เทพสงครามสายเลือดมังกร

ขณะมองไปยังหลงเฉินซึ่งกำลังเข้าใกล้พี่น้องตระกูลไป๋มากขึ้นเรื่อย ๆ  แม้แต่ผู้นำตระกูลหยางก็ไม่กล้าหยุดยั้งเขา

เขามีลางสังหรณ์ว่าหลงเฉินจะต้องทำให้เขาประหลาดใจในอีกไม่ช้า  สำหรับหยางหยุนเทียนและหยางชิงเสวียน  พวกเขาต่างตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลของหลงเฉินจนตนเองมิอาจยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

ในที่สุด พวกเขาก็ตระหนักแล้วว่าการที่ตระกูลหยางยังคงมีชีวิตรอดมาจนกระทั่งตอนนี้ และยังทำให้พี่น้องตระกูลไป๋อยู่ในสภาพตกต่ำจนต้องหันไปใช้วิธีสกปรกอย่างการลักพาตัวนั้นไม่ใช่เพราะผู้นำตระกูลหยาง  หากแต่เป็นเพราะหลงเฉินที่น่าพรั่นพรึงผู้นี้ต่างหาก!

แม้ว่าหลงเฉินจะบรรลุขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปดแล้ว เขายังมีความสามารถในการแปลงร่างที่แปลกประหลาดซึ่งทำให้พลังของเขาเหนือกว่าผู้ฝึกฝึกยุทธ์ทั่วไป หยางชิงเสวียนและหยางหยุนเทียนเองก็รู้ว่าหลงเฉินได้กลายเป็นนักรบอสูรแล้ว แต่ในส่วนของรายละเอียดที่เฉพาะเจาะจงนั้น พวกเขายังไม่มั่นใจนัก

หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายในช่วงเวลานี้ และหลงเฉินเองก็ไม่ค่อยได้พำนักในบ้านตระกูลหยาง  ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีเวลาได้ถามไถ่

‘เฉินเอ๋อร์ทำได้ดีกว่าที่ข้าคาดหวังเอาไว้เสียอีก...’

ชายทั้งสามจากตระกูลหยางถอนหายใจพร้อม ๆ กัน  โดยเฉพาะสำหรับหยางหยุนเทียนที่รู้สึกหวั่นเกรงในการพัฒนาอันรวดเร็วของหลงเฉินมานานแล้ว

รูปลักษณ์ของหลงเฉินในตอนนี้ทำให้ไป๋เซิงและไป๋ลี่รู้สึกตกตะลึงอย่างมาก  พวกเขาไม่คาดคิดว่าความเร็วของหลงเฉินจะน่าเหลือเชื่อถึงเพียงนี้  ชั่วพริบตาเดียว ไป๋ลี่ก็รู้ตัวว่าหลงเฉินได้อันตรธานหายไปเสียแล้ว!

ครู่ต่อมา เขาก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่นหลังจากนั้นก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวด  ตามด้วยคลื่นพลังมหาศาลที่ถาโถมเข้าไปในร่าง ความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุกระดูกและทะลวงเข้าไปถึงหัวใจทำให้ไป๋ลี่ก้มศีรษะลงด้วยอาการสั่นเทา และมองเห็นหนามแหลมสีแดงดุจเลือดโผล่ออกมาจากหน้าอกของตนเอง  สีหน้าของไป๋ลี่ซีดเผือดลงมากกว่าเดิม

“นี่มัน... ข...ข้า... เป็นไปไม่ได้...”

แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น  ทว่าความเจ็บปวดที่ถูกแทงทะลุร่างก็ทำให้ไป๋ลี่ตระหนักได้ว่าตนเองกำลังจะตาย  จิตของเขาค่อย ๆ เลือนรางไปและโลกก็เริ่มมืดลงเรื่อย ๆ

ทันใดนั้น เขาก็เริ่มตระหนักถึงสีหน้าตกตะลึงของผู้นำตระกูลหยางและคนอื่น ๆ ที่กำลังมองไปข้างหลังของเขา  แม้ไป๋ลี่จะอยากรู้และต้องการเห็นสิ่งที่อยู่ข้างหลังของตนเหลือเกิน แต่เขาก็เหลือเวลาไม่มากนัก สติที่เลือนรางยิ่งทำให้เขารู้สึกอ่อนแรงลงทุกที

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดว่าใครกันที่อยู่ข้างหลัง ดวงตาของเขาก็เบิกโพลงขึ้นในทันที และตระหนักได้ว่าผู้ที่ฆ่าเขาก็คือหลงเฉินซึ่งเขาไม่เคยใส่ใจเลยตั้งแต่แรกนั่นเอง!

แต่ถึงกระนั้นก็สายไปเสียแล้ว  เมื่อในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ จิตของเขาก็ถึงขีดจำกัด ท่ามกลางความรู้สึกเคียดแค้นชิงชังไร้ที่สิ้นสุด ไป๋ลี่ก็สิ้นลมหายใจ              

หลังจากที่ถูกหลงเฉินเหวี่ยงออกไป  ร่างของเขาก็กระแทกลงกับพื้นเบื้องหน้าผู้นำตระกูลหยางและคนอื่น ๆ 

ในเวลานี้ ทุกคนเรียกสติกลับมาได้อีกครั้ง  ผู้นำตระกูลหยางและคนอื่น ๆ มองไปยังร่างไร้วิญญาณที่ดวงตาเบิกกว้าง จากนั้นก็มองหลงเฉินที่ถ่มน้ำลายใส่ร่างนั้น พวกเขาตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

ทันทีที่หลงเฉินสังหารไป๋ลี่  ไป๋เซิงก็ตกใจถึงขีดสุด เมื่อร่างของผู้เป็นน้องชายร่วงลงกับพื้น เขารู้สึกถึงความเดือดดาลอันยากจะประมาณได้ ซึ่งสุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว

เขารีบหันหลังกลับและเตรียมตัวที่จะหนี  ด้วยรู้ดีว่าหยางเสวี่ยชิงเป็นหลักประกันเพียงอย่างเดียวที่เขาเหลืออยู่  แต่ถึงกระนั้น ตอนที่เขาหันหลัง ฝ่ามือเย็นเยียบก็พุ่งมาคว้าคอเขาไว้ พลังปราณมหาศาลและเงื้อมมือที่แข็งแกร่งนั้นไม่ได้ด้อยกว่าเขาเลยสักนิด  ไป๋เซิงตระหนักได้ว่าหากเขาเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย เขาคงต้องตายลงเดี๋ยวนั้น!

ไป๋เซิงถูกยกจนลอยจากพื้นด้วยเงื้อมมือของหลงเฉิน  เมื่อมองลงไปยังดวงตาสีแดงดุจเลือด  เขาก็คิดถึงการตายของไป๋ลี่  ไป๋เซิงที่อยู่มานานหลายปีกลับรู้สึกหวาดกลัวเงามัจจุราชที่ลอยวนเวียนอยู่บนศีรษะ

เขาตื่นกลัวเสียจนหน้าซีดเผือดและรีบเอ่ยปากอ้อนวอน

“ได้โปรด!  ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าสัญญาว่าจะพาตระกูลไป๋ทั้งหมดออกไปจากเมืองพฤกษาหมอกและมอบทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลไป๋ให้เจ้าทั้งหมดเลย!”

หลงเฉินหัวเราะอย่างเยือกเย็น เขาไม่ตอบตกลงหรือปฏิเสธ

เวลานี้  เมื่อผู้นำตระกูลหยางตระหนักแล้วว่าหลงเฉินคือผู้ที่สังหารไป๋ลี่ ทุกคนต่างก็พากันเข้ามารวมตัวอยู่รอบ ๆ หลงเฉิน  และเมื่อมองไปยังสภาพน่าสมเพชของไป๋เซิง  คนตระกูลหยางทั้งสามต่างก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก  โดยเฉพาะผู้นำตระกูลหยาง  เมื่อเห็นพี่ชายผู้ทรยศ ผู้ที่เขาให้การยอมรับมาตลอดทั้งชีวิตตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาในที่สุด อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านอย่างดุเดือด

“เฉินเอ๋อร์... รู้ใช่ไหมว่าต้องทำเช่นไร?”

เมื่อไป๋เซิงอ้อนวอนขอความเมตตา ผู้นำตระกูลหยางมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก

เจตนาของเขาช่างแจ่มชัด เพราะไป๋เซิงไม่ได้รับอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป

ไป๋เซิงมองผู้นำตระกูลหยางด้วยแววตาโกรธแค้นพลางเอ่ยขึ้น

“น้องหยาง เราเป็นพี่น้องกันมาทั้งชีวิต! ไยเจ้าถึงโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้? เห็นแก่ที่ข้าเคยช่วยเหลือเจ้ามามากมาย เจ้าจะตอบแทนความเมตตานั้นด้วยการปล่อยข้าไปในครั้งนี้ไม่ได้รึ?”

ผู้นำตระกูลหยางเย้ยหยัน

“ในคืนที่ท่านใส่บุปผาฝันร้ายลงไปในปากของข้า  เราก็หาใช่พี่น้องกันแล้ว!  เฉินเอ๋อร์ อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย  ลงมือได้แล้ว...”

เมื่อสิ้นคำพูดสามคำสุดท้ายของผู้นำตระกูลหยาง  น้ำตาของไป๋เซิงก็เริ่มเอ่อล้นออกมา  เขารู้สึกว่าแรงกดที่คอเริ่มมากขึ้น และเมื่อเห็นว่าหลงเฉินและคนตระกูลหยางคนอื่น ๆ ไม่ต้องการไว้ชีวิตเขา เขาก็รู้ว่าคราวเคราะห์ของตนได้มาถึงแล้ว

เขาคิดว่าตนเองได้วางแผนการกำจัดตระกูลหยางอย่างเฉียบขาด  แต่ทว่าสองครั้งสองคราที่แผนการล้มเหลวด้วยน้ำมือของพวกเขา ...ด้วยน้ำมือของหลงเฉิน  เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ถูกลิขิตให้มีอนาคตที่ยิ่งใหญ่ในภายภาคหน้า  ไป๋เซิงรู้สึกไม่ยอมจำนนอยู่ลึก ๆ  สิ่งที่เขาเสียใจมากที่สุดก็คือการที่เขาไม่ได้จัดการหลงเฉินเสียก่อนที่เขาจะพัฒนาวิทยายุทธ์มาถึงระดับนี้

‘สงเอ๋อร์ หากตอนนั้นเจ้าชั่วร้ายกว่านี้ ตระกูลไป๋ของเราก็คงไม่พบกับจุดจบเช่นในวันนี้  หลงฉิงหลานมีความลี้ลับบางอย่างที่ซ่อนเร้นจากพวกเรามาตลอดหลายปี พวกเราน่าจะตระหนักได้ก่อนหน้านี้ว่าลูกชายของเขาก็คงไม่ได้เป็นเพียงเด็กไม่เอาไหน...’

ไป๋เซิงรู้สึกสิ้นหวังขณะที่เขาใคร่ครวญถึงเรื่องนี้…

อย่างไรก็ตาม  เมื่อมองไปที่หยางเสวี่ยชิง หยางชิงเสวียน และหยางหยุนเทียน  ไป๋เซิงก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งชั่วครู่หนึ่งและเอ่ยขึ้น

“อยากฆ่าข้าก็เชิญ แต่โซ่ตรวนสีครามที่มัดร่างของหยางเสวี่ยชิงอยู่จะมิอาจปลดออกได้หากปราศจากกุญแจหรือกระบี่วิญญาณระดับสูง...”

ไป๋เซิงคิดว่าเขาสามารถข่มขู่ตระกูลหยางได้ด้วยคำพูดนี้  เพราะหากหยางเสวี่ยชิงถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเช่นนี้ไปตลอดกาล  นางก็เหมือนกับตายทั้งเป็น

สิ่งที่ทำให้ไป๋เซิงสูญสิ้นความหวังทั้งหมด  คือเมื่อคนตระกูลหยางมองหน้ากันและยิ้มออกมา   หยางชิงเสวียนก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ดูเหมือนว่าสุนัขเฒ่าตระกูลไป๋จะไม่รู้เลยสินะว่าของกำนัลจากตระกูลหลิงอู่นั้นมีกระบี่วิญญาณระดับสูงอยู่ด้วย!”

ตอนนั้นเองที่ไป๋เซิงยอมแพ้ซึ่งทุกสิ่ง  เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าไม่มีโอกาสหนีรอดไปจากที่นี่ได้อีกแล้ว?

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ไป๋เซิงรู้สึกปล่อยวางได้ในที่สุด  เขามองคนตระกูลหยางด้วยสีหน้าท่าทางราวกับคนเสียสติ

“ฆ่าข้าเสียหากพวกเจ้าต้องการ ข้า...ไป๋เซิงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว  อย่างไรเสีย ข้าเกรงว่าคนตระกูลหยางจะเหลือเพียงพวกเจ้าไม่กี่คน ฮ่า ๆ ๆ  หยางชางชง  เรายังมีทายาทตระกูลไป๋ แต่สำหรับตระกูลหยางของเจ้า  ดูเหมือนว่าสายเลือดจะถูกตัดขาดเสียแล้ว  ครั้งนี้ ข้าไม่ได้พ่ายแพ้ต่อพวกเจ้าหรอก!”

ขณะที่ไป๋เซิงกำลังพูดอยู่นั้น  สีหน้าของหลงเฉินและคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปในทันที ผู้นำตระกูลหยางรู้ว่าหยางชิงเสวียนบอกให้คนอื่น ๆ ออกจากเมืองพฤกษาหมอกไปแล้ว แต่หลังจากได้ฟังจากไป๋เซิง ดูเหมือนว่าตระกูลไป๋ได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วเช่นกัน  เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไป๋จ้านหลงและไป๋จ้านเฟิงไม่ได้อยู่ที่นี่  คนตระกูลหยางต่างก็นิ่วหน้า  สำหรับหยางชิงเสวียนและหยางหยุนเทียน ความตกใจนั้นมากมายท่วมท้นเสียจนพวกเขาเสียการทรงตัว

เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของพวกเขา  ไป๋เซิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ด้วยความเร็วของจ้านหลงและคนอื่น ๆ ใครจะรู้ว่าป่านนี้คนตระกูลหยางจะตายหมดแล้วหรือยัง  สุดท้ายแล้วตระกูลหยางของพวกเจ้าก็ถึงคราวสูญสิ้น!”

หยางชิงเสวียนจับจ้องไปที่ไป๋เซิงด้วยสายตาโกรธแค้น จากนั้นก็มองผู้นำตระกูลหยางพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

“ท่านพ่อ... อู่เอ๋อร์ และคนอื่น ๆ ...”

หลงเฉินไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องจะลงเอยเช่นนี้  ความโกรธแค้นภายในใจของเขาทวีความรุนแรงขึ้นอีก  เมื่อเห็นว่าตาแก่ผู้นี้จะตายอยู่รอมร่อ แต่เขายังคงเยาะเย้ยด้วยความพอใจ  หลงเฉินจึงใช้กำลังทั้งหมดบีบคอไป๋เซิงจนเขาตายคามือในที่สุด!

เมื่อคิดว่าหนึ่งในยอดฝีมือแห่งเมืองพฤกษาหมอกจะต้องมาตายในสภาพเช่นนี้  ด้วยน้ำมือของเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบหกปี  ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน

หลงเฉินก็ไม่เคยวาดฝันว่าเขาจะกลายเป็นยอดฝีมือแห่งเมืองพฤกษาหมอกภายในเวลาเพียงแค่เดือนเดียว  ชื่อเสียงและความสำเร็จนี้ล้วนแล้วแต่เป็นผลมาจากหยกมังกรลึกลับและแก่นโลหิตสืบทอด!

“ท่านปู่ ข้าจะฝากผลกระจัดวิญญาณและท่านแม่ไว้กับท่านด้วย หลิงชิงและคนอื่น ๆ อาจจะกำลังตกที่นั่งลำบาก  ดังนั้นข้าจะรีบไปช่วยพวกเขาให้เร็วที่สุด!”

ขณะมองไปยังเด็กหนุ่ม ผู้นำตระกูลหยางพยักหน้าด้วยท่าทีเคร่งขรึม

ในเวลานี้ พวกเขาเชื่อมั่นในตัวหลงเฉินเกินกว่าใคร  เขากลายมาเป็นเสาหลักของตระกูลแทนผู้นำตระกูลหยางซึ่งช่วยเหลือตระกูลหยางเอาไว้

หากเป็นช่วงสองสามเดือนก่อนหน้าและมีใครบางทำนายถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นเอาไว้เช่นนี้ ทุกคนคงคิดว่าคนผู้นั้นจะต้องเสียสติไปแล้วอย่างแน่นอน  แต่ถึงกระนั้น  ความจริงก็ได้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคนแล้ว

-----------------------------

หยาดน้ำตารินไหลออกมาจากดวงตาของหยางหลิงชิง

คนแก่ คนไร้ทางสู้ ผู้หญิงและ เด็ก ๆ ตระกูลหยางต่างจับกลุ่มกันตัวสั่นเทิ้ม  ในเวลานี้ ผู้ที่มีฝีมือพอจะตอบโต้กลับมีเพียงพวกเขาทั้งสามคน หยางหลิงชิง หยางหลิงเยวี่ย  และหยางอู่เท่านั้น

ทว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาในตอนนี้คือบุตรชายคนโต ไป๋จ้านหลง และบุตรชายคนที่สี่ ไป๋จ้านเฟิง เช่นเดียวกับไป๋ซื่อเฉินและไป๋ซื่อจีที่ฟื้นตัวดีแล้ว

ทั้งสี่คนกำลังหัวเราะร่าพลางมองหยางหลิงชิงและคนอื่น ๆ ในบรรดาคนเหล่านั้น ไป๋ซื่อจีหัวเราะเยาะเย้ยและเอ่ยขึ้น

“เป็นอย่างไรล่ะ? หลิงชิง หลิงเยวี่ย พวกเจ้าทั้งสองตัดสินใจได้แล้วหรือยัง? ตอนนี้ตระกูลหยางของพวกเจ้าถึงคราวจบสิ้น  หากพวกเจ้าเพียงยินยอมติดตามข้ากับพี่ชายไป พวกเจ้าก็จะมีโอกาสรอด!”

ทางฝั่งตระกูลหยาง  ด้วยการโจมตีของคนตระกูลไป๋ทั้งสี่  หยางอู่ได้ล้มลงไปแล้ว

เวลานี้ เขานอนอยู่ในอ้อมแขนของหยางหลิงเยวี่ยด้วยใบหน้าซีดเผือด  รอยเลือดที่มุมปากยังคงปรากฏให้เห็นแม้ว่าเขาจะเช็ดมันออกไปแล้ว  เห็นได้ชัดว่าในการต่อสู้ครั้งนี้ทำให้เขาบาดเจ็บมากกว่าครั้งก่อน

หยางหลิงเยวี่ยกำลังร่ำไห้ น้ำตาของนางร่วงหล่นราวกลีบของดอกไม้บาน  นางมองไป๋ซื่อจีด้วยสายตารังเกียจ

“พวกเจ้าทั้งสองคนรุมพี่ชายข้าคนเดียวแบบนี้จะเรียกว่าเก่งกาจอย่างไรไม่ทราบ? คนตระกูลไป๋ล้วนชั่วช้าเลวทราม  ทำได้เพียงใช้วิธีต่ำ ๆ รังแกคนไม่มีทางสู้และผู้หญิงเท่านั้นล่ะ!”

ไป๋ซื่อจีไม่ได้รู้สึกโกรธหลังจากถูกหยางหลิงเยวี่ยสบประมาท  เขายิ้มและเอ่ยขึ้น

“ดูเหมือนว่าความโง่เง่าของเจ้าจะไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ในโลกนี้มีเพียงผลลัพธ์เท่านั้นที่สำคัญ หาใช่วิธีการไม่ ในตอนนี้ปู่ของเจ้าและเจ้าเด็กเหลือขอนั่นคงถูกยอดฝีมือจากลัทธิเซียนโลหิตกำจัดไปแล้ว ส่วนพวกเราที่นี่ก็ต้องกำจัดขยะไร้ค่าจากตระกูลหยางทั้งหมดก่อนจะกลับไปเลี้ยงฉลอง  ดูเหมือนว่าเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าคงไม่เสียเวลากับเจ้าอีก สำหรับผู้หญิงทั้งสองคน ข้าจะใช้กำลังพาตัวพวกเจ้าไป  ส่วนทุกคนที่เหลือ... ต้องตายอยู่ที่นี่!”

เรื่องลัทธิเซียนโลหิตและหยางเสวี่ยชิงที่ถูกจับเป็นตัวประกัน หยางหลิงชิงรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว  เมื่อคิดว่าพวกเขาถูกฆ่าตายจนหมดและตระกูลหยางที่ยิ่งใหญ่ต้องพบกับจุดจบเช่นนี้  หัวใจของพวกเขาทุกคนล้วนแตกสลาย

หากหยางชิงเสวียนไม่ให้คำแนะนำพวกเขาก่อนจากไป  เด็กที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างพวกเขาคงไม่สามารถทนได้จนถึงตอนนี้

ตอนนั้นเอง ไป๋ซื่อเฉินและไป๋จีเริ่มเดินเข้ามาหาคนตระกูลหยาง ผู้หญิงและเด็กต่างกรีดร้องตาม ๆ กัน   เมื่อมองไปยังคนตระกูลหยางที่อยู่ข้างหลัง  หยางหลิงชิงกัดฟันแน่นและพูดกับหยางอู่

“พี่ใหญ่ ส่งกระบี่ผลึกมายามาให้ข้า...”

****************************