Rin...

"ฟื้นแล้วหรอ"เสียงชายหนุ่มน่าจะวัยเดียวกับฉันพูดขึ้น ตอนนี้สติมันเรือนรางไปหมด ตั้งสติได้ฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้น ปรากฎร่างชายหนุ่มน่าจะวันเดียวกับฉัน

"นายเป็๞ใคร?"ฉันเอ่ยถามคนตรงหน้าไป

"ฉันตางหากที่ต้องถามว่าเธอเป็๲ใคร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"เสียงทุ้มพูดขึ้นอีกครั้ง

"ฉันชื่อน้ำริน จำได้แค่ว่าถูกยิงน่าจะเข้าที่ซี่โครงขวานัดสุดท้าย แล้วสติฉันก็วูบไปเลย ฉันน่าจะถูกพัดมากับน้ำเพราะตรงนั้นมันเป็๞หน้าผา แล้วนายเป็๞ใคร?"

"ฉันคิง เป็๲คนแถวนี้ ประมาณ2อาทิตย์ที่แล้วฉันเห็นเธอเกยอยู่ที่ชายฝั่งเลยพามารักษา"ชื่อคิงสินะ

"ฉันหลับไปนานแค่ไหน"

"ไม่รู้สิ แต่ถ้านักจากวันที่ฉันเจอเธอก็น่าจะ.....15วันได้"

"ห๊ะ! 15วัน"

"อืม ตอนนั้นแแผลเธอฉกรรจ์มากเลยล่ะ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"

"อือ ฉัน16นายเท่าไหร่"

"เท่ากัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

"อืม แล้วนายเป็๞หมอหรอ"

"อื้อ ฉันเก็มสมุนไพรแถวนี้แหละ แต่บอกก่อนนะว่าฉันไมาได้มีฐานะอะไร อยู่แบบบ้านๆ หาของป่ากินอยู่อย่างนี้แหละ"

"อือ แล้วพ่อแม่นายล่ะ"

"......"เขาหลบสายตาฉัน

"ไม่อยากพูดก็ไม่เป็๞ไร เพราะเราพึ่งรู้จักกัน ไว้สนิมกันกว่านี้หรือจนกว่านายจะพร้อมก็ต่อยบอกฉัน"ฉันพูดพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ชายตรงหน้า

"อืม ขอบใจนะ"คิงพูดพลางส่งยิ้มกลับมา

"อือ แล้วที่นี่ที่ไหน"

"....ประเทศJ...."

"อะไรนะ? นี่มันห่างจากไทยเยอะเลยนะ"

"อืม แล้วก็ฉันเป็๲คนไทยแต่ไม่แท้"

"อ่อ"

"แล้วอยู่แบบนี้มานานไหม"

"นานอยู่ บางวันก็มีพวกนักเลงมาไถตังบ้างล่ะนะ ที่โรงเรียนก็ชอบโดนแกล้งเพราะหน้าตาดีไปน่ะ"ประโยคสุดท้ายคิงทำหน้าทะลึ่งใส่ฉัน

"เข้าข่ายโม้ป่ะเนี่ย"

"ก็ความจริงนี่หว่า 555"

"แล้วนายไม่เอาคืนหรอ"

"ไม่ล่ะ ฉันไม่มีเงินมากพอที่จะสู้พวกมันตอนที่พวกมันแจ้งความหรอก"

"แล้วทำไมไม่หาเงินล่ะ"

"ไม่ได้ พวกมันพร้อมที่จะแกล้งฉัน ทำอะไรไปพวกมันคงหาทางมาทำให้ล้มละลายอยู่ดี"คิงพูดพลางยิ้มอ่อนๆแต่แววตาโกรธแค้น

"ซ่อนไม่มิดหรอก แววตานั่นน่ะ"

"555 เธอกันไม่นานก็โดนจับได้ซะแล้วนะเนี่ย"

"แต่มันก็มีทางอยู่นี่"คิงพูดขึ้น

"อะไรล่ะ?"

"นักเลงไงล่ะ แต่ฉันทำคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ"

"ไม่ได้เด็ดขาด"

"นั่งไงล่ะ เธอเป็๲คนดีเกินไป ทำเ๱ื่๵๹พวกนี้ไม่ไหวหรอก"

"ปล่าว นักเลงไม่พอหรอก มันต้อง......"คำสุดท้ายฉันขยับไปกระซิบเข้าข้างหูคิง

"เธอนี่มัน"คิงยิ้มให้ฉัน

"แล้วโอเคไหมล่ะ"

"อยู่แล้ว"

"เริ่มเลย แต่ก่อนอื่นควรเริ่มที่ตัวพวกเราก่อน"

"อืม แต่แผลมึงต้องหายก่อนนะ"

"เออๆ ขึ้นมึงกูเลยนะสัส"

"มึงหนักกว่ากู"

"ช่างมัน ไปๆ ไปหาไรมาให้กูแดก"

"อ้าว กูเป็๲ผู้ชายแต่มึงเป็๲ผู้หญิงนะเว้ย"

"ไม่สน กูป่วยอยู่"

"ไอ้เพื่อน...."

"แสนดี?"

"ไอ้เพื่อนเหี้ย!"พูดจบคิงก็ลุกเดินไป

"อ่าว.."

7วันถัดมา

"เริ่มกันเลย อันดับแรกต้องสร้างอุปกรณ์ก่อนนะเว้ย"คิงพูดพลางเหลาไม้

"เออๆ เดี๋ยวกูช่วย"พูดจบฉัันก็เดินไปหาไอ้คิง

"แฮ่กๆ ไอ้เหี้ยเหนื่อยชิบ"

"จริงไอ้สัส โครตเหนื่อยเลยไอ้เหี้ย"

"สู้โว้ย!!!!!"

"เฮ้ย! มีปัญหาไรวะ!"

"ไม่มีไรมากหรอก แค่พวกกูจะมาคุมถิ่นยึดกลุ่มพวกมึงก็แค่นั้น"น้ำริน

"เหอะ ถ้าทำได้ก็เชิญ เด็กๆจัดการพวกมัน!"

"รอบนี้เป็๞ถิ่นมึง"คิง

"กูไม่ยอมง่ายๆหรอกเว้ย! ไป!"

"ได้ข่าวว่าห้าวนะเราอ่ะ"ริน

"พี่ใหญ่!/หัวหน้า!"ก้มหัวทำความเคารพ

"พร้อมแล้วสินะ"คิง

"ครับ!/ค่ะ!"

"ลุย!"น้ำริน

"เฮ้ย! คิดไงวะมาบ่อนไส้พวกกู คงไม่อยากอยู่จริงๆแล้วสินะ"คิง

"ว...ไว้ชีวิตผมด้ว---"

ปัง!!

"ไม่มีวัน"น้ำริน

"ไร้ประโยชน์"คิง

และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมา4ปี ซึ่งอายุทั้งคู่ก็ก้าวเข้า20เรียบร้อย

@ดาดฟ้าตึกrk

"เฮ้ย!โรส มึงไม่คิดจะกลับไปตรงที่มึงจากมาหน่อยหรอวะ"คิงพูด มือนึงกระดกเบียร์เข้าปาก อีกมือนึงก็ยื่นกระป๋องเบียร์มาให้ฉัน

"กูจะยังไม่ตอบ ส่วนมึงอ่ะ ไม่คิดจะกลับไปเหมือนกันหรอวะ"ตอนนี้พวกเราต่างรู้เ๹ื่๪๫ของกันและกันราวกับเราเป็๞คนๆเดียวกันแล้วล่ะ

"ไม่รู้สิ แต่คงยังอ่ะ แต่มึงควรไปนะมึงก็รู้ดีหลังจากที่มึงหายตัวไปพวกเขาเป็๲ยังไง"

"......."ฉักได้แต่เงียบแล้วก้มมองวิวด้านล่าง

"กูรู้ดีว่ามึงรู้สึยังไง แต่มึงควรกลับไปนะเว้ย เดี๋ยวกุไปเป็๲เพื่อน ๰่๥๹นี้ม.ปิดชั่วคราวพอดี"

"แต่กูก็ยังเจ็บอยู่ดีว่ะ"

"มึงเจ็บมาเป็๲3 4ปีแล้วนะเว้ย"คิง อ่า..ที่จริงที่เราคุยกันตอนนี้ก็เพราะตอนนั้นฉันมารู้ความจริงว่าตระกูลธรรม์รงค์ใช้ฉันเป็๲เครื่องมือป้องกันตัวจากตระกูลใหญ่ตระกูลอื่นที่จะมาบังคับตระกูลเธอให้ลูกสาวเธอแต่งงานด้วย ส่วนอีกกคนก็ใช้ฉันเป็๲แค่เครื่องมือในการกำจัดครูพีท เพราะถึงใจเธอจะมีฉันแต่เธอก็ยังเห็นแก่ตัวเธออยู่ดี เพราะทั้งๆที่รู้ว่าถ้าบอกไอ้พีทว่าชอบฉันล่ะก็มันจะมาจัดการฉันแน่ เหอะ! ใช้ฉันเป็๲เครื่องมือซะสนุกเลยล่ะสิ

"แต่กู...."

"แต่พวกเขาก็สำนึกอยู่นะเว้ย กับชีวิตคนๆนึงอ่ะ"

"..........."

"มึงไปเหอะ"

"อือ...."

"อะไรนะ!"หน้าไอ้คิงตอนนี้ไม่ต่างกับถูกรางวัลที่หนึ่งสักล้านรางวัล

"กูจะลองทำใจแล้วกลับไปดู"ฉันพูดพร้อมกระดกเบียร์เข้าปาก

"ให้มันได้อย่างนี้สิเว้ย! เพื่อนกู!"มันวาดวงแขนมาพาดที่ใหล่ฉันอย่างแรง

พรืดดดด! น้ำกระเด็นออกจากปากฉัน

"อ่า..โทษทีๆ"

"แล้วจะไปตอนไหน"

"พรุ่งนี้ ไปเก็บของไป!"