Ccluvkg.รักนี้มากกว่าน้ำหนักเธอ

•34•

แก๊งหมียักษ์

โคล่า : งานที่สั่งให้ทำคืบหน้าหรือยัง?

กดเสียงต่ำถามลูกน้องที่ยืนเรียงแถว

'หลักฐานอยู่นี่หมดแล้วครับ!'

น้ำเสียงเคร่งขรึมกล่าวยื่นของส่งมาให้

'รู้สึกเหมือนคุณริบบิ้น จะรู้เรื่องนายหญิงแล้วครับ! เมื่อวานก่อนลูกน้องที่ให้แฝงตัวเป็นยาม สถานที่ทำงานของนายหญิงรายงานมาว่า มีแม่บ้านคนหนึ่งเอาข้าวกล่องไปทิ้ง พบeาพิษในอาหารตอนแรกคิดว่าเป็นeาเบื่อหนู แต่เอาไปตรวจสอบโดยละเอียด ยิ่งพบว่ามีหัวเชื้อผสมมาจากของท่านไคโรครับ ซึ่งตรงกับสินค้าที่ส่งออกให้เธอเมื่อครั้งก่อน! นายหญิงเธอคงไม่สามารถ รับประทานอาหารได้สักมื้อเลยครับ หากพลาดพลั้งคงอาจถึงชีวิตได้ กรณีช่วยเหลือไม่ทันเวลา'

น้ำเสียงเคร่งขรึมกล่าวสีหน้าเป็นกังวลมาก

โคล่า : ไม่มาบอกกูพรุ่งนี้เลยล่ะ! ถ้าเธอเป็นอะไรมึงเตรียมตัวตายได้เลย บอกให้ไอ้ยามนั่น! ทำทุกวิถีทางห้ามเธอกินอาหารได้ จะใช้วิธีอะไรก็ได้เข้าใจไหม?

ตะคอกเสียงดังลั่น จนลูกน้องสะดุ้งเฮือก หวาดกลัวกันยกใหญ่เลย มันเดินไปกดโทรศัพท์หาอีกคนอย่างรีบร้อน ลุกลี้ลุกลนมือไม้สั่นระริกไปหมด กลัวตัวเองต้องตายตามนายหญิงไป!

สถานที่ทำงานถ่ายแบบชุดแฟชั่น~

เดินเชิดใบหน้าเข้าพื้นที่อย่างสาวมาดมั่น แต่ต้องหยุดชะงักลงเมื่อมีอีกคน เข้ามาขวางทางเดินนี้

แคนดี้ : มีอะไร?

เลิกคิ้วถามคนตรงหน้า เพราะไม่รู้เขาต้องการอะไร

ฟีเวอร์ : ทำงานก็อย่าตะกละกินจนพุงปลิ้น ถ่ายแบบแฟชั่นไม่ได้ จนกลายเป็นตัวถ่วงคนอื่นล่ะ!

น้ำเสียงเย้ยหยันกล่าว เหยียดยิ้มมาให้

แคนดี้ : ถอยไป! จะเข้าไปทำงานต่อให้หิวมากก็ไม่กินหรอกค่ะ! เมียนายจะได้กลับบ้านไวอย่างแน่นอน!

กระแทกเสียงเดินสะบัดอย่างหงุดหงิด กลัวเมียตัวเองกลับบ้านช้าอะไรขนาดนั้น ถึงขั้นต้องมาดักหน้าคนอื่นเพื่อพูดจาน่ารำคาญ!

'ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ! รูปสวยมากทั้งสองคนเลย เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะครับ'

สิ้นเสียงสวรรค์จากนักถ่ายภาพ ฉันก็ยิ้มแป้นเตรียมตัวกลับ ตั้งใจจะหาอะไรกินสักหน่อย! ไม่รู้วันนี้เป็นอะไรนักหนา จะกินน้ำไอ้หมอนั่นก็แกล้งกระแทก จนไม่ได้ดื่มสักหยดเลย พอจะกินอาหารยามก็วิ่งมาชน ราวกับเป็นวันซวยสุดๆ เหนื่อยจนวิญญาณออกจากร่าง เจ๊ตาต้าก็ป่วยกะทันหันมาดูแลไม่ได้ วันนี้คงไม่เจอเรื่องแย่อีกหรอกนะ!

ห้างสรรพสินค้า4B

รถยนต์เลี้ยวเข้าจอดพอกดรีโมตคอนโทรล หลังจากปิดประตูมายืน ก้าวเดินเข้าประตูห้างฯ อยากหาอะไรมากิน แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกใครเข้า

ริบบิ้น : คุณแคนดี้คะ~ บังเอิญจริงเลยค่ะ!

น้ำเสียงร่าเริงสไตล์สาวขี้เล่น กล่าวอย่างอารมณ์ดี

แคนดี้ : สวัสดีค่ะ! คุณริบบิ้นมาทำธุระเหรอคะ?

น้ำเสียงนุ่มนวลกล่าวถาม

ริบบิ้น : จะแวะมาหาอะไรทานค่ะ! ถ้าคุณแคนดี้ไม่รังเกียจ ไปทานอาหารด้วยกันสักมื้อจะได้ไหมคะ?

น้ำเสียงร่าเริงสไตล์สาวขี้เล่น กล่าวอย่างอารมณ์ดี

แคนดี้ : ขออภัยด้วยจริงค่ะ! ติดธุระกับคนอื่นแล้ว ไว้โอกาสหน้าได้หรือเปล่าคะ?

น้ำเสียงนุ่มนวลกล่าวอย่างมีมารยาท ความจริงหิวจนตาลายแล้ว ของฟรีก็อยากจะกินแต่นึกขึ้นได้ โคล่าเคยเตือนเอาไว้ให้อยู่ห่างเธอตลอด ฉันเองก็ต้องเชื่อฟังกลัวมีปัญหาตามมาภายหลัง

ริบบิ้น : ไม่เป็นไรค่ะ! ไว้รอบหน้าก็ได้ลาก่อนค่ะ!

น้ำเสียงร่าเริงสไตล์สาวขี้เล่น กล่าวอย่างอารมณ์ดี

เมื่อเธอหมุนตัว เดินตรงเข้าห้างสรรพสินค้าตามปกติ ก็เผยรอยยิ้มร้ายกาจมองอีกคนด้วยหางตา เบะปากใส่อย่างไม่ชอบใจที่หลอกไม่สำเร็จ แต่ก็ยังเชิดหน้าเดินต่อ ซึ่งอีกคนยังยืนเหวออยู่ไม่รู้อะไรเลย พอเธอเดินจากไปได้ไม่นาน เสียงเรียกเข้าของสามีโทรมา ราวกับรู้ว่ามาถึงห้างสรรพสินค้านี้แล้ว

แคนดี้ : สามีขา~ เมียหิวมากเลยค่ะ! สั่งอาหารรอหรือยังคะเนี่ย? จะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วค่ะ!

น้ำเสียงออดอ้อนร้องถามอีกคน

'ร้านเดิมมาเร็ว! อาหารยังร้อนอยู่เลยครับเมีย~'

โทนเสียงทุ้มต่ำกล่าวอย่างอารมณ์ดี เพราะอีกไม่กี่นาทีก็ได้พบผู้หญิงที่เขารักแล้ว รอเพียง10นาที เธอก็เดินเข้าร้านยิ้มแย้ม โน้มใบหน้าจุ๊บแก้มก่อนจะพูดขึ้นมา

แคนดี้ : รอนานไหมคะ? ขอฉันกินก่อนนะหิวมากจริงๆ วันนี้ดวงไม่ดีเลยค่ะ! ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเมียคนนี้เลย ยิ่งเล่ายิ่งอยากจะร้องไห้ เฮ้อ~

น้ำเสียงนุ่มนวลกล่าว ตักอาหารเข้าปากอย่างหิวโซ

โคล่า : ค่อยๆ เคี้ยวอาหารเดี๋ยวติดคอเอานะ ดูสิเลอะเทอะหมดแล้วครับเมีย!

โทนเสียงทุ้มต่ำกล่าว เชิงดุเล็กน้อยหยิบทิชชูเช็ดรอบปากเธอ แม้จะเข้าใจดีเรื่องความโชคร้ายของเธอ เพราะมันอยู่ในแผนการเขาอยู่แล้ว

แคนดี้ : ก็คนมันหิว~ ไม่ห่วงสวยหรอกตอนนี้ สามีอายคนอื่นเหรอคะ?

กล่าวน้ำเสียงแผ่วเบา เบะปากใส่อีกคนทันควัน

โคล่า : คิดแบบนี้ได้อย่างไรกัน? ทำไมผมต้องแคร์ใครด้วย! พูดเพราะกลัวเมียจะกินติดคอ ต้องพาไปโรงพยาบาลอีก เบื่อบ้านอยากหยอดน้ำเกลือเหรอครับ?

โทนเสียงทุ้มต่ำกล่าวยียวนคนหน้ามุ่ย

เธอจึงเงียบกริบหยุดตอบโต้กลับ เพราะเขาพูดมาเป็นห่วงด้วยใจจริง ไม่ได้กลัวอับอายผู้อื่นหรอก เคี้ยวอาหารกินให้ละเอียดก่อนกลืนลงท้อง จนจานข้าวเรียงซ้อนหลายใบ เขาเองก็เอียงคอมองอย่างเอ็นดู การที่เห็นเธอมีความสุขมาก เขาย่อมรู้สึกดีตามไปด้วย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเขาจึงออกไปรับ ส่วนฉันยังคงตักของคาวหวานเข้าปากไม่ยั้ง

'ขอบคุณสำหรับหลักฐาน เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจ ค่าเสียหายวันนั้น จะให้ลูกน้องเอาไปส่งนะ'

น้ำเสียงราบเรียบจากปลายสายกล่าวจบ กดตัดสายอย่างรวดเร็ว

โคล่า : ไอ้นี่! ขอโทษสักคำก็ไม่มีหึ!

กดเสียงต่ำบ่นพึมพำให้อีกฝ่ายได้ยินไม่ทัน

ผมกำลังจะกลับเข้าไป ภายในร้านอาหารอีกครั้ง เมื่อมาถึงโต๊ะแต่กลับไม่พบเธอแล้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งลูกน้อง ให้ไปดูกล้องวงจรปิดเดี๋ยวนั้นเลย รอบคอบมาได้ทั้งวันพลาดแค่ตอนนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! คิดอยู่คนเดียวไม่นาน ปลอบตัวเองอาจจะกังวลใจเกินไปก็ได้ เดินวนเวียนก่อนจะหันหน้าถามพนักงาน

โคล่า : เห็นภรรยาของผม ที่รูปร่างอวบอ้วนนั่งทานอาหารอยู่ตรงนี้ไหมครับ?

น้ำเสียงร้อนรนกล่าวถาม

'เธอออกไปกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ รูปร่างหุ่นดีหน้าตาสวยมากน่ะ พอจ่ายเงินให้ก็ออกไปด้วยกันอย่างรีบร้อนครับ!'

น้ำเสียงเคร่งขรึมบอกผม เขาเองก็คล้ายจะอยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมเลยตอบตัดปัญหาไปทันควัน

โคล่า : อย่างนั้นเองเหรอครับ อืมขอบคุณมากนะ! สงสัยเพื่อนเธอคงจะมารับไปครับ!

น้ำเสียงราบเรียบกล่าวพร้อมฝืนยิ้มให้ จะได้ไม่ดูมีพิรุธอะไร ออกจากร้านได้ตรงดิ่งเข้าลานจอดรถ พอเปิดเครื่องยนต์ก็เหยียบคันเร่ง ขับไปหาบุคคลที่คิดว่ามีส่วนเกี่ยวข้องแน่ๆ

ผับFv

สองขาเดินเข้าไปอย่างใจร้อน แววตาเดือดดาลราวกับมีไฟลุกโชน ถือซองเอกสารมาด้วยความโมโห มันอยู่ภายในรถยนต์มาโดยตลอด แม้จะบอกส่งหลักฐานให้หมดแล้ว แต่มีบางสิ่งไม่ได้มอบให้ไอ้คนเจ้าปัญหาไป เพราะขี้เกียจสร้างความร้าวฉาน แก่ครอบครัวของคนอื่น แต่เมื่อเธอหายตัวไปคนแรกที่สงสัย จะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากยัยนั่น!

ฟีเวอร์ : มึงมาทำไมวะ? ส่งลูกน้องเอาเงินสดไปให้แล้วนี่ยังไม่ได้เหรอ? สิ่งนี้มันคืออะไร?

น้ำเสียงราบเรียบกล่าวถาม คนเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน หน้านิ่วคิ้วขมวด ราวกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง โยนซองสีน้ำตาลวางเอาไว้ตรงกลางโต๊ะ

โคล่า : เมียมึงอยู่ไหน? กูมีปัญหากับเมียมึง!

กดเสียงต่ำถามไม่ได้ตอบกลับอะไรทั้งสิ้น

ฟีเวอร์ : แล้วมึงมาหาเมียกูทำไม?

น้ำเสียงราบเรียบถามกลับ เลิกคิ้วสูงใส่อีกคน

โคล่า : แคนดี้หายตัวไป!

กระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์

ฟีเวอร์ : มึงดูแลเธอยังไง? ไม่ได้มาที่นี่สักหน่อย!

กระแทกเสียงใส่กลับเมื่อรู้ว่าตามหาคน

โคล่า : แล้วสรุปว่าเมียมึงอยู่ไหน? ถ้าอยากรู้อะไรมากมึงเปิดเอกสารดู ไม่ใช่เซ้าซี้ถามกู ที่สำคัญที่กูมาเพราะคนแรกที่สงสัย ก็คือเมียมึงไงครับ!

กระแทกเสียงใส่อย่างหงุดหงิด มองหน้ามันแอบคิดอยู่ภายในใจ โง่ขนาดนี้เป็นหัวหน้าแก๊งได้อย่างไรกันเนี่ย!