มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

ตอนแรกทุกคนคิดว่าเรื่องของหลงจ้านคงจบไปแล้วจู่ๆ เขาก็เกิดรังสีสังหารต่อหลงเหยียน ในขณะที่ทุกคนไม่ทันได้เตรียมตัว ลงเหยียนเลิกคลายคิ้วที่ขมวดทว่าก็สัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิตแล้ว

ครั้งนี้เกรงว่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงก็คงปกป้องหลงเหยียนไม่ได้แล้วทุกคนประเมินความแค้นของหลงจ้านต่ำเกินไป หลงจ้านรู้ว่าหลงเหยียนบาดเจ็บในเสี้ยววินาทีนี้ เขาระเบิดพลังระดับชีพมังกรขั้นที่แปดออกมาทั้งหมด

ยังไม่ทันเข้าใกล้พลังปราณที่แข็งแกร่งก็ทำให้หลงเหยียนแทบหายใจไม่ออก

“ตูม!” หมัดของหลงจ้านชกเข้าร่างกายของหลงเหยียน

“คำราม!” หลงเหยียนระเบิดเสียงคำรามมังกร! กายสุริยะแข็งแกร่งมากรับการโจมตีนี้ของหลงจ้าน

ต่อให้เป็นเช่นนั้นร่างหลงเหยียนก็ยังถูกชนกระเด็นออกไปเช่นกัน กระแทกลงบนแท่นสูงสามเมตร กระอักเลือด

ท้องไส้ปั่นป่วนอย่างรุนแรงหลงเหยียนอดกลั้นความเจ็บปวดในครั้งนี้ ลุกขึ้นยืนเท่านี้ก็เป็นการฝืนทนที่แสนสาหัสแล้ว

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ย่อท้อหากไม่ใช่เพราะมีจิตที่แข็งแกร่ง เกรงว่าตอนนี้คงล้มลงไปแล้ว

หลงเหยียนที่ทนรับหมัดสายฟ้าแปดทิศมาก่อนหน้านี้รับแรงกระแทกที่รุนแรงครั้งนี้ นึกไม่ถึงว่าหลงเหยียนยังสามารถลุกขึ้นมาได้อีกวินาทีนี้ เขาปรากฏตัวตรงหน้าหลงเหยียนอีกครั้ง

“ข้าไม่เชื่อว่าครั้งนี้เจ้าจะรอด”

ทันใดนั้นเสียงคำรามดังสนั่น พลังมหาศาลที่คล้ายอยากกดทับตัวหลงเหยียนเขาพยายามควบคุมร่างกาย นัยน์ตาเริ่มเลือนรางด้านหน้าปรากฏรอยประทับฝ่ามือขนาดใหญ่ จากนั้นก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น มันทรงพลังมากน่ากลัวยิ่งกว่าหมัดลงทัณฑ์หลายเท่าตัว แล้วพลังกำลังขับเคลื่อนเข้ามาหา

“นี่... นี่มันหมัดมายา...”

พลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ทำให้ในระยะเวลาอันสั้น หลงเหยียนไม่มีเวลาคิดอะไรมาก

นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายเขาก็หนีชะตาชีวิตไม่พ้น...

หลงเหยียนเห็นหลงอีผู้เป็นบิดาและผู้อาวุโสแห่งตระกูลยืนอยู่ข้างหลังหลงจ้านรวมทั้งหลงหยุนฉีที่ร้องไห้ตั้งแต่แรก เวลานี้พวกเขากำลังพุ่งเข้ามาหาตนอย่างพร้อมเพรียง

ทันใดนั้นภาพบนเทือกเขาหยุนหลัวปรากฏ เขาพบเงาของหลงหลิงแวบขึ้นมาในหัวนางงดงามอย่างไร้ที่ติ กำลังส่งยิ้มมา...

หลงเหยียนหลับตาลงอย่างช้าๆหมัดมายามาพร้อมพลังหยินและหยาง หมัดมายายังไม่ทันมาถึง แรงที่มหาศาลก็มาแล้วด้วยความเร็วแสง หมัดประทับลงที่หน้าอกของหลงเหยียน

“ตูม!” คลื่นมหาศาลกระจายออกจากตัวเขา ก่อตัวกลายเป็นการระเบิดห้วงอากาศร่างหลงเหยียนพร้อมระเบิดทุกเมื่อ มันคือสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ด้วยตัวคำพูดร่างกายเขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ทรมานเสียยิ่งกว่าตาย

หลงเหยียนกำลังรู้สึกสิ้นหวังทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของห้วงอากาศ คลื่นพลังทั้งหมดถูกดูดไปไออุ่นระลอกหนึ่งลอยมา จากนั้นเขาก็พบก้อนหินที่เปี่ยมไปด้วยธาตุพลังกลายเป็นลำแสงสีขาวทะยานขึ้นฟ้า

หลงเหยียนเบิกตาโตมองท้องฟ้า พบหญิงสาวที่งดงามประดุจเทพเซียนปรากฏตัวกลางหมอกขาว นิ้วมือขยับเบาๆระลอกพลังกระจายออกไป พุ่งไปข้างตัวหลงเหยียน ทำลายการโจมตีของหลงจ้าน ธาตุหินขยับทั้งหมดกลับเข้าสู่สภาวะปกติ

ตอนที่อยู่เทือกเขาหยุนหลัวหลงเหยียนเจอหินก้อนนี้เพียงหนึ่งครั้ง เงาของสตรีที่งดงามดั่งเทพเซียน ใช่แล้วนางก็คือหลงหลิงนั่นเอง ถึงแม้จะเห็นแค่เพียงเงาแต่หลงเหยียนก็มั่นใจว่านั่นคือเงาที่งดงามที่สุดในปฐพี

ในหัวของเขามีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“หลงเหยียน... เจ้านี่ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ ข้าทิ้งประสงค์ไว้สามข้อนึกไม่ถึงว่าเจ้าจะได้ใช้เร็วเพียงนี้!”

“ประสงค์สามข้อ... เพราะอะไรข้าถึงไม่รู้เล่า หรือตอนที่ข้ากำลังหลอมกายเสี่ยวหลิงทิ้งไว้ก่อนจากไปงั้นหรือ?” หลงหลิงต้องอาศัยพลังของธาตุหินในการประสานเข้ากับประสงค์ทั้งสามข้อนี้แน่

“เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้อีกแล้ว บุญคุณนี้ เกรงว่าทั้งชาติข้าก็ตอบแทนไม่หมด”

เดิมทีทุกคนคิดว่าครั้งนี้หลงเหยียนต้องตายเพราะหมัดมายาแน่แต่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน นึกไม่ถึงว่าในกายเขาจะมีแสงที่แยงตาเช่นนี้เงาของเทพหญิงหลงหลิงปรากฏและช่วยชีวิตเขาไว้ เป็นภาพที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง

คลื่นพลังเพียงแค่กระแทกให้หลงจ้านถอยออกไปแต่ก็ทำให้มีเวลาขึ้นมาบ้างผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงที่อยู่ด้านหลังรีบเข้ามาขวางตรงหน้าหลงเหยียนทันที

ทันใดนั้นผู้อาวุโสก็ประทับฝ่ามือออกไปกระแทกหลงจ้านร่วงลงจากสนามประลอง รังสีพลังที่น่าหวาดกลัวนั้นมากเพียงพอจะทำให้ทุกคนรอบกายถอยห่าง

“หลงอี รีบเอาตัวเขาไปขังคุก แล้วค่อยมาจัดการเรื่องนี้วันหลัง”วันนี้หลงเหยียนทำให้ตระกูลหลงขายหน้าต่อหน้าเหล่ามหาอำนาจในเมืองมังกรผู้อาวุโสที่มีพลังสูง หากเป็นคนอื่น เกรงว่าคงตายไปหลายรอบแล้ว

ไม่นานผู้อาวุโสก็มองไปทางหลงเหยียนทะยานไปตรงหน้าเขา มือข้างหนึ่งกดที่แขน ตรวจสอบอาการบาดเจ็บภายใน

สายตานั้นจ้องไปยังหลงเหยียนด้วยความประหลาดใจเรื่องในวันนี้ทำให้ทุกคนต่างก็ตกตะลึงมากการปรากฏตัวของเขาทำให้หลงอวี่ซีเกิดความกลัว จากนั้นก็ล้มนางในที่สุด

เวลาต่อมาหลงจ้านอยากปลิดชีพเขา ทว่าหลงเหยียนก็รับการโจมตีไว้ได้ ครั้งที่สองหลงจ้านใช้หมัดมายาเพื่อหวังเอาชีวิตหลงเหยียน ทว่ากลับปรากฏแสงสว่างที่เจิดจ้าตามมาด้วยสตรีลึกลับในหมอกขาวช่วยชีวิตหลงเหยียนเอาไว้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นทำให้ในใจของผู้อาวุโสเกิดความสงสัย

และสิ่งที่ทำให้ผู้อาวุโสประหลาดใจมากกว่านั้นก็คือเมื่อครู่เขาบาดเจ็บหนัก รับพลังโจมตีจากหมัดมายาทว่าร่างกายกลับไม่พบร่องรอยบาดเจ็บจากหมัดมายาเลย

“เจ้าเด็กนี่ผ่านอะไรมาบ้าง? เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเขากันแน่?”เรื่องที่เกิดขึ้น ยิ่งอยู่ก็ยิ่งทำให้ผู้อาวุโสคาดไม่ถึง สายตาทุกคนในยามนี้ผิวหนังหลงเหยียนเสมือนปกคลุมด้วยความลึกลับเพราะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกับเขาหลายเรื่อง

ทุกคนไม่กล้าท้าทายอำนาจและความโมโหของผู้อาวุโสตอนนั้นผู้อาวุโสตั้งรากฐานในเมืองมังกรได้ก็เพราะความโหดเหี้ยมส่วนหลงจ้านก็ถูกหลงอีจับตัวไปด้วยความแค้น

แต่เขารู้ดีขอแค่หลงเหยียนยังอยู่ในตระกูล สักวันเขาต้องหาโอกาสฆ่าหลงเหยียนให้ได้...

“เหยียนเอ๋อ รีบกินวิหคทองเม็ดนี้เข้าไปเร็วจะได้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายใน ใช้เวลาฟื้นฟูอีกหน่อย ร่างกายจะหายเร็วกว่า”

หลงจ้านถูกนำตัวไปผู้อาวุโสถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนงานประลองยุทธ์ของตระกูลจะกลายเป็นเสียงลือเสียงเล่าอ้างของคนในเมืองแล้วแขกในงานเริ่มแยกย้ายกันกลับ เวลานี้ หลงเหยียนคำรามเสียงดังทำให้ทุกคนที่กำลังแยกย้ายตกใจหันมาก็เห็นเพียงเขาที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนสนามประลองวางมือทั้งสองข้างไว้บนจุดรวมปราณ

รอบตัวหลงเหยียนก่อตัวกลายเป็นพลังแห่งหยางร่างถูกปกคลุมด้วยรัศมีที่เจิดจ้า พลังปราณที่แข็งแกร่งกำลังหมุนเวียนในร่างกายเมื่อกลืนยาสมุนไพรเข้าไป ฤทธิ์ของยาก็เห็นผลทันที โดยเฉพาะเซียนธาราสามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายเขาได้มากกว่าครึ่งเมื่อครู่หลงเหยียนรู้สึกคล้ายระดับพลังกำลังจะเลื่อนขึ้นเช่นนั้น

“นี่เขากำลังทำอะไร?”

“พระเจ้า เจ้าหมอนี่กำลังหลอมกายหรือว่าระดับพลังเขาจะเลื่อนขึ้นไปขั้นที่ห้าแล้วหรือ?”

ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงมองหลานชายคนนี้ด้วยสายตาตกตะลึงอีกครั้ง

--------------------