(บันทึกพิเศษ : โคลด์)
“ฮัลโหลคุณเพื่อน เสด็จมาแล้วเหรอครับ”
แลนเดอร์ทักผมด้วยสีหน้าแป้นแล้นทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องประชุมผมจึงจ้องมันด้วยสายตาขวางๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าแทนการทักทายให้เซน แพทริค และคุณเคน (ที่ปรึกษาที่ดูแลพวกผม)
“จริงๆ วันนี้มันควรจะเป็วันหยุดนะ –_– แล้วที่เรียกประชุมแต่เช้านี่เื่อะไรอีกล่ะ”
ผมตอบแลนเดอร์ขณะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เซน ไอ้เวรแลนเดอร์ก็หัวเราะคิกๆ เหมือนมีใครเอาเข็มไปตำเส้นมันซะงั้น ผมชักโมโหแล้วนะ
“มันก็เื่ของพวกนายนั่นแหละ” คุณเคนเป็คนตอบพร้อมกับเอกสาร เขาทำงานกับเรามานาน ทุกคนนับถือเขาเหมือนพี่ชายที่เคารพและไว้วางใจได้
“นี่เป็ตารางสถิติหุ้นของบริษัทใน่หนึ่งสัปดาห์นี้”
ปกติแล้วตารางพวกนี้จะถูกส่งให้ทางเมล แต่พวกผมก็ไม่มีวันเปิดดูหรอก ถ้าไม่จิกหัวมาเอา
“ธุระแค่นี้เหรอ –_–”
ผมถามพลางนั่งไขว่ห้างพิงเบาะเก้าอี้ด้วยความง่วงสุดขีด พวกผมทำงานแทบไม่ได้หยุด ขอพักให้เต็มที่ก่อนลุยงานอีกรอบไม่ได้หรือไง!
“อย่าบ่นน่า –*– ที่คุณเคนเรียกมาเจอตัวก็เพราะเื่ของแกนั่นแหละ” แลนเดอร์ว่า
“หมายความว่าไง”
“เื่ที่เราคุยกันเมื่อหลายวันก่อนน่ะ ^–^ ตอนนี้...ฉันหาคนที่จะมาทำหน้าที่นั้นได้แล้วนะ”
เื่เมื่อหลายวันก่อน?
“นี่อย่าบอกนะว่าเื่ที่ไอ้แลนเดอร์เสนอความคิดเห็นสิ้นคิดนั่นน่ะ ทำให้คุณคิดจะเอาจริง –_–^^^ ผมไม่เล่นด้วยหรอก บ้าไปแล้วหรือไงวะ!”
ผมจ้องคุณเคน มันเื่อะไรกันล่ะที่พวกเขาจะหาผู้หญิงมาให้ผม ยัยนั่นเป็ยังไงผมก็ยังไม่เคยเจอ นิสัยเป็ยังไงผมก็ยังไม่รู้ แล้วผมก็ไม่ได้จนตรอกถึงขั้นให้ใครมาหาผู้หญิงให้ ส่วนยัยนั่นก็ประสาทจริงๆ ที่ยอมมาทำงานแบบนี้ หึ! นี่มันต่างอะไรกับการขายตัว!!?!
ย้อนไปเมื่อหลายวันก่อน...
ห้องประชุมบริษัท LDXN
‘เฮ้ยๆ ตั้งใจฟังหน่อยเว้ย! TOT หุ้นบริษัทก็ตก งานก็แย่ บริษัทขาดทุนไปเยอะนะเว้ย! ฉันจะประสาทกินพระแกแล้วเนี่ย!’
ไอ้แลนเดอร์หันมาเขม่นใส่ผม
‘เวรเอ๊ย...’
ผมสถบที่สติแตก ปกติผมไม่ใช่คนที่จะทำงานผิดพลาดขนาดนี้ แต่ที่สติผมไม่อยู่กับร่องกับรอยเป็เพราะอะไรพวกมันก็รู้ดี...ผมเพิ่งจะเลิกกับผู้หญิงที่คบมาเกือบปีด้วยเหตุผลที่แสนงี่เง่าไง!
ทั้งๆ ที่ผมตั้งใจจะหยุดหัวใจไว้ที่เธอแท้ๆ ทั้งๆ ที่ผมตัดใจเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนเพื่อที่จะอยู่กับเธอ ทั้งๆ ที่ผมบอกว่าจะรอเธอกลับมา แต่...กลับไม่มีผลกับการตัดสินใจของเธอเลย
ฮันน่าบอกเลิกผมเพื่อไปเรียนต่อ และบอกผมว่าไม่ต้องรอเธอหรอก!
‘เฮ้ยๆ เอาอีกแล้ว ทำงานเสียอีกแล้วนะ =O= หลายครั้งแล้วนะเว้ย!’
‘โทษที...’
ผมเอ่ยอย่างขอไปที พยายามตั้งสติอยู่กับงาน แต่เหมือนความตั้งใจของผมจะไม่เป็ผล ผมไม่ได้ลืมเื่งานแต่สติของผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
‘พักก่อนก็ได้มั้ง –_–’
แพทริคบอกพลางมองมาที่ผมเช่นเดียวกับเซนที่กำลังหันหน้ามามองผมนิดๆ ทุกคนตรงไปนั่งที่โซฟา ผมเองก็เดินตามไปนั่งกับพวกมันอย่างเซ็งๆ
‘สติแตกนานๆ แบบนี้จะทำมาหากินไม่ได้นะ’ แพทริคเปิดประเด็น
‘ฉันรู้น่า –*–’
‘ถ้าแกยังเป็แบบนี้ พวกนักข่าวคงพุ่งเป้ามาหากินกับแกแน่ๆ ไอ้ที่ไปเมาหัวราน้ำแล้วมีเื่ต่อยตีเหมือนกัน –*– เมื่อคืนวานนี้ถ้าไอ้เซนมันไม่ไปเจอแกเข้า แกไม่ไปเสนอหน้าอยู่บนข่าวหน้าหนึ่งแล้วเหรอ’
แลนเดอร์ว่าเตือนสติผม ความจริงพวกมันลงจะกังวลและอยากพูดเื่นี้มาหลายวันแล้ว ส่วนเื่ CX Club เซนก็รายงานพวกมันไปเรียบร้อยแล้ว ผมไม่ได้ว่าอะไรหรอกที่มันบอกเื่นั้น เพราะพวกมันมีสิทธิ์รู้ เวลามีปัญหาจะได้ช่วยกันแก้
แน่นอนว่าทุกเื่ย่อมปถึงหูคุณเคนที่เตรียมจะปะาผมแล้วเช่นกัน T^T
‘ทุกคนรู้นะว่านี่มันเื่ส่วนตัวของแก แต่ถ้าไปดื่มก็ลากเพื่อนไปด้วยสักคนสิวะ! ลากฉันไปด้วยก็ได้ ไอ้แพทริคงี้ ไอ้เซนงี้ โทรตามให้ไปคุมสักคนก็ยังดี’
‘ฉันอยากอยู่คนเดียว...’
‘แล้วเป็ไงล่ะ ถ้าเมื่อวานไอ้เซนไม่จามไปเจอ แกคงกระทืบไอ้เวรนั่นตายไปแล้ว และถ้าเมื่อคืนวาน...ไอ้เซนไม่ตามไปคุมอีก แกก็คงทำอะไรยัยพนักงานนั่นมากกว่าจูบแล้วล่ะเพราะคิดว่ายัยนั่นเป็ฮันน่าอีก โหย! อย่าให้สาธยายเลยนะ –_–^’
ติ๊ด...ติ๊ด...
ก่อนที่ไอ้แลนเดอร์มันจะด่าผมไปมากกว่านี้ โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมาก่อน ผมจึงหันไกดรับสายแล้วเดินไปที่อื่น ไอ้แลนเดอร์ใช้หางตามองตามเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไรอีก
‘ว่าไงเมญ่า’ ผมทักปลายสาย ถ้าจำไม่ผิด เธอเป็นางแบบที่เจอกันเมื่อคืนก่อนที่ผมไปมีเื่กับไอ้อันธพาลนั่นมั้ง
‘คืนนี้เหรอ เจอกันที่เดิมก็ได้นะ...แค่นี้ก่อนแล้วกัน ฉันกำลังคุยงานอยู่ –_–’
‘นี่เด็กใหม่แกเหรอ...’ พอผมวางสายแล้วกลับไปนั่งที่เดิม ไอ้เซนที่เงียบอยู่สักพักก็ถามผมเป็คนแรก ‘ยัยนางแบบสุดฮอต สุดเซ็กซี่ ที่ผู้ชายโหวตให้เป็สาวที่น่ากอดที่สุดน่ะนะ’
‘แล้วแกมีปัญหาอะไรกับยัยนี่มากนักเหรอ’
‘ฉันไม่มี –_–* แต่คุณเคนน่ะมีแน่!’
เซนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าเพลย์บอยอย่างมันจะห่วงยัยนั่นไว้กินเองหรอก (ผู้หญิงในสต๊อกมันมีเยอะมากจนใช้ไม่หมด) แต่ที่มันเตือนก็คงเพราะชื่อเสียงของเมญ่าน่ะไม่ธรรมดาเลย
ถึงพวกผมจะดูเ็า ป่าเถื่อน และหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้ปิดหูปิดตาไม่รับสื่ออะไร แล้วเมญ่าเองก็ดังมากๆ ทั้งด้วยชื่อเสียและชื่อเสียง เธอเคยเป็ข่าวกับผู้ชายหลายคน แถมยังเคยแบล็กเมล์นักแสดงชายคนหนึ่ง ที่มีสัมพันธ์กันเชิงชู้สาวแต่พอฝ่ายชายปฏิเสธ เธอก็ออกมาแฉเขาด้วยการนำรูปภาพที่แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งมาเปิดเผย
แต่ผมก็ไม่ได้จจะจริงจังกับยัยนั่นสักหน่อย –_–^
‘ถ้าเทียบกับฮันน่าหรือนาเดียแล้ว ยัยนั่นยังเทียบไม่ติดขี้เล็บเลยนะ’ แลนเดอร์เปรียบเทียบเมญ่ากับอดีตผู้หญิงของผม ‘ฉันรู้นะว่าแกมีผู้หญิงให้เปลี่ยนมือตลอด แต่คนนี้...อย่ายุ่งดีกว่า’
‘งูพิษชัดๆ!’
ไอ้แพทริคพูดตรงไปตรงมาก่อนที่ผมจะเปิดปากเถียง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดขึ้น คุณเคนเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเกี่ยวกับรายละเอียดงานพรุ่งนี้
‘สติแตกอีกแล้วเหรอโคลด์...’
‘สติแตกไม่พอนะยังคิดไปเล่นกับยัยเมญ่าอีกด้วย’ ไอ้แลนเดอร์ฟ้องเอาๆ
‘อกหักทีก็มั่วผู้หญิงเป็ว่าเล่นเลย งแต่เลิกกับฮันน่ามานี้ถึงสิบคนรึยังนะ ^_^’ คุณเคนถามยิ้มๆ ทั้งๆ ที่เื่มันไม่น่ายิ้มเท่าไหร่ แต่เชื่อเถอะในใจเขาไม่ได้ยิ้มเหมือนที่แสดงออก
‘เกินเหอะ –*–’ แลนเดอร์ตอบพลางพ่นควันบุหรี่ฟุ้ง ‘ปล่อยไว้แบบนี้แย่นะ ไปยุ่งกับตัวล่อนักข่าวอย่างเมญ่าก็ยิ่งอันตราย’
‘ถ้าจะปล่อยให้มันมั่วผู้หญิงรายวันแบบนี้ ผมว่าหาเป็ตัวเป็ตนให้มันสักคนเลยดีกว่า’ แลนเดอร์พูดลอยๆ แต่พอมันพูดจบเท่านั้นแหละ ทุกคนก็เงียบเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
‘นี่พูดจริงๆ นะ! แต่ละคืนไอ้โคลด์ทำเื่ตลอดจนเพื่อนๆ ต้องตามเก็บ ต้องตามปิดข่าวไม่ทันแล้ว’ แพทริคบ่นผม
‘ฉันจะพยายามไม่ทำเื่อีกแล้วกัน’
‘โอ๊ยยย ใครจะเชื่อแก!’
ไอ้แลนเดอร์หัวเราะเย้ยผมมาก่อนเลย
‘อย่าคิดจะทำอะไรสิ้นคิดแบบที่ไอ้แลนเดอร์มันบอกนะคุณเคน –_–* ผมยังไม่ได้จนตรอกขนาดจะต้องให้ใครหาผู้หญิงให้ ถ้าคุณคิดจะทำแบบนั้นได้เห็นดีกับผมแน่!’
‘ฮ่ะๆๆ ไม่หรอกน่า ฉันก็แค่คิดเล่นๆ เท่านั้นเอง’
กลับสู่ปัจจุบัน...
“นี่มันเื่บ้าบ้อคอแตกอะไรกันวะ! วันนั้นคุณบอกแค่คิดเล่นๆ ไม่ใช่เหรอ T^T แล้วทำไมมาพูดอีก!”
ผมกวาดตามองพวกนั้นทุกคนให้รู้ว่าผมไม่ขำกับเื่นี้ ที่พวกเขจะหาผู้หญิงมาให้ผม
“ใจเย็นๆ ก่อนสิโคลด์! นายไม่ต้องกังวลว่าผู้หญิงที่ฉันหามาให้จะไม่ถูกใจ และอย่าห่วงเื่การคบเด็กคนนี้จะเป็ปัญหา ฉันจัดการปิดปากไว้แล้วทุกกรณี เพียงแต่ถ้านายจะพาเธอไปไหนมาไหนให้ระวังตัวเท่านั้นเอง แล้วที่สำคัญ...เธอสวยมาก แล้วก็เป็เด็กดีด้วย”
“สุดยอดไปเลยน้า~ ^–^” ไอ้เซนที่นั่งเงียบไปนานแซวด้วยรอยยิ้มสดใสน่าหมั่นไส้
“ผมบอกว่าไม่เอา...ไม่เอาก็คือไม่เอา!”
“แต่ฉันจ้างเธอมาแล้วนี่นา ^_^”
“นี่คือทางออกที่ดีที่สุดแล้วนะเว้ยโคลด์” แลนเดอร์บอกพร้อมเดินมาบีบไหล่ผม “ฉันรับรองว่าคุณเคนตาถึงมากๆ >_<แล้วแกก็ต้องถูกใจคนนี้แน่ๆ รบกันมันส์หยดทุกวัน วะฮะฮ่าๆๆ”
“แล้วแกไปสู่รู้มาได้ยังไง –_–^^^”
“เพราะฉันแอบดูข้อมูลยัยนั่นมาแล้วน่ะสิสุดหล่อ” ไอ้แลนเดอร์พูดยิ้มๆ
“ท่าทางจะสวยน่าดูเลยนะ” แพทริคยิ้มจางๆ
“หึ!”
ผมทำได้แค่หัวเราะกับตัวเองแล้วเคาะบุหรี่ในซองหยิบขึ้นมาจุดสูบระบายความเครียด
ผมทุเรศตัวเองชิบ!
“อ้อ...แล้วก็ไม่ใช่แค่ไอ้โคลด์นะที่จะเซอร์ไพรส์น่ะ”
แลนเดอร์พูดพร้อมกับหันไปมองเซนที่กำลังสูบบุหรี่ท่าทางอารมณ์ดีเหลือเกินที่เห็นผมเป็เดือนเป็ร้อน (ไอ้เพื่อนเลว)
“แกเองก็ด้วยนะ...เซน”
แล้ว...ไอ้เซนมันเกี่ยวอะไรกับเื่นี้ด้วย!
(จบบันทึกพิเศษ : โคลด์)
“ทิ้งทวนกันได้เหนื่อยเป็บ้าเลยแฮะ”
ฉันบ่นงึมงำขณะเดินเข้าบ้านในเวลาเกือบตีสาม กว่าผับจะปิด กว่าจะเก็บร้านเสร็จ ดึกขนาดนี้คุณพ่อคงจะนอนแล้วล่ะ
ปิ๊ง! ป่อง! ปิ๊ง! ป่อง!
ฉันชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันได เมื่อได้ยินเสียงกดออดที่รั้วหน้าบ้าน อ้อ...เกือบลืมเล่าไปแน่ะ วันนี้น่ะฉันไปทำงานเป็ครั้งสุดท้ายแล้วลาออกจากที่ทำงานเรียบร้อยแล้วนะคะ ฉันตัดสินใจเซ็นสัญญาว่าจ้างทำงาน ‘ประหลาด’ ที่คุณอาของมาเรียเสนอให้
เขาเพิ่งโทรมาคอนเฟิร์มและบอกว่าพรุ่งนี้จะแนะนำให้รู้จักกับคนที่ฉันต้อง ‘ดูแลพิเศษ’ คิดๆ ไปแล้วก็กังวลและตื่นเต้นยังไงไม่รู้นะ ฉันเดาไม่ออกเลยว่าผู้ชายที่ฉันต้องดูแลน่ะเป็ใคร และเขาจะมองว่าฉันเป็ผู้หญิงยังไง =_=*
“มาหาใครคะ O_O*”
ฉันถามพลางมองลอดช่องประตูเล็กๆ เห็นผู้ชายที่มาหาถอดแว่นสีดำออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคาย หล่อใส และแววตาค่อนข้างขี้เล่นแต่กวนประสาทพอตัว
เอ...หน้าตาเขาคุ้นๆ แฮะ เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย =O=
“ที่นี่ใช่บ้านของ ‘ไอรีน’ หรือเปล่า”
“ใช่ค่ะ ว่าแต่คุณคือ...”
“ฉัน ‘แลนเดอร์’ นะ –_–”
“ละ...แลนเดอร์!?!”
ฉันใที่อยู่ๆ หนุ่มหล่อคนดังหนึ่งในคนที่น้องสาวฉันคลั่งไคล้ก็มาโผล่อยู่หน้าบ้านฉันในเวลาตีสาม
“เธอเซ็นสัญญาทำงานกับคุณเคนใช่มั้ย”
“คะ? O_O?”
“สัญญาว่าจ้างให้เธอมาดูแลเพื่อนฉันไง!”
แลนเดอร์ทำเสียงหงุดหงิด แต่จะไม่ให้ฉันสงสัยเลยก็คงไม่ได้ จะมีใครบ้าบอที่ไหนขับรถมาหาฉันตอนตีสามด้วยท่าทางรีบร้อนเพื่อพูดเื่สัญญานั่น
“นี่! อย่ามัวแต่อึ้งได้มั้ย! ไปกับฉันเร็วๆ เข้า! ฉันไม่มีเวลาแล้วนะ”
“แล้วทำไมฉันต้องไปกับคุณด้วย =O=”
“Shit! หรือเธออยากผิดสัญญาั้แ่ยังไม่เริ่มงาน!”
แลนเดอร์บ่นด้วยความหงุดหงิด เห็นท่าทางเขาอารมณ์ไม่ดีอย่างนั้น ฉันจึงเปิดประตูออกเพื่อไปคุยกับเขา อย่างน้อยน่าจะทำให้เขาลดความหงุดหงิดลงมาได้บ้าง
“ไปขึ้นรถ! ฉันไม่มีเวลา สงสัยอะไรค่อยคุยกันตอนเดินทาง!”
“แต่ฉันยังไม่เข้าใจที่คุณพูดเลย TOT”
“ไปเถอะน่า! อย่าถามมากเื่ได้มั้ย เธอเริ่มทำให้ฉันเริ่มรำคาญแล้วนะ”
แลนเดอร์ลากแขนฉันไปที่รถ ก่อนจะเปิดประตูทางฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วดันให้ฉันเข้าไปนั่งโดยไม่ฟังเสียงร้องถามหรือทัดทานจากฉันเลยแม้แต่นิดเดียว! ฉันก็เข้าใจนะว่า...ฉันไปเซ็นสัญญาทำงานกับคุณอาเคนไว้ ฉันจึงต้องทำงาน แต่...นั่นมันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันต้องไปกับเขาตอนตีสามกันเล่า!
16K
