[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 45 ถูกความสวยของพี่สี่จู่โจมจนมึนงง

อินเสินขับรถด้วยตัวเองและรีบทะยานไปที่โรงแรมกั่งเฉิง

น่าเสียดายที่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน ทำให้การจราจรบนท้องถนนแน่นหนา

อินเสินมองแถวรถยาวเหยียดตรงหน้าก็กัดฟันพลางคิดในใจ

เด็กคนนี้เก่งเสียจริง...สถานที่ไกลขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าเธอจะรู้จักขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเพื่อให้ไปถึงจุดหมาย

เธอไม่กลัวเจอพวกค้ามนุษย์บ้างเหรอ!

อินเสินกำพวงมาลัยแน่นจนปลายนิ้วเป็นสีขาว รอให้จับตัวได้ก่อนเถอะ จะสั่งสอนให้เข็ด!

รถติดขนาดนี้ต่อให้ใช้เวลาชั่วโมงสองชั่วโมงก็คงยังผ่านไปไม่ได้

เขาหยุดรถข้างทางด้วยสีหน้าเย็นชาก่อนจะกดโทรศัพท์

“เอามอเตอร์ไซค์มาให้ฉันที่สี่แยก ฉันจะรออยู่ที่นี่”

......

ซิงซิงลงจากรถ เงยหน้ามองประตูของโรงแรมกั่งเฉิงอันแสนหรูหราก่อนจะอ้าปากเป็นรูปตัวโอ

“ว้าว”

ดวงตาของเด็กน้อยกระทบแสงไฟส่องให้เปล่งประกาย

โรงแรมกั่งเฉิงเป็นหนึ่งในโรงแรมเจ็ดดาวไม่กี่แห่งในประเทศ นี่เป็นสวรรค์ของคนที่มีเงินมีอำนาจ ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของฐานะทางสังคมด้วย

หลิวหยวนที่ถูกซิงซิงเกาะรถตามลงจากรถเช่นกัน แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยมาสถานที่หรูหราแบบนี้

เห็นเด็กน้อยยืนสับสนอยู่ที่หน้าประตู เขาก็ไม่สบายใจจึงเดินไปข้าง ๆ และย่อตัวลงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน

“เด็กน้อย เธออยากเข้าไปเหรอ? รู้เบอร์โทรศัพท์ของพ่อแม่หรือเปล่า?”

ซิงซิงพยักหน้าก่อนจะส่ายหน้า และยิ้มหวานให้หลิวหยวน

“ขอบคุณค่ะคุณลุง หนูต้องไปแล้ว ลาก่อนค่ะคุณลุง”

เป็นครั้งแรกที่หลิวหยวนเห็นเด็กที่น่ารักและมีมารยาทขนาดนี้จนนึกอยากจะอุ้มมาจุ๊บในอ้อมแขน

อยากรู้อยู่บ้างว่าพ่อแม่แบบไหนกันที่สั่งสอนลูกออกมาได้น่ารักแบบนี้

แต่ไม่ทันที่หลิวหยวนจะได้ก้าวเข้าไปใกล้ซิงซิงอีกก้าว ซิงซิงก็วิ่งโร่ไปที่ประตูใหญ่ของโรงแรมแล้ว

หลิวหยวนถอนหายใจ เอาเถอะ ถ้ามีวาสนาคงได้พบกันอีก

โรงแรมเจ็ดดาวแห่งนี้มีความปลอดภัยมากกว่าที่ไหน เด็กน้อยน่าจะเข้าไปหาพ่อแม่แล้ว เขาคงไม่ต้องกังวลอะไรอีก

หลิวหยวนขึ้นรถและขับกลับไป ในใจยังคิดว่าซิงซิงเป็นเพื่อนตัวน้อยที่น่ารักมาก

เขาเป็น DINK*[1] แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหากมีลูกน่ารักแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

ขับรถไปประมาณครึ่งชั่วโมงหลิวหยวนก็ใกล้จะถึงบ้านแล้ว ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงดังของท่อรถที่ดังขึ้นไม่ไกล

เมื่อหันไปมองก็เห็นมอเตอร์ไซค์สุดเท่คันหนึ่งเร่งเครื่องเข้ามา!

คนตรงหน้ายิ่งมีรูปลักษณ์ดูดีเป็นอย่างมาก แต่สวมหมวกกันน็อกอยู่จึงมองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจน เขากำลังฟุบอยู่บนมอเตอร์ไซค์เพื่ออ้อมผ่านช่องว่างระหว่างรถยนต์

“โอ้โห เท่จริง ๆ!” หลิวหยวนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

......

ตอนที่ขาสั้น ๆ ของซิงซิงกำลังวิ่งเข้าไปที่โรงแรม ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาต้อนรับ

แรกเริ่มพวกเขาคิดว่าน่าจะเป็นลูกของแขก แต่สังเกตอยู่นานก็พบว่าเด็กคนนี้อยู่คนเดียว

“เด็กน้อย พ่อแม่เธออยู่ไหนเหรอ พวกเขาอยู่ที่ห้องเลขอะไร?”

ไม่ว่าใครที่ได้เห็นเด็กน้อยน่ารักเหมือนหยกแกะสลักก็อดไม่ได้ที่จะพูดเสียงอ่อน และบีบเสียงมากที่สุดในชีวิต

พวกเขาล้วนผ่านโลกมามาก มองชุดนอนที่เด็กน้อยสวมแค่แวบเดียวก็รู้ว่าแพง

ไม่แน่เธออาจจะพักอยู่ที่นี่แต่แอบพ่อแม่ออกไปเล่น

ใบหน้าเล็กของซิงซิงขึ้นสีแดง มือเล็กกำชายเสื้อ ในหัวเล็ก ๆ พยายามคิดอย่างหนัก

ถ้าบอกว่าตัวเองมาคนเดียว คุณลุงคุณป้าพวกนี้จะต้องขวางเธอไว้แน่...

แต่ซิงซิงโกหกไม่ได้...

ใบหน้ากลมแดงเรื่อดูแล้วยิ่งน่ารัก

ราวกับเค้กสตรอว์เบอร์รีที่เพิ่งออกจากเตาอบ ดูทั้งหวานทั้งนุ่มทำให้ใจคนละลาย

เพียงพริบตาเดียวก็ดึงดูดสายตาของเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับที่พากันมาหยอกล้อเธอไม่หยุด

“เด็กน้อย เธอชื่ออะไรเหรอ อายุเท่าไหร่แล้ว?”

ซิงซิงทักทายตามความเคยชิน “คุณลุงคุณป้าสวัสดีค่ะ...หนูชื่อซิงซิง”

เธอร้อนรนขึ้นมา

เธอต้องรีบไปหาพี่สี่แล้ว พี่สี่กำลังจะถูกคนไม่ดีรังแก

ในที่สุดซิงซิงก็รวบรวมความกล้า ใบหน้าเล็กแดงเรื่อและขัดจังหวะคำพูดของทุกคนขึ้นมาอย่างกล้าหาญ “ซิงซิงอยากไปที่ภัตตาคารชั้นที่ยี่สิบแปดค่ะ!”

พนักงานต้อนรับตกใจ “อุ๊ย พ่อแม่น่าจะกินข้าวอยู่ที่ภัตตาคารหมุนจนไม่ทันได้ดูเธอ”

“เด็กน้อย เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเองนะ”

“ไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ!” หัวเล็กของซิงซิงสั่นราวกับกลองป๋องแป๋ง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในลิฟต์ที่เพิ่งเปิด

ประตูลิฟต์ปิดลงก่อนที่ซิงซิงจะตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ

ตกใจหมดเลย เกือบถูกไล่ออกไปแล้ว

......

ในห้องส่วนตัวของภัตตาคารหมุนมีคนในวงการบันเทิงกำลังฉลองกันอยู่

พิธีมอบรางวัลในวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น และมู่จือก็ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมตามที่ทุกคนคาด

นี่คือการครองตำแหน่งต่อเนื่องเป็นครั้งที่สามของเธอแล้ว นับเป็นการทำลายประวัติศาสตร์ของวงการบันเทิงระดับประเทศ

“มู่จือ คืนนี้เธออย่ากลับบ้านเลย เกรงว่าที่หน้าประตูบ้านเธอตอนนี้คงมีพวกนักข่าวเต็มไปหมดที่กำลังรอให้เธอโผล่หน้าไป”

นักลงทุนพุงพลุ้ยคนหนึ่งยิ้มพลางพูดกับมู่จือ จากนั้นก็ยกแก้วไวน์ให้เธอ

มู่จือยกแก้วเหล้าท่วงท่าสง่างามและยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบ

“ประธานโจวอย่าลืมสิคะว่าฉันเป็นมือหนึ่งเรื่องการหลบเลี่ยงสื่อ”

พูดจบก็กระดกดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ลำคอเรียวระหงเงยขึ้นจนสามารถเห็นลำคอที่เคลื่อนตัวเล็กน้อย

ทว่ามันแทบจะทำให้คนจินตนาการออกว่าไวน์แดงไหลเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างไร

ไม่มีใครไม่เบนสายตาไปที่ตัวของมู่จือ

เธอสวยเกินไป ทั้งยังสูงและเปล่งประกาย

มู่จือเป็นที่ยอมรับโดยทั่วว่าเธอเป็นคอทองแดง ตอนที่เพิ่งเข้าวงการก็ถูกนักลงทุนและผู้กำกับที่มีเจตนาไม่ดีพยายามมอมเหล้าบ่อย ๆ แต่เธอไม่เคยเมาเลยสักครั้ง

วันนี้เธอเป็นตัวเอกของงานเลี้ยง ทุกคนต่างก็มาดื่มยินดีกับเธอ ทั้งงานเธอดื่มไปมากที่สุดแต่กลับหน้าแดงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เดิมทีจินเหยียนเป็นผู้ท้าชิงที่แข็งแกร่งที่สุดของตำแหน่งนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในปีนี้ แต่สุดท้ายวันนี้ก็ถูกมู่จือแย่งทุกอย่างไป ดีที่ยังได้ตำแหน่งนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจึงมีสิทธิ์มาเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย

เธอนั่งอยู่ข้างมู่จือ หลังจากกัดฟันก็เผยรอยยิ้มเจิดจ้าออกมา

“ฉันอิจฉามู่จือจริง ๆ ทั้งสวยทั้งดื่มเก่งเลย”

มู่จือเลิกคิ้วให้เธอเล็กน้อย “ไหนจะแสดงเก่งอีก มีความสามารถจริง ๆ”

เหล่าคนรุ่นใหญ่บนโต๊ะคลี่ยิ้ม พวกเขาชอบดูพวกผู้หญิงสวย ๆ แข่งขันกัน ซึ่งท่าทางดุเดือดนั้นทำให้พวกเขาพอใจได้ง่าย ๆ

มู่จือเช็ดมุมปากด้วยทิชชูอย่างสง่างามก่อนจะยืนขึ้น “ฉันไปเติมหน้าก่อนนะคะ”

ทุกคนหยอกล้อขึ้นมา “กลับมาต้องลงโทษหนึ่งแก้ว!”

มู่จือ “ได้ค่ะ”

เธอเดินออกไปโดยที่สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองตามหลังเธอไป

ในขณะที่จินเหยียนมองไปทางประธานโจวและนักลงทุนอีกคนหนึ่ง ก่อนจะสบตากัน

เธอค่อย ๆ ทาบางอย่างไว้บนนิ้วของเธอ

......

มู่จือเดินออกมาจากห้องก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะหายไปทันที

น้อยครั้งมากที่จะมีคนเห็นเธอตอนที่ไม่ยิ้ม นี่นับว่านำพาความรู้สึกเย็นยะเยือกมาสู่โลกแต่ก็ยังคงงดงาม

เธอเดินไปล้างมือและเอานิ้วล้วงเข้าไปในคอตัวเอง

เธออาเจียนออกมาอย่างรุนแรงโดยนั่งยองลงไปข้างชักโครก พ่นเอาแอลกอฮอล์ในท้องออกมาจนหมด

ใบหน้าและริมฝีปากของเธอเปลี่ยนเป็นขาวซีดในทันที ในท้องปั่นป่วนและรู้สึกว่าทางเดินอาหารราวกับจะลุกไหม้

เธอยืนขึ้นแล้วเดินไปหน้ากระจกด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกก่อนจะบ้วนปาก จากนั้นก็ทาบลัชออนและเติมลิปสติก

เพียงแค่สามนาทีต่อมาสีหน้าของเธอก็แดงเรื่อและงดงาม

มู่จือที่มีใบหน้าไร้ความรู้สึกยกมุมปากขึ้นหน้ากระจก เล็บสีแดงยาวลากผ่านด้านข้างใบหน้าของตัวเอง ในขณะที่ขนตายาวหลุบลง และบังคับให้ตัวเองเมินเฉยต่อความเจ็บปวดในท้อง

เธอหมุนกายเดินออกจากห้องน้ำ แต่เพิ่งเดินมาได้สองก้าวเธอก็ต้องชะงักฝีเท้า

มีคนขวางหน้าเธออยู่

เป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง

ที่นี่เป็นห้องน้ำของห้องส่วนตัวซึ่งมีห้องเดียว ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องรอบด้านต่างถูกกันออกไป แล้วเด็กคนนี้เข้ามาได้ยังไง?

มู่จือก้มหัวลงไปในขณะที่เด็กน้อยกำลังเงยหน้ามองเธอ โดยที่ในอ้อมอกยังกอดแก้วน้ำไว้ด้วย

ซิงซิงที่ได้พบกับพี่สาวคนที่สี่เป็นครั้งแรกก็ถูกความงามจู่โจมจนมึนงง

ใบหน้าเล็กกลมของเธอแดงเพราะวิ่งเหยาะ ๆ มา อีกทั้งดวงตากลมยังแสดงความกังวลออกมา

มือสั้นและเล็กยกแก้วขึ้นมาซึ่งในแก้วมีน้ำอุ่นอยู่

เสียงของเด็กน้อยเบาและนุ่มนวลทั้งยังน่าสงสารอยู่บ้าง

“พี่สาวรู้สึกไม่สบายท้อง ดื่มน้ำร้อนก่อนสิคะ”

[1] DINK หมายถึง สามีภรรยาที่มีรายได้มั่นคงและฐานะดีทั้งคู่แต่เลือกที่จะไม่มีลูก ซึ่งมาจากคำว่า Dual Income No Kids