร1%ทุก 10 วินาทีจะดูไม่มากนัก

        แต่‘ค่าทรัพยากร’ เป็นสิ่งที่ได้มายากมากโดยเฉพาะอาชีพที่ต้องอาศัยการต่อสู้เพื่อสะสมค่าทรัพยากรยิ่งได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

        นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องการจะจบเรื่องนี้ให้ไวที่สุด

        “รับทราบ!”

        นักฆ่าอีกสามคนรีบขานรับด้วยน้ำหนักเสียงที่หนักแน่นพวกเขาเองก็รู้ดีว่าสิ่งที่คุโมฮาชิ ฮานาโกะพูดนั้นมีเหตุผล

        โชคดีที่ทั้งสี่คนต่างเป็นสมาชิกของหน่วยล่ามังกรและนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาร่วมมือกันต่อสู้ความเข้าขาของพวกเขาจึงมีมากพอแบบแทบไม่ต้องสื่อสารกันให้มากความ

        “พวกคุณเก็บค่าทรัพยากรไว้เถอะ ผมจัดการเอง”

        เมื่อเห็นว่าสกิลของลู่เซิ่งนั้นประหลาดเกินทนพระนอกรีตจารู ผู้เชี่ยวชาญการควบคุมที่สุดจึงเป็นฝ่ายลงมือก่อนเขาปล่อยสกิลที่ไม่ต้องใช้ทรัพยากรเข้าใส่ลู่เซิ่งจากระยะไกล

        “ทักษะทุกรกิริยา: ศาสตร์งูพัน!”

        ฟึ่บฟึ่บ!

        วินาทีต่อมาพร้อมกับเสียงแหวกอากาศอันรวดเร็วสองสาย

        เห็นเพียงแขนทั้งสองข้างของจารูยืดออกอย่างกะทันหันราวกับยางยืดที่ปรับความยาวได้ตามใจชอบพุ่งเข้าหาลู่เซิ่งที่อยู่ไม่ไกลเพื่อพันธนาการไว้

        “หึ ยังคิดจะขัดขืนแบบไร้ประโยชน์อีกเหรอ?”

        ลู่เซิ่งส่ายหัวเดิมทีเขาคิดจะขยับตัวหลบ

        แต่แล้วเขากลับยิ้มหยันอย่างไม่แยแสถึงขั้นขี้เกียจจะหลบเสียด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่กับที่ปล่อยให้แขนทั้งสองของจารูพันธนาการร่างของตนเองไว้แน่น

        “แย่แล้ว!”

        ในขณะเดียวกันเมื่อเห็นลู่เซิ่งถูกพันธนาการไว้ลั่วเซวียนเซวียนที่ยืนมองอยู่ด้านข้างก็หน้าเสียด้วยความตกใจ

        “ฮ่าฮ่า! ก็นึกว่าจะแน่แค่ไหน ที่แท้ก็แค่เสือกระดาษ!”

        เมื่อจารูเห็นว่าการโจมตีของตนสำเร็จเขาก็หัวเราะร่าด้วยความลำพองใจ พร้อมกับตะโกนบอกคนอื่นๆ เสียงดัง“ทุกคนไม่ต้องกลัว ไอ้เด็กนี่แม้สกิลจะดูน่ากลัวไปบ้างแต่ฝีมือจริงก็งั้นๆ แหละ ขนาดสกิลกระจอกๆ ของฉันมันยังหลบไม่ได้เลย”

        “หึ! ฉันบอกแล้วไง แค่ไอ้พาลาดินกระจอกต่อให้เก่งแค่ไหนมันจะเก่งไปได้สักเท่าไหร่กัน?”

        ‘ปรมาจารย์เทควันโด’ พัคยูจีเมื่อได้ยินดังนั้นเส้นประสาทที่เคยเคร่งเครียดก็ผ่อนคลายลงทันทีแววตาของเขาฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง

        “แต่ไอ้พวกหมูชั้นต่ำนี่ชัดเจนว่าไม่ใช่พาลาดินทั่วไปเพราะอาชีพนี้ได้ชื่อว่าเป็นทายาทของทวยเทพสกิลส่วนใหญ่มักจะดูศักดิ์สิทธิ์และเปิดเผยจะมีพาลาดินที่ไหนปล่อยสกิลโรคระบาดได้กัน?”

        ‘องเมียวจิ’ คุโมฮาชิ ฮานาโกะกล่าวพลางปรายตามองไปยังออสการ์ที่อยู่ใต้หว่างขาของลู่เซิ่งราวกับคาดเดาอะไรบางอย่างได้ เธอพึมพำกับตัวเองว่า “หรือว่าจะเป็น...เจ้าสุนัขสามหัวแห่งขุมนรกนั่น?”

        “พอได้แล้ว ก็แค่พาลาดินขยะตัวเดียว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับมันรีบจัดการมันซะ แล้วค่อยไปจัดการยัยผู้หญิงชาวเสินเซี่ยคนนั้นต่อเราจะได้รีบกลับไปจัดการตัวเองเสียที ไม่อย่างนั้นสภาพแบบนี้ถ้าใครมาเห็นเข้าคงได้อับอายขายหน้ากันไปใหญ่”

        ในที่สุด‘ซามูไรแห่งตงอิ๋ง’ โคทาเคจิ ทาโร่ก็ทนดูต่อไม่ไหว เขาเอ่ยเร่งเร้าพรรคพวกด้วยความรำคาญใจ

        “นั่นสินะ”

        นักฆ่าอีกสามคนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เพิ่งได้สติพวกเขาเองก็รู้สึกว่าสภาพที่ถ่ายราดกางเกงเช่นนี้ดูไม่งามจริงๆจึงเตรียมที่จะเปิดฉากจู่โจมครั้งสุดท้ายเข้าใส่ลู่เซิ่งเพื่อสังหารเขาให้สิ้นซาก

        “ลู่เซิ่ง! ฉันจะช่วยนายเอง”

        ตอนนั้นเองลั่วเซวียนเซวียนที่พอจะฟื้นฟูสภาพร่างกายขึ้นมาได้บ้างก็ลุกพรวดขึ้นมาตั้งท่าจะเข้าไปช่วย

        ทว่าเธอยังไม่ทันจะถึงตัวลู่เซิ่งก็โดนลู่เซิ่งแผดเสียงด่าอย่างรำคาญเสียก่อน

        “อยู่ห่างๆ ฉันไว้ อย่ามาเกะกะการโชว์ฝีมือของฉัน”

        “นายนี่มัน!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นลั่วเซวียนเซวียนแทบจะสำลักความโกรธตาย

        เพราะเธอคาดไม่ถึงเลยว่าลู่เซิ่งที่ตกอยู่ในวงล้อมขนาดนี้แล้ว ยังจะกล้าปฏิเสธความช่วยเหลือจากเธออีก

        นี่มันหาเรื่องตายชัดๆไม่ใช่หรือไง?

        แต่ลู่เซิ่งหาได้สนใจว่าเธอจะคิดอย่างไร

        เพราะเขาเพิ่งจะทำพันธสัญญากับออสการ์เสร็จและยังไม่ทันได้ตรวจสอบให้แน่ชัดเลยว่าสกิลต่างๆ ของออสการ์มีอานุภาพอย่างไรบ้าง

        และสี่นักฆ่าที่อยู่ตรงหน้านี้สำหรับเขาแล้ว มันคือกระสอบทรายชั้นเลิศที่ใช้ฝึกมือได้ดีที่สุด

        เขาไม่มีทางยอมให้ลั่วเซวียนเซวียนมาทำลายเรื่องดีๆแบบนี้เด็ดขาด

        เมื่อคิดได้ดังนั้นลู่เซิ่งก็ไม่ลังเลใจ เขาขยับริมฝีปากเบาๆ อีกครั้ง

        “โรคทรมาน: อาเจียนเป็นเลือด!”

        วูบ...

        สัญลักษณ์ประหลาดสี่ตัวปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของสี่นักฆ่าพร้อมๆกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

        “เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น?”

        เมื่อเห็นสัญลักษณ์ประหลาดปรากฏขึ้นเหนือหัวสี่นักฆ่ายังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆก็รู้สึกพะอืดพะอมในกระเพาะราวกับมีคลื่นปั่นป่วน

        แหวะ!!

        วินาทีต่อมาสี่นักฆ่าต่างพากันก้มตัวลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง อ้าปากอ้วกออกมาอย่างบ้าคลั่ง

        และที่น่าสยดสยองไปกว่านั้นคือสิ่งที่พวกเขาอ้วกออกมาไม่ใช่เศษอาหาร แต่กลับเป็นโลหิตสีแดงฉานที่ข้นคลั่ก!