พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

          ช่วงยามบ่าย ว่างเว้นจากการรดน้ำสวนสมุนไพร พวกหลางเทียน ต่างก็พากันเดินลัดเลาะ ไปยังป่าต้องห้าม ด้านหลังเขาของสำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง 
 

         จริงๆ พวกเขาไม่ต้องดื่ม กินอาหาร ก็อยู่ได้หลาย10วัน ทว่าวัตถุดิบล้ำค่า ที่มีแก่นพลังเองก็จำเป็นสำหรับ การช่วยฟื้นฟูปราณพลัง ได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน มันจึงเป็นสิ่งจำเป็น ควบคู่ไปกับการฝึกฝนที่หนักหน่วง สำหรับพวกเขาเหล่าอนุชนรุ่นเยาว์ตอนนี้

         พวกเขาจึงไม่ลังเล ที่จะหาของเหล่านั้น มาแลกเปลี่ยนแต้มสำนัก ซื้อทรัพยากร ในการบ่มเพาะขั้นพลัง ด้วยท่วงท่าที่ทะมัดทะแมงของหลางเทียน พร้อมตะกร้าไม้ไผ่สาน ที่ทำขึ้นมาลวกๆ สะพายหลัง ก่อนจะเหยียบฝีเท้า เข้าไปภายในป่าต้องห้าม

         พบเจอชายแก่ ผู้เลี้ยงสัตว์อสูร ปรายตามองมาที่กลุ่มพวกเขาอยู่แวบหนึ่ง ก่อนชายแก่ ชุดเก่าซอมซ่อ ดูดยาสูบพ่นควันปุ่ยๆ ออกมา จะเลิกสนใจพวกหลางเทียน ที่เดินลัดเลาะ เข้าไปภายในช่องเขา ป่ารกชัฏเขียวขจี พร้อมเสียงสัตว์อสูร ร้องดังออกมาไม่ขาด ส่งให้ป่าแห่งนี้ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

          กงม่อซือสายตาเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ว่าจะเจอสมุนไพรสักต้น ภายในป่าแห่งนี้ แม้แต่หาญป้าเองก็เช่นกัน หลางเทียนที่เห็นยังต้องส่ายหัวออกมา

         “พวกเจ้าระวังทางเดินหน่อย เห็นได้ชัดที่นี่มีสัตว์อสูรอยู่กันยั้วเยี้ย… แล้วพวกเจ้าอย่าคาดหวัง ว่าจะเจอกับสมุนไพรล้ำค่า เกรงว่าเราคงไม่เดินลึก เข้าไปถึงภายใน”

          เด็กหนุ่มหน้าดุ ทำเสียงอู้อี้ไม่พอใจ ทว่าเขาก็เข้าใจสิ่งที่หลางเทียนกล่าวพูดย้ำเตือน หากต้องการสมุนไพรล้ำค่า เกรงว่าพวกเขา คงต้องเดินทาง เข้าไปภายในส่วนลึก กว่าคนปกติทั่วไป เคยเข้าไปสำรวจ

          วัตถุดิบที่มีแก่นพลังงานส่วนใหญ่ ที่พวกเขาได้มา จำพวก กะหล่ำปลี กวางตุ้ง หน่อไม้ ฟักทอง แม้กระทั่งเห็ดป่า ค่อยๆ วางใส่ ตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างประณีต ก่อนนั่งพัก จิบน้ำให้หายเหนื่อย ครั้นเห็นเวลาใกล้ล่วงเลยจวนไปถึงยามเย็น

          หลางเทียน ที่เตรียมจะเดินทางกลับที่พัก จู่ๆ เขาก็รู้สึกแปลกใจ เมื่อเห็นเนินดินเหลืองราบเรียบ ราวกับพื้นที่ตรงนั้น มีบางอย่างมานั่งอยู่บริเวณนั้นอยู่บ่อยครั้ง เขาอดไม่ได้ ที่จะสืบฝีเท้าเข้าไปตรวจดู

         ทว่าเพียงฝีเท้าหลางเทียน เผลอไปเหยียบพื้นที่ บริเวณดินเหลือง เสียงขู่คำราม โฮก!! ของสัตว์อสูรน่าคร้ามเกรง มันก็ดังออกมาก้อง พร้อมระลอกคลื่น แรงกดดันที่บ้าคลั่ง ป่าสีเขียวขจีแตกซ่าน กิ่งไม้ปลิวโยกไหว กระจัดกระจาย ว่อนออกมาทั่ว แม้แต่ทั่วยอดเขา ยังเกิดการสั่นไหว สั่นสะเทือนเล็กๆ

         ผู้อาวุโสใหญ่ภายในสำนักต่างก็รับรู้ สัตว์อสูรพิทักษ์ สำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง ยามนี้กำลัง เดือดดาล บ้าคลั่ง “ใครกันทำให้ สัตว์อสูรพิทักษ์ ฉุนเฉียวช่างน่าสงสารจริงๆ”

         เสี่ยวเฉาที่เห็นหลังไหวๆ สัตว์อสูรกิเลนพิทักษ์สำนัก ตัวเขื่องพุ่งมาทิศทางของเจ้าหลางเทียนอยู่ พร้อมระลอกคลื่น ทำให้อากาศแตกระเบิด พวกเขาต้องกระอักเลือดออกมาน้อยๆ เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน รีบสบถด่าออกมาทันที “ซวยแล้วไง รีบถอยเร็วเข้า เจ้าเด็กบ้า!!”

          หลางเทียนหน้าตึง ซีดขาวมีโลหิตไหลซึมที่มุมปาก จากลมแรงปะทะหน้า ผมเปียหางม้าสะบัดโยกไหวอย่างรุนแรง มาพร้อมคลื่น แรงกดดันสัตว์อสูรกิเลนพิทักษ์ ที่ทำให้หลางเทียน ก้าวฝีเท้าไม่ออก

          ก่อนเสียงเคาะกล้องยาสูบ จะดังขึ้นมา แก็ก!! ทำให้ สัตว์อสูรกิเลนพิทักษ์ มันหยุดฝีเท้ากะทันหัน เมื่อได้ยินเสียงนั้น ก่อนค่อยๆ ถอยกลับเข้าป่าลึก ทว่ายังคงมีเสียงขู่ แยกเขี้ยวดังออกมาหาหลางเทียน ที่เหยียบพื้นที่ อาณาเขตของมันไม่ขาด

           หลางเทียนถอนลมหายใจออกมายาว ด้วยความโล่งอก “เฮ้อ! เกือบซวยแล้วไง” ไม่คิดว่าป่าแห่งนี้ จะมีตัวอันตรายเช่นนี้อยู่ ทว่าเขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปแตะบริเวณพื้นที่ เขาเหยียบย่ำอยู่ หลางเทียนก็ต้องรู้สึกแปลกใจ

ก่อนจะเอ่ยบอกมิตรสหาย เมื่อคิดอะไรดีดีได้ “พวกเจ้า ไปรอข้าหน้าสวนสมุนไพรก่อนเร็วเข้า”

          “เจ้า!! จะไม่ไปพร้อมกับพวกเราหรือ หลางเทียน” ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มกว้าง ของหลางเทียน ราวกับเจอสิ่งล้ำค่า เสี่ยวเฉาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่ออีกฝ่ายโยน วัตถุดิบที่มีแก่นพลังงานมาให้...

           หลางเทียน ไม่รอช้ารีบโกยดินเหลือง เปี่ยมไปด้วยปราณพลัง เข้าไปภายในห่อผ้า ก่อนจะเก็บมันลงไปภายในแหวนเก็บของมิติ พร้อมเสียง สัตว์อสูรกิเลนพิทักษ์ มันจะขู่คำราม ฟอด!!ออกมาไม่หยุด เมื่อเห็นการกระทำของเจ้าหลางเทียน

           ...กว่าหลางเทียน จะเดินมาถึงบริเวณ ที่ชายแก่ ผู้เลี้ยงสัตว์อสูร ก็ปาเข้าไปยามเย็นใกล้จะโพล้เพล้แล้ว ก่อนเขาจะประสานฝ่ามือคำนับ ชายแก่ ผู้เลี้ยงสัตว์อสูร เห็นได้ชัดเสียงเคาะกล้องยาสูบ ทำให้สัตว์อสูรพิทักษ์หวาดกลัว ชายแก่ ชุดเก่าซอมซ่อ

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส ที่ช่วยเหลือผู้น้อย”

          ชายแก่ ผู้เลี้ยงสัตว์อสูร มองหลางเทียนอย่างตั้งใจ ก่อนเขาจะโบกฝ่ามือไล่หลังให้เด็กหนุ่ม ราวกับไม่เป็นเรื่องใส่ใจของเขาเท่าใดนัก พร้อมฝีเท้าหลางเทียน ละการประสานฝ่ามือชายแก่ สะบัดชายอาภรณ์ เร่งสืบฝีเท้า เดินจ้ำอ้าว ไปยังแปลงสมุนไพรอย่างฉับไว

          ด้านกลุ่มเพื่อนของหลางเทียนที่ยืนรอ หน้าสวนสมุนไพรอยู่ก่อนแล้ว กล่าวไต่ถามหลางเทียน ออกมาอย่างพร้อมเพรียงทันที “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ หลางเทียน?”

          หลางเทียนคลี่ยิ้มออกมากว้าง ก่อนจะเอาห่อผ้าใส่ดินเหลืองออกมา กงม่อซือ ที่เห็นดินเหลือง เขากล่าวพูดด้วยความสงสัย “ก็แค่ดินเองไม่ใช่หรือ เจ้าเด็กบ้า”

หลางเทียนถึงกับเกาหัวแกรก!! ก่อนให้พวกเขาดู ดินเหลืองใหม่อีกครั้ง