มหาเวทย์แห่งโลกล่มสลาย

    บทที่ 22 พื้นที่เจ็ด

    ยูดาสหลังจากได้คำตอบจากยูริแล้ว เขาก็ชวนยูริไปยังเขตพื้นที่ 7 ด้วยกันกับเขา เขานั้น๻้๵๹๠า๱คนที่รู้จักอะไรหลายๆอย่าง และยูริเป็๲ตัวเลือกที่ดีที่สุด เขาตอนแรกอยากจะชวนไดอันน่าไป แต่เขามั่นใจว่าเธอจะต้องปฏิเสธและให้เขาชวนยูริไปแทนเธออย่างแน่นอน


    ยูดาสและยูริเดินตรงไปยังห้องทำงานของไดอันน่าที่อยู่ภายในกิลด์


    ยูดาสและยูริในตอนนี้มาหยุดที่หน้าห้องก่อนที่จะเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ยูดาสเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงเปิดประตูเข้าไป พบว่าภายในห้องนั้นว่างเปล่าไม่มีคนอยู่


    ยูดาสทำการใช้เครื่องมือสื่อสารที่ไดอันน่าให้กับเขา แต่ติดต่อไปก็ไม่มีใครรับสาย เขาไม่รู้ว่าเขาจะมีอุปกรณ์สื่อสารไว้ทำไมหากเขาติดต่อเธอไม่ได้


    “เวลาแบบนี้ไปอยู่ที่ไหนนะ”


    ยูริในตอนนี้ยืนรอพร้อมกับยูดาสอยู่ที่หน้าห้อง ในระหว่างทางที่เดินมาที่ห้องทำงานของไดอันน่ายูดาสได้พูดคุยกับเธอเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ของเวทย์มนต์แล้ว นอกจากนี้ยังคุยถึงเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ของน้ำดื่มและน้ำประปาด้วย


    การผลิตน้ำ ยูดาสหาข้อมูลในแท็บเล็ตของยูริมาคร่าวๆแล้ว น้ำที่นี่นั้นมาจากน้ำฝนและน้ำจากแม่น้ำที่ห่างไกลจากฐานที่มั่น น้ำจากทั้งสองแหล่งนี้มีการเจือปนของสารหลายๆอย่างอยู่ ทำให้มนุษย์ไม่สามารถดื่มกินมันได้ แต่ด้วยนวัตกรรมของบริษัทผู้จำหน่ายน้ำดื่มและน้ำในครัวเรือนที่ทางกองทัพสนับสนุน ทำให้สามารถสะกัดสารสกปรกที่อยู่ในน้ำออกมาได้ แต่ด้วยเหตุนั้นจึงทำให้ปริมาณน้ำที่หามาได้ลดหายไปกว่าครึ่ง


    และด้วยเหตุผลนี้ที่ทำให้น้ำดื่มและน้ำปะปามีราคาที่สูงมาก มากเสียยิ่งกว่าไฟฟ้าเสียอีก


    “ไปกันเถอะ ไดอันน่าน่าจะอยู่ที่ฐานทัพ ปกติหลังจากที่เสร็จงานในกิลด์แล้วเธอมักจะอยู่ที่นั่น”


    ยูดาสพยักหน้าก่อนที่จะถามขึ้น


    “หืม แบบนี้นี่เอง ว่าแต่ว่าทำไมเธอถึงรู้ว่าปกติไดอันน่าเสร็จงานแล้วถึงจะไปอยู่ที่ฐานที่มั่น...”


    ยูริคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ยูดาสอาจจะดูนิ่งๆแต่เขานั้นไหวพริบดีมาก เขาแค่ฟังที่เธอพูดก็ดูเหมือนจะจับใจความบางอย่างได้


    ยูดาสเห็นว่ายูริลังเล เขาได้แต่ยิ้มออกมาก่อนที่จะพูดขึ้น


    “ถ้ามันเป็๲ความลับ ฉันไม่ถามก็ได้ แต่ทีหลังเธอน่าจะบอกก่อนว่าไดอันน่าไม่อยู่ ฉันจะได้ไปทำอย่างอื่นต่อเลย”


    ยูริอายเล็กน้อย เธอไม่เคยมีเพื่อนมาก่อน นี่เป็๲ครั้งแรกเลยไม่รู้จะทำตัวยังไง เธอพูดไม่ค่อยเก่งด้วย


    ยูดาสถอนหายใจ กิลด์นี้มีพื้นที่ค่อนข้างใหญ่ ใหญ่เกินจำเป็๲เสียด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่าจะมีพื้นที่ว่างไว้ทำไมตั้งเยอะ เขาช่วยไม่ได้ที่จะถามยูริ


    “ยูริทำไมกิลด์มีพื้นที่ว่างเยอะ เขาไว้ใช้ทำอะไร”


    “ที่นี่ที่ใต้ดินมีที่หลบภัย”


    ยูดาสได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้า แบบนี้เองกิลด์ถึงได้ใหญ่แบบนี้


    ยูดาสและยูริหลังจากนั้นก็ตรงไปยังพื้นที่เจ็ด จากกิลด์ที่อยู่เขตพื้นที่สาม จะเดินทางไปยังเขตพื้นที่เจ็ดใช้เวลาค่อนข้างนานอยู่ เขาจำเป็๲ต้องนั่งรถโดยสาร ซึ่งใช้เวลากว่าสองชั่วโมงในการเดินทาง


    “นี่เวลาก็ประมาณห้าโมงเย็นกว่า กว่าจะไปถึงพื้นที่เจ็ดก็คงประมาณหนึ่งทุ่ม เธอพักอยู่ที่ไหนยูริ”


    ยูดาสไม่คิดว่าการเดินทางจะใช้เวลานานขนาดนี้ ไปถึงบ้านของเขาก็ทุ่มนึงแล้ว กว่าจะพูดคุยกันเสร็จก็น่าจะสองสามทุ่ม กลับบ้านของเธออีก มันจะดึกเกินไป


    ยูริคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้น


    “ไม่ต้องห่วง ฉันจะหาที่อยู่แถวนั้นเอง”


    ยูดาสหันควับไปที่ยูริ


    “หมายความว่ายังไง”


    ยูริบอกกับยูดาสว่าเธอนั้นชินกับการหาที่อยู่ข้างนอกแล้ว ยูดาสไม่อยากจะเชื่อ เธอจะหาที่นอนข้างนอกบ้านเธอแบบนี้ ยูดาสกอดอกเขาคิดอะไรบางอย่าง เขาได้แต่ถอนหายใจออกมา เขาปล่อยให้ยูริหาที่นอนข้างนอกแบบนี้ไม่ได้


    “ไม่ ฉันจะพาเธอกลับบ้านเราค่อยคุยกันพรุ่งนี้”


    “.........”


    ยูริกัดฟันก่อนที่จะตอบกลับ


    “ฉันจะไปกับนาย ฉันบอกแล้วว่าฉันหาที่อยู่เองได้”


    “ไม่ ยังไงก็ไม่ได้ ฉันไม่ยอมให้เธอหาที่นอนเองเด็ดขาด ข้างนอกมันอันตราย”


    ยูริมองไปที่ยูดาสก่อนที่จะนึกไอเดียดีๆออก


    “ถ้าอย่างนั้นฉันนอนที่เดียวกับนายเป็๲ไง”


    “นอนที่เดียวกับฉัน เธอรู้ใช่ไหวว่าฉันนอนเต้นท์นะ”


    ยูริพยักหน้า


    “ฉันเองก็ชินกับนอนเต้นท์แล้วเหมือนกัน”


    “ไม่ ฉันไม่ได้จะหมายความว่าอย่างนั้น”


    ยูดาสมองไปที่ยูริ หรือว่าเธอจะไม่มีคอมมอนเซนส์…


    ยูริในตอนนี้ดื้อมากๆเธอเถียงว่าเธอดูแลตัวเองได้ เธอให้ทางเลือกกับยูดาสสองทางเลือก หนึ่งเธอหาที่นอนเอง หรือ สองเธอนอนในเต้นท์เดียวกับเขา


    ยูดาสไม่เคยจนมุมมาก่อน เขากลับมาจนมุมให้กับยูริแบบนี้ เขาได้แต่ส่ายหัว ก่อนที่จะยอมให้เธอนอนกับเขาในเต้นท์


    สองชั่วโมงผ่านไปไวมากๆหลังจากที่ยูดาสแพ้ให้กับยูริ ทั้งสองมาถึงยังพื้นที่ที่เจ็ดแล้ว พื้นที่ที่เจ็ดจะว่ายังไงดี เป็๲พื้นที่ที่เก่าและเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ยังเห็นว่ามีผู้คนอาศัยอยู่กันในเต้นท์ ไม่ก็ซากปรักหักพัง พวกเขามีชุมชนของพวกเขาเอง


    ยูดาสลงจากรถโดยสารแล้ว เขาก็มองหาพื้นที่ในการตั้งเต้นของเขา


    ยูดาสตรงไปยังที่ๆอยู่ในแผนที่ เขาพบว่าพื้นที่ๆตั้งเต้นท์ของเขานั้น มีอาคารเก่าๆอยู่หลังหนึ่ง จุดที่ตั้งเต้นท์ของเขาอยู่ใต้อาคารเก่าหลังนี้ ยูดาสรู้สึกแปลกๆ


    “มันจะถล่มลงมาไหมเนี่ย”


    ยูดาสได้แต่ภาวนา ขอให้มันอย่าถล่มลงมาเลย