เจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明

บางทีการรู้เขา-รู้เรา ในข้อมูลอันเป็นเท็จ กลับได้ผลลัพธ์ที่แย่กว่าการไม่รู้ ..และบางที 'การไม่ทำอะไร' อาจจะดีกว่าการกระทำผิดมากมายนัก และครั้งนี้มหาอุปราชโจโฉสูญเสียกำลังทหารราวๆ 5 หมื่นนาย !!!กุนซือกาเซี่ยงวางอุบายต่อเนื่องไม่รู้จบสิ้น จึงแจ้งแก่เตียวสิ้วว่าขอให้ท่านมีหนังสือไปถึงเล่าเปียวเจ้าเมืองเกงจิ๋ว ให้ไปสกัดตีโจโฉเห็นจะจับตัวได้ เล่าเปียวเมื่ออ่านหนังสือที่ส่งมาแล้วก็ยินดี จึงเตรียมทหารเพื่อยอกไปคอยสกัดตีโจโฉ แต่ดูเหมือนซุนเซ็กเองก็ยกทัพเรือมาตั้งประจัญอยู่ปากอ่าวเมืองเกงจิ๋ว ทำทีคล้ายจะบุกโจมตีเสียอย่างนั้น ?‘เก๊งเหลียง’ ที่ปรึกษาเล่าเปียวจึงให้อุบายว่าซึ่งซุนเซ็กยกมาทำการทั้งนี้ ย่อมเป็นความคิดของโจโฉ ..ซึ่งบัดนี้โจโฉเสียทีแก่เตียวสิ้วแล้ว เห็นซุนเซ็กจะทำการมิตลอด เราจะต้องยกทัพไปตีซ้ำเติมให้กองทัพโจโฉแตก เพราะหากนานไปจึงจะไม่มีอันตราย จึงบัญชาให้ ‘หองจอ’ คุมทหารไปตั้งขัดทัพซุนเซ็กโดยเน้นป้องกัน ส่วนเล่าเปียวคุมทหารยกไปที่เขตแดนเมืองอันจงก๋วน ---------------แม่น้ำหยกซุย--------------- มหาอุปราชโจโฉแตกทัพมา ขวัญกำลังใจของทหารก็ย่อมตกต่ำถึงขีดสุด แต่จอมคนเช่น ‘เขา’ ย่อมมีวิธีในแบบนักการทหารระดับตำนาน !!โจโฉไม่ให้ทหารรีบเร่งเดินทาง กลับให้เดินเคลื่อนทัพโดยปกติ ไม่คล้ายคนที่แตกพ่ายมาแต่อย่างใด ?เมื่อข้ามแม่น้ำหยกซุยมาแล้วโจโฉก็แกล้งทำเป็นเศร้าโศกร้องไห้ ..เหล่าทหารเห็นดังนั้นก็ใจคอไม่ดี ...หรือนายใหญ่ของเขากลายเป็นไอ้ขี้แพ้ไปเสียแล้ว ?เรามาถึงที่นี่ (แม่น้ำหยกซุย) ก็ให้คิดระลึกถึงเตียนอุยซึ่งตาย เคยมาด้วยกันเป็นเพื่อนยาก จากนั้นจึงแต่งโต๊ะจุดธูปเทียนรินสุรา เพื่อเซ่นเตียนอุย โจฮั๋นบิ๋น(หลาน) โจงั่ง(บุตร) และทหารเลวทุกนายที่เสียสละตนเพื่อชาติบ้านเมือง ฝ่ายทหารทั้งปวงเห็นแล้วก็ต่างร้องไห้ และเมื่อได้เห็นความใส่ใจของ ‘นาย’ ก็เกิดกำลังใจฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง ฝ่ายซุนฮก อยู่รักษาเมืองฮูโต๋อยู่ก็เกรงว่ามหาอุปราชจะเสียทีแก่ข้าศึกอีกละลอกจึงทำหนังสือเตือนไป ###########################เตียวสิ้วให้เล่าเปียวยกกองทัพมาตั้งสกัดอยู่ ณ แดนเมืองอันจงก๋วน ให้ท่านคิดป้องกันตัวจงดี ……ซุกฮก########################### เมื่อโจโฉได้อ่านหนังสือแล้วจึงแต่งหนังสือตอบซุนฮกไปว่า ###########################ซึ่งเล่าเปียวยกมาสกัดทางไว้ แลเตียวสิ้วตามมานั้นเราก็แจ้งอยู่แล้ว เราจึงเดินทัพแต่วันละร้อยเส้น หวังจะคิดการเป็นกลอุบายลวงเตียวสิ้วกับเล่าเปียวให้มีใจกำเริบ แล้วเราจะตีเอาชัยชนะคืนให้ได้ ซึ่งท่านเตือนสติมานั้นก็ขอบใจอยู่แล้ว อย่าได้วิตกเลย ……มหาอุปราช########################### โจโฉสถานการณ์ยิ่งล่อแหลมเสี่ยงภัย กลับยิ่งมีสติ ..และเป็น ‘สติ’ ที่ช่วยให้จอมคนผู้นี้รอดตายมาได้หลายครั้ง.. ---------------------เขตแดนเมืองอันจงก๋วน--------------------- ทั้งกองทัพเตียวสิ้วยกตามมา และกองทัพเล่าเปียวที่ตั้งค่ายรอซ้ำเติมอยู่ก่อนแล้ว .. สถานการณ์ยิ่งวิกฤตอย่างเหลือประมาณนัก ..แม้ไม่มีกุนซืนมาด้วย แต่โจโฉเองย่อมมีอุบายอย่างไม่รู้จบสิ้นเช่นเดียวกันบัญชาทหารให้แยกเป็นสองกอง เพื่อซุ่มโจมตีทั้ง 2 ข้างทาง แล้วตั้งค่ายหลอกๆขึ้นแล้วให้ทหารรักษาอยู่เพียงเล็กน้อยก็พอ ฝ่ายเตียวสิ้วก็รีบตามมาทั้งกลางวันกลางคืน เมื่อมาพบกับเล่าเปียวที่มาตามนัดก็ยินดี และเห็นว่าโจโฉตั้งค่ายแอบเนินเขาอยู่ข้างหลัง แถมทหารในค่ายนั้นก็เบาบาง เตียวสิ้วกับเล่าเปียวจึงเร่งให้ทหารทั้งสองฝ่ายเข้ารวมกำลังกันเป็นกองทัพเดียว แล้วก็ยกเข้าโจมตีค่ายโจโฉเพื่อเผด็จศึกในทันที !! ปั้งๆๆ !!!เมื่อฝ่ายโจโฉจุดประทัดสัญญาขึ้น ทหารซึ่งซุ่มอยู่ทั้งสองกองนั้นก็ยกออกตีกระหนาบอย่างดุร้ายหมายขวัญ ฆ่าฟันทหารเตียวสิ้วเล่าเปียวล้มตายเป็นอันมาก เฟี้ยวๆๆ พั้วๆ .. อื้อ…ถอย ถอยทัพ !!! เตียวสิ้วกับเล่าเปียวก็แตกหนีไปแล้ว โจโฉแม้ได้เปรียบแล้วแต่ไม่ตามตีต่อ กลับยกทัพจนพ้นเขตเมืองอันจงก๋วนไป ? นั่นก็เพราะอ้วนเสี้ยวเตรียมกองทัพทำทีจะยกมาตีเมืองฮูโต๋ !! ฝ่ายเตียวสิ้วรู้ว่าโจโฉยกกองทัพรีบไปเมืองฮูโต๋แล้ว ก็ให้จัดแจงทหารยกไปตามโจโฉ กาเซี่ยงจึงห้ามไว้ซึ่งท่านจะยกตามไปครั้งนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าจะเสียทีแก่โจโฉอีกเป็นมั่นคง แต่เล่าเปียวยังแค้นใจที่เสียทีมา และดูเหมือนจะเป็นโอกาสล้างแค้นได้สำเร็จอย่างแน่นอน ฝ่ายเตียวสิ้วปกตินับถือกาเซี่ยงเป็นอาจารย์ ..บัดนี้กลับถูกความแค้นเข้าครอบงำและเห็นดีเห็นงามไปกับเล่าเสี่ยวด้วย จึงเร่งยกทหารประมาณหมื่นเศษ เพื่อยกทัพตามไปล้างแค้นโจโฉ !!! แต่การตามตีเช่นนี้มันย่อมอยู่ในการคิดคำนวณของโจโฉอยู่แล้ว..โจโฉวางกำลังไว้เป็นทหารกองหลัง ตีตลบกลับจึงฆ่าฟันทหารเล่าเปียวและเตียวสิ้วล้มตายเป็นอันมาก แม่นเหมือนตาเห็น ?ซึ่งเราตามโจโฉไปกลับแตกพ่ายมาครั้งนี้ เพราะมิได้ฟังคำท่านอาจารย์ กาเซี่ยงจึงแนะนำแก่เตียวสิ้วบัดนี้ขอให้ท่านยกตามโจโฉไปอีก เห็นจะได้ชัยชนะเป็นมั่นคง ถ้าไม่สมคำข้าพเจ้า ท่านจงตัดศีรษะข้าพเจ้าเสีย !! เตียวสิ้วได้ฟังดังนั้นก็ยินดี จึงชักชวนเล่าเปียวยกตามตีทัพโจโฉอีก แต่เล่าเปียวไม่ยอมเสี่ยงอีกแล้ว ..เตียวสิ้วแม้ลุยเดี่ยวแต่กลับมั่นใจในการคาดคะเนของอาจารย์กาเซี่ยงหมดหัวใจ จึงก็คุมทหารยกไปตามโจโฉ ฝ่ายโจโฉชนะซ้อนๆ ก็มีน้ำใจกำเริบและผ่อนคลายระเบียบวินัยทหาร พอถูกเตียวสิ้วยกมาโจมตีรอบนี้ ทหารโจโฉไม่ทันตั้งตัวก็ถูกตีแตกกระจัดกระจาย เตียวสิ้วเห็นดังนั้นก็คุมทหารไล่ทหารโจโฉไปถึงเนินเขาใกล้ๆนั้น แต่พอได้ยินเสียงทหารบนเนินเขาโห่ร้องอื้ออึงแล้วโจมตีลงมาเป็นอันมาก เตียวสิ้วเห็นท่าไม่ดีจึงก็พาทหารกลับค่ายไป ? ครั้งนี้โจโฉรอดมาได้อีกครั้งเพราะมีคนช่วย และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก … กองทัพเล็กๆเพียง 300 นาย ที่ยกลงมาจากเนินเขาก็นักรบคุณธรรมของเกียดเซก ? หรือเปล่า ?
error loaded

นักรบคุณธรรม
“ลีถองขอคารวะมหาอุปราช ข้าพเจ้ารู้กิตติศัพท์ว่ามหาอุปราชยกมารบกับเตียวสิ้ว จึงยกทหารมาช่วย พอพบกองทัพเตียวสิ้วยกตามท่านมา เมื่อเห็นกองทัพของข้าพเจ้าจึงถอยกลับไป" ลีถอง หรือ ลิถอง (หลี่ทง : Li Tong : 李通) ชาวกังแฮ มณฑลเกงจิ๋ว เป็นขุนศึกพเนจรที่เคลื่อนไหวอยู่ในแถบระหว่างแม้น้ำแยงซีและแม่น้ำหรู่ เคยนำกองกำลังที่มีเข้าปราบปราม ‘หวู่ปา’ แกนนำโจรโพกผ้าเหลืองในพื้นที่จนมีชัย และยังได้บริจาคทุนทรัพย์ส่วนตัวเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ยากไร้จากภัยสงคราม จอมยุทธพเนจรผู้นี้คอยปกป้องชายแดนเกงจิ๋ว ออกปราบบรรดาโจรป่าและชุมเสือ ที่คอยปล้นชิงและก่อนกวนในพื้นที่โดยรอบอย่างราบคาบ นักรบชุดดำเหล่านั้น ? .. โจโฉเคยพบเจอพวกเขาไม่ต่ำกว่า 2 ครั้ง มีหรือจะจดจำไม่ได้ โดยเฉพาะผ้าคลุมสีดำทมิฬนั่น !!-ชายผู้นี้ย่อมมีความสัมพันธ์กับเจ้าเมืองดำรงค์เป็นมั่นคง-โจโฉคิดได้ดังนั้นก็ดีใจ จึงตั้งลีถองเปนเกียงก๋งเฮ้า หรือ ‘ขุนนางมีความชอบต่อแผ่นดิน’ ดูแลเมืองยีหลำ ให้คุมทหารตรวจตระเวนฝ่ายหัวเมืองตะวันตก ป้องกันเล่าเปียวเตียวสิ้วอย่าให้ล่วงแดนมาทำอันตรายแก่ราษฎรได้ ..….…….……….ดำรงค์เตร็ดเตร่นอกบ้าน(เกียดเซก) เขาตามหา ‘ลีถอง’ ผู้เป็นจอมยุทธพเนจรในเขตมณฑลเกงจิ๋ว ..ชายผู้นี้เป็นทรงคุณธรรมล้ำเลิศ เขาทำเพื่อชาวบ้านและประชาชนอย่างแท้จริงทั้งสองต่างถูกชะตาก้น ก็ด้วยมี 'ปณิธาน' เดียวกัน ดำรงค์จึงให้ยืมทหารระดับตำนาน 300 นาย ..ลิถองนำทัพทั้งวันทั้งคืน และช่วยมหาอุปราชโจโฉให้ถอนทัพได้โดยไม่ได้รับความเสียหายได้อย่างสำเร็จสมบูรณ์ ส่วนอาจารย์สุมาเต็กโช แม้ทุกคนในพื้นที่ต่างรู้จักเกียรติคุณนี้ แต่กลับไม่มีใครสามารถแนะนำได้ว่า ‘ท่าน’ ผู้ทรงคุณวุฒิผู้นี้ ณ เวลานี้พำนักอยู่ที่ใด ? หรือหากท่านจะเจตนาเท่านั้นหรือไม่ จึงจะพานพบประสบเจอ ? ดำรงค์คิดวุ่นวาย สับสน ..จนนึกขึ้นได้ใดบางอย่าง .. อาจารย์น้อยขงเบ้ง น่าจะช่วยเหลือเขาในเรื่องนี้ได้บาง ไม่มากก็น้อย…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 148 ปณิธานดุจเดียวกัน

คล้ายกับเรื่องเจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明 ที่คุณอ่าน

เจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 148 ปณิธานดุจเดียวกัน

คล้ายกับเรื่องเจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明 ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้