ออมเล็ตกะพริบตาปริบๆแอบชำเลืองมองท่าทีเหม่อลอยของพวกเหล่าพ่อบ้านคนใหม่ทั้งสามคน เขาแอบหันมาขยับเบะปากหน้านิ่งๆกลอกตามองบนแวบหนึ่ง พวกนี้ก็เอาอีกแล้วมันจะอะไรนักหนา อย่างคุณชายสามอังศุมาลินจะมีปากมีเสียงกับเขาบ้างไม่ได้หรือไง
ดูซิแค่พูดนิดเดียวก็พากันแสดงออกซะเว่อร์เลย ถึงจะพอรู้ว่าน้ำเสียงของคุณชายออมเล็ตจะหวานล้ำจับใจขนาดไหนแต่ท่าทางแสดงออกแบบนี้มันไม่เกินไปเหรอ อาจจะเป็เพราะแบบนี้หรือเปล่าคุณชายออมเล็ตเลยไม่ค่อยพูดน่ะ
สดับสำเนียงเสียงหวานแววไพเราะจับใจ... เมื่อได้ฟังคล้าย่กาลเวลานั้นของลิลลี่ ฌอน และคิโด้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ความคิดต่างๆคล้ายกับโดนแช่แข็งหยุดกาลเวลา ภายในหัวมึนเบลอพลางสายตาพร่ามัวรับรู้สึกถึงพลังงานบางเบาเส้นสายหนึ่งรางๆบางเบามากทว่าสักครู่เดียวก็หายโดยไม่รู้ตัวและจับต้องไม่ได้ตรวจสอบไม่พบ
พ่อบ้านคนใหม่ทั้งสามคนผงะตัวถอยหลังพอเรียกสติกลับมาได้ พวกเขาเบิกตากว้างใไม่น้อยคิดไปในทางเดียวกัน... นั่นคือเสียงของคุณชายสามอังศุมาลินงั้นเหรอ?
คำแรกที่คุณชายอังศุมาลินพูดคือ... ไข่!
“คะคุณชาย...”
เหล่าคุณพ่อบ้านคนใหม่ทั้งหลายได้แต่คิดแล้วทำหน้าโง่งมมึนงง... นี่คุณชายสามอังศุมาลินพูดแล้ว พูดแล้วใช่ไหม?!เช่นนี้วันนี้ไม่ใช่ว่าจะเป็ฤกษ์นิมิตหมายอันดีหรอกหรือ ต่อมาพวกเขาถึงได้เผยรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าโดยไม่ต้องนัดหมายเลย
“ครับ จะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ” พ่อบ้านทั้งสามคนค้อมศีรษะรับคำสั่งคุณชายโดยให้ลิลลี่อยู่ดูแลคุณชายต่อ ส่วนฌอนและคิโด้รีบออกไปจัดเตรียมสิ่งที่คุณชาย้าโดยไม่รั้งรอถาม ด้วยเพราะรู้ดีว่าคุณชายสามอังศุมาลินไม่มีทางเอ่ยปากเป็ครั้งที่สองหรือเอ่ยอธิบายยาวๆไขความกระจ่างให้เป็แน่ พวกเขาจึงรับคำสั่งและไปทำโดยไม่ถามอันใดทั้งสิ้น
พวกเขาจะต้องทำให้ดีที่สุดเพราะนี่ถือว่าเป็การเอ่ยปากครั้งแรกของคุณชายรวมถึงเป็การเอ่ยคำขอครั้งแรกด้วย!
ว่าแต่ว่า... คุณชายจะเอามาทำอะไร? ไข่ นี่มันไข่อะไรล่ะ?
ลิลลี่ยิ้มตาหยีหน้าชื่นบานลับหลังคุณชายสามอังศุมาลินเขาแอบหยิบไลท์เบรนของตัวเองที่มีลักษณะเป็ริสแบนด์ข้อมือสีขาวเรียบๆขึ้นมากดเปิดหน้าบันทึกอะไรบางอย่าง พิมพ์กดๆสักพักก็ปิดลง…
ในที่สุดก็สิ้นสุดการปฏิวัติตนเองซะที... ออมเล็ตพยายามกดความรู้สึกอันตื่นเต้นพลุ่งพล่านไปทั่วเซลล์ประสาทร่างกายให้นิ่งสงบที่สุด กว่าหนึ่งเดือนครึ่งที่ต้องทนกับอาหารสังเคราะห์บัดซบนั่นต่อไปนี้พี่ไข่เจียวจะไม่ทนมันอีกต่อไปแล้ว!
เพราะทรมานร่างกายมาเป็ระยะเวลานานกว่าหนึ่งเดือนครึ่งทำให้สภาพร่างกายปัจจุบันของคุณชายสามอังศุมาลินย่ำแย่มาก ทั้งผอมแห้งทั้งขาวซีดอิดโรยแรงชนิดที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกโดยไม่ต้องสาธยายให้มากเลย
ร่างกายก็เป็เช่นนี้ จิตใจก็ย่ำแย่ไร้เป้าหมายไร้พลังแห่งชีวิต ปากท้องหิวก็หิวด้วย... ฉะนั้นวันนี้เขาจะลุกขึ้นมาปฏิวัติโดยการทำอาหารให้ตัวเองทานใครจะสงสัยทำไมเล่า?!
อีกอย่างเขายังมีไพ่ตายลับอยู่ในมือด้วย... รออะไรอยู่ล่ะ เริ่มลงกันเลยดีกว่า!
แผล๊ะแผล๊ะ
“คะคุณชาย ผมว่า เอ่อ ผมว่า...” ลิลลี่คล้ายอยากเอ่ยอะไรแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรฌอนและคิโด้ก็เช่นกัน บนใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มยินดีปนรอยยิ้มแห้งๆอย่างช่วยไม่ได้ประดับอยู่ จะมีก็เพียงแต่พ่อบ้านใหญ่ราเชนเท่านั้นที่มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดีและชื่นชม
ส่วนสาเหตุน่ะเหรอ... แค่ออมเล็ตตอกไข่แตกหลายฟองเองมันจะอะไรกันนักกันหนาฮึ!
โดยจุดเริ่มต้นนั้นเริ่มมาจากที่ก่อนหน้านี้ออมเล็ตได้ให้พ่อบ้านเตรียม ‘ไข่’ ไว้ให้ แล้วไม่นานเขาก็ลงมาที่ห้องครัวด้วยตัวเองเลย ทำเอาคนแตกตื่นกันมากทีเดียวหมายถึงพ่อบ้านใหญ่ราเชนด้วยนั่นแหละ ซึ่งในปัจจุบันมีหุ่นยนต์เอไออัจฉริยะเพื่ออำนวยความสะดวกหลายอย่างจึงจะเห็นได้ว่ามนุษย์คนงานจริงๆมีไม่มากเท่าไหร่แต่ก็ยังพอมีอยู่
กลับมาที่ ณ ขณะปัจจุบันกันต่อ...
ร่างเล็กบอบบางยืนอยู่กลางห้องครัวพร้อมบนโต๊ะเคาน์เตอร์ห้องครัวมีไข่ไก่หลายฟองที่ตอกแตกกระจายเลอะไม่น่าดู ใบหน้าหวานล้ำไร้อารมณ์ไม่แสดงความรู้สึกอันใดทว่าคิ้วเรียวรีกลับขมวดมุ่นแสดงความรู้สึกออกครั้งแรก ริมฝีปากบางสีชมพูดอกซากุระเม้มแน่น แม้ใบหน้าและความรู้สึกจะตายด้านเช่นเคยเสมอมาแต่คนก็พอจะเดาได้ว่าคุณชายสามอังศุมาลินไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
“คุณชาย... หากคุณชายอยากทานอาหารบอกผมดีกว่าครับเดี๋ยวผมทำให้ทานเองดีกว่า”
ราเชนกล่าวอย่างอดไม่ได้จริงๆรีบเดินเข้าไปใกล้หยิบผ้าขาวเข้าไปเช็ดมือเล็กที่เลอะด้วยไข่คาวๆนั้น ในคราแรกเขารู้สึกดีใจเป็อย่างมากเมื่อพ่อบ้านประจำตัวของคุณชายสามอังศัมาลินมาบอกว่าคุณชาย้าไข่ เขาจึงควบคุมดำเนินการจัดเตรียมให้อย่างมากมาย... นั่นถือเป็ความ้าครั้งแรกของคุณชายเลยก็ว่าได้
คราแรกนั้นก็ไม่ทราบว่าจะเป็ไข่แบบไหนจึงคิดจะให้คนครัวทำอาหารเมนูไข่ไปสักหลายอย่าง ทว่าใครจะรู้... คุณชายสามอังศุมาลินมาที่ครัวด้วยตนเอง!
ราเชนทั้งตื่นเต้นมากทั้งยินดีมากที่คุณชายยอมลงมาจากห้องนอนแล้ว พอรู้ว่าคุณชายอยากลองทำอาหารด้วยตัวเองก็อดรู้สึกกังวลเป็ห่วงไม่ได้แต่นั่นก็เป็สิ่งที่คุณชายอยากทำเป็ครั้งแรกอีกเหมือนกัน เขาจึงได้ยินยอมเปลี่ยนมาให้กำลังใจแทนและปักหลักอยู่ที่ห้องครัวนี่ด้วย
จึงกลายเป็ภาพพ่อบ้านหน้าหล่อคนละแบบทั้งสี่คนมายืนเรียงทำหน้าลุ้นๆยืนทำหน้าหลากหลายอารมณ์แบบแปลกๆอยู่ตรงนี้อย่างไรเล่า
“.....” ออมเล็ตคิดอย่างปลงๆ เงียบปล่อยให้ราเชนถือโอกาสเช็ดมือให้พอเสร็จก็รีบชักมือออกทันที ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกแต่คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยซึ่งแค่เห็นแค่นั้นราเชนก็รีบถอยห่างอย่างเป็ธรรมชาติเพื่อไม่ให้คุณชายสามอึดอัดและไม่พอใจจนปิดกั้นตนเองไปมากกว่าเดิม
เหอะๆ ตอกไข่แตกอะไรก็แค่แสดงเท่านั้นแหละ
ออมเล็ตหยิบไข่ไก่ฟองใหญ่เกรดดีเยี่ยมขึ้นมาใหม่โดยไม่มองราเชนและพ่อบ้านทั้งสามคนที่ยืนเรียงกันเอาแต่จ้องเขาตาไม่กะพริบอย่างกับกลัวว่าเขาจะหายไปอย่างนั้นแหละ อะไรจะต้องมาเฝ้ามาสังเกตการณ์กันขนาดนั้นเนี่ย แล้วคือไอ้สีหน้ายินดีภาคภูมิใจนั่นคืออะไร... การที่คุณชายออมเล็ตแสดงความรู้สึกหรือแสดง้าอะไรออกมาบ้างคงจะเป็เื่น่ายินดีมากสินะ
ออมเล็ตมองเมินคนเ่าั้ก่อนหันมาสนใจสิ่งตัวเองกำลังทำ... ไข่เจียวนุ่มฟู
มื้อแรกกินไข่เจียวก็ง่ายดี ในการเข้าครัวลองทำอาหารครั้งแรกเขาเลือกทำอาหารง่ายๆอย่างไข่เจียวนุ่มฟูเหมือนกับชื่อออมเล็ตเขานั่นแหละซึ่งมันทำง่ายมาก หลังจากที่แสดงทำเงอะงะพอเป็พิธีแล้วคราวนี้มาเอาจริงดีกว่า... ถึงแม้ว่าจะเป็แค่ไข่เจียวแต่เดี๋ยวจะทำให้ชาวอนาคตได้รู้ว่าการประกอบอาหารอร่อยที่แท้จริงนั้นมันเป็เช่นไร!
ไข่เจียวนุ่มฟู— เตรียมวัตถุดิบเป็ไข่ไก่ นมสด ต้นหอมซอย และเครื่องปรุงรสต่างๆ
เริ่มโดยการตอกไข่ไก่ 3 ฟองลงในถ้วยที่เตรียมไว้ ใส่นมจืด 1 ช้อนโต๊ะ ใส่ซอสหอยนางรม น้ำปลาตามด้วยการปรุงรสเล็กน้อยตามใจเราชอบ จากนั้นตีคนให้เข้ากัน เมื่อเรียบร้อยแล้วมาตั้งกระทะไฟปานกลาง เทน้ำมันพืชลงไปรอให้น้ำมันร้อนได้ที่ก่อนค่อยเทไข่ที่เตรียมไว้ลงไปทอดทั้งหมดเลย เริ่มทอดกลับไปมาจนเหลืองกรอบนอกนุ่มฟูทั้งสองด้าน รอสักพักตักขึ้นสะเด็ดน้ำมัน เสร็จเรียบร้อยตักใส่จานได้ โรยต้นหอมซอยบนหน้าไข่เจียว แค่นี้ก็พร้อมเสิร์ฟแล้ว
กลิ่นหอมไข่เจียวนุ่มฟูสูตรคุณชายออมเล็ตคนใหม่คนนี้หอมลอยโชยแตะจมูกชวนน่ารับประทานชวนน้ำลายสอมาก การใส่นมสดลงไปเล็กน้อยนอกจากจะช่วยให้ไข่นุ่มฟูมากขึ้นแล้วยังทำให้มีกลิ่นหอมละมุนขึ้นมากกว่าปกติด้วย ถึงจะเป็แค่ไข่เจียวธรรมดาก็เถอะแต่ทั้งสูตรทั้งฝีมือดีกว่าวิธีการทำอาหารยุคนี้หลายเท่าเลยละ
จากนั้นออมเล็ตก็ทอดไข่เจียวนุ่มฟูฝีมือของตัวเองเพิ่มอีกหลายกระทะด้วยท่าทางเริ่มคล่องแคล่วหยิบจับภายในครัวเริ่มชำนาญท่วงท่าเป็ธรรมชาติชวนมองชวนเคลิบเคลิ้ม
ทางด้านคุณชายสามอังศุมาลินเริ่มปลดปล่อยตัวตนออกมาอย่างเนียบเนียนเป็ธรรมชาติ ทางด้านของเหล่าคุณพ่อบ้านทั้งหลายกลับตกหลุมพรางไปกับภาพตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้วลืมเื่การทำอาหารของคุณชายไปได้เลย... ร่างเล็กบอบบางขยับเคลื่อนไหวคล่องแคล่วมีพลังชีวิตซึ่งต่างจากท่าทางเฉยชายามปกติ ใบหน้าหวานล้ำไร้อารมณ์ที่ถูกเรียกว่าใบหน้างามตายด้านพลันประดับด้วยความรู้สึกผ่อนคลายแม้จะแสดงออกมาน้อยนิดแต่ก็มากกว่ายามปกติแต่ก่อน ช่างเป็ภาพที่ชวนตราตรึงใจยิ่งนัก
ราเชนคิดว่าทั้งชีวิตมานี้นี่ก็คงจะเป็ครั้งแรกอีกเช่นกันที่คุณชายสามอังศุมาลินแสดงออกถึงความรู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้ เขาพลันรู้สึกยินดีตื้นตันใจจนน้ำตาซึมหางตาน้อยๆ
ทว่ารู้สึกปลาบปลื้มดีใจไม่นานก็ต้องมีเื่ให้พวกเขาเหล่าพ่อบ้านต้องใมากกว่าเดิมแล้ว...
“นั่นมัน!”
ราเชนพลันตัวแข็งทื่อน้ำตาไหลเป็สาย ลิลลี่ที่เป็ผู้กล่าวอุทานถึงกับยกมือขึ้นป้องปากมองอย่างตกตะลึงนิ่งงันในภวังค์รวมถึงฌอนและคิโด้ด้วย ภายในใจพลางคิดว่านี่คือภาพอะไรกันแน่?
ใบหน้าหวานล้ำไร้อารมณ์ไร้พลังแห่งชีวิตคล้ายพลันตื่นขึ้นมา ความสวยงามบนโลกใบหน้าพลันเบ่งบานเปล่งประกายเจิดจ้าพาให้น่าหลงใหลหลงลืมตัวตน ต่างต้องตกอยู่ภายในภวังค์ของรอยยิ้มเดียวของคุณชายสามอังศุมาลิน... ดวงหน้านวลผ่องทรงเรียวไข่ หน้าผากนูนมน คิ้วเข้มเรียวรี ดวงตากลมโตสีทองสุกสกาวแวววาวดุจอัญมณี ขนตาหนายาวทอดเป็แพ จมูกโด่งโค้งหยดน้ำงาม ริมฝีปากบางรูปกระจับสีดอกซากุระแย้มยิ้มน้อยๆ เส้นผมสีน้ำหมึกนุ่มสลวยปลิวไหวน้อยๆตามการขยับของเ้าของ ร่างเล็กเปล่งประกายแตกต่างจากในยามปกติโดยสิ้นเชิง
จวนเนิ่นนานเวลาผ่านไปกว่าลิลลี่จะหาเสียงของตัวเองเจอพร้อมเอ่ยต่ออย่างเสียงดังน้ำเสียงตะกุกตะกักปนรู้สึกร้อนรนดีใจอย่างลืมตัวลืมรักษาท่าที
“คะ—คุณชาย ยะยิ้ม... คุณชายยิ้ม! คุณชายสามยิ้มแล้ว”
ออมเล็ตไม่รู้จริงๆว่าท่าทีของตนนั้นทำให้เหล่าคุณพ่อบ้านแตกตื่นกันไปหมดแล้ว หลังจากที่ทอดไข่เจียวไปถึงสามสี่กระทะเสร็จเขาก็ลองชิมดู... อาหารอร่อยๆรสชาติดีๆที่ประกอบขึ้นโดยฝีมือของตัวเองครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้ทานมากว่าหนึ่งเดือนครึ่ง ใครจะรู้ดีเท่าตัวเขาว่าภายในนั้นรู้สึกหิวโซมากขนาดไหน
มือเล็กหยิบช้อนขึ้นตัดไข่เจียวพอดีคำพร้อมตักเข้าปากทันที เมื่อปลายลิ้นได้ัักับเนื้อไข่เจียวนุ่มฟู... รสชาติที่คุณคู่ควรซึ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มที่คุณคู่ควรเช่นกัน
“ยิ้ม?”
ออมเล็ตกล่าวพร้อมเงยหน้าผละความสนใจจากจานไข่เจียวช้าๆ ดวงตากลมโตมองท่าทีของเหล่าพ่อบ้าน เขาเอียงศีรษะน้อยๆก่อนมือเล็กๆนั้นจะยกขึ้นวางตรงใบหน้าเกลี้ยงเกลาของตนเองแล้วค่อยๆเลื่อนลงมาที่บริเวณมุมริมฝีปากกระจับสีดอกซากุระนั้น... แม้เป็เพียงการยกริมฝีปากแย้มยิ้มน้อยๆแต่ทว่าสำหรับคุณชายใบหน้าตายด้านคนนี้น่าจะถือว่ามากแล้วล่ะ
ขณะทางด้านภายในห้องครัวกำลังเอะอะวุ่นวายจอมพลลีโอนาร์ทก็เพิ่งกลับมาถึงบ้านพอดี สำหรับมิวแทนท์ยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ประสาทััจึงยิ่งเฉียบคมว่องไวมากเท่านั้น ฉะนั้นเมื่อมาถึงในบ้านเขาจึงได้กลิ่นหอมของอะไรบางอย่างที่พิเศษมากลอยโชยมาแตะจมูกทันทีพร้อมกับได้ยินเสียงเอะอะเสียงดัง
เกิดอะไรขึ้น? ด้วยความสงสัยและนี่ไม่ใช่เื่ปกติของบ้านพิชิตไชยศรี จอมพลลีโอนาร์จึงเดินตามต้นตอของกลิ่นหอมและเสียงดังเอะอะนั้นไป โดยยังไม่ทันถึงจุดหมายก็เห็นพ่อบ้านใหญ่อย่างราเชนเดินอย่างรีบๆมาทางเขา ใบหน้าของเขาพลันดุดันตึงเครียด คิ้วเข้มพลันขมวดคิ้วเป็ปมเพราะท่าทางรีบร้อนดังกล่าวของอีกฝ่ายอีกทั้งใบหน้าแดงเรื่อเจือด้วยความรู้สึกอัดแน่นทั้งดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาไหลเป็ทาง... ภายในใจของจอมพลลีโอนาร์ทพลันกระตุกวูบหนึ่งนึกถึงลูกน้อยร่างเล็กบอบบางของตน
“นะนายท่าน!”
“เอะอะอะไรกัน” น้ำเสียงทรงอำนาจดุดันเอ่ยถามทั้งภายในใจบีบรัดแน่น ดวงตาคมกริบลูปลงมองพื้นปิดบังแววตาของตนพลางรอฟังรายงานของพ่อบ้านใหญ่ ท่าทีภายนอกแสดงออกอย่างสงบทว่าภายในนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง
“นายท่าน คุณชาย— คุณชายสามเขา”
“เกิดอะไรขึ้นกับอังศ์!”
-----------------------------
ไข่เจียวนุ่มฟู
Talk
เปิดกระทะเเรกด้วยไข่เจียวก่อนเลยจ้า ฮือออ เอ็นดูน้อนลูกเจี๊ยบตะเล็กตะน้อยของพวกเรา คือรอยยิ้มครั้งแรกของน้องทำเอาคนอื่นแตกตื่นกันไปหมดเลย
และให้เดาง่ายๆว่าคุณแด๊ดดี้กำลังคิดอะไรอยู่ (กอดๆกันนะ ราเชนมาพูดแบบนี้แด๊ดดี้ใจเสียหมดเลย)
บายบ๊าย ไว้พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ :)
อันนี้อาจเป็ตัวแทนน้องไข่เจียว(ตัวสีเหลือง) ส่วนตัวสีขาวนั่น... หันไปมองแล้วยิ้มแห้งๆให้คุณแด๊ดดี้แล้วค่ะ(555หยอกเย้าหน่อยเนอะ)
952
