ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

เมื่อหลิงเซียวก้าวพ้นขอบประตูหอแก่นกลาง แสงยามสายก็เริ่มสาดลอดผ่านชั้นกลจักรเบื้องบน ทว่าความรู้สึกในอกของเขากลับแน่นนิ่งดั่งผืนน้ำที่ซ่อนกระแสรุนแรงไว้ใต้พื้นผิว

เขาไม่ได้กลับไปยังหอศิษย์ใหม่ทันที

แต่แทนที่จะเดินทางตามเส้นทางหลัก เขากลับเดินเลียบแนวผนังหินเวียนเข้าสู่ลานฝึกขั้นลึกที่ถูกปิดผนึกไว้—บริเวณที่มีเพียงศิษย์ผู้ได้รับอนุญาตพิเศษจากหอแก่นกลางเท่านั้นจึงจะเข้าถึงได้

“ผู้ได้รับสิทธิ์ใหม่จากแก่นกลางหนึ่งคน” เสียงของหุ่นกลผู้เฝ้าประตูกล่าวขึ้นทันทีที่หลิงเซียวก้าวเข้าใกล้

ประตูเหล็กดำเปิดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นลานหินกลวงกลางเขาที่มีเพียง “วงแหวนทดสอบจิตจักรกล” ตั้งอยู่ตรงใจกลาง

แผ่นพื้นของวงแหวนทำจากโลหะเรืองแสงเปลี่ยนสีได้ เมื่อเหยียบลงไป—มันจะเชื่อมต่อโดยตรงกับ แก่นจิต ของผู้เข้าสอบ

“จงวางจิตทั้งหมดไว้กลางวง และอย่าเหลือความลังเลใดแม้เพียงเศษเสี้ยว”

เสียงที่ไม่มีต้นทางดังขึ้นภายในหัวเขาในวินาทีนั้นเอง

หลิงเซียวหลับตาลง

ทันใดนั้น…

โลกทั้งหมดก็พลันแตกสลาย

เขาพบว่าตนเองลอยอยู่ท่ามกลางอวกาศจักรกลไร้จุดสิ้นสุด

ไม่ใช่อวกาศธรรมดา แต่คือ “จักรวาลจำลอง” ที่รังสรรค์ขึ้นโดยกลไกของสำนักเอง

แผ่นฟ้าคือโครงเหล็ก

กลุ่มดาวคือฟันเฟือง

พื้นดินคือสายเคเบิลและกระแสพลังงาน

และศัตรูของเขา…คือ “ตนเอง” ที่ถูกจำลองขึ้น

ตรงหน้าคือหลิงเซียวอีกคนหนึ่ง—ใบหน้าเดียวกัน พลังระดับเดียวกัน แต่แววตา…เย็นชากว่า

“เจ้าเชื่อว่าเข้าใจแล้ว?”

เสียงนั้นพูดขึ้น มันไม่ใช่แค่เลียนแบบเสียงของเขา

แต่มันคือ “เสียงของความสงสัยในใจตนเอง” ที่ถูกปลุกให้เป็นรูปร่าง

“เข้าใจว่าอะไรคือกลจักร? เข้าใจว่าตนเองจะควบคุมพลังจิตได้?”

หลิงเซียวไม่ตอบในทันที เขาเพียงยกมือขึ้น

ลวดลายพลังปราณวิญญาณพลันสว่างจ้า พลังจิตพิเศษที่ตื่นขึ้นจากการสัมผัสแก่นกลางไหลเวียนเข้าสู่วงจรภายในร่าง

ทันใดนั้น วงแหวนกลจักรเบื้องล่างก็ตอบสนอง

พื้นโลหะเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง เกิดเป็นฟันเฟืองซ้อนทับกับพลังเวท

มือของเขาสร้าง “กระบวนท่าจิตกล” ใหม่จากสัญชาตญาณเพียงลำพัง

—กระบวนท่าแรกของจอมเวทจักรกล: จิตกลปะทะสำนึก

แสงสีฟ้ากรีดผ่านมิติพุ่งตรงใส่ร่างจำลองทันที

คู่ต่อสู้ตนเองตอบโต้ด้วยท่าเดียวกัน—แต่พลังกลับหยาบกว่า ไม่สมดุล

การปะทะระหว่างพลังจิตสองสายเกิดขึ้นเหนือวงแหวน ฟันเฟืองหมุนสวน กระแสเวทไหลย้อนกลับ ร่างปลอมสั่นไหวก่อนจะค่อย ๆ แตกสลายหายไป

—

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกจำลองหายไป

และเขายังคงยืนอยู่บนวงแหวนทดสอบ—แต่จิตของเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

หุ่นกลเฝ้าทางออกโค้งตัวเล็กน้อย

“ผ่านการทดสอบระดับจิตจักรกลขั้นแรก… สามารถเข้าถึง ‘จุดผสานระหว่างพลังจิตและจักรกล’ ได้แล้ว”

หลิงเซียวสูดลมหายใจเข้า

และในวินาทีนั้น เขารู้…

เขาไม่ใช่แค่ “ผู้เรียนรู้”

แต่คือ ผู้ที่เริ่มประดิษฐ์ตนเองขึ้นใหม่