ทองคำอสูร

     เมื่อเธอได้ยินแบบนั้นก็เกือบหลุดเผยยิ้มมุมปาก

     " ที่เจ้าพูดมามันจริงรึเปล่า? " เธอจ้องหน้าเขาแล้วถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

     " จริงแท้แน่นอนครับ! ถ้าท่านตกลงล่ะก็.... " เขายืดตัวตรงแล้วพูดด้วยความไม่มั่นใจในตัวเอง

     " งั้นข้าตกลงเอาตามนั้น "

     เมื่อพูดจบ เธอจึงดึงมือของตัวเองออกมาจากกระเป๋า 4 มิติ และกำอะไรบางอย่าง

     " นั่นมัน.... " พ่อครัวพูดแล้วมองไปที่หินก้อนหนึ่งที่ส่องสว่างอยู่ในมือของรูน

     " สิ่งนี้ก็คือ หินแผนที่ มันเอาไว้ใช้บอกตำแหน่งในสิ่งที่คนที่ถือมันอยากรู้ " เธออธิบายสิ่งที่ถืออยู่ให้ทุกคนได้ฟัง

     " แล้วมันไม่ใช่ปืนหรอกรึค่ะ? " ลูน่าถามด้วยความสงสัยในสิ่งที่มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอคิด

     " นั่นมัน! เจ้าคิดไปเองคนเดียวต่างหาก สิ่งที่ข้าจะเอาออกมาจริงๆคือเจ้านี่ " เธอพูดพร้อมโบกหินในมือไปมา

     " ในเมื่อพวกเจ้ารู้ความจริงแล้ว ก็คงไม่ติดใจอะไรแล้วสินะ "

     เมื่อความสงสัยของเธอไม่ใช่อย่างที่คิด เธอจึงหันกลับไปทางทุกคนและพูดว่า " ขอโทษจริงๆค่ะ ที่ข้าคิดไปเองคนเดียว และต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย " เธอโค้งหลายๆครั้งเพื่อขอโทษ แต่ทุกคนก็ไม่ได้ติดใจอะไร

     " ช่างมันเถอะลูน่า ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว " นักดาบผมน้ำเงินจอมขี้คุยพูดปลอบลูน่า

     " ถ้าไม่มีอะไรแล้วทุกคนแยกย้ายได้! " พ่อครัวไล่ทุกคนให้กลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

     " ลูน่า เจ้าก็ไปทำหน้าที่เดิมของตัวเองซะ! "

     " ได้ค่ะหัวหน้า "

     หลังจากที่เธอคุยจบ เธอจึงเดินตามหลังของหัวหน้าไป แต่รูนก็ได้คว้ามือของเธอได้ทัน