พยัคฆ์ซ่อนเล็บ มังกรแฝงกาย

กระแสไฟฟ้าที่รุนแรงจาก เครื่องยิงอัศนี ของหลินเฟย (ลู่ซาน) ทำให้ อาจารย์ใหญ่เฉินเฟิง ต้องถอยร่นด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีอาวุธใดที่สามารถทะลวงพลังปราณของเขาได้เช่นนี้

"นี่มัน... พลังบ้าอะไรกัน!" เฉินเฟิงคำราม เขารู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง และพลังปราณที่เคยไหลเวียนอย่างราบรื่นก็ปั่นป่วนไปหมด

หลี่จื่อเหว่ย เห็นอาจารย์ใหญ่ของตนเองถูกโจมตีก็รีบพุ่งเข้าช่วยเหลือพร้อมกับศิษย์เอกอีกสองสามคน "ท่านลุงเฟิง! ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ!"

ลู่ซานไม่รอช้า เขาสั่งการ "ยิงเครื่องยิงลูกระเบิดอย่างต่อเนื่อง! อย่าให้พวกมันเข้ามาใกล้!"

โครม! โครม! โครม!

ลูกระเบิดเพลิงพุ่งเข้าใส่ทัพสำนักดาบฟ้าไม่หยุดหย่อน สร้างความเสียหายและขวัญกำลังใจที่ย่ำแย่อยู่แล้วให้ยิ่งทรุดหนัก ศิษย์สำนักดาบฟ้าหลายคนเริ่มแตกแถวและวิ่งหนีตาย

"ทุกคน! ตั้งสติ! อย่าได้หวาดกลัว!" เจ้าสำนักเฉินกวงตะโกนพยายามรวบรวมกำลังพล แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในเสียงระเบิดและเสียงกรีดร้อง

เฉินเฟิงพยายามรวบรวมพลังปราณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บและขับไล่กระแสไฟฟ้าออกจากร่างกาย เขามองไปที่หลินเฟยที่ยืนอยู่บนกำแพงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและหวาดกลัว

"เจ้า... เจ้าต้องไม่ใช่คนธรรมดา! เจ้ามาจากที่ใดกันแน่!" เฉินเฟิงกล่าวเสียงกร้าว

ลู่ซานยืนนิ่ง เขามองไปที่เฉินเฟิงด้วยสายตาที่สงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น "กระหม่อมก็แค่บุรุษธรรมดาที่ใช้ 'วิทยาการ' เพื่อปกป้องสิ่งที่กระหม่อมรักเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเฟิงกัดฟันกรอด เขาไม่สามารถยอมรับความพ่ายแพ้ต่อบุรุษที่ไร้วรยุทธเช่นนี้ได้ เขาตัดสินใจที่จะใช้ท่าไม้ตายสุดท้าย พลังปราณทั้งหมดในร่างถูกระดมมาที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง พลังสีขาวนวลเข้มข้นจนเกิดเป็นลำแสงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

"นี่คือพลังที่แท้จริงของวรยุทธ! เจ้าจะต้องตายด้วยมือข้า!" เฉินเฟิงคำราม "ฝ่ามือกระบี่ผ่าหินสะท้านฟ้า!"

ลำแสงปราณจากฝ่ามือของเฉินเฟิงพุ่งตรงไปยังหลินเฟยบนกำแพงเมือง มันรวดเร็วและรุนแรงราวกับดาวตก พลังทำลายล้างมหาศาลที่แผ่ออกมาทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

บนกำแพงเมืองของพรรคมารอัคคีทมิฬ ศิษย์และผู้อาวุโสทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว ไม่มีใครคิดว่าเฉินเฟิงจะใช้กระบวนท่าที่รุนแรงถึงเพียงนี้ และไม่มีใครเชื่อว่าหลินเฟยจะสามารถรอดพ้นจากการโจมตีนี้ได้

"หลินเฟย! หลบเร็ว!" อวิ๋นซีตะโกนด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าของนางซีดเผือด

แต่ลู่ซานไม่หลบ เขายืนนิ่ง ดวงตาจับจ้องไปที่ลำแสงปราณที่พุ่งเข้ามา เขาตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ "วิทยาการ" ที่เขาพัฒนาขึ้นจนถึงขีดสุดเพื่อรับมือกับการโจมตีครั้งนี้

เขายก เครื่องยิงอัศนี ขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ยิงกระแสไฟฟ้าออกไปตรงๆ เขาปรับเปลี่ยนกลไกภายในอย่างรวดเร็ว ทำให้แร่สายฟ้าในเครื่องปั่นป่วน และเกิดเป็นสนามพลังงานบางอย่างขึ้นมา

"จ้าวหยุน! ถอยออกไป!" ลู่ซานตะโกน

เมื่อลำแสงปราณของเฉินเฟิงพุ่งเข้ามาใกล้ ลู่ซานก็กดปุ่มควบคุมของเครื่องยิงอัศนีอย่างเต็มแรง

ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddตูมม!**

เสียงระเบิดดังกึกก้อง แสงเพลิงเจิดจ้าขึ้นกลางหอวิชา บดบังรัศมีของคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเปล่งประกายเจิดจ้า บัดนี้มีเพียงเปลวไฟสีดำอมแดงที่ลุกท่วม ทำลายสิ่งของภายในห้องจนสิ้นซาก

อาจารย์ใหญ่เฉินเฟิง และ หลี่จื่อเหว่ย ที่กำลังจะพังประตูเข้ามา ต้องชะงักฝีเท้าด้วยความตกตะลึง พวกเขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่ปะทุขึ้นจากภายในหอวิชา ไม่ใช่พลังปราณ ไม่ใช่ธาตุวิญญาณใดๆ แต่เป็นพลังทำลายล้างบริสุทธิ์ที่น่าสะพรึงกลัว

"หลินเฟย!" เฉินเฟิงคำราม ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธและตกใจ "เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้ากล้าทำลายหอวิชาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักดาบฟ้า!"

ควันหนาทึบพวยพุ่งออกมาจากประตูที่บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังพร้อมกับเสียงระเบิดย่อยๆ ที่ตามมา หลินเฟย (ลู่ซาน) เดินออกมาจากม่านควันอย่างเชื่องช้า ในมือเขาถือ "คัมภีร์ลับเมฆาม่วง" ที่บัดนี้ดูเก่าแก่และมีรอยไหม้เล็กน้อย แต่ก็ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์

"กระหม่อมไม่ได้ทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์พ่ะย่ะค่ะ" ลู่ซานกล่าวเสียงเรียบ "กระหม่อมแค่... ดึงพลังงานที่แท้จริง ของมันออกมาใช้เท่านั้น"

เฉินเฟิงและหลี่จื่อเหว่ยต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ พลังงานที่แท้จริง? พวกเขาไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน

"เจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน!" หลี่จื่อเหว่ยตะโกน

ลู่ซานไม่สนใจคำพูดของหลี่จื่อเหว่ย เขาเดินผ่านม่านควันออกมาอย่างสมบูรณ์ เผยให้เห็นสภาพภายในหอวิชาที่บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง คัมภีร์โบราณต่างๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงแท่นวางคัมภีร์ที่บิดเบี้ยวและมีรอยไหม้

"ท่านหญิงอวิ๋นซีอยู่ที่ไหน?" เฉินเฟิงถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เขาหันไปมองเจ้าสำนักเฉินกวงที่มาถึงพอดี

เจ้าสำนักเฉินกวงมีสีหน้าซีดเผือด เขาได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากระยะไกล และตระหนักได้ว่าหลินเฟยได้ทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญที่สุดของสำนักดาบฟ้าไปแล้ว

"อวิ๋นซี... อวิ๋นซีปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ" เจ้าสำนักเฉินกวงตอบอย่างตะกุกตะกัก

ลู่ซานมองตรงไปยังเฉินเฟิง "ท่านอาจารย์ใหญ่เฉินเฟิง... กระหม่อมได้ 'วิทยาการ' ที่แท้จริงจากคัมภีร์เล่มนี้มาแล้ว และกระหม่อมจะไม่มีวันให้ใครได้มันไปอีก"

เขาชูกัมภีร์ลับเมฆาม่วงขึ้นสูง "มันคือต้นกำเนิดแห่งพลังงานที่แท้จริง ไม่ใช่วรยุทธที่บิดเบือนและจำกัด"

เฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงพลังงานประหลาดที่แผ่ออกมาจากคัมภีร์ในมือของหลินเฟย มันไม่ใช่พลังปราณ แต่เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงอานุภาพ ที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

"จงส่งคัมภีร์เล่มนั้นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เฉินเฟิงคำราม เขารู้สึกถึงความสำคัญของคัมภีร์เล่มนั้นทันที มันเป็นสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงสมดุลอำนาจของโลกวรยุทธไปตลอดกาล หากตกอยู่ในมือของหลินเฟย

หลี่จื่อเหว่ยและศิษย์คนอื่นๆ ต่างพุ่งเข้าใส่หลินเฟยพร้อมกัน โดยมีเฉินเฟิงอยู่ข้างหลัง และพร้อมจะลงมือด้วยตัวเอง

ลู่ซานยิ้มเย็น "พวกท่านคงเข้าใจผิด... ท่านคิดว่ากระหม่อมจะยอมให้พวกท่านได้มันไปง่ายๆ งั้นหรือ?"

เขาหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาจากถุงผ้าที่ซ่อนไว้ภายใต้เสื้อคลุม มันคือ "แกนพลังงาน" ที่เขาได้สกัดมาจากคัมภีร์ลับเมฆาม่วง และยังคงเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ

"นี่คือพลังที่แท้จริงของโลกใบนี้! และมันจะถูกใช้เพื่อปกป้องคนที่กระหม่อมรัก!" ลู่ซานกล่าว

เขาบีบแกนพลังงานนั้นอย่างรุนแรง พลังงานสีม่วงพวยพุ่งออกมาจากแกน กลืนกินร่างของลู่ซานไว้ทั้งหมด

"หลินเฟย! เจ้าทำอะไร!" อวิ๋นซีและจ้าวหยุนที่ตามมาสมทบด้วยความตกใจ

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

การเปลี่ยนแปลงของโลกวรยุทธ

การปะทะระหว่าง "วิทยาการ" ของหลินเฟย (ลู่ซาน) และ "วรยุทธ" ของสำนักดาบฟ้า ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลกวรยุทธอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ข่าวคราวการต่อสู้ที่พรรคมารอัคคีทมิฬแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟป่า

ในตอนแรก ผู้คนต่างไม่เชื่อเรื่องราวที่ได้ยิน หลายคนคิดว่าพรรคมารอัคคีทมิฬใช้ "เล่ห์กลปีศาจ" หรือ "อาวุธลับที่ถูกสาป" แต่เมื่อมีพยานที่รอดชีวิตจากการโจมตีของ "เครื่องยิงลูกระเบิด" และ "อุปกรณ์ส่งกระแสไฟฟ้า" ของหลินเฟยมาเล่าถึงความน่าสะพรึงกลัวของ "วิทยาการ" นั้น โลกวรยุทธก็เริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามรูปแบบใหม่

ความหวาดกลัวและความอยากรู้

สำนักต่างๆ ทั่วแผ่นดินต่างแตกตื่น บางสำนักมองว่า "วิทยาการ" ของหลินเฟยเป็นสิ่งชั่วร้าย เป็นการทำลายรากฐานของวรยุทธที่ยึดถือมานับพันปี และสมควรถูกกำจัดให้สิ้นซาก ในขณะที่บางสำนักกลับรู้สึกสนใจและอยากจะศึกษา "วิทยาการ" นี้ เพื่อนำมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตนเอง

เฉินเฟิง อาจารย์ใหญ่สำนักดาบฟ้า ผู้ซึ่งได้รับบาดเจ็บทั้งทางกายและใจจากการปะทะกับหลินเฟย ได้ออกประกาศกร้าวไปยังโลกวรยุทธ โดยกล่าวหาว่าหลินเฟยเป็น "ปีศาจจากต่างโลก" ที่นำพา "เทคนิคชั่วร้าย" มาทำลายความสงบสุขของโลกวรยุทธ และเรียกร้องให้ทุกสำนักร่วมมือกันกำจัดหลินเฟยและพรรคมารอัคคีทมิฬ

คำประกาศของเฉินเฟิงสร้างความแตกแยกในโลกวรยุทธออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเห็นด้วยกับสำนักดาบฟ้าและพร้อมที่จะร่วมมือกันทำลาย "วิทยาการ" นี้ อีกฝ่ายหนึ่งลังเลและต้องการสังเกตการณ์สถานการณ์ต่อไป ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกข้าง

โอกาสของพรรคมารอัคคีทมิฬ

ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ พรรคมารอัคคีทมิฬ กลับกลายเป็นจุดสนใจที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เจ้าสำนักไป๋ซาน ได้ใช้โอกาสนี้ในการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของพรรค เขาได้ต้อนรับศิษย์จากสำนักเล็กๆ ที่ไม่พอใจการกระทำของสำนักดาบฟ้า และนักรบวรยุทธอิสระที่สนใจใน "วิทยาการ" ของหลินเฟย

หลินเฟย ใช้เวลาในการพัฒนา "วิทยาการ" ของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง เขาได้ศึกษา "คัมภีร์ลับเมฆาม่วง" อย่างละเอียด และค้นพบความรู้ใหม่ๆ ที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการสร้างอาวุธและอุปกรณ์ที่ทรงพลังยิ่งขึ้น เขาเข้าใจแล้วว่าคัมภีร์เล่มนี้ไม่ใช่แค่ตำราโบราณ แต่เป็น "แหล่งข้อมูลทางวิทยาศาสตร์" ที่บรรจุความรู้เกี่ยวกับพลังงานและสสารในโลกนี้ที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยหลายพันปี

เขาเริ่มสอนศิษย์พรรคมารบางส่วนเกี่ยวกับหลักการพื้นฐานของ "วิทยาการ" เช่น การสร้างวงจรไฟฟ้าอย่างง่าย การสกัดสารเคมีจากพืชและแร่ธาตุ ทำให้ศิษย์เหล่านั้นเริ่มเข้าใจถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในโลกใบนี้ที่นอกเหนือจากพลังปราณ

ท่านหญิงอวิ๋นซี ยังคงอยู่เคียงข้างหลินเฟย นางช่วยเขาในการค้นคว้าตำราโบราณเพิ่มเติม และทำความเข้าใจภาษาโบราณที่ซับซ้อนในคัมภีร์ลับเมฆาม่วง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ

คลื่นแห่งความขัดแย้ง

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ก็ไม่ได้ราบรื่นนัก การที่หลินเฟยทำลายหอวิชาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักดาบฟ้า และเผยแพร่ "วิทยาการ" ที่แปลกประหลาด ทำให้เกิดความขัดแย้งภายในพรรคมารอัคคีทมิฬเองด้วย ผู้อาวุโสบางท่านยังคงยึดมั่นในวิถีแห่งวรยุทธ และไม่เข้าใจในสิ่งที่หลินเฟยกำลังทำ

ในขณะเดียวกัน สำนักดาบฟ้าก็ไม่ได้หยุดนิ่ง เฉินเฟิง ยังคงรวบรวมกำลังพลจากสาขาต่างๆ ทั่วแผ่นดิน เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งใหญ่กว่าเดิม เพื่อกำจัดหลินเฟยและพรรคมารอัคคีทมิฬให้สิ้นซาก และยึดคืนคัมภีร์ลับเมฆาม่วงมาให้ได้

โลกวรยุทธกำลังก้าวเข้าสู่ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ การปะทะกันของสองแนวคิด สองพลัง จะเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง